Nora & Marie

Het is kermis in Ninove dit weekend. Met de kermis van karnaval in februari was het te druk en was Nora nog wat jong, maar dit weekend was het ideaal: de allereerste keer op de paardenmolen!

Niet te doen hoe erg ik er zelf naar uitkeek! Benieuwd naar haar eerste reactie op die draaiende beestjes en voertuigen, naar haar blik als ze op zo’n beest of voertuig zit en vooral haar reactie als dat ding begint te draaien.
Ik dacht wel dat ze het heel leuk zou vinden, maar helemaal zeker was ik toch ook niet.

En of het een succes was!
Het eerste toertje schrok ze eventjes en trok ze haar typisch gezichtje van “o-oh wat gebeurt er hier” maar al heel snel werd het een lachend en enthousiast gezichtje. Het draaien vond ze geweldig, maar ook het draaien aan de stuurtjes, het duwen op de knopjes, het gedoe met de ‘flosj’ en het zwaaien naar papa (en meter en nonkel Ringo en tante Aga en Lieselot en Annabel).

Na twee ritjes wouden we eerst iets gaan drinken wat onthaald werd met luid protest, ze wou nog. Na het terrasje nog 4 ritjes plus 1 ritje gratis: mama had namelijk de ‘flosj’ gepakt!

En 2 + 5 ritjes waren méér dan genoeg voor ons patatje.

De miserie is nu begonnen natuurlijk: we gaan de komende 8 (?) jaar niet meer ongestoord een paardenmolen kunnen passeren…

PS De Bumba-knuffel (die ze van meter heeft gekregen die dag) en Nora waren die dag onafscheidelijk. Een van de recentste (en weinige) woordjes die ze zegt is dan ook “Buba”. Nora (en bijgevolg ook wij) zijn dus bezweken aan dat geel-Studio 100-ding. Bizar hoe zo’n figuur zo’n grote aantrekkingskracht heeft bij zowat alle peuters en kleuters…

Vorige vrijdag was het de eerste keer. De eerste keer dat ik onze patat in de hoek gezet heb. Ze sloeg naar Marie* en na een waarschuwing bleef ze slaan dus hup, in de hoek!

Tot mijn grote verbazing bleef ze nog staan ook. Heel schuldbewust zelfs: handjes voor haar gezichtje, leunend tegen de muur en voetjes over elkaar (zie foto). Heel moeilijk om je serieus te houden, gelukkig kon ze me niet zién lachen.
Na tien secondjes begon ze heel klagerig te jengelen en mama te roepen. Wat ik totaal negeerde - zoals het in ‘de boekskes’ staat. Toen ze zich half omdraaide en voorzichtig een paar stappen opzijzette, zei ik heel streng “Blijven staan” en - ow my god - heel schuldbewust stapte ze terug naar haar hoekje, hoofdje in haar handjes en naar de muur gericht.

Ze zal dit waarschijnlijk al kennen van de crèche?

Na een minuutje heb ik haar - zoals in ‘de boekskes’ staat - uitgelegd waarom ze in de hoek staat en gevraagd of ze het niet meer zal doen (en ze zei nog ‘neen’ ook!) en haar een knuffel gegeven.

Had het resultaat? Wel, op het moment zelf wel maar bij de volgende voeding van Marie begon ze natuurlijk weer te slaan en vloog ze opnieuw in de hoek.

Ik heb soms wel de indruk dat ze het hele gebeuren wel leuk vindt en dat ze expres uitdaagt om in de hoek te kunnen staan. We hebben ons dan ook voorgenomen om niet te pas en te onpas de hoek te gebruiken als straf maar enkel bij ‘gevaarlijk en schadelijk’ gedrag - zoals in ‘de boekskes’ staat…

* Na 2 maanden is het heel erg duidelijk: Nora is jaloers als ik Marie voed. Erg jaloers. Ook al probeer ik zoveel mogelijk exclusief en intensief met Nora bezig te zijn en te spelen (zeker voor een voeding), ook al laat ik Nora helpen door bavetje aan te geven, ook al nodig ik haar uit om haar popjes ook melk te geven en ook al beloof ik haar dat ze op schootje mag zitten als zusje gedaan heeft met drinken. Toch wil ze per se op mijn schoot als ik Marie vastheb. En ook net dan doet ze bewust dingen die niet mogen: rechtstaan in de zetel, gaan zitten in de relax van Marie, met afstandsbediening slaan op de tafel enz enz. En het ergste: Marie slaan. Het begint met lief te brabbelen tegen Marie (met tong nog steeds tussen haar tanden) en aaikes te geven maar plots ontaardt het aaien in slaan (op haar hoofdje, op haar buik, met haar hand of met een stuk speelgoed dat ze toevallig vastheeft) of nijpt ze in Marie’s voetje of handje. En dit alles met een big smile op haar gezicht. Het is duidelijk niet uit enthousiasme dat ze zo doet, maar uit jaloezie. Begrijpelijk misschien en een normale reactie, maar niet altijd makkelijk om er gepast op te reageren.
Als ze rechtstaat in de zetel pas ik eerst de “1 2 3″ regel toe waarbij ik haar telkens uit de zetel moet nemen (na de dreigende “3″) en bij het slaan vliegt ze na een waarschuwing in de hoek. Beiden zijn niet evident met een drinkende baby in de armen. Op den duur (na 10 minuten blijven proberen en negatieve aandacht vragen) geeft ze het wel op en gaat ze mokkend gaan spelen op haar speelmat waarop ik enthousiast reageer via positieve bekrachting - zoals in ‘de boekskes’ staat… En ofwel blijft ze flink spelen ofwel begint ze van voren af aan als de voeding haar te lang duurt.
Heel erg enerverend en frustrerend soms! Ik vind het ook zonde voor Marie dat ze niet ongestoord kan drinken want zij ‘vliegt’ dan telkens (wenend) in haar park als ik moet ingrijpen.

She’s back: onze vrolijk lachend spelend zot patatje. Enkel haar dipmomentjes (waarbij ze op de schoot wil zitten en even naar tv wil staren) en haar ferm hoestje verraden dat ze nog wat aan het recupereren is.

En zonnige dagen als vandaag kunnen haar herstel enkel maar bespoedigen!

Nora kan niet ongemerkt kaka doen: ze kreunt, duwt, krijgt een rood hoofd en soms gaat het zelfs gepaard met pijn (maar dankzij de lactulose veel minder dan vroeger).
Sinds kort vragen we elke keer als ze aan het duwen is of ze op het potje wil zitten, maar meestal schudt ze driftig van neen. Tijdens haar kaka-moment wil ze meestal met rust gelaten worden, ze duwt ons weg als we haar willen pakken. Soms gaat ze zelfs in een hoekje kruipen tot ze gedaan heeft.

Gisteren zei ze echter ‘ja’ toen papa vroeg of ze op potje wou en - hoera hoera! - ze heeft kaka op het potje gedaan! (Ik bespaar jullie de foto’s)
En trots dat ze was! En trots dat wij waren! Een vreugdedansje en -kreetjes rond een potje met een ferme drol in: kan het nog absurder? Als niet-moeder rol je eens met je ogen als je een moeder enthousiast hoort vertellen over het eerste drolletje of plasje in het potje. Eens je moeder bent, begrijp je pas hoe je zo extatisch kan worden. Maar het blijft een beetje geschift!

Vandaag wou ze tijdens haar kaka-moment niet op het potje maar wel nadat de kaka in de pamper gearriveerd was. Ze doet dat goed, ons madammeke!

Sinds begin april hebben we een voorlopig terras : over een oppervlakte van 10 op 4 meter is er “stabilisé” gegoten. De afwerking met tegels of klinkers is voor later (lees: als de portemonnee het toelaat). Aanvankelijk hadden we geen omheining, vanop het terras kon je dus makkelijk in onze tuin die nog geen tuin is, maar een modderpoel en kan je ook makkelijk naar de oprit en straat(je). Nora vond het alleszins leuk om al een beetje buiten te kunnen ravotten, maar wij (en Nora ook) werden het constante “neen Nora, op het terras blijven” beu. Ook de bal op het ‘verboden terrein’ gooien werd een te leuk spelletje voor onze patat. En zeker als de buurkindjes buiten aan het spelen waren, was het heel lastig om Nora op ‘ons erf’ te houden.

Dus er moest een voorlopige omheining komen tot onze tuin wat meer in orde is en tot er een afsluiting is met de buren en een poort om de weg naar de straat te blokkeren.

En dankzij mijn moeder en Luc is die omheining er nu (eigenlijk al anderhalve week)! Het was niet evident om de steunpalen voor de kastanjehouten afsluiting in de grond te krijgen, dus nog eens nen dikke merci, mama en Luc!

Nu kunnen we op een rustige manier buiten zitten zonder constant achter Nora aan te lopen en ook Nora houdt zich nu bezig met spelen op het terras in plaats van uit te testen hoe ver ze kan gaan (letterlijk). Een succes dus!

Tegen volgend weekend hebben we normaalgezien onze (voorlopig) kunststof tuinmeubelen. Ooit zullen de tuintafel en -stoelen ge-upgrade worden naar deftigere, mooiere teak/aluminium tuinmeubelen, juist ja: als de portemonne het toelaat.
Dan zal het weer ietsje meer genieten zijn, nu behelpen we ons met een klein kampeertafeltje en een lichtjes versleten ligzeten en onze keukenstoelen.

En zaterdag mogen we ook deze zandbak gaan halen voor Nora!

Zo worden zonnige dagen als vandaag écht genieten! Ook al verlang ik naar het moment dat er gras op onze grond staat en kipjes en een schommel en een gelijbaan en een trampoline en en en… Geduld is een schone zaak, bah

Terrasplezier zonder afsluiting:

De afsluiting en zicht op onze modderpoel:

En terrasplezier mét afsluiting:

Eind goed al goed: Nora is thuis, hoera!

Ze is nog niet helemaal genezen maar ze heeft geen ziekenhuiszorgen meer nodig om te herstellen. Het mocht echt geen dag langer meer duren en we waren er ogot maar 3 dagen. We gingen er wel van uit dat we donderdag terug naar huis mochten dus dan is elke extra dag een erg lange dag natuurlijk.

Sinds vorige nacht weten we trouwens dat het geen gewone virale longontsteking was, maar een infectie met RSV. Tot grote verbazing van de kinderarts want het is totaal het seizoen niet meer van RSV-besmettingen en er is geen epidemie. Nog niet! Wie weet heeft Nora er nu eentje gestart, hihi.
Volgens de kinderarts was ze het slachtoffer van een erg agressief ‘verdwaald’ RSV-virus.

Sinds vandaag is ze wel al heel wat beter: ze eet min of meer (patatjes en brood zeggen haar nog niets, fruit, yoghurt en melk eet/drinkt ze wel), ze is weer ons vrolijk patatje, ze speelt weer zoals ervoor en ze begint haar eet- en slaapritme terug te krijgen. Deze voormiddag in de speelhoek van de kinderafdeling zagen we al dat we onze Nora terug hadden: onbevreesd stapte ze lachend en kirrend naar elk kindje toe en met één jongetje van 4 jaar klikte het meteen. Die twee hebben een half uur zalig met elkaar gespeeld. Nora gaf zelfs spontane knuffels en zocht constant lichaamscontact. Super om zien - binnen een 15tal jaar zullen we het ietsje minder super vinden. Het is ons trouwens al opgevallen dat ons madammetje valt op oudere jongens… Meisjes, zeker van ongeveer haar leeftijd, zeggen haar veel minder. Tsssss!

Ze is wel nog snel moe, soms wat lastig en ze hoest nog en-orm. De slijmen zijn volop aan het loskomen. En ze moet nog een heuse cocktail medicijnen slikken wat ze trouwens heel flink en gewillig doet. Het aerosollen was in het ziekenhuis problematisch, maar raar maar waar: thuis was het een makkie. In het ziekenhuis wou ze ook niet in een eetstoel zitten, thuis was dit gelukkig geen probleem meer.

We zijn blij en opgelucht, maar er is ook een maar. Dat ze besmet is met het RSV-virus kan slecht nieuws zijn voor Marie. RSV bij zuigelingen kan behoorlijk ernstig verlopen en kan ook gevolgen hebben op langere termijn (gevoelige luchtwegen, astma enz.). Dus alwéér moeten we voorzichtig en alert zijn en deze keer is het risico wel wat groter; RSV is erg besmettelijk.
Geen kusjes en aaikes meer dus en de tutten en de knuffels van Marie zijn momenteel verboden goed voor Nora. En voor de rest maar hopen dat er geen stout virusje zich nestelt in ons Marie’tje…

Ma bon, we gaan ervan uit dat ze ook deze keer aan de dans zal ontspringen!

En we gaan nog steeds niet naar huis…

Ze ís wel al wat beter, actiever, minder lusteloos, maar ze is er nog niet helemaal. De eetlust komt stilletjesaan terug: om 7u 200ml melk, nog geen brood en (pas) om 14u een kiwi, halve banaan, halve yoghurt (patatjes wil ze nog niet). ‘t Is alleszins al beter dan gisteren en de dag ervoor dus dat komt wel. Ze heeft reserve genoeg en zolang ze blijft drinken komt dat wel goed.

Verder slaapt ze wel nog veel en is ze nog steeds extra hangerig. Ze lacht wel al veel meer dan gisteren en eergisteren. Hoewel ze ook nog haar mindere momenten heeft waarop ze met zichzelf geen blijf weet en alles ‘neen’ is. Ze wil spelen, maar eigenlijk niet; ze wil eten maar dan weer niet, ze wil gepakt worden maar toch ook zelf stappen enz enz. Maar ‘t patatje is ziek, ze mag zich al wat meer kuren permitteren nu.

Maar vooral, haar longen zijn nog steeds niet zuiver, ze heeft nog steeds moeite met ademhalen (wel al beter dan eergisteren maar nog niet zoals het zou moeten zijn) en vannacht had ze soms te lage zuurstofwaarden (wat blijkbaar niet abnormaal is aangezien haar slijmen loskomen); eerst kreeg ze een maskertje voor extra zuurstof, later op de nacht werd het een neussonde’tje (die ze tegen ’s morgens uitgetrokken had, uiteraard).

Het is elke dag wel een beetje beter maar ze is er nog niet.

Pas als haar zuurstofwaarden vannacht goed zijn én haar longen morgen niet meer zo piepen en kraken, mogen we misschien naar huis.

Ik (en ik niet alleen) begin het echt wel een beetje (veel) beu te worden. Het heen-en-weer-gerij, Nora moeten missen ofwel Marie moeten missen, mijn ventje missen, het opgesloten zit in het ziekenhuis,… Het heeft nu wel lang genoeg geduurd! En ik die aanvankelijk dacht dat één nachtje wel voldoende zou zijn. Moeha.
En dan is het nog zo’n zalig weer ook! Hoe sadistisch!

Maar we blijven hopen… misschien kunnen we morgennamiddag opnieuw samen genieten van het zonnetje.

Ondertussen is ook bekend dat het een virale pneumonie is, een erg venijnig virusje alleszins.

Alleszins bedankt voor het duimen!

Heb net telefoon gehad van de papa met het heuglijke nieuws dat Nora om 22u30 zomaar eventjes een volle fles melk (230 ml) heeft leeggedronken! Verder was ze goed wakker, vrolijk en wou ze per se boekje lezen. Zoals Inge al voorspelde: een plotse spectaculaire genezing (of toch een begin van) na 2 dagen. Hoera!

Dus misschien toch morgen naar huis, blijven duimen

Ik hoop alleen voor de papa dat Nora nu niet wakker wil blijven voor een uur of 5…

Ik ga alleszins slapen nu!

En we gaan nog niet naar huis…

Ik ging ervan uit dat met de antibiotica Nora zou geholpen zijn en dat ze vandaag naar huis mocht. Maar niet dus. Ze moet nog zeker een nachtje blijven.

Volgens de voorlopige bloeduitslagen is het waarschijnlijk toch geen bacteriële longontsteking. Niet zo’n goed nieuws want een bacteriële pneumonie is meestal snel verholpen met antibiotica.
Haar toestand is vandaag eigenlijk nauwelijks verbeterd. Deze morgen had ze wel een goed moment: ze heeft gespeeld in de speelhoek op de kinderafdeling, maar tegen 10u was ze weer volledig uitgeput en was ze weer een slap vodje. Exact hetzelfde als gisteren: op de schoot hangen en in slaap vallen. Toen ik rond 13u vertrok sliep ze nog, ze is enkel even wakker geweest voor een andere pamper, aerosol en een half potje yoghurt…

De kinderarts kwam deze voormiddag ook eens langs en Nora’s longen klinken ook nog niet beter. Nog veel gekraak en haar ademhaling is ook nog niet goed.
Haar zuurstofsaturatie blijft wel ok, zodat ze nog geen extra zuurstof moest krijgen. Haar koorts is ook weg dankzij de medicatie.

Eten doet ze nog steeds nauwelijks. Gisterenavond 30ml melk, deze morgen 90 ml. En vanmiddag wou ze geen patatjes, enkel een half potje yoghurt. Ze drinkt wel nog veel water. Zolang ze water blijft drinken, moet ze nog geen infuus hebben. Maar dan moet ze tegen vanavond of zeker morgen wel opnieuw wat meer beginnen eten.
Het ambetante van een infuus is dat ze dan veel minder mobiel is en ik kan me nu al voorstellen dat ze die draad aan haar hand niet echt leuk gaat vinden… ze maakt zich nu al vaak boos op het waakinfuusje in haar hand.

Voorlopig is het dus afwachten. Morgen zouden we alle onderzoeksresultaten hebben en weten we hopelijk wat voor ROTbeest de boosdoener is. Als het een virus is, is het uitzieken. Als het Mycoplasma is, kunnen ze een specifiek soort antibiotica geven.
Nu is het vooral haar zuurstofpeil in het oog houden, aerosollen, koortswerende medicatie geven en cortisone (sinds vandaag).

Het is niet leuk om ons meisje zo te zien afzien, gelukkig slaapt ze het meeste van de tijd, ook al is het een onrustige onvaste slaap.
Hopelijk is er tegen morgen wel een spectaculaire verbetering en kunnen we nog een beetje van het lange weekend thuis en allemaal samen doorbrengen!

Ons patatje is nu even geen patatje meer maar een ‘zak patatten’

Enkele ’sfeerbeelden’ vanuit het ziekenhuis:

Marie trekt er zich gelukkig niets van aan. Ze heeft vannacht heel goed geslapen zodat ik ook goed kon slapen en ze verblijft nu hoofdzakelijk bij mijn moeder waar ze - tot onze verbazing - ook goed slaapt. En ze heeft zelfs al heel flink moedermelk uit een flesje gedronken zonder enig probleem (dat was met Nora wel even anders).