Vakantie!

Nora vakantie
+ Marie vakantie (uiteraard)
+ manlief vakantie
+ ik vakantie
+ prachtig weer (dat het soms wat té warm is, probeer ik te negeren, veel liever dit dan regen)
+ gras
+ nieuwe tuinmeubelen (*)
+ buurkindjes om mee te spelen (niet wij eh, maar de meisjes)
+ een ganse dag buiten leven
+ het goede nieuws dat de heupoperatie van mijn mama vlot verlopen is (het is een ‘eind goed al goed’ verhaal want de pre-operatie-tijd verliep niet zo vlot: op het geplande uur naar de operatiekamer, dan weer naar de kamer moeten wegens problemen met sterilisatiecabine, dan 3 ‘uurtjes’ moeten wachten, dan wel kunnen geopereerd worden, dan plots weer niet wegens ergens iets dat kapot was (operatie zou dan ‘gewoon’ een weekje uitgesteld worden!), dan was er plots geen probleem, probleem was voor een andere afdeling en kon ze 4 uur later dan gepland wel geopereerd worden…) 
+ het vooruitzicht van 3 weken samen vakantie en ik thuis tot 20 augustus
+ onbetaalbare heerlijke quality-time met ons gezinnetje
= ZALIG!

(*) En voor ik het vergeet: de foto van onze nieuwe tuinmeubelen

Troostprijzen

Ooh wat keek ik uit naar de dag dat ons terras zou gelegd zijn. Blauwe hardsteen. 50 x 50 cm. Propere, mooie stenen. In plaats van die vorte, vieze, vuile stabilisé dat nu al bijna een jaar ons terras moet voorstellen. En lelijk is het ook nog. En pijnlijk met blote voeten.

Ma bon, begin juli, ten laatste half juli gingen we dus normaalgezien eindelijk een aangelegd terras hebben. Normaalgezien dus. Normaalgezien als in: eigenlijk niet! Want de meneer van het terras had plots ” ‘t verschot” in zijne rug en kon niet meer werken. Tsss, als dat al een excuus is…

Nog een zomer zonder echt terras dus. Ik moet zeggen, ik was de eerste dag enorm slechtgezind en teleurgesteld door het nieuws. Zo teleurgesteld als een klein kind dat geen of niet het gewenste kadootje krijgt. Of zo.
Maar goed, ondertussen heb ik het kunnen relativeren. Nog een paar maanden moeten wachten op een aangelegd terras, er zijn miljoenen ergere dingen dan dit. Miljarden zelfs.

En er zijn enkele troostprijzen:

1. We hebben wel gras! Iets meer dan een jaar zijn we in het bezit geweest van een tuin van 12m op een kleine 100m, zonder gras. Een grote oppervlakte modder eigenlijk. Onbegaanbaar en al zeker onbespeelbaar. Maar een 6tal weken geleden is er gras gezaaid en nu hebben we toch al een mooi zicht op een groen tapijtje. En ‘t beste van al: de meisjes mogen er naar hartelust op lopen, spelen, ravotten,…

2. Onze oorspronkelijke bedoeling was een terras aanleggen van 9m (breedte van ons huis) op 4m. Dat is dan ook de grootte van ons huidig stabilisé-terras. Maar we begonnen te twijfelen of we toch geen groter terras wouden. Ons inhouden omdat we anders te weinig tuin zouden hebben, moeten we al niet doen. En een heel ruim terras heeft toch ook zo zijn voordelen. We hadden beslist dat we het bij 9 x 4m gingen houden, omdat het praktisch moeilijk was om nog voor half juli de voorbereidingen te doen om te vergroten. Maar nu we toch iemand nieuw moeten zoeken en we sowieso zullen moeten wachten tot na de zomer hebben we beslist om ons terras toch groter te maken.

3. De mooiste troostprijs. Nieuwe tuinmeubelen! Vandaag geleverd. En mooi dat ze zijn! Een chance, anders zou het wat zielig zijn, ontelbare zomers lang moeten kijken en zitten op tuinstoelen die je zelf gekozen hebt maar eigenlijk niet mooi vindt. Een houten tafel met aluminium poten, stoelen bestaande uit hout, aluminium en ehm textilene of zo oogt toch gezelliger en aantrekkelijker dan onze eerder lompe, niet zo mooie, maar wel veel goedkopere plastieken meubelen. Nuja, smaken verschillen uiteraard. We hebben de tafel en bijhorende stoelen alleszins al uitvoerig in gebruik genomen: ons avondmaal genuttigd (waarbij Marie dacht dat het hout wel een beschermend laagje smeerkaas kon gebruiken), een (overigens vruchteloze) poging ondernomen om onze belastingbrief via tax-on-web in te vullen, genieten van de zonsondergang en op dit eigenste moment ben ik zelfs aan het bloggen, zittende op een comfortabele en mooie nieuwe tuinstoel. Dat het wat fris begint te worden en vooral donker, is quantité négligeable.

Maar ‘t zou nog mooier, nog chiquer, nog af-er zijn met onze blauwe hardstenen terrastegels eronder…

Geduld, Tamara, ge-duld.

PS Uiteraard zijn er ook reeds foto’s genomen van onze recentste aankoop maar aangezien ik foto’s moet uploaden via de vaste pc die – om evidente redenen – binnen staat en ik geen zin heb om mijn nieuwe tuintafel te verlaten, zal het voor morgen zijn. Of overmorgen.

Eerste keren op de kermis

Marie’s eerste keer op de kermis (Sinksefoor in Ninof):

En Nora heeft voor de eerste keer de  ‘flosj’ gepakt op de kermis! En glunderen dat ze deed, niet normaal. En glunderen dat de mama deed, zeker niet normaal.

Zo enthousiast en euforisch ze telkens was als ze de flosj kon bemachtigen, zo teleurgesteld en verontwaardigd keek ze, als een ander kindje de flosj had:

Zo zonde

Als ik zo’n nieuws lees of bekijk, dan vind ik dat erg en schandalig. Maar het blijft telkens toch ook een beetje een “ver van mijn bed show”.

Maar als de bejaarde vrouw van 79 uit Ninove waarover sprake is mijn eigen lieve levenslustige oma is, dan word ik héél erg boos en verdrietig. Hoe durven ze mijn oma zo aanvallen, zo pijn doen en zo desillusioneren. Het zou ongelofelijk zonde zijn als ze hierdoor niet meer buiten durft komen om te gaan winkelen of naar de kapper te gaan of een koffietje te gaan drinken met haar vriendinnen. En als ze toch nog durft buitenkomen zal het sowieso nooit meer zo zorgeloos zijn als voor vorige vrijdag. En dat door een jongen kind van 13 jaar die per se haar handtas wou hebben. Op 200 meter van haar huis, overdag, in een niet zo drukke straat, maar toch wel met minstens 4 getuigen.  Triestig en boos word ik daarvan. En een beetje gedesillusioneerd.

En dan heb ik het nog niet over het feit dat de daders alweer op vrije voeten zijn omdat er nergens plaats is…

Oplossing

Plasticine! Dus. Zoals de meesten al geraden hadden.

Ik heb het liefst dat ze er buiten mee speelt eigenlijk. Hoewel dan de kans groot is dat er een halve zandbak zand tussengeraakt. Binnen mag ze er ook mee spelen, aan de grote tafel (Marie-bestendig) en op een snijplankje (dat we uiteraard niet meer in de keuken gebruiken nu). Enkel op die snijplank en énkel aan die grote tafel. Niét op de speelmat. Of om het even waar elders eigenlijk. En ik loop dan paniekerig rond haar stoel om elk petieterig gevallen stukje plasticine meteen op te rapen. Bij wijze van spreken eh. Ik loop uiteraard niet constant rond haar stoel, ik hou me in bedwang en controleer slechts om de 3,5 minuten de opgelopen schade op de grond. En na het spelen wordt er uiteraard meteen opgeruimd en opgekuist. Maar voor de rest mag ze doen wat ze wil met de plasticine :)
En zo blijft mijn kot voorlopig plasticine-vuil-vrij. Benieuwd hoe lang het duurt.

Want ja, ik vind dat eigenlijk ook een beetje een vuiligheid, maar Nora speelt er zo ongelofelijk graag mee en het is echt zalig om te zien hoe ze er helemaal in opgaat en zelfs tegen zichzelf praat en met zichzelf overlegt welk kleurtje ze zou nemen en welk figuurtje ze zal maken. Dan krijg ik het echt niet over mijn hart om er haar niet mee te laten spelen.
Maar enkel onder bovengenoemde voorwaarden. Uiteraard.

Raadseltje

In Nora haar klasje heeft vriendje Maxime een verjaardagskadootje uitgedeeld waar Nora heel graag mee speelt. En dan vraagt ze met haar extreme puppy-blik: “Mag ik me appesiene péleuh asjtebieft?”

Rarara, wat is momenteel haar lievelingsspeelgoed?

Niet zo moeilijk, denk ik… :)

Uitbreiding

Welgeteld 24 uur, slechts 24 uur, heb ik jullie in spanning kunnen houden. Dat valt toch mee, niet? Ik ben dan ook zo enthousiast en zo blij dat ik het aan iedereen zou willen verkondigen. En bovendien ben ik zelf nogal extreem nieuwsgierig en kan ik er zelf niet goed tegen als iemand mij zo curieus maakt en in spanning houdt. En toch doe ik het nu zelf, omdat het stiekem wel een heel klein beetje leuk is om anderen zo nieuwsgierig te maken.  ”Ma mama toch!” zou Nora zeggen.

Maar nu heb ik het nog steeds niet gezegd, zeker?

Wel, in september komt er uitbreiding! Neen, nope, njet, niét van ons gezin. Van een eventueel derde patatje is hier absoluut nog geen sprake trouwens. (sorry Isabel, de pil wordt nog steeds met veel overgave en heel trouw geslikt :p) Het is momenteel meer dan druk genoeg met onze twee lieve, kleine energievreters.

Er komt wel uitbreiding van mijn gezin…sleven! Ik ga niet veranderen van werk, ik werk nog te graag waar ik werk om te veranderen, maar ik ga wel tijdelijk minder werken (zoals de meesten onder jullie al juist vermoedden). Vanaf september neem ik een jaar halftijds ouderschapsverlof op. Een jaar 50% werken dus, in plaats van voltijds.

En wat kijk ik daarnaar uit. Nora enkele dagen van de week zelf kunnen gaan halen van school, meer quality-time met Marie, meer tijd voor het huishouden, meer tijd (hoop ik toch) voor al die dingen die ik maar blijf uitstellen.
Een evenwichtigere combinatie van werk en gezin zodat ik meer kan genieten van mijn gezin én van mijn werk. Voltijds werken en twee kleine kindjes, het lukt allemaal wel, maar toch heb ik vaak het gevoel dat het vooral een rush is om alles en iedereen op tijd in orde te krijgen, waarbij het genieten soms in het gedrang komt. En ik heb ook nood aan meer rustmomenten, zowel met als zonder patatjes.
Het zal mij alleszins heel erg deugd doen, zo een mini-sabbatjaartje. En ook mijn twee meiden zullen het appreciëren, vermoed ik.

Voila, dit was het. Heel leuk nieuws, maar ook niet zo spectaculair, denk ik dan, om er wakker van te liggen, arme Ed ;)

Geduld!

Ik moet jullie nog de ‘grote verandering’ die in september begint nog meedelen, merk ik.
Maar ‘t zal niet voor nu zijn. Vanavond misschien. Of morgen. Ten laatste overmorgen!

Geen nood, het is niets spectaculairs hoor. Voor jullie toch niet, voor mij is het wel iets waar ik enorm naar uitkijk en waar ik heel blij mee ben!

Wordt vervolgd :)

Vaderkesdag

Terwijl Nora het kadootje voor moederdag op vrijdag meteen verstopte en per se wou wachten tot zondag om het aan mij te geven, wou ze het kadootje voor vaderdag meteen al afgeven aan de papa. Er was geen ontkomen aan. Omdat het anders voorbereid was op school? Omdat papa zijn kadootje ingepakt was (en het mijne niet) en ze gek is op het helpen openen van kadootjes, ook al weet ze wat er inzit?

Geen idee, maar toen manlief vrijdagavond na een lange werkweek thuiskwam, kon hij nauwelijks boe of ba zeggen, maar werd er een verpakt kadootje in zijn handen geduwd. Een mooi geschilderd houten plankje met 4 nagels om sleutels aan te hangen. Heel mooi! Uiteraard :)
Het versje had ze gedurende de week al af en toe onbewust opgezegd, de laatste twee zinnetjes toch. Maar op het moment zelf weigerde ze natuurlijk. Ik dacht dat ze niet wou omdat ze het ganse versje niet kende en daardoor te onzeker was, maar zaterdag zei ze plots wél het volledige versje:

Lieve papa,
Weet je wat ik in mijn handen hou?
Een kado speciaal voor jou.
Eerst een hele dikke zoen
En nu snel je pakje opendoen
Je kapoentje

Toch best wel een lang en moeilijk versje, vind ik. Maar ze kende het dus wel, niet altijd de juiste woorden in de juiste volgorde maar soit.
Elke keer ze het versje zei, werd ze trouwens kwaad als ik of de papa reageerden; we mochten het versje niet meezeggen, we mochten niet lachen, we mochten haar zelfs niet aankijken.

Om de papa op vaderkesdag zelf niet met lege handen te laten zitten, kreeg hij nog een klein kadootje van mij, verse pistoletkes van de warme bakker én 2 klein beetje zieke hangerige patatjes.

Van Marie heeft hij trouwens ook nog een kadootje te goed: dat ligt nog steeds in de crèche. Spannend.

Rad van tong

Dat onze eerstgeborene op korte tijd veel bijleren op school hebben we al gemerkt, amai niet. Grote knopen dicht- en opendoen zijn een makkie. Kleine knoopjes lukken soms ook al. Rits open-en dichtdoen. Jasje aan- en uitdoen uiteraard. Speldje in haar steken (uiteraard nog niet op de meest esthetische of praktische plaats maar ‘t zit wel behoorlijk vast). Schoenen met velcro aan- en uitdoen. Haar witte sandaaltjes met klassiek gespje dichtdoen lukt nog niet perfect maar wel bijna. Kleren uitdoen kan ze ongeveer helemaal, alleen vindt ze het meestal nog zo gemakkelijk als wij het doen.

En “tetteren” dat ze is beginnen doen, ongelofelijk! Haar zinnen worden steeds langer en complexer, niet altijd perfect uitgesproken maar ze doet haar best.

Maar wat vooral opvalt: ze is verdorie rad van tong geworden. Op bijna alles heeft ze een antwoord klaar. Soms grappig, soms wat minder grappig.

Een kleine bloemlezing:

Als we zeggen dat ze iets niet mag doen:

“Ja-wél, mag wél!” (inclusief overdreven boze blik)

“Ma kep da deze morge ook etaan!” of “me papa/mama ook etaan” (wat maar zelden klopt uiteraard)

“passop eh, a(ls) (jullie) ni fink sijn, ikke boos sijn  en tan (jullie) tege de kast (s)taan eh!” (met vermanend vingertje)

“passop eh, ik ga s(l)aan eh!” (wat door ons al iets minder positief onthaald wordt…)

Als we zeggen dat ze iets wel moet doen:

“Ik seg néén!” met handen in de zij en overdreven strenge blik

“Ma nee mama, éést teefee kijke, en tan antjes poeste“

Eerlijkheidshalve moet ik eraan toevoegen dat we in die twee laatste quotes vooral onszelf horen.
We krijgen duidelijk de rekening betaald van zelf (te)veel “eerst.. dan…” te gebruiken om haar tot iets te overhalen.
We staan regelmatig met onze mond vol tanden en ‘t zal er waarschijnlijk niet op verbeteren. Maar tegelijkertijd vind ik het heerlijk om te kunnen babbelen en redeneren en grapjes maken met ons oudste.