Ziekenhuis II

En we gaan nog niet naar huis…

Ik ging ervan uit dat met de antibiotica Nora zou geholpen zijn en dat ze vandaag naar huis mocht. Maar niet dus. Ze moet nog zeker een nachtje blijven.

Volgens de voorlopige bloeduitslagen is het waarschijnlijk toch geen bacteriële longontsteking. Niet zo’n goed nieuws want een bacteriële pneumonie is meestal snel verholpen met antibiotica.
Haar toestand is vandaag eigenlijk nauwelijks verbeterd. Deze morgen had ze wel een goed moment: ze heeft gespeeld in de speelhoek op de kinderafdeling, maar tegen 10u was ze weer volledig uitgeput en was ze weer een slap vodje. Exact hetzelfde als gisteren: op de schoot hangen en in slaap vallen. Toen ik rond 13u vertrok sliep ze nog, ze is enkel even wakker geweest voor een andere pamper, aerosol en een half potje yoghurt…

De kinderarts kwam deze voormiddag ook eens langs en Nora’s longen klinken ook nog niet beter. Nog veel gekraak en haar ademhaling is ook nog niet goed.
Haar zuurstofsaturatie blijft wel ok, zodat ze nog geen extra zuurstof moest krijgen. Haar koorts is ook weg dankzij de medicatie.

Eten doet ze nog steeds nauwelijks. Gisterenavond 30ml melk, deze morgen 90 ml. En vanmiddag wou ze geen patatjes, enkel een half potje yoghurt. Ze drinkt wel nog veel water. Zolang ze water blijft drinken, moet ze nog geen infuus hebben. Maar dan moet ze tegen vanavond of zeker morgen wel opnieuw wat meer beginnen eten.
Het ambetante van een infuus is dat ze dan veel minder mobiel is en ik kan me nu al voorstellen dat ze die draad aan haar hand niet echt leuk gaat vinden… ze maakt zich nu al vaak boos op het waakinfuusje in haar hand.

Voorlopig is het dus afwachten. Morgen zouden we alle onderzoeksresultaten hebben en weten we hopelijk wat voor ROTbeest de boosdoener is. Als het een virus is, is het uitzieken. Als het Mycoplasma is, kunnen ze een specifiek soort antibiotica geven.
Nu is het vooral haar zuurstofpeil in het oog houden, aerosollen, koortswerende medicatie geven en cortisone (sinds vandaag).

Het is niet leuk om ons meisje zo te zien afzien, gelukkig slaapt ze het meeste van de tijd, ook al is het een onrustige onvaste slaap.
Hopelijk is er tegen morgen wel een spectaculaire verbetering en kunnen we nog een beetje van het lange weekend thuis en allemaal samen doorbrengen!

Ons patatje is nu even geen patatje meer maar een ‘zak patatten’

Enkele ’sfeerbeelden’ vanuit het ziekenhuis:

Marie trekt er zich gelukkig niets van aan. Ze heeft vannacht heel goed geslapen zodat ik ook goed kon slapen en ze verblijft nu hoofdzakelijk bij mijn moeder waar ze - tot onze verbazing - ook goed slaapt. En ze heeft zelfs al heel flink moedermelk uit een flesje gedronken zonder enig probleem (dat was met Nora wel even anders).