Op de pot

Nora kan niet ongemerkt kaka doen: ze kreunt, duwt, krijgt een rood hoofd en soms gaat het zelfs gepaard met pijn (maar dankzij de lactulose veel minder dan vroeger).
Sinds kort vragen we elke keer als ze aan het duwen is of ze op het potje wil zitten, maar meestal schudt ze driftig van neen. Tijdens haar kaka-moment wil ze meestal met rust gelaten worden, ze duwt ons weg als we haar willen pakken. Soms gaat ze zelfs in een hoekje kruipen tot ze gedaan heeft.

Gisteren zei ze echter ‘ja’ toen papa vroeg of ze op potje wou en - hoera hoera! - ze heeft kaka op het potje gedaan! (Ik bespaar jullie de foto’s)
En trots dat ze was! En trots dat wij waren! Een vreugdedansje en -kreetjes rond een potje met een ferme drol in: kan het nog absurder? Als niet-moeder rol je eens met je ogen als je een moeder enthousiast hoort vertellen over het eerste drolletje of plasje in het potje. Eens je moeder bent, begrijp je pas hoe je zo extatisch kan worden. Maar het blijft een beetje geschift!

Vandaag wou ze tijdens haar kaka-moment niet op het potje maar wel nadat de kaka in de pamper gearriveerd was. Ze doet dat goed, ons madammeke!