Nora zoekt aandacht

Toen ik Nora vandaag ging halen, was ze aan het slapen op de speelmat - eigenlijk zat ik er dus niet ver naast toen ik vreesde dat ze misschien zielig in een hoekje zou zitten . Ze had ’s middags maar anderhalf uur geslapen terwijl ze ’s middags nog 2,5 a 3 uur slaapt.

Voor de rest was ze flink geweest, heeft ze veel gespeeld en het wenen was deze morgen ook heel snel gedaan.

Behalve de plotse verlatingsangst heeft ze sinds kort ook nog een andere gedragsverandering. Sinds haar ziekenhuisopname wil ze ’s middags geen of nauwelijks patatjes eten. Aanvankelijk dachten we dat het nog naweeën waren van haar ziek zijn. Maar ze weigert selectief haar warme patatjes; fruit, yoghurt, brood, melk eet/drinkt ze wel en goed. Sinds ze genezen is, heeft ze één keer een halve portie gegeten, alle andere keren zijn 5 schepjes al een overwinning, meestal stopt ze na 2 schepjes en vaak weigert ze elk hapje. In begin deden we nog alle moeite van de wereld, maar momenteel maken we er ‘korte metten’ mee. We bieden patatjes aan, we geven haar de kans om zelf te eten, wil ze niet dan stellen we voor dat wij haar hapjes geven, wil ze dat ook niet (tegen dan is ze al vaak redelijk hysterisch) dan stoppen we: patatjes weg en van tafel. Zonder er veel woorden aan vuil te maken. We bieden ook niets anders meer aan. Patatjes eten of niets eten. Maar erg vindt ze dat eigenlijk niet, ze vraagt ook niet naar iets anders. Als ze van tafel is, speelt ze nog eventjes en dan gaat ze gewillig naar bed voor haar dutje en slaapt ze makkelijk 2 à 3 uur. Ze wordt niet wakker van de honger, ze heeft dan ook nog genoeg reserve

Maar we vroegen ons toch wel af waarom ze plots haar middageten weigert.

En Leen van de crèche bracht raad!

Volgens haar is Nora’s aandachtzoekende gedrag een combinatie van volgende dingen:

- (een verergering van) de koppigheidsfase. Typisch voor haar leeftijd. Via het weigeren van eten kan ze haar macht uitoefenen op ons (of toch een poging tot!). Boodschap is om er weinig aandacht aan te geven en zoveel mogelijk te negeren: als ze geen patatjes wil, ok, dan gaat ze gewoon van tafel en krijgt ze niets anders. Zoals we bezig waren dus *een pluim voor ons*

- En *tadaaa* jaloezie! Ze heeft blijkbaar nu pas echt door dat die baby er is om te blijven en dat ze de aandacht moet delen met Marie. En uit protest eist Nora haar eigen aandacht dan maar op. Het was al duidelijk bij het voeden van Marie, maar het protest als ze naar de crèche moet heeft er ook mee te maken. Want zoals Isabel hier al terecht opmerkte: we hebben onze patat duidelijk onderschat! Ze is inderdaad snuggerder dan we vermoeden (alsof dit nog kon ) : heel waarschijnlijk weet ze goed genoeg dat zij naar de crèche moet terwijl Marie thuis mag blijven en dat mama ook lekker thuis is. Waardoor ze zich verongelijkt voelt. En vandaar het grote protest. Arm schaap.

Dit gecombineerd met het feit dat ze de laatste weken gewend was geraakt aan een hoge dosis exclusieve aandacht van ons en ze hier opnieuw van moet afkicken verklaart haar gedrag wel enigszins.

Het viel ons de laatste week ook al op dat ze ongelofelijk ‘neuterig’ is. Heel veel zeuren, klagen voor het minste. Constant hulp vragen eisen bij dingen die ze eigenlijk zelf wel kan. Wenen bij het minste pijntje enz. Constant negatieve aandacht opeisen dus.

Het is nu aan ons om haar vooral positief te bekrachtigen en voldoende exclusieve aandacht te geven. Nog meer dan we nu al doen. We proberen sowieso minstens even vaak “flink”, “bravo”, “goed zo” als “neen, mag niet” te zeggen en we letten er ook op dat we voldoende tijd maken om echt met Nora bezig te zijn (spelen, wandelen, haar laten helpen met iets dat niets met Marie te maken heeft enz.)

Ik ben alleszins al rustiger nu ik haar gedrag kan plaatsen en ik weet dat we al redelijk goed bezig waren. Volhouden dus en het zal vanzelf wel verbeteren.

En uiteraard blijft ze ons superschattig groot patatje die ons niet alleen het bloed van onder onze nagels kan halen soms maar ons ook heel regelmatig doet smelten.

PS Wat de crèche betreft: ik ga haar toch nog steeds1 à 2 dagen per week laten gaan. Zowel zij als ik hebben hier toch wel behoefte aan en uiteindelijk amuseert ze er zich toch nog steeds te pletter.