Marie’s nachtelijke escapades

Het begon vorig weekend. De nacht van zaterdag op zondag sliep Marie erg onrustig. Wakker om 2u, na wat troosten terug in slaap gevallen, tot 3u, dan gemerkt dat ze gloeide. Temperatuur genomen: 39,5°C koorts. Perdolan suppo gegeven, terug in slaap gevallen, tot 4u. Hysterisch aan het wenen, waarschijnlijk van honger: niet vast aan het slapen waardoor ze honger voelt en de koorts die energie opvreet. Heb haar dan nog eens (voor het eerst in 3 maanden!) een nachtvoeding gegeven, nadien is ze als een blok in slaap gevallen tot 8u.

De koorts kwam trouwens uit het niets (niet meer verkouden, geen andere klachten) en is ook weer vanzelf verdwenen na 24uur.

De nacht nadien heeft ze goed geslapen, maar de nacht daarop – maandag op dinsdag – werd ze opnieuw wakker rond 4u. Ontroostbaar huilen, niets hielp. Uit schrik om Nora wakker te maken en om toch zelf nog wat te kunnen slapen (aja, want ik was beetje perte totale, remember?), heb ik haar dan maar laten drinken. Nadien terug geslapen tot 8u.

Maar waarom werd ze plots weer wakker voor een voeding? Na 3 maanden doorslapen? Was ze het na die ene nacht al gewoon?
We waren alleszins sterk op onze hoede want we hebben iets gelijkaardigs met Nora meegemaakt: terug begonnen met een nachtvoeding toen ze ziek was en voor we het wisten, was ze het gewoon en heeft ze nog 2 maanden ’s nachts gedronken terwijl ze eigenlijk zonder kon en het vooral een gewoonte was. Een niet makkelijk af te leren gewoonte, dat kan ik jullie garanderen. We zagen dit geen tweede keer zitten.

Enige hypothese die ik had: maandag heb ik haar dutjes boven in haar bedje laten doen, omdat ik merkte dat ze beneden in het park minder vast en iets minder goed sliep. Resultaat: het kind heeft maandag imméns veel geslapen, ze slaapt duidelijk veel beter en vaster in haar bedje. Gevolg is, volgens mij, dat ze de neiging had om de nacht voor de dag te houden en ’s nachts minder lang en vast sliep en daardoor rapper honger had.
Gisteren dus geen dutjes in haar bedje laten doen (we waren sowieso een ganse dag op schok) maar vannacht werd ze toch weer wakker rond 4u45. Al huilend. Ik was er meteen van overtuigd (en teleurgesteld en gefrustreerd!) dat ik haar eten zou moeten geven want dat ze anders niet zou stoppen. Gelukkig heb ik een man met e.n.g.e.l.e.n.g.e.d.u.l.d en die niet zo rap opgeeft (he’s the best!). Hij heeft hij een kwartier (minstens) aan Marie’s bedje gestaan om haar terug in slaap te ’shhhhh’-en. En het is hem gelukt! Ze heeft verder nog heel rustig geslapen… tot 9u! Dus heel grote honger zal het wel niet geweest zijn. Misschien eerder wat buikpijn want deze morgen heeft ze een ferme ‘kakapamper’ geproduceerd.

Hopelijk, maar ik denk het wel, was dit al een goeie aanzet om de nachtvoedingen te vermijden.