Zes volle maanden ben ik thuisgeweest en heb ik volop mogen genieten van onze patatjes. Eerst nog een weekje alleen met Nora, nadien kwam Marie ons vergezellen. En wat zijn die maanden voorbijgevlogen! Het lijkt alsof ik veel minder lang dan een half jaar heb thuis gezeten.
En het zijn leuke, boeiende maanden geweest.
Maar ook drukke, vermoeiende maanden! Ik heb nog meer respect gekregen voor thuisblijfmama’s. Het is echt niet evident om voor twee (of minder of meer) kindjes te zorgen, ze te entertainen en tegelijkertijd nog het huishouden in goede banen trachten te leiden. Het vergt heel veel energie, geduld en creativiteit. Chapeau voor de mama’s die dit altijd doen! Ik zou het niet kunnen. Bovendien zou ik mijn werk, de uitdagingen, de uitlaatklep, de sociale contacten teveel missen.
Dus ik ben blij dat ik opnieuw mag en kan gaan werken. Blij dat ik mijn energie opnieuw in andere dingen en mensen kan steken.
Maar tegelijkertijd vind ik het ook best wel wat moeilijk. Wat ga ik mijn patatjes missen, nu ik ze enkel ’s morgens, ’s avonds en in het weekend zal zien. Zeker Marie die ik nog nooit voor meer dan enkele uurtjes heb achtergelaten bij haar moeke. Deze week en volgende week gaat ze nog bij mijn mama. Haar kent ze al een beetje (en omgekeerd). De week nadien gaat ze voor de eerste keer naar de crèche (samen met haar grote zus). Spannend. En beangstigend. Het zal met een heel klein hartje zijn dat ik haar 1 september zal achterlaten in de handen van Leen en Melissa.
En dan die ochtend- en avondrush, elke dag! ’s Morgens vertrekt manlief meestal al vroeg naar zijn werk zodat hij ’s avonds niet te laat thuis is en mag ik in recordtijd achtereenvolgens mezelf, Nora en Marie klaarmaken. Wat ging dit allemaal makkelijker en vlotter toen er nog maar één patatje was…
Het zal wat wennen worden de eerste weken, maar eens we allemaal de routine wat gewoon zijn, zullen we onze draai wel vinden.
Gelukkig is het de eerste weken nog rustig op het werk zodat ik langzaamaan terug kan wennen aan de dagelijkse routine en mezelf terug wat kan inwerken na 6 maanden afwezigheid.
En nu, nu is het tijd om mijn eerste werkdag af te sluiten en mijn patatjes te gaan halen!
21 augustus 2008 at 20:01 |
:) succes ermee
22 augustus 2008 at 11:13 |
Ik ben ook 6 maanden in ouderschapsverlof. Nog twee maanden te gaan… Ik heb ook twee ‘patatjes’ (2,5 jr en 5 maand). Hou me op de hoogte van hoe je dat doet, die ochtend- en avondrush. Ik ben er best bang voor…Succes!
23 augustus 2008 at 8:03 |
Hopelijk valt het allemaal wel mee. Het leek alsof ik een post van mezelf las:)
Ik mis mijn werk ook, dus wil ook niet liever dan weer gaan werken.
Maar die ochtend en avondrush, ik krijg al schrik als ik er nog maar aan denk.
Welkom terug trouwens, blijkbaar wel een goede reis gehad.
23 augustus 2008 at 8:45 |
Ik begrijp dat goed, ik ga ook blij zijn als ik terug zal kunnen werken. Het is leuk, met een klein prutske thuis zitten, maar op lange termijn voor mij toch een te eenzijdig leven. En ik moet pas eind december terug gaan werken…
23 augustus 2008 at 9:11 |
Zo herkenbaar wat je hier schrijft! Mijn tweede is nou ook 5 mnd en 3 weken. En inderdaad ben ik in mijn hoofd al bezig, met wanneer ze kan gaan zitten, mee kan gaan eten, kan gaan kruipen etc. Omdat ik alle ontwikkelingen al een keer eerder mee heb gemaakt, anticipieer ik er nu op, in plaats van gewoon van de momenten te genieten en meer in het hier en nu te zijn. Raar, hoe tweede kindjes heel anders beleefd worden. Een gemiste kans eigenlijk voor de ouders en voor het tweede kindje. Leuke blog!