Deze week kwamen we ’s avonds tot de vaststelling dat we geen brood meer hadden. Dat gebeurt wel eens vaker, vooral in het weekend of als we verlof hebben, raar maar waar.
Jurgen schoot in zijn schoenen om naar de broodautomaat te gaan in de buurt en Nora mocht mee.
“We gaan na de broodtomaat eh papa?”
“Naar de brood-au-to-maat, zoeteke, dat is een machine dat brood geeft als we er centjes insteken. Want de bakker is al gesloten nu.”
“Ah, ok” zei ze terwijl ze wat bedenkelijk keek.
En weg waren ze.
Toen ze terugkwamen, mét brood, bracht manlief een verslagje uit.
Nora was superenthousiast om al het kleingeld van de papa in ‘t machine te smijten, ze glunderde toen er wit brood uitkwam, en riep nadien uitgelaten en vol verwachting: “En nu de tomaat eh papa!”


10 juli 2009 at 17:32 |
Schitterend!
10 juli 2009 at 18:38 |
Hihi, ik was al heel den tijd aan ‘t denken dat ge toch een fout in uwen titel had geschreven ;-)
10 juli 2009 at 19:35 |
Geweldig toch, die uitspraken!
11 juli 2009 at 10:46 |
Geweldig! :-)
11 juli 2009 at 12:18 |
haha, dan merk je pas hoe vanzelfsprekende de dingen voor ons zijn en dat ze nu weer moeten ontdekken dat die tomaat nu helemaal iets anders is als je er ‘au’ voor zet…
11 juli 2009 at 12:56 |
Geweldig hoe die kinderhersentjes werken hé!
11 juli 2009 at 15:45 |
Toch prachtig hé , die kinderuitspraken ,haha
Fijne zaterdag
Groetjes
15 juli 2009 at 10:12 |
spitsvondige dame!