Toen ik onlangs met de twee meisjes aan het genieten was van het zonnetje bij mijn moeder, had Nora zich plots wat afgezonderd. Ik dacht eerst dat ze op haar gemak (versgeplukte, lekkere!) kersen aan het eten was, om te vermijden dat gulzige Marie haar kersen constant zou afpakken. Omdat ze lang bleef zitten – en vooral heel stil bezig was – , met haar rug naar ons, ging ik toch maar eens gaan kijken.
Wat was ons spook aan het doen? Ze had een kers in haar één hand (tot zover klopte mijn veronderstelling) en in haar andere hand had ze een steentje en dat steentje ‘dopte’ ze in de opengebeten kers om zo rondjes en streepjes en stipjes te tekenen… op haar benen en armen. Ze stond helemaal vólgeschilderd, inclusief een ‘bloederig’ kersenmondje.
‘t Is eens wat anders dan dat henna-gedoe natuurlijk :)
Nora was ook apetrots op haar kersenschilderij, zo trots dat het ’s avonds ‘grande drama’ was toen mama haar ‘kessentekening’ wou afwassen…
16 juli 2009 at 19:21 |
Haha, dat is overal precies hetzelfde. Stille kindertjes deugen meestal niet ;-)
16 juli 2009 at 19:52 |
Hier inderdaad identiek. Als het stil is en ik krijg in de gaten dat het stil is, dan slaat mijn hart meestal een keertje over van de schrik ;-)
16 juli 2009 at 22:20 |
Haha, als dat niet creatief is!
17 juli 2009 at 8:11 |
haha, super :) (had ik wel een foto van willen zien :p)
Maar idd, stilte is bij kinderen meestal geen goed nieuws.
17 juli 2009 at 8:58 |
je hebt idd van die “verdachte” stilte
ik zou ze ook wel willen gezien hebben, kersennora!
wel creatief zeg!