Al wie da ni springt…
De buren hebben een (grote) trampoline gekocht. Met veiligheidsnet, gelukkig. En gewéldig dat Nora dat vindt. Ze staat op en gaat slapen met de vraag: “Siejun (Siegrun) thuis, mama? Ik mag spjingeuh, mama?”. Ah ja, want uiteraard mag Nora enkel op de trampoline als de buurkindjes thuis zijn. Het buurmeisje van twee huizen verder vindt het ook geweldig. En wij ook! Het plezier en gemak van een trampoline zonder de financiële aderlating ;) En het is goed voor Nora’s motoriek, want toeval of niet, sinds die trampoline kan ze nog beter met twee voeten samen springen en springt ze constant, ook binnen, zonder trampoline. En ze is er zo trots op, ons springkonijn. Wat ze misschien nog geweldiger vindt dan gewoon springen is haar laten vallen op de trampoline of op buik (of rug) gaan liggen terwijl de andere kindjes rond haar springen: pret verzekerd!
En aangezien er nog geen afsluiting is tussen ons en de buren, kunnen we het klein springgeweld een beetje in de gaten houden:
(Zoek Nora)
Eén klein minpuntje: ook al is de neiging soms groot om eens wild te doen en zelf eens te springen als zot, ik durf dat precies toch niet op de trampoline van de buren…
21 juli 2009 at 18:19
Toch zelf een kopen dan ;-). Dat is nu eens echt de investering waard.
21 juli 2009 at 20:28
Geweldig! Bij mijn schoonzus hebben ze dat ook pas gekocht voor hun dochter. Tijdens dat verjaardagsfeestje ben ik er bijna niet afgekomen, van die trapoline, gewoon mee tussen de hoop kinderen onnozel doen. Zo plezant!!
22 juli 2009 at 7:40
Amélie doet dat ook heel graag bij Oma. Misschien dat wij er ooit ook wel eens eentje zetten, tegen dat we terug gras hebben, en een terras ;-)
22 juli 2009 at 10:45
ik krijg ook altijd zin om zelf te springen :) Luca en Jona kunnen ook altijd gaan springen bij hun nichtje, maar ondanks de trampoline kan Luca nog altijd niet springen :p
23 juli 2009 at 11:56
Allee, komaan, laat u eens gaan op die trampoline van de buren! :-)