Geen idee wat Nora vanmorgen bezielde. Een vreselijk ochtendhumeur waar ze anders geen last van heeft? Toch wat zenuwen of stress door de nieuwe klas ook al is ze heel enthousiast? “Gewoon” de leeftijd? Dat ik het niet weet, maar dat het maar snel weer voorbij is!
Dit was alleszins peanuts, vergeleken met hoe ze vanmorgen deed. Vanmorgen was het niet meer gewoon tegenspreken en verbaal wat bijdehand zijn, vandaag gedroeg ze zich bij momenten echt stout. En ongelofelijk irritant.
Het begon toen ik haar koek in een doosje wou steken. De juf had gevraagd om ofwel op de koek de naam te schrijven ofwel de koek in een genaamtekend doosje te stoppen. Dus was ik op zoek naar een geschikt koekendoosje. Ik dacht er een gevonden te hebben, had haar naam er al opgeschreven, maar toen ik merkte dat Nora ‘t doosje zelf niet kon openkrijgen, nam ik een ander doosje. Zwaar tegen de zin van Nora. Zij wou – natuurlijk – dat eerste doosje. Aja, want tegendraads zijn is fun! Toen ik haar duidelijk en rustig uitlegde waarom ik een ander doosje nam, was ze nog steeds boos. “Ik kan dat wél openkrijgen hoor!”, “Ik moet dát doosje niet hebben hoor!”, “Ik mag dat zelf wel kiezen!”.
En moest het daar dan nog bij blijven, maar neen, om haar woorden kracht bij te zetten, grabbelt ze razend de koek uit mijn handen en smijt ze het niet gewenst doosje met veel air op de grond. En ja, dat vind ik er dus over. En dan word ik een beetje boos. En Nora ook: “Stoute mama! Ik ben boos op jou!”, “Ik mag wél dat doosje gooien want ik wil dat doosje niet hebben!”, “Jij moet stil zijn!”.
Het was duidelijk dat mij boos maken of kalm blijven en ‘t haar proberen uitleggen op dat moment niet ging werken. Dus ik liet haar uitrazen en begon rustig (yeah right) te eten en herhaalde een paar keer dat als ze terug kalm werd, we gingen voortpraten. Ondertussen was ze al aan het krijsen, huilen en “mamaaa pakkeeeuuuh” aan ‘t roepen.
Uiteindelijk werd ze toch kalm, deed ik het eerste doosje dicht en zei haar dat als ze het doosje zelf open kan doen, ik de koek in het gewenste doosje zou doen. Het is een doosje met een draaideksel dus neen, ze krijgt dat echt nog niet open. En huppakee, ‘t was oke. Met nog steeds boze ogen schoof ze het niet open te krijgen doosje naar mij toe en stak ze de koek in het wel open te krijgen doosje. Maar ik zweer u dat dat in begin niet zou geholpen hebben. Ze kon het maar pas aanvaarden na eerst een woedebui gehad te hebben.
De rest van de maaltijd verliep relatief rustig. Als we het eeuwige gecommandeer en onbeleefd gedoe proberen te negeren: “Jij moet wel nog mijn peer schillen eh mama. Jij vergeet dat áltijd”, “Jij mag wel niet kijken naar mij eh, anders word ik boos”, “Ik moet wel nog een stukje peer hebben om nu te eten eh mama”. Gezucht en geblaas. Van haar, niet van mij. Ik probeerde heel hard binnensmonds te zuchten en te blazen.
Oh, en dan vergeet ik nog het gehuil toen ik zelf haar naam op haar fruitdoosje schreef en ze dat zelf niet mocht doen. Achteraf gezien had ik haar dat misschien wel kunnen laten doen, maar omdat ze ervoor zo ‘ambetant’ deed en het bovendien ook moeilijk ging gaan omdat ze haar hand nergens kon steunen en het met permanente inkt moest gedaan worden, weigerde ik. Maar ik deed wel de moeite om een wit blad papier te halen waar ze wel haar naam op mocht schrijven. Op voorhand wetende dat ook dat blad papier op de grond zou belanden. Maar hey, ik heb het toch aangeboden eh?
En dan. Dan moest ze kaka doen. En vroeg ze om haar rokje open te doen. En ik zei dat ze haar rokje mocht omhoog doen, dat ze dan zelf haar broekkousen en broekje omlaag kon doen en zelf op potje kon gaan. Aja, want op school zijn ze aan het leren om alles zelf te doen. En ik wéét dat ze op school alleen naar toilet gaat, ook als ze een rokje aanheeft. Dus ik weet ook dat ze op school haar rokje omhoog doet en niet omlaag want dan moet ze rits en knopje opendoen en dat kan ze niet. Dat legde ik haar ook allemaal heel rustig en duidelijk uit. En toch gaat ze in discussie. Voluit. “Ja, ik ga op school helemaal zelf naar toilet en ja, ik doe mijn rokje naar beneden en niet naar omhoog mama!” “Ik moet alleen van jou mijn rokje omlaag doen, maar dat mag wel niet hoor, rokje moet omlaag”. Ze hield voet bij stuk dat ze op school ook haar rokje omlaag doet, maar zei wel dat ze haar knop niet zelf openkrijgt. En toen ik vroeg wie haar knop dan wel opendoet, antwoordde ze: “Liv doet dat”. Liv is een vriendinnetje en is ook 3 jaar. “En kan Liv dat knopje opendoen?” “Maar neen mama, natuurlijk niet.” zei ze beteuterd. Toen moest ik voor de eerste keer heel hard proberen mijn lach in te houden. “Wie doet er dan je knopje open?” “Niemand…” “Hoe ga je dan alleen naar toilet?”
En dan, toen ze door had dat ze niet meer kon ‘winnen’ – en ze ondertussen trouwens haar rokje wel omhoog had gedaan en rustig aan het kaka doen was – zei ze grommend en boos wegkijkend: “De vraag is nu wel gedaan hoor”
Mama – Nora: 1-0
En ja, ik weet dat ik er geen strijd mag van maken en dat ik nooit win (hoewel…) maar als het om zoiets gaat, dan heb ik toch liever dat ze inziet waarom ze zo onredelijk doet. Is misschien fout van mij. Maar erin meegaan en haar rok los doen terwijl ze op school perfect zelfstandig gaat plassen, dat vertik ik dan ook weer. Vooral omdat ze gisterenavond wel enkele keren alleen op potje gegaan is en wel haar rok omhoog deed. Het was dus echt gewoon om dwars te liggen. Ik denk dat ze dat écht leuk vind.
En dan heb ik het nog niet over de kleinere woedebuien waarbij ze ook durft te slaan en schoppen. Bijvoorbeeld toen ze liever een broek wou (en als ze een broek moet aandoen, vraagt ze een rok, uiteraard), toen ik de groene beker op tafel had gezet en niet de roze, toen ik de peer dan weer te groot en dan te klein sneed en tenslotte toen ze een muts met koordjes wou die ze dan zelf kon dichtdoen: “Ik krijg van jou nooit niet zo een muts met koordjes!”.
Ze eindigt de discussie trouwens bijna altijd met: “Ik wil wel alles wat ik wil eh mama!”. En ze meent het nog ook.
Een chance dat ze ook (vaak zelfs) heel lief en zelfstandig kan zijn. En behulpzaam.
‘t Zal haar dagje niet zijn zeker? Hopelijk is ze vanavond beter gezind. Anders zal ze kunnen fluiten naar haar pannenkoeken! En eet ik ze allemaal op.
Reacties