Buik!

Morgen 19 weken zwanger. En aangezien de laatste buikfoto’s toch alweer een 5-tal weken geleden zijn, trakteer ik jullie op een nieuwe buikfoto:

Toch wel al wat progressie vergeleken met 14w3d, niet? Hoewel ik vind dat mijn buik in het echt minder puntig is als op deze foto. En ja, ik moet nog eens dringend naar de kapper…

Wat vind je trouwens van mijn simple black dress? Vandaag gevonden in de Prémaman! Ik vind ze alleszins wel mooikes. Of hoe content een vrouw kan zijn als ze eens succesvol gaan shoppen is.

Knuffelbeer II

Nora was zo trots op haar twee staartjes (gemaakt door de papa) dat ze een heuse fotosessie wou. Met de grote beer als belangrijk accessoire.

Tot ze het beu werd: “Nu ga ik alleen nog maar boos kijken, want ik ben de foto’s beu”:

Het is trouwens haar tweede fotosessie met de grote knuffelbeer. Dit was de eerste:

Al meer dan 2 jaar geleden, maat, meer precies op 24 maart 2008.
Wat was ze nog klein toen.
En wat is ze groot nu…

Over Kamiel en poll.

Weet je wat tof is? Naar je afspraak gaan met de vroedvrouw, ervan uitgaande dat je enkel eens het hartje van je buikbewoner zal kunnen horen maar geen beeldmateriaal. En je daar ook bij neergelegd hebben. En dan op het moment zelf te horen krijgen dat de vroedvrouw WEL een echo doet! Man, wat was ik content!

Vorige vrijdag – 17 weken zwanger zijnde – hebben we dus Kamiel nog eens mogen zien. En hij (ik ga voor ‘t gemak gewoon altijd ‘hij’ zeggen, mensen) zag er goed uit: twee hersenhelften (fjew), mooie ruggengraat, beweeglijke armen en benen. Zalig mooi kloppend hartje.
En ah ja, de vroedvrouw ging ook eens geslachtsbepaling proberen doen… Eerst balen omdat we tot 22 weken zwangerschap zouden moeten wachten op een gokje of ‘t een manneke of een vrouwke wordt, dan u daarbij neerleggen en dan… plots misschien wel weten of ‘t een derde dochter of eerste zoon wordt! En dan… het toch niet weten want ‘t was niet te zien verdorie! De – overigens ook heel mooi zichtbaar kloppende – navelstreng én een van de beentjes blokkeerden the view. Duwen en porren en aanmanen om zijn kont te bougeren hielpen niet. Dus toch wachten tot 19 juli.

Daarmee dacht ik zo, om mijn nieuwsgierigheid in de tussentijd te bedwingen,  ik zet eens een poll op mijn blog. Ben wel benieuwd naar wat jullie denken over het geslacht van mijn buikparasietje.
Dus, ga ervoor! Laat mij eens weten of uw niet te versmaden intuïtie zegt of er een derde dochter of een eerste zoon in mijn buik aan het wriemelen is:

Hoe is’t eigenlijk voor de rest met mijn zwangerschap? Awel, heel goed eigenlijk, dank u. De misselijkheid is vanaf een week of 13 helemaal verdwenen, thank god. De vermoeidheid blijft wel sluimeren, vooral in de namiddag. ‘s Avonds herleef ik waardoor ik – nog steeds – vaak te laat ga slapen. Dus ‘t is mijn eigen schuld dat ik moe ben. Eigenlijk feitelijk.
De buik groeit en groeit. Ik dacht dat bij een derde de buik nog sneller en nog meer groeit, maar dat lijkt precies nogal mee te vallen. Hoewel, als ik vergelijk met buikfoto’s van Marie en zeker met die van Nora, is het verschil soms wel shocking en vraag ik me bang af hoe immens mijn buik er gaat uitzien tegen dat ik pakweg 38 weken zwanger ben. Buikfotootjes volgen in de loop van deze week, dan kunnen jullie zelf oordelen of het meevalt of niet.
Ahja, en die rugpijn proberen we ook fanatiek te negeren. Gewoon eens stofzuigen en ik heb voor de rest van de dag serieus last van mijn rug. Nora of Marie een keer teveel pakken of dragen en ik heb het ook zitten. En ‘t zal er niet op verbeteren natuurlijk. En dan durf ik nog niet te denken aan de bekkeninstabiliteit waar ik, zwanger zijnde van Marie, toch ook wel serieus last van had. Maar we blijven positief: de pijn kan nu nog maar maximum 4,5 maanden duren. Peanuts!

En oh, ik was de bewegingskes nog bijna vergeten vermelden. Rond 17 weken werden ze echt duidelijk: de kriebelingen, de broebelkes, de stampjes. Nog heel erg sporadisch voorlopig, vooral na het middageten en enkel als ik ergens rustig neerzit. Aangezien de placenta aan de buikzijde ligt, worden de bewegingen gedempt en zijn ze minder voelbaar en duidelijk. Alleen bij Marie lag de placenta niet aan de buikzijde en dat verschil is echt wel groot. Maar het blijft ongelofelijk hard genieten, ook de derde keer, die voelbare stampjes, op een onverwacht moment. Dat eerste echt ‘contact’.

Vaderdag

Wat deden wij zoal op vader- en verkiezingsdag?

*   Papa de verstopte cadeautjes laten zoeken natuurlijk. En merken dat Marie het concept ‘geheim’ en ‘niet verklappen’  absoluut nog niet begrijpt. Nora daarentegen zou papa desnoods twee dagen laten zoeken en gaf voortdurend valse aanwijzingen, in tegenstelling tot moederdag. De buit:
Van Marie: een ‘mapje voor belangrijke papieren voor op papa zijn werk’ met een bewerkte foto van Marie en een door Marie versierde stropdas.

Van Nora: een geschilderde koekjestrommel! “Alleen voor koekjes en snoepjes met koek, niét voor gewone snoepjes eh papa!“

* Gaan kiezen uiteraard, met het ganse gezin. Ik heb geen enkel bolletje gekleurd. Nora wel.

* En in de namiddag afgesproken met een lieve collega, haar man lief (:p) en haar twee lieve, knappe dochters. We bezochten provinciaal domein Puyenbroeck in Wachtebeke.
Marie is bij momenten nogal tegendraads. Lachen voor de foto doet ze zelden en al zeker niet als we het vragen. Neeneen, dan doet ze dit:

‘t Is eens wat anders natuurlijk.
En uiteraard wou ik een gelijkaardige foto van ons oudste dochter die overigens wel geforceerd lacht als we het vragen. Alleen is het resultaat niet altijd flatterend. Boos kijken daarentegen, dat kan ze wel schattig:

‘t Was heel plezant en gezellig! Met als ideale afsluiter samen frietjes eten in “De Lekkere Friet”.

Dikkie dik in duusd stukjes

Marie heeft de neiging om – vooral in het weekend – al om 6u30 te beginnen roepen/wenen/brabbelen en als we in haar kamer komen, springt ze recht en zegt ze triomfantelijk: “Ikke wakker, papa!” (Ahja, want ‘t is nog steeds de papa die ‘s nachts en ‘s morgens en altijd eigenlijk opstaat voor de kindjes. Waarvoor nogmaals dank, mijn teerbeminden.) Maar aangezien we in het weekend (en anders eigenlijk ook niet) geen zin hebben om om 6u30 al op te staan, lukte het wonderwel om haar nog even (half uurtje, soms 45min, uitzonderlijk een uur) stil te houden met enkele boekjes in haar bed. We hoorden haar dan wel tateren, vertellen en zingen maar we konden tenminste nog wat slapen of rusten en de start van de dag een beetje uitstellen.

Afgelopen zondag was ze weer om 6u30 wakker. Nadat ze eigenlijk enkele weken tot 8u sliep, soms zelfs 8u30, maar dat was dus van korte duur. Dus ging de papa weer wat boekjes droppen in haar bed. Met succes. Het eerste half uur hoorde hij (ik sliep nog…) haar wat vertellen en tateren. Half uur later was het stil. Ze zal in slaap gevallen zijn. Dacht hij.

Tot hij rond 8u de kamer binnenkwam (terwijl ik nog steeds nietsvermoedend sliep)…
En dit zag:

(Oorspronkelijk zat Marie ook tussen de papiersnippers uiteraard, maar papa is de foto pas achteraf, na de grootste commotie, gaan nemen)

Verbijstering bij de papa.  “Wat heb jij nu gedaan, Marie?!” Boze blik. Marie die eerst nog ondeugend kijkt en bijna durft te glimlachen. Nog bozere blik van papa. Marie die nu wel doorheeft dat het menens is, een pruillip trekt en bijna begint te wenen. Papa die haar duidelijk uitlegt dat boekjes in duusd stukjes scheuren echt niet flink is en haar snel naar beneden brengt voor de rest van het gezin  wakker wordt (ik vertoef nog steeds in dromenland) door haar gehuil die ondertussen wel vollenbak uitgebroken is.

Marie die beneden met schuldbewuste blik (voor zover een 2jarige die kan hebben) tegen de papa zegt: “Ik ga ‘t niet meer doen.“

Nora die een half uur later beneden is (Momo doet zijn oogjes in het weekend pas open om 8u30, handig!), papa troost en in de bres springt voor haar kleine zus met de woorden: “Maar papa, dat is toch niet zo erg, kijk maar, we hebben nóg een Dikkie Dik boek!” waarbij ze inderdaad ons dubbel exemplaar toont.

Chance dat ik haar niet betrapt hebt, want op het moment zelf zou ík in tranen uitbarsten, niet Marie.
En chance dat we inderdaad een dubbel exemplaar hebben, want het is een supermooi boek, het dikke verjaardagsboek van Dikkie Dik.

Vanaf nu enkel boekjes met een dikke kaft voor Marie. Of alle boekjes in tweevoud kopen.

We gaan nog eens wat sportief doen.

Ik heb alweer eens een sportief voornemen. Ja, alweer. Ik kan en ga ook niet meer opsommen hoeveel keer ik vol motivatie en goesting begonnen ben met lopen, Zumba, zwemmen, buikspieroefeningen,…En hoeveel keer ik ermee gestopt ben.

Maar het blijft een constante dat ik me ambetant begin te voelen als ik een lange tijd weinig of niet meer beweeg. Ook het feit dat ik, zwanger zijnde, moeilijk kan weerstaan aan snoep, koeken, chips en vettig eten en ik mijn gewichtstoename toch iet of wat onder controle wil houden, speelt een rol. Dus gaan we toch maar weer eens proberen. We zien wel hoelang ik het volhoud. Ik doe alleszins geen voorspellingen meer.
En het wordt zwemmen!
Ik ga met een eveneens zwangere nicht* maandagavond al  zwangerschapszwemmen. En dat wil ik combineren met baantjes zwemmen, één keer in de week. Liefst ‘s middags want ik ken mezelf ondertussen al wel zo goed dat ik ‘s avonds enkel nog als een patattenzak in de zetel kan liggen, totaal energie- en futloos. En bovendien is er ‘s avonds veel teveel volk in het zwembad en daar word ik nerveus van. Ik wil baantjes kunnen zwemmen zonder constant te moeten manoeuvreren of stoppen of schrik hebben van een stamp in mijn buik te krijgen.

En aangezien ik vandaag thuis ben zonder kindjes, is het de ideale dag om aan mijn zwemproject te beginnen. Als de meneer die onze garagepoort komt opmeten zich aan zijn woord houdt tenminste en tussen 12u en 13u komt en niét later. Anders ben ik te laat aan de schoolpoort…

Bij deze is mijn voornemen geblogd. No way back. Een extra stok achter de deur.

*We zijn met drie kleinkinderen die samen zwanger zijn trouwens, how cool is that!? Eentje voor september en eentje voor november, drie dagen voor mij uitgerekend.

Update:
- Garagepoortman was om 14u buiten, dus op de valreep nog tijd genoeg om te gaan zwemmen.
- 40 baantjes in 30 minuten. In het zwembad zelf leek het niets te zijn, maar toen ik mezelf uit het zwembad hees, amai mijne frak! Loodzware benen en armen en schouders. En moe! Ik was stikkapot. En dat gevoel bleef de hele dag. Zelden zo blij geweest toen de patatjes in bed lagen en ik in de zetel. Maar het deed ook wel enorm deugd.
- Het zwemmen zelf vind ik ook ontspannend. Als ik de bende kinders links en rechts van mij probeerde te negeren tenminste. Ahja, veel volk was er niet, alleen had ik geen rekening gehouden met de groepen schoolzwemmers. Maar er werden eerst twee en nadien één baan apart gehouden voor de privé-zwemmers en we waren maximum met 4.  Goed te doen dus. Behalve als de andere 3 fervente crawl-zwemmers zijn die hun baantjes timen, hun sportdrankje bij de hand hebben (ttz. op de rand van ‘t zwembad) en liefst niet opgehouden worden door een tragere, zwangere schoolslagzwemster. Uitwendig trok ik het me niet aan, maar inwendig liet ik me toch weer een beetje opjagen. Stom.
- Waar gaat het trouwens naartoe met de deugdelijkheid van de mensheid!? Ik liet mijn shampooflesje van Fructis aan de douches staan zodat ik na het zwemmen niet weer helemaal in mijn kotje achter shampoo moest lopen. Maar na mijn zwemsessie van ocharme een half uur was mijn flesje weg! Meegenomen, veronderstel ik. Ge-sto-len. Echt, ik snap dat niet. Dat doede toch ni? Of ben ik echt zo naïef? Nuja, ‘t flesje was bijna leeg, dus veel gaat de shampoodief er niet aan hebben…
- Na het wassen (er zat nog kindershampoo in de zwemtas, hoera hoera) en aankleden, deed ik moeite om mijn haar gauw te drogen. Vergeefse moeite, want dankzij een stortbui van jewelste en geen paraplu of regenjas bij de hand, was ik weer zeiknat toen ik aan de auto kwam.
- Volgende week maandag opnieuw!

Zusterliefde

Ze worden groot, mijn twee kleine meisjes.

En de interactie tussen de twee wordt telkens anders, uitgebreider, intenser. En leuker.

* Hoe blij ze ‘s morgens zijn als ze elkaar (zachtjes) mogen wakker maken of uit bed halen.
* Hoe ze elkaar gemist hebben na een school- of crèchedag.
* Hoe ze samen met de poppen spelen. Echt samen, niet apart. Waarbij Marie ook steeds meer en meer meegaat in fantasiespel. Nora neemt wel nog steeds de bovenhand in het spel, maar Marie vindt het (meestal!) niet erg om te gehoorzamen. Ook superschattig hoe Marie met een hoog, onderdanig stemmetje en schuin gehouden hoofdje aan Nora vraagt of de pop nog moet eten. Met een tevreden “ah oké dan” als gevolg.
* Hoe ze voor elkaar in de bres springen: “Allez Marie, raap het maar weer op, anders wordt mama boos.” Of: “Allez Marie, kom, drink uw melk leeg, dan krijg je ook een sticker.”
* Hoe ze nu al samenspannen: “Sssjjjt Marie, niet tegen mama zeggen, want ‘t mag niet.” of: “Kom Marie, geef het snel aan mij want mama mag het niet zien.”
* Hoe Nora elke keer oprecht teleurgesteld is als ze ‘s morgens merkt dat papa Marie al heeft afgezet in de crèche, terwijl zij nog sliep. “Ik wil nog een kusje en een knuffel geven aan Marie.”
* Hoe Marie opkijkt naar haar grote zus en haar eindeloos imiteert. Zowel de goeie als de minder goeie dingen…
* Hoe euforisch Marie is als we na haar dutje Nora gaan halen van school.
* Hoe Nora trots is op haar kleine zus: “Kijk *naam van om ‘t even welk klasgenootje*, dat is míjn klein zusje.”
* Hoe Nora Marie de slappe lach kan doen krijgen zoals wij het zelden kunnen.

Onnodig te zeggen dat het even vaak enorm kan botsen, dat ze ruzie maken, dat ze ook vaak moeilijk samen kunnen spelen of delen, dat ze elkaar pijn doen, dat ze weinig kunnen verdragen van elkaar, enz.

Maar ook dat is typisch aan zusterliefde zeker?