Girls will be girls

Ze ging naar de bureauhoek/verzorgingshoek om een zakdoekje te nemen om haar neus te snuiten. Maar ons oudste dochter bleef verdacht lang weg en af en toe hoorde ik wat gegiechel en gefluister vanuit de bureauhoek komen.
Dus ik vroeg, zoals het een nieuwsgierige, lichtjes ongeruste moeder betaamt: “Nora, wat ben je daar allemaal aan ‘t doen?“
“Nieeeeets ze mama, ik ben gewoon een beetje aan het prutsen. ” Gevolgd door nog meer gegiechel. Aan het prutsen. O-oh.
“Oei. En is dat flink gepruts of niet zo flink?“, vroeg ik een klein beetje argwanend en vollenbak aan het denken wat er daar allemaal ligt en hoe erg de schade kan zijn: speldjes, rekkertjes, kettingen, diadeems, zalf, tandpasta, natte doekjes,…
“Neen neen, ‘t is grappig hoor, mama!”.

Het was inderdaad grappig en ze zag er fantastisch uit. Vooral haar verlegen gegiechel omdat ze heel stiekem de doosjes met speldjes en kettingen overhoop had gehaald terwijl ze dacht dat dat niet mocht, was best wel grappig en aandoenlijk.

En uiteraard wou ze er ook foto’s van. Meer nog, ze poseerde als een waar fotomodel/rock-ster. Let op de handjes, de heupen én de voetjes:

Na de fotosessie kon ze niet wachten om zichzelf te tonen aan een van de drie buurmeisje met wie ze al een ganse middag aan het spelen was. Even nadien kwamen  de twee meiden terug naar binnen. Nora met nog meer speldjes in haar haar, al dansend terwijl het buurmeisjes een speelgoedmicro in haar handen hield en aan het zingen was. Ze kwamen een dansshowke geven.

Die amuseren zich te pletter, de buurmeisjes. Met als enige nadeel dat Nora ongelofelijk verloren loopt en haar sierlijk verveelt als niemand van de buurmeisjes thuis is…

About these ads

Explore posts in the same categories: ;-), Nora, Vanallesennogwat