32w 4d

En het gaat vooruit…

Bijna 33 weken, jong. Nog minder dan 2 maand. Deze zwangerschap is echt voorbijgevlogen, ongelofelijk. En ‘t is dan nog de laatste. Dubbele gevoelens toch wel, want ik ben wel graag zwanger. Hoewel de momenten dat ik die buik en die rug en dat bekken vervloek steeds wel frequenter worden. Na deze week nog 4 weken werken voor ik thuis ben. En deze week was de eerste keer dat ik me afvroeg of ik dat ga halen en hoe.

En dan die nestdrang. Het enige dat klaar is, is het ontwerp van het kaartje. Ontwerp van doopsuiker is in ontwikkeling, maar het materiaal moet nog allemaal gekocht worden. De enveloppen moeten nog geschreven worden (en neen, we werken niet met etiketten). Het bedje steekt wel al in elkaar. Ahja, want Marie slaapt er nog in. Marie haar groot bed steekt ook al in elkaar, maar staat nog in een andere kamer. We moeten eerst nog een matras en donsdeken kopen vooraleer we ons huidige jongste in een groot bed kunnen droppen en het babybedje op ons kamer installeren. Het park moet nog in elkaar gezet worden. Kleertjes gewassen en tentoon gespreid in een boekenkastje annex kleerkastje.
Het is een feit dat bij een derde de voorbereidingen minder werk zijn omdat je zo goed als alles al hebt en al dat gerief gewoon op zolder staat. Maar het is ook een feit dat als je minder moet doen, je het ook veel langer uitstelt. En dat de tijd ook eerder schaars is als je nog twee andere patatjes moet verzorgen en aandacht geven. En dat voltijds werken doet er ook niet veel goeds aan. Als de meisjes ‘s avonds in bed liggen, heb ik, na een werkdag, echt weinig of geen fut meer om nog meer te doen dan zetel hangen. Enkel tijd dus in de weekends en die zijn ook al aardig volgeboekt.

Maar bon, het komt allemaal ongetwijfeld wel in orde. Toch?

En aja, mijn buik. Volgens sommigen valt hij nog mee qua grootte. Volgens de meesten echter is hij al immens en vallen ze bijna omver als ik zeg dat ik nog bijna 2 maanden moet…

Ikzelf vind het meestal nog wel meevallen eigenlijk. Maar dat vind ik bijna altijd eigenlijk. Oordeel zelf maar:

En vergelijk met 4 weken geleden.

4!

4 jaar wordt ons oudste trezebees. Niet vandaag eigenlijk, maar morgen. Maar morgen en overmorgen vertoeven we in Dardennen en haar verjaardag wordt op school vandaag gevierd. Dus heeft ze het geluk van twee dagen feest te mogen vieren. Vandaag een beetje thuis en vooral op school en morgen in Dardennen met heel veel tantes, nonkels, neefjes en nichtjes.

En gelukkig dat ze was vanmorgen! Al maan-den kijkt ze uit naar haar verjaardag. En al we-ken kijkt ze uit naar het feestje in de klas op de rode dag: kindje van de dag zijn (toevallig twee keer deze week), de verjaardagsstoel, de juf die een kroon maakt, de traktatiezakjes voor de klasgenootjes… én toevallig staat er deze middag toch wel spinazie op het menu op school, haar lievelingsgerecht!  Ze was extatisch enthousiast over álles. Zo zalig om te zien.
De 4de verjaardag is volgens mij toch de eerste die ze echt helemaal ten volle beseft en waar ze zo hard van geniet.

Ze moest gelukkig niet wachten tot op school om in de belangstelling te staan. Deze morgen kwamen Marie en ik al zingend haar kamer binnen: Happy birthday to you, in de wei staat een koe en de koe zegt ’I love you’, happy birthday to you. Stralen gelijk een gloeilamp deed ze.
Haar gezicht toen ze haar met ballonnen versierde eetstoel zag was ook goud waard. En de ‘prinsessentoeter’ was ook een schot in de roos.
En haar kroon natuurlijk. Ze kon niet trotser zijn, ons Nora-pora…

En zo vertrok ze apetrots naar school:

In de witte zak zitten 26 Jip en Janneke-traktatiezakjes gevuld met een mini DikkieDik boekje en 2 doosjes Jip en Janneke-snoepjes. Het DikkieDik idee heb ik gepikt van Goya en besteld bij Kokkie.

Haar kroon moest ze wel terug aan de mama geven bij het droppen op de speelplaats. Kzou een beetje flippen moest de kroon kapot of verloren zijn namelijk…

Ahja, want ze moet volgend jaar ook nog meegaan liefst.
Handig jong, zo een recyclage-kroon! Nog geen half uurtje werk heb ik gisterenavond gehad om haar kroon te updaten! En zij vindt ze even geweldig, ook al is het (bijna) dezelfde als vorig jaar.

4 jaar, maat.

Gelukkige verjaardag, Nora’tje schatje-patatje. Geniet van jouw dag, wij blijven genieten van jou!

Bloemenketting

Iets voor 19u ging de deurbel. Nora en Marie staan – zoals steeds – als eerste aan de voordeur. Ik blijf lui in de zetel zitten, me afvragend wie dat in godsnaam zou zijn en Jurgen doet de deur open. Uit mijn ooghoek zie ik een prachtig boeket bloemen in Jurgen zijn handen geduwd worden en hoor ik de bloemenleverancier zeggen dat ze voor mij bestemd zijn. Jurgen keek heel erg verbaasd en een beetje bedenkelijk… maar mijn frank viel vrijwel meteen :)

Merci, merci, merci lieve Tess! Ge zij ne schat! Ik moest er zowaar een klein beetje van blèten.

Ze zijn prachtig en ruiken heerlijk! Nora en Marie kunnen dit beamen.

Prachtig heerlijk initiatief, Bloemenmeisje! Ik zorg ervoor dat de Bloemenketting voortgaat, maar ik moet er wel nog eventjes over nadenken…

Halen we de 4 of niet?

Gisteren hadden we nog eens een date met Kamiel Kamilla. Een van de allerlaatste echo’s. Voor altijd en altijd. Eén van de zovele dingen die ik zo hard ga missen na deze laatste zwangerschap. Want ja, ondanks de megarugpijn, de bekkenpijn die elke dag wat erger wordt, de vermoeidheid, de olifantenvoeten en tal van andere onschuldige kwaaltjes, geniet ik toch ook wel van dat zwangerig zijn.

Wat ik vooral onthou van deze controle, behalve natuurlijk dat alles picobello was. En dat ze al schonekes gedraaid is met head down, oef! En dat alles ook nog potdicht zit, thank god. Niet dat we daarvan verschieten, ‘t is nogal de gewoonte dat alles blijft potdicht zitten, zelfs na 4 uur weeën. Maar soit. Wat ik dus nog vooral onthou:

- Onze derde dochter weegt alreeds 1800 gram. Gemiddeld gewicht rond 30 weken is 1600 gram.

- Gyne: “En dat gewicht zal zeker nog verdubbelen. Zéker.”

- Gyne:  “‘t Zal weer geen lichtgewichtje zijn, integendeel.”

- Gyne:  “Maar da zijde wel al gewoon eh?”

Uhuh…

Nora: 3895 gram (41w)
Marie: 4000 gram (40w)
“Kamilla”: ?

Ik vrees dat de 4kg deze keer overschreden zal worden. En goh, kweetni, ik kijk daar gelijk toch ni zo hard naar uit. Maar we blokkeren die gedachte nog voor een 10-tal weken en herhalen de volgende woorden mantra-gewijs: lang leve epidurale, lang leve epidurale, lang leve epidurale,…

Secret Santa 2010!

Een geweldig idee en concept van deze lieve meid. Ik ben nog steeds supercontent met mijn Secret Santa gift van vorig jaar.
Ik doe alleszins weer mee! Jij toch ook? Alle info hier!

Allez dan…

Ik heb blijkbaar ooit ergens een keer geïnsinueerd en misschien zelfs beloofd dat ik het geslacht van buikbewoner nummer 3 niet tot op het einde geheim ging houden. En neen, ik ben dat zeker niet vergeten, maar ik had weinig inspiratie en wist niet goed op welke manier ik het zou kunnen verkondigen. Gewoon zeggen: het is een…. meisje! Of: het is een… jongen! vond ik wat banaal. Een leuk idee was om het aan Nora te vragen, zij is heel vrijgevig met deze vertrouwelijke informatie en het tegelijkertijd te filmen. Maar omdat we al een eeuwigheid het beeldmateriaal van onze camera niet op de computer krijgen, kon dat idee ook al niet uitgevoerd worden.

Morgen ben ik 30 weken (!!!) zwanger, dus wreed lang moet ik natuurlijk ook niet meer wachten of ‘t is niet meer de moeite vaneigens.
Volgens jullie wordt het een jongen trouwens. Met een nipte voorsprong: 53% stemden Kamiel versus 47% Kamilla…
Hebben jullie gelijk of niet. Tadadadadada… *tromgeroffel*

…

Inspiratie heb ik nog steeds niet eigenlijk. Het enige wat ik kon bedenken is:
bekijk mijn collectie spiksplinternieuwe übercute jumpsuits en take a guess!

(Geef toe: ik heb het toch echt niet moeilijk gemaakt he!?)

En content dat ik ben, jong, niet te doen. Ik ben nu al sta-pelverliefd op mijn ***** ******!

Marie – 2 en een half jaar.

2,5 jaar is ze al, ons kleinste patat. 2 jaar, 6 maanden en 3 dagen eigenlijk.

Tijd voor nog eens een (heel) uitgebreid overzichtje van haar kunnen.

Taal:

• Een babbelkont, niet te doen. Ze geniet er zelf van om te experimenteren met woorden en zinnen en zinsconstructies. 3-woordzinnen zegt ze al van haar 2 jaar. Nu zijn het echte volzinnen met bijzinnen en tussenvoegsels. Alles wat ze wil zeggen, kan ze zeggen. Ongelofelijk ook hoe snel ze woorden en zinnen oppikt van ons, maar vooral van Nora. Niet enkel in positieve zin: “Laat mij gerust”, “ik wil het niet horen”, “(ver)dorie!”, “jij mag niet zo zagen”, “jij moet weggaan”, “domme mama”, “ik ga boos worden!” inclusief vermanend vingertje, “zij maar beetje rustig”, “hoe zit dat hier eh”, “zus toch!” inclusief roloog, “ik ben ‘t beu!”,… Uiteraard ook gezucht, geblaas en gefrons als er haar iets niet aanstaat.
• De laatste dagen doet ze iets eigenaardig. Achter elk woord dat eindigt met een -e, plaatst ze een -n en ze benadrukt die op een heel grappige manier door de -n wat langer dan normaal te articuleren. Bvb. “ik ben een meisjen”, “ik ben hieren!”, “ik wil boekjen lezen”
• Een heel ontwikkelde non verbale expressie. We staan er elke dag een beetje versteld van. Hoe ze kan praten met haar ogen, haar wenkbrauwen, haar mondje en vooral de combinatie ervan. On-ge-lo-fe-lijk. En ze weet het ook dat ze er reactie mee kan uitlokken. Zeker haar puppy-look als ze iets wil oogst bijna altijd succes. En of ze het beseft.
  Ze heeft ook een heel arrogante blik bvb. als ze net wakker is, er bezoek is en ze teveel geprikkeld en gestoord wordt.
• Ze telt tot 13. Vanaf 5 doet ze dat perfect. Van 1 tot 5 blijft ze het moeilijkste vinden, raar maar waar. Maar het betert.

Motoriek:

Fijn:

• Kan ‘lijntjes’ knippen met een schaar.
• Als ze echt wil, kan ze min of meer binnen de lijntjes kleuren. Allez ja, niet echt helemaal perfect binnen de lijntjes maar wel min of meer in het ‘kleurvak’.
• Tekenkunsten: in begin een bundel rechte lijnen. Nadien meerdere cirkels over elkaar. Onlangs tekende ze een ballon: een min of meer ovale figuur met een lijn eraan getekend. Sjiek, vond ik dat. En nadien maakte ze er zelf een spin van door er meer lijntjes (pootjes dus) aan te tekenen.
• Nog geen perfecte pengreep natuurlijk, maar ook geen vuistgreep meer. Vaak houdt ze haar potlood of stift wel nog veel te hoog vast.
• Puzzelen! 20 à 30 stukjes gaan vlot. 50 stukjes lukt ook als ze er echt zin in heeft. Net zoals haar zus, kan ze vrij goed puzzelen en doet ze het vooral graag.
• Verder: velcro-sandalen zelf aan- en uitdoen, rits opendoen, soms ook dichtdoen, broek en onderbroek uitdoen, onderbroek aandoen lukt soms na lang proberen,…

Grof:

• Springen met twee voeten tegelijk zonder steun. Marie kan dit veel sneller dan dat Nora dat kon eigenlijk.
• Klimt met handje aan de leuning heel vlot de trap op. Ook al lang. Ze heeft nooit of toch zelden de trap willen afdalen op haar poep. Nora doet dat niet, dus ik ook niet, dacht ze.
• Typisch loopje als ze vrolijk is: iets tussen stappen en huppelen in. Ze heeft dan de neiging om tijdens het stappen of lopen ook te springen. Ongelofelijk schattig.
• Ze stapt wel nog steeds met haar (vooral rechter) voetje naar binnen. Soms wel heel uitgesproken. Maar zelf heeft ze daar geen last van.
• Op laddertjes en ladders van glijbanen klimmen. Liefst zonder hulp.
• Dansen dansen dansen. Vaak ook onbewust als ze iets van muziek hoort. En het meest plezier heeft ze als ze danst in  haar autostoel en ze zichzelf kan zien in de achteruitkijkspiegel. En het allerliefste heeft ze nog als ik enthousiast meedans…
  In tegenstelling tot Nora die momenteel vooral de danspasjes wil nabootsen die ze op tv ziet en daarom soms wat stroef danst, danst Marie heel soepel en spontaan. Freestyle, als het ware. Ronddraaien, voetjes afwisselend zijwaarts plaatsen, armen afwisselend in de lucht gooien, zwieren met de poep,…

Eten:

Nog altijd een kind dat bijna alles eet en vooral graag eet. Je ziet haar echt genieten van te eten. Zwijgen en eten. Echt wel zalig, zeker Nora indachtig die op die leeftijd heel slecht at. Heel slecht. Marie staat ook nog steeds open om nieuwe dingen te proeven en meestal valt het nog in de smaak ook. Behalve die keer toen ze dacht een druif in haar mond te steken, terwijl het een groene olijf was. Haar gezicht was geld waard, ocharme. En ze eet veel ook. Veel meer dan Nora. Wat betreft warme maaltijden toch, van brood is ze wat minder zot. Fruit eet ze gelukkig ook heel graag, vooral aardbeien en “nektajin” en kiwi. En ze is zot van mayonaise… Frietjes in de mayonaise doppen en nadien in de appelmoes, heerlijk vindt ze dat. Met de handjes natuurlijk. Frietjes eet je met de handjes.

Slapen:

• Nog steeds gaat ze graag slapen als ze moe is. Overal en altijd. Ze vraagt vaak zelf om te gaan slapen ‘s middags. Ook als we ergens vreemd zijn, maakt ze er geen probleem van.
• De laatste tijd is het soms wat meer protest voor haar middagdutje, maar eens ze dan op haar slaapkamer is, kalmeert ze en slaapt ze probleemloos in. Ze slaapt dan toch nog vaak een 2-tal uur. In november gaat ze naar school waar er wel mogelijkheid is om in de namiddag een beetje te slapen in de klas op een matras met een houten scherm afgeschermd van de rest van de drukke klas, maar ik denk niet dat ze daar denderend veel zal kunnen of willen slapen. Nora sliep ook nog vrij veel toen ze startte met school. Ze kon dan enkel woensdag en in het weekend middagdutjes doen en dat ging wel. Min of meer. ‘s Avonds was ze natuurlijk bij momenten supermoe en -lastig. Dus dat zal met Marie wel hetzelfde zijn, veronderstel ik…
• Ze gaat slapen rond 19u3o en slaapt tot ongeveer 8u30. In de vakantie was het vaak zelfs 9u30 of later, maar toen ging ze ook vaak later slapen. Tot voor kort werd ze rond 22u en ‘s nachts nog eens wakker, enkel om water te drinken, maar sinds we haar uitgelegd hebben dat ze ‘s avonds voor het slapen nog water mag drinken en nadien niet meer, is dat spectaculair verbeterd en slaapt ze mooi door. Zalig. ‘t Zal binnen een kleine 3 maand weer afzien zijn, maar soit…
• Als ze ‘s nachts of ‘s morgens wakker wordt, is het eerste dat ze nog steeds doet naar papa vragen. De eerste 3 minuten is mama echt niet goed genoeg. Enkel als ik uitleg dat papa gaan werken is en ik haar met vanalles kan afleiden, wordt ze rustig en mag ik haar uit bed halen. ‘s Nachts is ze niet te kalmeren en blijft ze gemakkelijk 5 minuten hysterisch wenen, juist omdat ik haar kom troosten en niet papa. Een papa’s kindje? Neen hoor…

Spelen:

• Toppers momenteel: tekenen en kleuren, met de poppen spelen, puzzelen en het keukentje. En boekjes lezen natuurlijk.
• De laatste maanden kunnen de twee zussen heel erg mooi samen spelen. Ofwel samen spelen met de poppen (iemand is mama, de andere papa of Marie is baby en Nora mama of omgekeerd) of samen met de houten blokken spelen of samen doktertje spelen met de dokterstas enz. Ze hebben allebei geleerd van toegeeflijk te zijn en te delen. En Nora kan soms oh zo ontzettend lief en beschermend zijn voor haar kleine zus. Zo zo zo mooi, schattig en ontroerend om hen bezig te zien dan. Ook iets wat we echt eens stiekem moeten filmen om de finesses ervan niet te snel te vergeten…
• Uiteraard kunnen ze ook ferme slaande ruzie maken, inclusief haren getrek, slaan, pitsen en bijten.
• Ze kan geweldig goed en mooi alleen spelen.  Ook al spelen 3 andere kindjes in het zwembadje. Als zij liever in de zandbak speelt, zal ze dat doen ook, een uur lang. Desnoods alleen. Soms zelfs liever alleen, heb ik de indruk. Als ze het gevoel heeft dat die grote meisjes (zus en buurmeisjes) met andere dingen bezig zijn waarvoor zij nog te klein is, zal ze niet snel zeuren of protesteren, maar zondert ze zich af en speelt ze vrolijk alleen terwijl ze tegen zichzelf praat. Of tegen haar (denkbeeldige) pop. Andere momenten speelt ze dan wel heel mooi samen en kan ze wel helemaal opgaan in een fantasiespel, samen met anderen.
• Fantasiespel evolueert met rasse schreden. Zeker onder invloed en impuls van haar grote zus.
• Ze imiteert haar grote zus constant en in alles. Tot in de kleinste details. Tijdens het spelen kijkt ze naar haar grote zus en even later doet ze exact hetzelfde tegen haar poppen bvb.

Karakter:

• Heel vrolijk, goedlachs en goedgezind eigenlijk. Zeker als ze uitgeslapen is en net uit haar bed komt.
• Tegelijkertijd is het ook een koppig ding met een ferm eigen willetje. Typisch voor haar leeftijd natuurlijk, maar toch. Ze heeft temperament. Al vanaf het begin van haar pril leventje.
  Haar legendarische hysterische buien zijn wat minder frequent, maar áls ze kwaad is… is ze niet voor rede vatbaar. Krijsen, huilen, brullen en op de grond smijten. Voor de meest pietluttige dingen eerst natuurlijk. En enkel te troosten met tuutje of pakken. Als papa thuis is, wil ze enkel door de papa getroost worden. Gelukkig is mama ook nog meer dan ok als papa niet in de buurt is.
• Heel zelfstandig. Een grote plantrekker. Schoenen doet ze alleen aan, ook al moet ze 21 keer opnieuw proberen. Van de minste hulp wordt ze boos en vliegen de schoenen in de lucht. Leve sandaaltjes met velcro. En croqs. Als iets niet lukt, wordt ze boos, maar wordt ze nog bozer als we willen helpen. “Ikken zelf doeee-eeeen”. Pas als het echt niet lukt, zal ze hulp aanvaarden. Maar énkel als ze het zelf vraagt, niet als wij het aanbieden.
• Heel nieuwsgierig. Pikt snel dingen op. Alert ook voor haar omgeving
• Een knuffelmieke. Ze geeft graag en makkelijk lieve knuffels of komt zelf op de schoot kruipen als ze moe is. Familie en vrienden krijgen ook heel gemakkelijk een kus én dikke knuffel.

Sociaal:

• Heel sociaal naar andere kindjes: kijken, lachen, naast gaan staan.
• Naar volwassenen toe lacht ze ook wel gemakkelijk, inclusief zwaaien en “daaag” roepen. Als wij in de buurt zijn toch. Als we niet vlakbij haar zijn of de andere volwassenen komen wat te dicht of doen wat teveel moeite, kan ze wel verlegen zijn. Zeker als ze wat moe is. Hoewel ze ook wel heel snel ontdooid is. En als ze geen zin heeft om sociaal te doen (bij de dokter en de verpleegster van Kind en Gezin bvb. als ze op commando dingen moet doen of zeggen), dan doet ze alsof ze extreem verlegen is, kijkt ze weg of kijkt ze zelfs boos of arrogant.
• Eens ze ontdooid is, is het een echt showbeest. Ze weet goed wat te doen om aandacht te krijgen, om anderen te doen lachen. Houdt er ook van om anderen te entertainen.
  Als ze een spiegel ziet (en een raam kan daar ook al dienst voor doen), is ze ook niet te houden. Soms stiekem, soms niet zo stiekem bekijkt ze zichzelf terwijl ze zotte smoeltjes trekt, begint te dansen, huppelen, springen en nadien quasi verlegen lacht.

Gedrag:

• Ons negeren, maat, maar echt! Wéten dat ze ons hoort, maar niet willen reageren of antwoorden. Gewoon wegkijken en voortdoen waarmee ze bezig is. Soms zelfs als ze met niets bezig is. Ongelofelijk irritant vind ik dat. De stomste vragen negeert ze: wat moet er op uw boke? Wil je melk of water? Ga je mee naar buiten of niet? Ik word daar echt zot van. Enkel als je met iets dreigt of begint te tellen tot 3, zal ze plots wel reageren of antwoorden.
• En nogal vaak niet luisteren natuurlijk als er haar iets gevraagd wordt om te doen. En het tegenstelde doen van wat haar gevraagd wordt: kom eens hier = zo ver mogelijk weglopen, doe eens mondje open (tanden poetsen) = lippen op elkaar persen, klim maar in uw stoel = in nora haar stoel klimmen of tergend traag in stoel kruipen. En dat alles gepaard met een deugnietenlach en deugnietenoogjes.
• Gelukkig kan ze ook heel flink zijn, vooral als er een beloning in het verschiet ligt: Jip&Janneke snoepjes doen het nog steeds geweldig. Of de belofte om samen een spelletje te spelen.

Zindelijkheid:

Helemaal doog nu. Allez ja, overdag toch, nog niet ‘s nachts en tijdens haar dutjes. Ze zegt nu zelf: “Ik moet plassen” en heeft, net zoals Nora, een vrij grote blaascapaciteit, want heel erg vaak moet ze niet plassen. Handig bij autoritjes natuurlijk. Een broekschijterke is ze gelukkig ook al niet meer, ze zegt het nu ook wanneer ze moet kaka doen. Ik blijf ervan versteld staan hoe ongelofelijk vlot en snel gans dat zindelijkheidsgedoe gegaan is.

Elke dag kan ik haar 5 minuten gadeslaan en me afvragen wanneer ze zo plots zo groot geworden is. Nog nauwelijks een peuter, maar een beginnend kleutertje. Een echt klein mensje met een heel eigen, sterk karaktertje. En dat terwijl Marie ons kleine poppemie was. Ons baby’tje. Maar word maar groot en groter, lieve schat. Mama en papa kijken heel geboeid toe en genieten er elke minuut van.

Rarara

Regelmatig klinkt dit uit Marie’s mond:

“Eigen spil, dikbil!”
Vooral tegen Nora, als ze weer eens aan het bekvechten zijn.

Een eigen variatie van een bepaald ‘versje, maar welk versje? Iemand? :)

Artists @ work

Wat doet een mama met haar twee kinders op de laatste vakantiedag terwijl het miezerig herfstweer is? Schilderen natuurlijk!

Eerlijk gezegd hebben ze dat thuis nog niet veel gedaan, zeker Marie niet, omdat ik het vaak zo’n gedoe vind. Voordeel is natuurlijk wel dat ze allebei extréém enthousiast en content waren toen ik de verf bovenhaalde. Ik was wat bang dat Marie er een smosboel van ging maken, maar ze deed dat goed. Alleen de verfborstel uitspoelen in haar bekertje water voordat ze een andere kleur verf nam, was nog een te moeilijk concept. Met als gevolg dat – zeker naar het einde toe – haar schilderijen zouden kunnen doen vermoeden dat ze in een ‘zwarte periode’ zit ;)