Archief voor april 2011

Lena – 5m

26 april 2011

5 maanden is ze, ons kleinste spook.

En wat zou ik graag de tijd stoppen. Nu. Hoe ze nu is, zo mag ze wel nog even blijven. Het groter worden mag heel eventjes wachten.

Waarschuwing: als je het snel op je heupen krijgt van een extreem stoefende mama op haar dochter, raad ik je ten stelligste aan om te stoppen met lezen :)

Want wat is ze héérlijk nu! Echt een fantastische droombaby. Eten, slapen, spelen en lachen doet dat kind. Véél lachen. Een ongelofelijke vrolijke en gelukkige baby. We moeten maar in haar gezichtsveld komen en ze begint breed te lachen. En haar hoofdje wegdraaien terwijl ze lacht, alsof ze verlegen is. Haar zussen zijn nog steeds de populairste vorm van entertainment voor haar. En ze maken er onderling een sport van naar wie ze eerst kijkt of lacht…

Drinken van de fles doet ze nu alsof ze nooit iets anders deed. Echt, had je me twee weken geleden gezegd dat ze nu vlotjes en in één teug 210 ml Beba zou drinken van de fles, ik zou waarschijnlijk eens heel hard gelachen hebben. Ik zag ons in de nabije toekomst al eerder bezig met haar melk te voeden via een lepeltje. En ik zie ze even hard genieten van haar flesje als toen ze van mijn borst dronk. Dus geen schuldgevoel meer en een tevreden mama. En papa.

Net zoals haar grote zussen gaat ze ook graag slapen als ze moe is. ‘s Middags en ‘s avonds valt ze bijna steeds zonder kik in slaap. In de vooravond kan ze soms wel wat neuten en zeuren eer ze in slaap valt. En tegenwoordig wordt ze ook al brabbelend en spelend wakker. Heerlijk! En de ongelofelijk brede lach en het vrolijke gekir als ik haar ‘s morgens of na een dutje uit bed haal. Nog heerlijker!
Als ze moe is, heeft ze trouwens een immense zuigreflex. Zuigen en likken aan haar vingers, als ze geen tuutje heeft. Of aan onze schouder als ze op onze arm zit. Of… aan mijn kaak! Heuse zuigplekken krijg ik van mijn jongste dochter…

Het doorslapen is sinds de flessenintrede al iets beter. Ze laat er nu toch al minstens 6 uur tussen. Soms 7 uur. Heel soms 8 uur. Hoewel, afgelopen nacht wou ze na 5 uur alweer drinken. Ik blijf reikhalzend uitkijken naar een ononderbroken nachtje slaap van 8 uur. 7 uur zou ook al mooi zijn. Hoewel ik niet mag klagen; manlief geeft zo goed als altijd haar laatste en eerste flesje. Dus ik moet niet echt opstaan, maar wakker ben ik wel. Eventjes toch.
Af en toe heeft ze het ‘s nachts rond 3 a 4 uur wel nog wat lastig: huilen, tuutje geven, 10 minuutjes stil, huilen, tuutje geven, enz.  Maar aangezien ik enkele uren geleden ineens een tandje zag piepen in haar mond, vermoed ik dat dat wel eens de oorzaak van de nachtelijke ellende kan zijn. (Een tand! Mijn kleine ieniemienie baby heeft een tandje, begot.)

Begin deze maand rolde ze voor het eerst van buik naar rug. Vorige week van rug naar buik. En nu rolt ze van buik naar rug naar buik naar rug. En tegelijkertijd draaien in (tegen)wijzerzin. En plezant dat ze dat vindt! Ze kan zich echt lang bezighouden onder haar Tiny Love speelmat of in haar park. Zo goed zelfs dat we haar soms zelfs zouden vergeten. Het lot van een derde kind zeker, het zichzelf  ‘moeten’ bezighouden? Hoewel ik toch ook merk dat ze gewoon een rustig, vrolijk karakter heeft.
Maar ‘t is nu niet dat we ze constant alleen laten spelen natuurlijk. Ook al gebruiken we de grote zussen soms als entertainment, ze krijgt ook wel voldoende exclusieve aandacht en quality-time van mama en papa. Haar ‘in de lucht gooien’ bijvoorbeeld. Schaterlachen! Of blaaskusjes in de nek of op de buik. Gieren van het lachen! Of samen dansen. Of van kiekeboe doen.

Het doorkomen van haar eerste tandje zal ik dan maar als een teken beschouwen dat ik eens dringend aan de groenten- en fruitpap moet beginnen. Het plan was om te starten in de tweede week van de paasvakantie, maar het is er niet van gekomen. Puur (on)bewust uitstelgedrag is het, vrees ik. Want baby’s die groenten en fruit eten zijn geen kleine platte hulpeloze baby’s meer. En ik wil niet dat mijn kleine lieve Lena te snel te groot wordt. Ik wil haar nog eventjes klein, afhankelijk en baby houden. Zever, natuurlijk. Een baby die groenten en fruit eet is uiteraard ook nog steeds lief, schattig, hulpeloos en afhankelijk. Maar toch, het is precies een grotere mentale stap dan ik eerst gedacht had. Omdat het de laatste baby is natuurlijk. Álles is de laatste keer en dat doet mij toch serieus veel meer dan ik aanvankelijk had gedacht. Het is telkens een klein beetje afscheid nemen.
Natuurlijk komen er heel veel andere en leuke(re) dingen in de plaats. En is het even hard genieten van een 9 maanden oude baby als van een 5 maanden oude patat. Zolang ze maar geen jaar wordt. Want dat kan ik nog niet aan. Ook niet binnen 7 maanden, vrees ik ;)

En neen, nope, nein. Dit emotioneel gezwets wil absoluut niet zeggen dat het misschien tijd is voor een volgende baby. Laat deze beker maar aan mij voorbijgaan. Drie is meer dan genoeg! :)

Lieve Lena, na 5 maanden zijn we nog steeds gek op jou. Elke dag een beetje meer zelfs.
En je grote zussen ook!

Norse Nora

25 april 2011

‘t Zal weer de leeftijd zijn zeker? Of een fase.

Nora loopt ‘vies’ de laatste weken. Voor het minste wordt ze boos en begint ze te wenen. Luid en vals krokodillengehuil. Extreem overdreven. En uiterst irritant.

En het is ook nooit goed (genoeg) voor haar. Ook al doen we ons best om samen iets leuks te doen, ze heeft altijd wel commentaar. Als ik samen met Marie en haar paashoedjes wil knutselen, is ze kwaad omdat ze soms héél eventjes moet wachten omdat ik ook Marie moet helpen voor ik haar kan helpen. Of omdat het paashoedje te klein is voor haar (groot) hoofd. Of als we naar de speeltuin gaan, is het gezaag en geklaag omdat er gras is rond de speeltuin en geen zand. Of omdat de glijbaan ‘saai’ is.

En constant vergelijken met Marie. En zich voortdurend verongelijkt voelen. Aja, want we vragen áltijd eerst aan Marie wat ze op haar boterham wil. En we geven áltijd Marie eerst eten op haar bord en dan pas Nora. En Marie krijgt áltijd de roze beker en Nora nóóit. En Marie mag altijd een rokje/kleedje aandoen en Nora altijd een saaie broek/short. En Marie mag veel meer op de schoot zitten dan zij. Enz enz. Het dutske toch.

En de manier waarop ze dit allemaal uit. Dat vind ik nog het ergste eigenlijk. Rologen doet ze al lang. Daar verschieten we niet meer van. Maar die andere manierkes. Onbeleefde manieren. Heel erg arrogant gedoe eigenlijk. Stampvoeten, met dingen gooien, zo heel eventjes haar tong uitsteken als teken van ergernis, hoofd geërgerd heen en weer zwaaien, extreem boze blik. Oh, en blazen en zuchten natuurlijk. Niemand kan zo geërgerd, boos of verveeld zuchten als Nora. Echt. En wat er dan allemaal uitkomt:

“Goooh séééég, ik heb het wel al drie keer gezegd eh!” of “Jaaaa-aaa, derde keer al!”
“Jajaaaaaa, direct…”
“Ik wil niets meer van jou horen. Ik ben het beu!”
“Laat mij nu toch eens doen.”
“Neen, straks.”
“En ik doe het toch niet, kijk maar.”
“Ik mag hier nooit niks van jou.”
“Als ik niet mag buitenspelen, ga ik ook mijn pyama niet aandoen.”
“Ik luister toch lekker niet.”

Ik herinner me nu dat ze nog eens zo’n periode gehad heeft. Maar nu is het dus een graadje erger. Want veel minder grappig omdat het écht onbeleefd en arrogant overkomt.

Uiteraard heeft ze ook haar vrolijke, blije, flinke, fijne periodes. ‘t Zou hier anders maar een trieste boel zijn. En ze zou anders ook al lang achter ons spreekwoordelijk behang plakken. En als ze zo’n goeie periode heeft, bekrachtigen we haar uiteraard extreem positief…

‘t Zal wel weer vanzelf passeren zeker?

Flessenhaat, The Final!

15 april 2011

Ik ging ons derde dochter dus mamamelk geven. Gisterenavond. Toen ze aan het huilen was van de honger. Maar toen ik naar boven wou gaan, stopte ze met wenen en was ze in slaap gevallen. Dus heb ik haar geen mamamelk gegeven. We spraken wel af dat, als ze later op de avond of nacht wakker zou worden van honger, we eerst nog even de fles zouden proberen maar als ze weigerde, ik de borst zou geven. En dan zou blijven ‘s morgens en ‘s avonds voeden en we wel zouden zien wanneer ze zou drinken van de fles. En eventueel dan maar te starten met groentenpap.

Rond 24u werd ze wakker. Uiteindelijk toch nog 3 uur geslapen dus wreed hongerig zal ze dan toch ook niet geweest zijn, denk ik. Manlief raapte nog eens alle moed bijeen en gaf Lena een flesje. Eerst protest, maar dan, dames en heren, begon ze toch wel niet te zuigen aan de tut zeker!? Heel plots en onverwacht. Eerst wat likken aan de speen en dan zuigen en drinken alsof ze niets anders deed. 120 ml Beba. Eindelijk. Papa en mama – Lena: 1 – 0. Ze brak. Sorry, Lena-schattebol.
Het was dan ook van 6u30 die morgen geleden dat ze nog gedronken had. Meer dan 17 uur! Ik zou gelijk ook wel een beetje omvervallen van de honger.

En het was gelukkig geen toevalstreffer. Om 6 uur slurpte ze 90 ml naar binnen. Om 11 uur gaf mijn mama een flesje wegens wij in de Ikea zijnde, maar toen dronk ze maar 40 ml. Na haar dutje heeft ze wel nog vlotjes de rest van de fles (120 ml) leeggedronken. En om 18u30 was het mijn beurt en dronk ze in één teug 150 ml op! Zonder stoppen. Tot de laatste drup. En ik denk dat ze nog zou gedronken hebben moest de fles niet leeg geweest zijn. Ik heb wel wat bijgemaakt, maar dat moest ze dan weer niet hebben.

Ik kan jullie niet vertellen hoe opgeluchte en contente mensen wij zijn momenteel! Een grote last viel van onze schouders.

Enig klein minpuntje. Ik ben nu dus definitief gestopt met borstvoeding. Ik durf het risico nu niet nemen van toch ‘s morgens en ‘s avonds te voeden waardoor ze de fles misschien weer zou weigeren. Bovendien, als ik in mijn hoofd de klik heb gemaakt van te stoppen, dan stap ik daar nog moeilijk van af. En volgens mij is het trouwens vooral door de borstvoeding bruusk te stoppen dat ze beginnen drinken is. Omdat de honger té groot werd en ze niet anders kon dan toegeven en poedermelk drinken. Ik ben er persoonlijk vrij zeker van dat ze het nog dagen, zelfs weken zou volgehouden hebben om overdag bijna niets te drinken en de honger op te sparen voor ‘s avonds (en ‘s nachts!) wanneer ze dan bij mij kan drinken. Maar persoonlijk zag ik dat niet fantastisch goed zitten. Zoals reeds gezegd, zou ik het wel eens fijn vinden als de papa het laatste flesje kon geven en ik eens langer dan 5 uur kan slapen. En wie weet zou ze ‘s nachts dan ook eens wat langer slapen dan de 5 à 6 uurtjes. En het altijd beschikbaar zijn om eten te geven, zeker als ze overdag niet zou drinken, had ik ook wel even gehad. Egoïstisch? Misschien. Hoewel, ik vind van niet. Ze heeft de volle 4,5 maanden borstvoeding gekregen. Ik vind dat niet slecht eigenlijk. En het is nu ook niet dat er vergif in die fles zit… Nu ze de klik gemaakt heeft en vlotjes drinkt van de fles, lijkt ze het toch wel lekker te vinden en ziet ze er behoorlijk content en voldaan uit.
Hoewel ik toch wel even last gehad heb van een schuldgevoel. Omdat ik haar nog meer honger deed lijden door helemaal te stoppen. Omdat ik haar ‘s morgens en ‘s avonds geen borstvoeding meer zal geven, ook al was ik dat oorspronkelijk wel van plan. Omdat ik de gemakkelijkste oplossing (hoewel…) koos en te snel opgaf.
Maar dat schuldgevoel viel helemaal van mij weg toen ze in mijn armen haar flesje met smaak en in één teug opdronk terwijl ze me indringend aankeek. Alsof ze wou zeggen dat het wel okee was.

Geen schuldgevoel dus, maar ik ga het wel missen, die borstvoeding. Het is wel wennen aan het idee: nooit meer borstvoeding. Het is toch iets heel speciaals en intiems waar ik héél erg van genoten heb. Drie keer op rij. Ergens steekt het een beetje dat ik geen echt afscheid heb kunnen nemen want de laatste keer borstvoeding was niet de geplande laatste keer. Maar ach, misschien is het wel beter zo. Er zullen nog veel ‘laatste keren’ komen die voor wat pijntjes in het hart zullen zorgen. Maar de vele ‘eerste keren’ zullen die pijntjes ongetwijfeld wel verzachten.

En het allerbelangrijkste:
Ze.drinkt.van.een.fles.

Hallelujah!

Flessenhaat II

14 april 2011

Man man man, wat maakt ze het ons moeilijk. Het is dus nog niet beter, het flesjesgedoe.

27 april moet ik terug gaan werken en wil ik dat Lena deels poedermelk drinkt en deels borstvoeding. Haar voorlaatste en eerste voeding mag ze nog van de borst drinken, de rest van de fles. Eens ze de fles gewoon is, start ik met groentenpap, nadien fruitpap. Dus tegen ik ga werken zou ze toch al minstens aan de groentenpap zitten. En aan de fles. Dat is het plan.
Ik kijk er eigenlijk wel naar uit dat de papa de laatste voeding eens kan geven zodat ik eens echt vroeg en ononderbroken kan slapen.

Enfin, we waren al een paar weken bezig met haar gewoon te laten worden aan de fles door haar eerst afgekolfde melk, nadien poedermelk aan te bieden voor haar voorlaatste voeding rond 19u. Zonder succes. Ze speelde met de speen, ze keek rond, maar dronk niet. Allez ja, soms eens 30ml of 40 ml maar zeer tegen haar zin.
Afgelopen maandag zijn we gestart met nog ‘s morgens borstvoeding en de voorlaatste voeding ook. Om 11u, 16u en 23u kreeg ze flesje. Met Beba. We startten met Nutrilon, maar omdat Nora en Marie snel Beba dronken en graag dronken, ben ik daarop overgeschakeld.

Maandagmiddag om 11u was haar eerste exclusieve flesjesvoeding met Beba. En dronk ze! Hallelujah! “‘t Is in de sjakosj! Joepie!”. Dachten we. 120 ml dronk ze. Zonder protest en vrij vlot. Om 16u nog een flesje. Noppes. Weigeren, boos worden en niets drinken. We panikeerden niet en dachten dat het aan de spuitjes lag die ze die dag kreeg bij Kind en Gezin. Ze had namelijk ook lichte koorts. Maar dinsdag en woensdag dronk ze ook niets/nauwelijks. Enkel tijdens haar flesje rond 23u kregen we kreeg de papa er soms al eens 60 ml in. ‘t Is dus niet dat ze niet weet hoe ze melk uit de fles moet krijgen, want ze heeft maandag bewezen dat ze dat wel degelijk kan. En ze leek het nog ok te vinden ook. Het enige dat ik kan bedenken is dat ze van gedacht veranderd is en de Beba-melk niet (meer) lekker vindt.

Tot vandaag maakte ze zich ook niet heel erg boos als we aandrongen met de fles. Soms hield ze de speen in haar mond en keek ze wat rond, zonder te drinken. En als ze toevallig wat melk in haar mond kreeg, slikte ze het wel in, maar niet met graagte. Tussen haar (niet-)voedingen was ze ook vrolijk, speelde ze en deed ze dutjes zoals ze anders deed. Zelfs ‘s nachts kan ze 4 uur overbruggen met slechts 50 of 60 ml melk.
Vandaag was ze echter al wat bozer en huilde ze meer tijdens het proberen met de fles. Wat nijdiger. En telkens ik haar opnam, begon ze te zoeken uiteraard en te wenen als ze niet mocht drinken.

Uiteraard zoog ze me hélemaal leeg als ze ‘s avonds dan wel mocht drinken bij mij. En man, wat was ze content dan. Ik zág haar genieten. En ‘s morgens kreeg ze ook nog een ladinkje mamamelk.

Blijkbaar zijn die 2 voedingen genoeg om de rest van de dag door te komen.

En daarom begon ik me af te vragen: Hoelang kan ze zo voortdoen met 2 voedingen per dag? Als ze tijdens die 2 momenten veel drinkt, misschien kan ze dat dan weken/altijd volhouden? Misschien heeft ze wel honger maar kan ze er wel tegen tot ‘s avonds? Ze heeft reserve genoeg trouwens.

Vandaar dat we vanavond, een beetje uit wanhoop, besloten van volledig te stoppen zodat ze sneller zou beginnen drinken van de fles.

En ik zweer het u. Het kind wist al heel goed dat ze normaalgezien een uur geleden haar buikske vol mocht drinken. Om 19u probeerden we een Beba-fles zonder enig succes. Nadien speelde ze nog, maar begon ze te zeuren en te wenen. En echt, télkens ze mij zag en télkens ik haar opnam, begon ze fanatiek te zoeken en hartverscheurend te huilen als ze niet kon drinken. Ze wist het begot dat ze normaal mocht drinken, maar nu niet. Allez jong!? Ik vind dat straf.
En ik kon wel bleiten. Zo slecht dat ik me voelde. Een verwaarlozende, mishandelende moeder die haar kind eten ontzegt. M’n hart brak.

Maar bon, we zetten door en legden haar te slapen. 10 minuten was het stil. Maar nu is ze aan het huilen. Van honger uiteraard. En van verontwaardiging: “Allez moeder, ik weiger een ganse dag die vieze melk uit zo’n plastieken fles zodat ik ‘s avonds lekkere mamamelk kan drinken en u mag ik niet ofwat? What did i do wrong?” Niks, mijn kind. Niks.

Ik ga haar mamamelk geven. Nu. Denk ik.

En er maar van uitgaan dat ze ook wel Beba zal beginnen drinken als ze dagen of weken aan een stuk maar 2 keer de borst krijgt. Ik hoop het echt, maar soms ben ik ervan overtuigd dat ze dat niet zal doen. Hopen jullie met mij mee? Alstublieft? Danku.

Sommen

10 april 2011

Geheel toevallig en al spelend ontdekte ik vrijdag na school dat Nora kan rekenen tot 10. En ik verschoot daar toch wel ferm van. Ook al heb ik geen idee of dat iets is dat een ‘gemiddeld’ kind van 4,5 jaar kan. Indien dat zo is, blijf ik het uiteraard straf vinden. Ahja, mijn kind, schoon kind vaneigens ;)

Tot 5 kan ze zonder te tellen op haar vingers. 2 + 3, 4 + 1, 2 + 2,… Dat kan ze bijna steeds uit haar hoofd oplossen.
Optelsommen tot 10, daar gebruikt ze haar vingers voor.

Ik vermoed dat dit vooral de grote invloed is van een van de buurmeisjes die in het 1ste leerjaar zit en waar ze vaak mee speelt. En het feit dat Nora heel nieuwsgierig en leergierig is.

Maar wat ik ook frappant vind, is dat ze zich precies schaamt omdat ze de sommen enkel kan oplossen door te tellen op haar vingers. Ze heeft de neiging om stiekem te tellen. Zelfs nadat we haar op het hart gedrukt hebben dat ze echt nog haar vingers mag gebruiken als hulpmiddel, zeker nog tot ze in het 1ste leerjaar zit.

Het doet me denken aan wat haar juf op het oudercontact vertelde. Dat ze bij het maken van een werkblaadje vaak onzeker is en voortdurend vraagt of het juist is. Terwijl ze de werkblaadjes wel degelijk kan, meestal zelfs zonder hulp. We merken dat thuis ook. Als ze in een oefenboekje werkt, vraagt ze ook voortdurend of ze goed bezig is, zelfs bij de meest evidente dingen. Beetje perfectionistische van aard, dus. Denk ik. Anderzijds wil ze in de klas steeds als eerste klaar zijn waardoor ze te snel werkt en daardoor verstrooidheidsfoutjes maakt. Het feit dat het kind dat het eerst klaar is met zijn of haar werkblaadje als eerste een stempel mag kiezen, heeft hier veel mee te maken, vrees ik. Ze wil dan per se de ‘mooiste’ stempel kiezen en dus als eerste klaar zijn.

Enfin, om maar te zeggen, ze kan sommen maken, maat!

Gedoopt!

9 april 2011

En terwijl iedereen zich tegenwoordig laat ontdopen, lieten wij ons jongste dopen…
Kwestie dat haar erfzonde eindelijk eens afgewassen geraakt natuurlijk, aja ;)


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 49 andere volgers