Wijvenweek!

Ik doe ook mee met wijvenweek!

Eerste keer dat ik meedoe, dus ik vind het toch wel een beetje spannend. Ik heb eerlijk gezegd ook wat getwijfeld om mee te doen. Ik vind het een super initiatief, zeker door het huidig thema ‘maskers af’. Maar ik vroeg me toch ook af of ik dat wel ging durven enal. Maar bon, als half (of eerder driekwart?) van blogland het aandurft, ik ook! Ha!

 

Want wat die geweldige wijven Lilith en Kerygma  zeggen is toch echt wel de nagel op de kop:

“Want wat wij allemaal (ja, ook u daar) schrijven op blogs, dat is gewoonlijk de meest glamoureuze kant van het leven. We moeten daar geen doekjes om winden: onze perfecte en fotogenieke kinders, ons fantastisch stijlgevoel, onze semi-professioneel zelfmaakspul en ons als een geoliede motor lopend gezin, dat zijn onze onderwerpen. Behalve tijdens deze wijvenweek. Deze week doen we het anders.”

Of ik elke dag zal kunnen bloggen, dat valt nog te zien. Maar we doen ons best! Gelukkig is het slechts een week en geen 40 dagen geen vlees eten ofzo :)

 

15 maandertje

15 maanden is ons kleinste patotter al. We zien ze groeien, veranderen en evolueren met de dag. Zo boeiend en plezant om onze baby te zien veranderen in een peuter met een eigen karakter en persoonlijkheid.

Tijd voor een overzichtje!

Motoriek:

• Stappen doet ze heel vlot nu. Het snelste stapt ze als ze iets gedaan of genomen heeft waarvan ze weet dat het niet mag: half lonken naar ons, geniepig lachje en maken dat ze snel weg is!
• Klimmen. Overal en altijd. In de kleine zeteltjes van haar zussen, in de grote zetel, op de trap, op de salontafel. Heel voorzichtig en behendig. En breed lachen als ze erop geraakt is. En met haar handjes op haar bovenbenen kletsen. Om er dan weer af te klimmen (wat soms minder vlot gebeurt) en weer op. En af. En op. En…
  Of zodanig klauteren dat ze vast komt te zitten in de speelgoedbuggy:
  
• Vallen doet ze af en toe ook wel, maar niet vaak eigenlijk. En als ze valt, verschiet ze even, kijkt even naar ons om in te schatten hoe erg wij het vinden en in het beste geval wrijft ze eens over de zere plek en stapt/klimt ze voort.
• Dansen doet ze graag en veel. Kan ook niet anders met haar immer dansende zussen. Handjes draaien, armen heen en weer zwaaien, zwieren met de poep, zittend op en neer wippen,… Koddig!
• Fijn motorisch ook geen probleem. Stofjes op de mat, kleine snippers aan de knutseltafel van de zussen, kruimeltjes op de keukenvloer,… Ze blijft proberen tot ze het vastheeft en komt het ostentatief tonen aan ons. En zelfs flink afgeven.

Taal:

Produktie:

• Nog niet zoveel woordjes eigenlijk. Bij Nora hadden we daar indertijd wat zorgen over en waren we er vooral veel meer mee bezig, maar nu weten we dat onze kinderen niet overdreven snel zijn met het beginnen praten. Eerder (laat) gemiddeld. Maar als we nu Nora en vooral Marie bezig horen, maken we ons hoegenaamd geen zorgen meer en weten we 200% zeker dat die schade ruimschoots zal ingehaald worden…
• “dada”, “mama” (zegt ze al een tijdje, maar eigenlijk sinds deze week nog maar redelijk bewust. Ze zegt tegen papa, Nora en Marie ook wel “mama”, er moet dus nog wat aan gewerkt worden), “papa” soms, “tuutj” (= tuut. zegt ze al een tijdje, maar laatste tijd weer wat minder), “oes” (haar maar enkele keren horen (na)zeggen tegen de poes. we kunnen het ons ook inbeelden…), “koek” (tegen eten in het algemeen, heb ik de indruk), “wasda” (= wat is dat? dit zegt ze zo’n 198 keer per dag. en ik verdenk er haar van dat ze het niet alleen zegt als ze wil weten wat iets is, maar vooral als ze iets ziet wat ze wil hébben).
• Heel veel brabbelen. Inclusief intonatie, pauzes, verschil in hoogte. Vooral in de auto. Alsof ze wil vertellen wat ze allemaal deed in de crèche… Ongelofelijk schattig.

Begrip:

• Dingen die ze begrijpt en waarop ze reageert: “geef eens aaike” (dan wrijft ze heel lief en zachtjes over onze kaak, terwijl ze “aaaaa” zegt), “we gaan boke eten” (neemt ons hand vast en trekt ons mee naar de keuken), “kom we gaan slapen bij het konijntje” (wijst naar de deur en roept “dada”), “ga maar jasje en schoentjes halen” (stapt ze richting gang en neemt effectief haar rode schoentjes op de kast), “speel maar op de speelmat” (ze wéét wat we daarmee bedoelen, maar de keren dat ze dan ook gedwee naar haar speelmat wandelt zijn op één hand te tellen…), “geef *iets* maar aan mama/papa/Nora/Marie” (we moeten het een paar keer herhalen maar uiteindelijk zal ze zich wel verplaatsen naar de persoon en het voorwerp min of meer afgeven. Of wenen en brullen als wij het nemen en zij niet akkoord is), “gooi tuutje maar in bed” (als we ze uit bed halen),…
• Ook kan ze soms al anticiperend knikken. Als we iets vragen met een duidelijke vraagintonatie knikt ze vaak van ja (overdreven hevig haar hoofd op en neer bewegen, zalig), ook al klopt het niet steeds met de inhoud van de vraag.
  “Heb je kaka gedaan?” *knikt ja* (ook indien geen kaka…)
• Als we aan het puzzelen zijn en ze kan een stuk van de legpuzzel niet maken, geeft ze het stuk aan ons en begint ze heel verwoed en enthousiast ja te knikken waarbij gans haar lijfje meebeweegt. Net zolang tot we het puzzelstuk goed leggen, dan begint ze te klappen..

Karakter

• Heel vrolijk. Bijna altijd content. Heel veel lachen. Als ze mag eten. Als ze doorheeft dat we “dada” gaan (vooral als het richting crèche is). Als ik haar uit de auto haal. Als ze naar bed mag (als ze moe is).
• Heel makkelijk te entertainen: een sleutelbos, een plastieken lepel, een stuk koek,…
• Maar ook: áls ze boos is, is ze serieus boos! Net zoals Marie vroeger (en nu) trouwens… Niet roepen, maar krijsen. Verbeten blik op haar gezicht (opgetrokken neus en bovenlip, gefronste wenkbrauwen, boze ogen). Alles wat in haar buurt ligt, wordt hard weggegooid. En als er niets in de buurt is, kruipt ze tot ze iets vastheeft waarmee ze kan gooien. En aan de haren trekken. En slaan en zwieren met haar armen. Tegenwoordig ook meer gericht slaan op ons gezicht als ze boos is. Of krabben. En niet per ongeluk, maar bewust krabben. En dan verwonderd en benieuwd onze reactie afwachten natuurlijk. En dan toch maar een beetje beginnen aaikes te geven om het goed te maken…
  Wat ze ook doet als ze haar zin niet krijgt: gaan zitten (als ze rechtstaat) en haar hoofd (zachtjes!) tegen de grond gooien vleien. Gooien doet ze niet meer sinds ze na zo’n 65 keer gemerkt heeft dat dat toch behoorlijk pijn kan doen. Wat ze ondertussen ook geleerd heeft, is dat de vloer harder aanvoelt dan de mat. Als ze nu boos is, kruipt ze dan ook eerst naar de mat voor ze haar hoofd neervleit.
• En wanneer wordt ze extreem boos? Als wij of de zussen iets van haar afpakken, natuurlijk. Of als ze aan de eettafel niet krijgt wat ze wil, wat wil zeggen: álles. Alles wat op tafel staat wil ze ook eten. En liefst allemaal tegelijk. En o wee als we daar niet op ingaan. Dan vliegt álles tegen de grond. Zeker als ze ziet dat wij iets anders eten dan zij. Wat we tegenwoordig dan ook zoveel mogelijk proberen te vermijden. Maar ook als Nora of Marie te dicht in de buurt komt. Het is al vaak gebeurd dat de zussen (vroeger vooral) te snel iets afnamen van Lena of haar teveel aanraken of opnemen en nu begint Lena soms op voorhand al te panikeren. En te gillen. Dat doet ze in de crèche trouwens ook: als er een ander kindje nog maar een beetje in haar buurt komt als ze aan het spelen is, begint ze te gillen en te slaan… Een snel ontvlambaar dametje, jaja.
• Maar dat krijsen is dus bij momenten wel vreselijk. Heel luid, hoog en schel. Een varken dat gekeeld wordt. Niet alleen als ze boos is, dus, maar ook als ze enthousiast is of wild gemaakt wordt door haar zus(sen) of soms ook gewoon zomaar. Ik voel mijn trommelvliezen letterlijk trillen. En soms ook moeilijk om te weten hoe ermee om te gaan. Negeren? Boos en kordaat reageren? En dan vooral in combinatie met een Marie die niet praat, maar roept. En nogal snel begint te gillen, als iets haar niet aanstaat (in plaats van gewoon te zeggen wat er scheelt). Een aanslag op mijn trommelvliezen en mijn geduld, i tell ya!

Sociaal

• De interactie met haar grote zussen wordt natuurlijk steeds groter en uitgebreider. Wat vooral opvalt is dat ze aan de eettafel geëvolueerd is van onschuldig mee-etertje naar geniepig stokertje. Marie heeft tijdens het eten nogal de neiging om snel te beginnen spelen, prutsen, onnozel doen, lachen, roepen, gillen en krijgt daar dan ook geregeld opmerkingen over. En we merken dat Lena tegenwoordig Marie uitdaagt door te lachen naar haar, door vanachter de melkdoos kiekeboe te doen, door zelf te beginnen roepen waardoor Marie het ook niet kan laten van te lachen en te roepen. Echt wel supergrappig om gade te slaan. Maar soms ook – ehm – lastig. Vooral ‘s morgens tijdens een school- of weekdag…
  Ze is alleszins GEK op haar zussen. En omgekeerd ook. Nora waant zich echt een (tweede) mama van Lena. Zo graag bemoederen, soms een beetje te. Altijd lief bedoeld, maar soms een beetje verstikkend naar Lena toe. Haar constant willen oppakken, handje geven, knuffelen, speelgoed uit haar handen nemen en aan Lena tonen hoe het moet om haar te helpen enz. Ze zal nog moeten leren hoe ver ze erin kan en mag gaan. Toen Lena onlangs “mama” zei tegen Nora en ik aan Lena verduidelijkte dat het Nora is, zei Nora heel snel en beslist: “Maar ze mag ook wel mama zeggen tegen mij, hoor”. Jaja, dat zal wel! :)
• Net zoals elke peuter weet ze goed genoeg wat mag en niet mag, maar doet ze het toch. Met een heel ondeugende blik naar de laptop komen die in de zetel ligt, vingertje in de aanslag en dan met een geniepig lachje aanstalten maken om op de grote on/off knop te duwen. Of iets nemen dat ze niet mag hebben, een stift bvb., en vanaf ze merkt dat we het gezien hebben sneller beginnen stappen, stift stevig tegen zich aan gedrukt, hoofd wegdraaien maar tegelijkertijd proberen gluren naar ons en vooral: breed lachen. Geen idee of ik dan moet boos worden of lachen.
• Een knuffelmie! Hoofdje verbergen in onze nek of in onze schoot. Als we haar oppakken schouderklopjes geven. Als we thuiskomen of we pikken haar op in de crèche komt ze naar ons toe gelopen en verbergt ze haar hoofd tussen onze benen en pakt ze ons stevig vast. Genieten!
  En kusjes geven! Ze doet haar mond wagenwijd open en brengt haar mondje naar onze kaak. Geen kusgeluidje, geen smak, gewoon mondje open en tegen onze kaak duwen. Maar oh zo lief! En nadat ze één kaak gehad heeft, beweegt ze zelf haar gezichtje naar onze andere kaak. Echt zo geweldig schattig.
• Heel opvallend: ze is eigenlijk nooit echt vreemd geweest. Misschien enkele keren beginnen huilen als een wildvreemde wat te dicht kwam of te luid praatte, maar de keren zijn op één hand te tellen. Als een vreemde in haar buurt komt, zal ze wel heel serieus kijken, beetje argwanend. Of verlegen wegkijken, glurend. Maar niet of toch zelden wenen. Paar dagen geleden waren we in Hasselt in een café’tje waar ze wat aan het rondstappen was. Een meneer was al de ganse tijd wat aan het lachen en zwaaien naar haar en toen ze nog eens voorbijstapte bij hem, pakte hij Lena op zijn schoot. En ze gaf geen kik. Ze lachte ook niet, maar ze leek toch wel op haar gemak te zitten. 5 minuten later passeerde ze opnieuw en stak ze begot zelf haar armen uit bij diezelfde meneer om gepakt te worden. De fleemster!
• Ook in de crèche heeft ze nooit – echt nooit – gehuild toen we haar afzetten. Ook niet in het begin. Integendeel, in de week ‘s morgens aan tafel weet ze goed genoeg dat ze naar de crèche gaat en kan het niet snel genoeg gaan. Half boterhammeke op en madam begint te zeuren en te klagen omdat ze weg wil. Al lachend steekt ze haar armen uit naar Leen of Vicky als we arriveren en gunt ze me nog nauwelijks een blik. Soms kan er wel een snelle “dada” af. Leuk, natuurlijk. En beter zo dan omgekeerd!
• Lena en onze poes, dat is ook een killer combinatie. Het heeft een tijd geduurd om haar af te leren om aan zijn staart te trekken en hem te nijpen en te pitsen. Maar het is gelukt, ze geeft nu lieve aaikes. Meestal. Tenzij ze geen kans krijgt omdat de poes met de staart tussen de poten wegrent nadat ze aan het krijsen is. Want tegenwoordig is het eerste wat ze doet als ze de poes ziet, krijsen en gillen. Alsof ze weet dat de poes dan wegloopt en – vooral – alsof ze dat net het leuke eraan vindt. De hooligan :)

Spelen

• Het is niet evident om Lena te laten spelen met háár speelgoed. Ze is veel meer geïnteresseerd in alles waar Nora en Marie mee bezig zijn: stiften, potloden, puzzels, My Little Pony’s, … Ze heeft een eigen speelmat maar ze zit meer in de speelhoek van de zussen. Wat ze daar vooral leuk vindt: gerief uit een speelgoedbak halen, eens kijken en bepotelen, op de grond gooien en volgend item uit bak halen. Enzovoort. Met indien mogelijk, álle bakken. Maar bon, als ze daarmee content is… De onderste bakken zijn uiteraard Lena-proof gemaakt.
• Als ze wel eens wil spelen met ‘haar’ speelgoed zijn het vooral dingen die muziek maken die haar boeien: houten xylofoon, trommel, koetje dat rijdt en lawaai maakt, de Tiny Love Stapel Olifant. Maar ook boekjes zijn een topper: 235 x “wasda?”.  Laatste tijd is ze plots ook geïnteresseerd in legpuzzels en vormblokken (of hoe heet zo’n speelgoed waarbij ze blokken in de juiste vorm in een doos moeten steken…?). De vormen beginnen een beetje te lukken, maar de legpuzzels zijn nog wat veel gevraagd. Ze geeft de stukken dan aan ons en heeft er het grootste plezier in als wij de puzzel maken terwijl ze hevig ja knikt.
• Knuffels en poppen knuffelt ze als een echt moedertje. Heel af en toe hebben we haar ook al een flesje zien geven aan een van de duizend poppen in huis. Keischattig.
• Wat ze ook geweldig vindt, is kiekeboe spelen. En vooral als ze zelf kiekeboe mag doen. Handjes voor de ogen en weg. 123 keer na elkaar.
• En dansen. Zelf, maar nog leuker als we haar oppakken en door de living dansen, wiegen, zwieren, springen, lopen. Gibberen, gibberen, gibberen!

Slapen

• We zijn gezegend met 3 goeie slapertjes. (Ok, we hebben het dan even niet over hysterisch Marie’tje die het ‘s nachts af en toe leutig vindt om te roepen en te gillen en als we dan bij haar komen niet goed weet wat ze nu weer zou kunnen uitvinden voor wat nachtelijke aandacht en maar vanalles probeert zoals dorst, knietje pijn, enge droom, deken dat niet goed ligt, kleine teen die jeukt, snot uit neus,… Soms tot 4 keer per nacht. Neen, dat rekenen we even niet mee). Lena gaat slapen tussen 19u en 20u en slaapt tot 7u. Soms slaapt ze dan nog door tot 8u nadat ze wat water en tuutje kreeg. Enkel in de late avond, zo tussen 23u en 24u, wordt ze huilend wakker. We nemen haar even uit haar bedje, waarbij ze half slapend met dat ieniemienie vingertje naar de kast wijst waar een beker met water staat. Ze drinkt heel gulzig en met gesloten ogen enkele grote teugen water en duwt de fles weg. Nog een minuutje samen knuffelen met haar warm hoofdje in mijn nek tot ze er genoeg van heeft en zelf naar haar bedje wijst waarna ik haar terug in bed leg, samen met haar tuutje en knuffelkonijn. En stiekem vind ik dat zelf een leuk ritueel waar ik zelf minstens even hard van geniet als zij. Hoewel de eerlijkheid mij gebiedt te zeggen dat het meestal de papa is die het ritueel uitvoert wegens ik al aan het slapen of toch bijna :)
• Nora en Marie hadden dat volgens mij minder, maar Lena is heel erg gehecht aan haar ‘konijntje’. Een witte, zachte knuffeldoek met een konijnenhoofd uit de Hema. Zo hartverwarmend hoe ze het konijntje vasthoudt en tegen haar gezicht duwt. Je ziet ze rustig worden en ontspannen met haar konijntje bij haar. <3

Eten

• Eet graag en zowat alles. Zolang.het.maar.hetzelfde.is.als.wat.wij.eten. Anders is het dikke ambras en vliegt het eten in het rond uit colère. Warm eten mag niet meer geprakt en gemengd worden, anders ziet ze niet dat ze hetzelfde heeft als wij en wil ze het niet. Als we brood eten zou ze graag van alle soort beleg tegelijk een stuk willen hebben. Om dan eens te bijten en dan weer weg te leggen. Of gooien. Groot drama natuurlijk als wij dat niet zo ok vinden. But she’ll learn.
• Het liefste eet ze nog een droge snee brood. Of met beleg waarbij ze het beleg er uiteraard vantussen prutst. En banaan! En stukjes kiwi. En druiven. Geen fruitpap meer. Heel bizar, maar alledrie mijn dochters hadden snel genoeg van fruitpap en hadden liever stukjes fruit. Maar kijk, de situatie lost zichzelf op, want nu eet Nora héél graag fruitpap en raakt de voorraad fruitpap in pottekes ook wel op.
• De laatste week of weken eet ze eigenlijk heel wat minder. Vermoedelijk gewoon normaal met het ouder worden. Of te wijten aan het vele ziek zijn. Of de tandjes. 4 kiezen tegelijk krijgt ze. Al weken aan een stuk, eigenlijk. Autsj.
• Wat ze van in begin al deed, is heel grote stukken brood, fruit, koek in haar mond proppen. En nagenoeg zonder probleem opeten. Maar het ziet er soms wel eng uit. Ik zou eens moeten filmen hoe ze soms een banaan eet: de helft van een banaan krijgt ze in haar hand, banaan in mond en met haar handje duwt ze  het andere uiteinde steeds dieper in haar mond terwijl ze hapt en slikt. Zotjes.
  En al vragen, roepen voor een extra stuk koek als haar mond nog vol koek zit én er al een reservekoek in haar één handje zit. Een kleine veelvraat!

Maar ik ben ook een veelvraat. Want heel vaak moet ik toch de neiging onderdrukken om ons schattig, vrolijk, grappig koddig ding niet helemaal op te fretten :)

<3 Lena <3

Over genen en zussen

Is het twee keer Lena? Of tweemaal Marie? Of Lena én Marie? En in welke volgorde?

 

 

 

Genen, het is iets wonderlijks.

Maar doe mij een plezier. Als je ons ooit zou tegenkomen, probeer niet teveel te benadrukken dat Lena zo hard op Marie lijkt, als Nora in de buurt is. Want ons oudste hoort dat niet zo graag. Niet alleen omdat ze het al zo vaak gehoord heeft, maar vooral omdat ze er een tikkeltje jaloers van wordt ;)

 

(Het antwoord: links Lena, rechts Marie)

 

 

 

Runkeeper vs Endomondo

Ik loop nog steeds. Wie had dat ooit gedacht! Ik niet alleszins. In de winterperiode is de frequentiewel  heel laag. In het beste geval om de 2 weken, maar vaak ook maar om de 3 weken.

Het zijn niet zozeer de temperaturen die me tegenhouden om een toertje te gaan lopen. Lopen in de (vries)kou vind ik zelfs wel nog leuk. Zolang ik handschoenen aanheb, want mijn vingers zijn veruit de enige lichaamsdelen die na 10 minuutjes lopen niet opgewarmd raken. Alleen als de straten glad liggen of als het echt veel regent, dan pas ik. Maar de grootste belemmering is eerder dat het zo snel donker is. Voor de winter liep ik woensdag in de vroege avond, maar in de winter is het dan al donker. En ik loop onder andere door afgelegen velden zonder enige verlichting en dat riskeer ik toch niet. Zelfs niet met fluo hesje. Maar goed, het is nu al wat langer lichter dus heel binnenkort probeer ik opnieuw 2 keer per week te lopen. Of toch minstens 1 keer.

Ik loop telkens een toertje van 5 km. Niet meer, niet minder. En voorlopig is dat meer dan genoeg. Na mijn 5 kilometer ben ik echt wel op. Hoewel ik de laatste paar keer precies wel nog langer kon lopen. Een snelle loper ben ik (nog steeds) niet: ik doe ongeveer 37 minuten over die 5 km. Maar dat maakt ook niet uit. Ik troost me met het feit dat het vooral te maken heeft met de heuvelachtige route en de soms heel modderige ondergrond ;)

Het vertrekken zelf is nog altijd het lastigste. Vaak heb ik er niet zoveel zin als ik vertrek. Maar achteraf en tegenwoordig ook tijdens het lopen heb ik er ongelofelijk veel deugd van.

Hier vroeg ik al eens advies om mijn looptijden en -afstanden te registreren en bij te houden. En het werd Runkeeper. Heel tevreden van eigenlijk. Het doet wat ik wil dat het doet.

Maar nu zie ik op Facebook veel vriendinnetjes Endomondo gebruiken.
En daarom mijn vraag: Waarom Endomondo? Wat is het verschil met Runkeer? Wat is beter? Wat is slechter? Is het gebruiksvriendelijk? Zou ik overschakelen?

Dus Lien en Annelyse en anderen: fill me in please! :)

My sweet Valentines!

Jaja, het is vandaag Valentijn. Blablabla. Ik vind dat een erg overbodig en vreselijk commercieel gedoe en “wij doen daar dus niet aan mee”. Toch niet meedoen in de zin van cadeautjes, etentjes, uitjes en dergelijke. Een klein kaartje kan dan weer wel.

Maar! Dat was duidelijk buiten Nora gerekend. Ik had daar helemaal niet bij stilgestaan, maar Nora associeert Valentijn blijkbaar met haar mama en papa die ze – blijkbaar – graag ziet(*). Ze maakte maandag twee tekeningen op school en stak die in een zelfgemaakte envelop. De juf hielp haar met de tekst op de envelop:

(Ze is tegenwoordig nogal into zeemeerminnen…)

Zo lief! Echt hartverwarmend. De schat.

En toen Marie zag hoe blij ik was met de verrassing van Nora kwam ze een kwartiertje later aandraven met dit:

 

“Omdat ik jou ook graag zie, mama! En omdat je mijn beste vriendin bent!”
De lieverd.

 

(*) En ook wel een beetje met haar “lief” R. voor wie ze ook een tekening knutselde. Een jongen uit het – hou u vast –  6de leerjaar! Ze houdt van variatie. En de liefde is groot. ‘t Is te zeggen, van haar kant toch. Hij weet van niets. Elke dag neemt ze zich voor om iets te zeggen tegen hem, maar voorlopig zonder gevolg. En ze maakte al heel wat tekeningen voor hem, maar ze blijven stuk voor stuk in haar boekentas zitten. En er was ook concurrentie met klasgenootje K. die ook verliefd was op R. Ze maakten allebei een tekening en het plan was dat R. mocht trouwen met de persoon met de mooiste tekening. Maar R. zag de tekeningen nooit. En K. werd verliefd op een andere jongen. Maar Nora blijft fan van R. Ze hebben elkaar zelfs al gekust, jaja.  ”Allez, niet echt gekust eh mama. Ik heb hem een kus op zijn poep gegeven maar hij heeft het niet gevoeld. Want het was met mijn hand.”

En ja, nu vinden we dat nog enorm schattig en aandoenlijk. Nu nog wel…

 

Lena’s eerste sneeuw *

Het sneeuwde vandaag.
Zolang ik er niet teveel met de auto door moet, vind ik die eerste sneeuw iets magisch en idyllisch hebben. En mooi.
En heel verleidelijk om in te spelen.

En Nora vond dit ook, want toen ik haar na school voorstelde of ze misschien zin had om efkes in de sneeuw te spelen met haar nieuwe skibotjes, werd ze wild van enthousiasme.

Marie lag – ziek – te slapen in de zetel en kon jammer genoeg niet meedoen met de leute. En Lena wou ik binnenhouden wegens te koud en misschien te glad. Maar dat was buiten Lena zelf gerekend, amai!
Toen ze Nora naar buiten zag gaan, begon ze al enthousiast te kirren, maar toen ik de deur weer dichtdeed en het haar duidelijk werd dat het niet de bedoeling was dat ze ook buitenging, werd ze wild van woede. Krijsen, gillen, stampen! Mevrouw wou duidelijk ook naar buiten. En ach ja, waarom ook niet. Haar allereerste sneeuw*.

Dus jas, muts en (veel te grote) regenlaarsjes aan en naar buiten!

And she loved it! Het stappen door de verse sneeuw ging wonderlijk goed. Heel beheersde, voorzichtige en nieuwsgierige stapjes. Met de armpjes in de lucht. En grote verwonderde ogen, afgewisseld met guitig schatergelach.

De leute was echter plots gedaan toen we na een half uurtje  terug naar binnen gingen.

*Dit klopt eigenlijk niet helemaal. Haar eerste sneeuw was toen ze nog geen dag oud was en we op materniteit lagen zo’n 14 maanden geleden. Haar eerste – min of meer – bewuste sneeuw dan maar.