1!

Toen was ze nog 0 jaar:

En in een *flits* werd ze 1 jaar vandaag, ons mini-patatje Marie.

Ik heb het al ontelbaar keer gezegd, maar potverdorie, het gaat zo bliksemsnel, veel sneller dan bij Nora indertijd. Echt onvoorstelbaar. In mijn hoofd is ze nog een baby, terwijl ze eigenlijk al een peutertje is.

Ze stapt aan één handje, ze kan de volle 30 seconden helemaal alleen rechtstaan, ze zegt: “dada”, “kijk” en “tut(je)”, ook “mama” en “papa” maar nog niet duidelijk of dit al bewust is, ze is zot van boekjes en kijkt en wijst bewust naar de prenten en ze is stekezot van haar grote zus (en omgekeerd: erg hartverwarmend). En ze heeft een heel sterk eigen willetje. Haar jasje aandoen gaat tegenwoordig wel vlot en zonder gekrijs, maar ze zet haar keel wel wagenwijd open als ze een boke met kaas krijgt terwijl ze (altijd) choco prefereert of wanneer we ons buiten haar gezichtsveld durven begeven of wanneer we iets afpakken waarmee ze niet mag spelen. Het is niet zozeer het feit dat ze op zo’n moment van haar oren maakt dat zo opvallend is, maar wel de mate waarin ze hysterisch is en niet of heel moeilijk te troosten of te kalmeren valt. Ik begin lichtjes te vermoeden dat we pas gaan weten wat een echte peuterpuberteit is wanneer Marie de terrible 2 bereikt heeft en dat we Nora achteraf gezien (nu eigenlijk ook wel al, meestal) een lammetje gaan vinden wat dat betreft.

Op naar de 2!

Conjunctivitis II

Beter was het deze ochtend allerminst, integendeel. Ik kreeg m’n oog nauwelijks open:mijn  oogleden waren helemaal opgezwollen. Ik zag er echt een beetje monsterachtig uit. De zwelling verbeterde gelukkig, maar ondertussen is mijn ander oog ook ontstoken. Beide ogen zien vuurrood en oogleden staan nog wat dik, maar voorlopig nog steeds geen pijn, enkel een irriteren en irrtant gevoel en veel tranen en ander ehm vuil. 

Maar ach, er zijn veel ergere dingen en dat gaat allemaal over. Hopelijk is het morgen al ietsje beter en anders is het ook maar zo. Ik veronderstel dat er niet zo bijster veel zal gestaard worden naar mij als ik tussen massa’s verklede mensen loop.

Voor de rest was het vandaag een beestig drukke, maar heel erg gezellige dag! In de voormiddag en namiddag wreed in de weer geweest om alles in orde te maken en te zetten en in de namiddag waren we met 9 volwassenen en 5 kinderen om alvast Marie’s eerste verjaardag te vieren. Het was plezant. Vooral Nora heeft zich beestig goed geamuseerd, Marie was wat minder in form, ‘t kind heeft alwéér koorts. Alweer tot 40°C, verder niets van klachten. Tandjes? Misschien, hoewel ik moelijk kan geloven dat ze daardoor zo hoge koorts maakt. Ma bon, dat passeert ook wel weer. Ze was alleszins heel erg onder de indruk van de massa’s cadeautjes en leek af en toe wel plezier te hebben tijdens een piekmoment. 

Ik heb er echt deugd van gehad, van zo’n familienamiddag.

Eén klein frustratietje: door alle drukte, georganiseer en rode-ogen-miserie was ik helemaal vergeten om een kroon te maken voor Marie. Op het moment van de taart, de kaars en de foto viel mijn euro en ik was zo kwaad op mezelf! Een verjaardag zonder kroon, tssss!  Maar bon, het is nog niet echt haar verjaardag en tegen maandag zal ze wel een kroon hebben. Veel tijd en moeite ga ik er wel niet insteken want ze heeft het niet zo voor mutsen, hoedjes en kronen. Als ze het ding 0,678 seconden zal aanhebben, zal het veel zijn. Net genoeg voor een bliksemsnelle foto.

Familiefeestje

Afgelopen zondag was het druk in de keet! De ganse familie van Jurgen kwam een beetje feesten. Zowel nog voor Nora haar verjaardag (2 maandjes later) als om ons nieuw huisje eens te bezichtigen.

In totaal waren we met 10 volwassenen en 10 kindjes. En vooral die kindjes brachten actie (en lawaai :D) in het huis, amai!

Het was wel een erg gezellige drukte. Wel niet te onderschatten qua voorbereiding, werk en constant rondgeloop, pfjew. Gelukkig liet het weer ons nét toe om tussen de taart en de pistoleekes een wandelingetje te maken door de Aspelaarse velden.

Nora voelde zich, zoals gewoonlijk, als een vis in het water tussen de andere kindjes en gedroeg zich voorbeeldig. Ze was constant onder de indruk van alle aandacht, de vele grote mensen die druk aan het praten waren enz enz.

En ook de kadootjes vielen erg in de smaak: een legpuzzel van de Teletubbies, een besteksetje van Bumba (dat verpakkingsdoosje liet ze het volgende half uur niet meer los) en haar allereerste poppetje. Alles werd onthaald met haar typisch kreetje als ze onder de indruk is: “oooh oooh ooh “.

Taart lust ze ondertussen ook al graag, vooral de chocola en het fruit.

Op een bepaald moment had ze een lepeltje in haar linkerhand, een vork van Bumba in haar rechterhand én de lepel van Bumba in haar mond. Jammer genoeg was mama net te laat voor een foto :)

‘t Was een drukke maar leuke namiddag!

Enkele sfeerbeelden:

Verjaardagsfeestje, part 2 en 3

Het was een druk feestweekend voor Nora.

Zaterdag kwamen bompa en peter Kris langs om haar eenjarig bestaan alsnog te vieren. Eerst mocht ze de kadootjes uitpakken: het kapotscheuren van het papier lukte nog niet zo goed, maar ze was des te blijer met de inhoud. Vooral de dozen spraken onze miss aan :)
Nadien een ‘patééke’, waarvan ze vooral het fruit opsmulde, de slagroom en de koek zijn (voorlopig) gelukkig haar ding nog niet.
En dan de caloriekes verbranden door een wandelingetje in het zonnetje en een koffietje op een terras. Het was een gezellige namiddag. Merci bompa en peter Kris!

Zondag was het feest bij opa Hans, Monika en kids. Ook oma Hilda en bompa Willy (de grootouders van de mama) waren uitgenodigd, samen met nonkel Ringo en tante Aga. En ook Luc en Christine (vrienden van de familie) waren van de partij. Een gezellig boeltje!
Er werd een kaars uitgeblazen (mama deed een poging, papa maakte het af en Nora keek ernaar), gezongen, taart gegeten, gelachen, gebabbeld en veel foto’s getrokken*.
Nora vond het allemaal heel plezant en genoot van de constante aandacht. Door de vele indrukken en prikkels, ze was zelfs een beetje vreemd in begin (heel zeldzaam voor ons sociale madam), werd ze wel al snel moe. Hoe zouden we zelf zijn, na 2 dagen feesten en taart eten…

* tante Adrianna en nonkel Bartosz waren de fotografen van dienst

Taartje kaarsje kroontje!

Eén jaar, 12 maanden, 52 weken, 365 dagen, 8760 uren. Zo lang (al) vertoeft onze kleine muis Nora al op deze planeet en in ons gezinnetje. En het lijkt of het nooit anders geweest is. Ons leven voor Nora, zonder de gezellige drukte, zonder het bijna constant bezig zijn, zonder onze vrolijke meid, maar met meer vrijheid, meer luie weekends, meer uitslapen, meer uitgaan,… we kunnen het ons al bijna niet meer voorstellen! Dat kleine meisje heeft ons leven toch wel ferm veranderd but we love it, en vooral, we love her :)

Eén jaar, het gaat snel en niet snel. Enerzijds is dat jaartje inderdaad voorbij gevlogen. Vooral moeilijk te vatten dat ook wij een jaartje ouder zijn ondertussen. Anderzijds kan het ook niet snel genoeg gaan en ben ik steeds benieuwd naar een verdere fase. Benieuwd naar hoe het is als ze zelf kan stappen, als ze wat kan praten en haar verstaanbaar kan maken, hoe ze uiterlijk gaat veranderen, hoe ze er zal uitzien als kleuter, als kind, als…

Ervaren moeders zeggen alleszins dat het allemaal wel snel genoeg zal komen en dat onze patat voor ik het weet aan de schoolpoort zal staan (samen met een tranen verbijtende mama (en papa?) .

We genieten alleszins van ons klein spookje, en dat hebben we vandaag zéker gedaan. Papa is op tijd kunnen stoppen op het werk zodat ook hij getuige kon zijn van het taart-kaars-kroon fenomeen :)

Ziehier het feestvarken:

P.S. De kroon heeft mama gemaakt op haar werk, tussen het arbeiten door, tijdens enkele vrije momenten :D

P.P.S. Ook papa heeft een kroon gemaakt! In amper 10 minuutjes. Uit angst/voorzorg voor als ik geen kroon had. Heel attent en superlief, maar het resultaat.. tja :)) Nuja, niet slecht om dit in 10 minuutjes gemaakt te hebben natuurlijk!