Schoolfotograaf

Vandaag zat er een briefje in Nora’s schriftje: maandag komt de schoolfotograaf. De school-foto-graaf! Alweer een primeur in haar nog lange schoolloopbaan.

Leuk, jaja. Wreed plezant.
Maar ook: Help! En stress!!

Gelukkig heb ik nog drie volle dagen om te bedenken wat ze mag moet aandoen…

Beloofd is beloofd

Na een weekje schoollopen doet Nora dit nu wél! En vlotjes.

Ze is alleszins een vrouw meisje van haar woord.

Ons plantrekkertje.

Marie heeft de vreselijk irritante gewoonte om àlles op de grond te smijten als ze aan het eten is. En telkens ze dit doet, nemen we het stukje brood, haar beker melk/water, haar stuk koek of haar stuk fruit van de grond en leggen we het even uit haar bereik, als ’straf’. En telkens werd dit onthaald door boos geroep, gekrijs, geschreeuw en het overstrekken van haar arm om toch maar – tevergeefs – aan het stukje ontnomen voedingsmiddel te kunnen bemachtigen.

Maar gisteren riep, krijste en schreeuwde ze niet. Gisteren deed ze dit:

En glunderen dat ze deed toen ze haar stukje banaan helemaal zelf terug had bemachtigd…

Noot: we hebben haar dit uiteraard slechts éénmaal laten doen – ik wou er echt wel een foto van – nadien werden haar identieke pogingen streng in de kiem gesmoord en werd haar voetenplankje wat lager gezet. Maar ze heeft duidelijk de smaak te pakken: ze blijft verwoede pogingen doen om op tafel te geraken. Voorlopig lukt het haar nog niet, met de nadruk op voorlopig.

Die verdomde M!

Gisteren moesten we tijdens het verven het speelgoed op de speelmat aan de kant zetten en een deel van de speelmat losmaken. En omdat die puzzeltegels er behoorlijk – ehm – vies uitzagen (zeker de onderkant)  en omdat die puzzeltegels nog maar zelden nooit (schaam op mij!) deftig gewassen werden – wel af en toe met een licht sopje en wel regelmatig gestofzuigd – besloot ik om tijdens het verven van de keuken de puzzeltegels een deftige wasbeurt te geven.
In het wasmachine. Op 30° met een kort wasprogramma en als je ze laat zwieren zijn ze niet eens zo nat meer. Handig jong! ‘t Machientje heeft wel een keer of 5 moeten draaien maar de meisjes waren toch een ganse dag op logement dus tijd zat.

Nu kunnen ze de propere, zo goed als nieuwe puzzeltegels weer gaan bekliederen met speeksel, kots, etensresten, snot enzomeer.

En – het mooiste van al – ze liggen alfabetisch, hoera! Toch veel leuker en ordelijker als die letters lekker mooi alfabetisch liggen? Ook al duurt het dan drie kwartier eer de puzzelmat klaar is, want ah ja, ze moeten niet alleen alfabetisch liggen, de kleurencombinaties moeten evenwichtig zijn: géén twee dezelfde gekleurde tegels naast elkaar eh, brrrrrrr, stel je voor!

En ja, ik stoor me geweldig aan die tweede blauwrode M die de min of meer aanwezige symmetrie en orde totaal om zeep helpt, maar het kon niet anders: ruilen met de eerste M leverde niets op want dan was er bovenaan een overload aan blauwrood. En jammer dat ik dat vond. Echt waar. Onbegrijpelijk dat ze tijdens het fabriceren van die tegels geen rekening houden met de kleurtjes wat evenwichtig te verspreiden.
Misschien moet ik er een stuk speelgoed op zetten, dan valt het niet zo op…

Bleitkous

Gebleit heb ik! Niet gewoon eventjes tranen die opwelden in mijn ogen en dan gedaan. Neen, eerder tranen die opeens in overvloed kwamen en een krop in de keel. Gebleit, dus.

Met dit. Gevonden bij Zapnimf trouwens, waarvoor dank.
Je moet echt eens klikken en kijken. Het is zo mooi, zo ontroerend, zo hartverwarmend en grappig tegelijk. Fantastisch initiatief was het. Dat het reclame was voor een vtm-programma dat me persoonlijk geen sikkepit interesseert, maakt zelfs niets uit.

En ja, ik ben een bleitsmoel tegenwoordig. Alles wat ook maar een beetje ontroerend is, of het nu een film is of een documentaire of een realityprogramma of een soap, een ietwat ontroerend of triestig moment en hoppakee, mijn neus begint te prikkelen en mijn ogen worden vochtig. En dan heb ik het nog niet eens over Nora of Marie die door plots schattig te doen, of onverwacht lief te doen of door gewoon naar hen te kijken, mij kunnen doen bleiten als een onnozel labiel vrouwmens.

Of dat nieuw programma op vtm, “All You Need Is Love”: een ware aanslag op mijn traanklieren.

Momenteel steek ik het op ‘de tijd van de maand’, hoewel ik zelf goed genoeg weet dat ik de ganse maand en cyclus door gewoon met alles bleit. Maar toch, zo’n 5 dagen per maand is het wel extremer dan anders.

Vroemvroem!

We kwamen thuis van de zwemles en Nora was doodop en daardoor nogal behoorlijk lastig. Ze zat achteraan in haar autostoel en wou niet zelf uit de auto klimmen, dus liet ik de autodeur openstaan en ging ik alvast naar binnen. Ze zou het uiteindelijk wel beu worden alleen in de auto te zitten en zelf naar binnen komen.

De papa was al thuis met Marie (hun zwemlessen zijn op twee verschillende tijdstippen) en papa ging toch maar eens kijken waar onze pruts bleef en dit was wat hij te zien kreeg:

Als ze maar kan klimmen en ‘klauteren’!

Mis-bak-sel?

In de crèche is het de gewoonte dat er bij een verjaardag getrakteerd wordt, door de ouders. Ofwel via zakjes met een snoepje en drankje voor elk kindje ofwel met een cake of taart of iets dergelijks voor het vieruurtje. Typisch dat ik dit pas onlangs te weten ben gekomen. Het heeft namelijk anderhalf jaar geduurd eer ik mij de bedenking maakte dat Leen en Melissa toch niet voor elk jarig kindje zo’n 15tal zakjes met een drankje, snoepje en soms een klein speelgoedje in kunnen kopen, en het heeft ook evenlang geduurd eer mijn euro viel dat het toch wel raar is dat die zakjes elke keer zo sterk varieerden kwa uitzicht en vooral inhoud. Het was dus pas onlangs dat ik me begon af te vragen of die zakjes of de pannenkoeken of cake of taart of chocomousse dat ze in de namiddag eten misschien door de ouders gegeven zijn. Aha! Nora haar tweede verjaardag (haar eerste verjaardag zat ze nog niet in de crèche waar ze nu zit) is dus zonder traktatie van mijnentwege gepasseerd, tsss nonchalante moeder dat ik ben.

Maar bij Marie’s eerste verjaardag ging het geen waar zijn, dan zou ik wél trakteren, en hoe! Ik had langs mijn neus weg beloofd dat ik een cake zou bakken. Een appelcake dan nog wel. Ik. Zou. Een. Cake. Bakken. Ik die niet graag kook, niet (goed) kan koken, laat staan bakken. Maar bon, gewoon een receptje (uit ‘Ons kookboek’)volgen, zo moeilijk kan dat toch niet zijn…?

Het plan was om zondagavond, na onze carnavaluitstap en als de meisjes in bed lagen, gauw een appelcakeje te bakken. ‘Gelukkig’ was Marie zondag ziekjes en kon ze maandag niet naar de crèche zodat ik mijn bakavontuur een dag kon uitstellen want gisterenavond waren we allebei bekaf en not in the mood om te klungelen met eieren, bloem en whatever er nog in zo’n cake moet.

Vanavond rond 19u eraan begonnen en om 21u zat hij in de oven. Maar gezweet en gezwoegd dat ik heb! Na drie kwartier schoot ik in paniek toen ik ontdekte dat ik niet 300 gr vetstof maar 500 gr had gebruikt. Ik wou de ingrediënten verdubbelen en dacht dat er 250gr boter stond in plaats van 150 gr… Heb alles dan maar x 3 gedaan: 12 eieren, 750 gr suiker, 750 gr bloem. Ah, en 9 appels. 9 appels geschild en in smalle schijfjes gesneden. Dat zijn véél schijfjes, heel veel schijfjes! Vooral veel teveel appelschijfjes die ik nooit in de bakvorm tussen de deeg gestopt kreeg. Momenteel staan er in onze frigo dus 3 grote potjes vol appelschijfjes. Moest er iemand toevallig ewa appelschijfjes nodig hebben ofzo…

Na een uurtje in de oven merkten we dat de cake binnenin nog erg vochtig was, ik had de moed al opgegeven en me al voorgenomen dat ik morgenvroeg wel bij de bakker zou stoppen om een lekkere verse niet-zelfgemaakte appeltaart te kopen. Maar manlief had de moed nog niet opgegeven: gewoon nog een half uurtje extra in de oven laten staan en de cake zag er al heel wat beter uit. Geen idee of hij goed smaakt.
Met de rest van het deeg heb ik een paar muffin bakvormpjes gevuld en die smaakten niet slechts alleszins, precies wel wat aan de zware kant, maar wel lekker.

Hopelijk vinden de kindjes de cake lekker of worden ze er op zijn minst toch niet ziek van…

Over een oranje kaartje en een zwart hoesje

Dit postje van Isabel waarin ze overloopt wat er niet en (vooral) wel al in orde is in het kader van de komst van een tweede Klein Konijn, deed me denken aan een heel dom en stom voorval dat zich vlak na de geboorte van Nora voordeed. Een voorval waarmee ik op het moment zelf heel hard en luid gevloekt heb (heel erg letterlijk te nemen), maar waar ik ondertussen, bijna 2,5 jaar later, wel al mee kan lachen, weliswaar nog steeds een beetje groen. Wat meestal het geval is met van die voorvallen.
Maar kijk, ik heb het toch al zodanig verwerkt dat ik in staat ben om mijn stomme stoot met jullie te delen.

Jurgen en ik hadden bij de drukker een geboortekaartje gekozen. Een kaartje dat uit twee delen bestond: een zwart blanco hoesje met uitgesneden voetjes waarin een oranje kaartje zat met daarop een tekstje en alle geboortegegevens. Het zwarte gedeelte konden we meteen meenemen naar huis, samen met de enveloppen. Het oranje kaartje moest uiteraard op het moment van de geboorte (allez, erna eigenlijk feitelijk) nog gedrukt worden. Niet de naam moest nog gedrukt worden, want daar hadden we al een concensus over, al van voor ik zwanger was, maar wel de datum en de nummer van de kamer.
Dus, voorzienig en controlefreakerig zijnde, kon ik de zwarte hoesjes al op voorhand in de enveloppen steken, de namen en adressen op de enveloppen schrijven (met een gouden stiftje) en postzegels kleven. Met de nadruk op ík. Ik had namelijk liever niet dat Jurgen hielp met de enveloppen te schrijven omdat ik vind dat mijn geschrift misschien net iets ehm esthetischer is…
Als onze eerste nazaat dan geboren was, moesten we nog enkel wachten op de oranje kaartjes en die in de envelop en in het zwarte hoesje steken. En in de brievenbus stoppen. Simple comme bonjour.

Nora werd geboren op een maandagavond, om 22u20, na een arbeid van bijna 24u (deze informatie kan in de loop van het verhaal nog nuttig zijn). Dinsdagmorgen belde Jurgen naar de drukker om de blijde komst van ons oudste patatje te verkondigen en vooral om te zeggen dat de oranje kaartjes mochten gedrukt worden. ’s Middags waren we al bezig met de oranje kaartjes een voor een in het zwarte hoesje en de envelop te steken. Toen het bezoek begon toe te stromen, moesten we onze kaartje-in-hoes-steek-activiteit tijdelijk stilleggen. Jammer, want de controlefreak in mij wou zó graag dat de kaartjes klaar zouden zijn tegen dat mijn moeder kwam zodat zij ze allemaal al kon posten of in de brievenbus steken van familie die vlakbij woont. Enfin, we konden dus nog maar een deel meegeven met mijn mama en Jurgen zou dan ’s avonds de rest posten. Hoe sneller ze weg waren, hoe beter.

Na de eerste golf van bezoek hadden we opnieuw tijd om de kaartjes in de hoesjes te steken. Tot we merkten dat we wel nog héél veel oranje kaartjes hadden, maar geen, nada, nul, rien enveloppen met zwarte hoesjes meer hadden.

Een fractie van een seconde begrepen we er niets van, tot ik het plots warm en koud tegelijk kreeg, ik mijn borstkas voelde samentrekken en mijn hart als een razende in mijn keel bonkte. Twee seconden was ik sprakeloos, daarna klonk het zo: “‘Milj******r, ‘t is niet waar eh! Ik heb per ongeluk álle enveloppen aan mama meegegeven, ook die met enkel een zwart hoesje! G*dverd*mme eh!!”  Dat laatste ’woordje’ heb ik trouwens een keer of 38 herhaald. In verschillende toonhoogtes waarbij de hoge en luide tonen primeerden. Om mijn razernij nog wat kracht bij te zetten, trok ik ook nog wat aan mijn haren en verweet ik mezelf voor ”stomme kiek”, “domme trut” en nog meer van dat fraais. Ik ijsbeerde als een zottin door de kamer, nog steeds aan mijn haren trekkend en mezelf verwensend, terwijl Jurgen nog een bij voorbaat hopeloze poging ondernam en mijn moeder opbelde om te vragen of ze heel heel misschien die brieven wegens een of andere onwaarschijnlijke reden toch nog niet gepost zou hebben. Maar helaas. Ze had haar uiterste best gedaan om ze zo snel mogelijk te posten, ze had zelfs nog een omweg gemaakt naar een brievenbus die ze om 17u nog kwamen lichten. Ze heeft ook nog naar de Post gebeld om te vragen of ze de kaartjes nog kon recupereren. Of dat mogelijk zou geweest zijn, weten we eigenlijk nog altijd niet want het was al 16u50 en dan werken de mensen van de Post uiteraard al lang niet meer, aja.

Ik, die meestal zo overzichtelijk ben, zo pietluttig, zo controlefreakerig, ik had zo een stomme onoplettende fout kunnen maken. Ik was echt zó ongelofelijk kwaad op mezelf. Achteraf waren er uiteraard wel verzachtende omstandigheden: de lange bevalling (bijna 24u, maar dat had ik al eens vermeld zeker?), de drukte van het bezoek, de slapeloze nachten, enz.

Enfin, het werd min of meer opgelost. Jurgen is nog naar de Ava gespurt (een chance dat het AZ Sint Lucas zich in het centrum van Gent bevindt), een stuk of 70 enveloppen gekocht en die avond nog hebben we alle oranje kaartjes in een envelop gestopt. Zonder zwart hoesje. Deze keer mocht Jurgen wel helpen schrijven en waren de enveloppen (ook door mij) iets minder mooi geschreven, maar wel nog steeds met een gouden stiftje… 

De meeste familie, vrienden en kennissen kregen dus twee enveloppen: eentje met een zwart hoesje zonder tekst op. Zonder tekening. Zonder iets. En een tweede envelop met een oranje kaartje waarop wel alle heuglijke gegevens vermeld stonden. In het beste geval kregen ze de twee enveloppen op dezelfde dag en konden ze met een beetje gezond verstand wel achterhalen hoe de puzzel in elkaar zat. Maar ik heb nog steeds geen idee of de mensen die de twee enveloppen op twee verschillende dagen gekregen hebben, door hadden dat het oranje kaartje eigenlijk in het zwarte hoesje moest zitten…

Bij deze: het oranje kaartje moest in het zwarte hoesje zitten zodat je bij een eerste blik enkel de naam kon zien, de geboortedatum en een zinnetje eronder en de rest pas gezien kon worden als je het kaartje eruitnam. Dat maakte het kaartje net zo leuk, vonden wij. Dat surprise-effect. Nuja, het surprise-effect was er wel, maar net iets anders dan dat we gehoopt hadden…

Chocaholic

Nora en ik zijn het al, Marie binnenkort heel waarschijnlijk ook…

(Klik om de foto’s te vergroten)

Kunst met een grote K

Nora’s eerste vingerverfschilderijtjes, gemaakt op 18 juni 2008.