Secret Santa

Ik heb vandaag een mailtje gekregen van Santa’s Little Helper. Ik weet nu voor wie ik een cadeautje mag maken/zoeken/kopen voor het Secret Santa Project! Ik heb me op de valreep toch nog ingeschreven. Het is dan ook een heel tof initiatief. Merci eh, Tess! :)

Maar oh mijn god, wat ging mijn hart tekeer toen ik de mail opende. Spannend, maat, spannend!
En oh mijn god, wat bereikt mijn stresslevel een ongekende piek bij het bedenken van een geschikt leuk tof cadeautje voor meneer/mevrouw X…
Maar het vooruitzicht van zelf een cadeautje te krijgen, maakt veel alles goed. De magie, de spanning, het mysterie rond het hele gebeuren is trouwens zoveel leuker dan de inhoud van het geschenkje zelf. Hoewel ik nu al doodcurieus ben naar mijn cadeautje natuurlijk.

Award

Ongelofelijk hoe deze award blogland doorkruist. En ik heb de eer om hem ook in ontvangst te nemen, tweemaal! Merci, Karen en Miestaflet!
In ruil mag ik 10 dingen met jullie delen die jullie nog niet weten over mij… Niet makkelijk! Weet ik veel wat ik hier al wel of niet verteld heb. En vooral: er zijn veel dingen die jullie niet weten maar die ik liever ook in het ongewisse laat, ahja.
Maar kijk, het is me toch gelukt om een lijstje te maken:

1. Ik heb platvoeten. Uitgesproken platvoeten. Mijn voetgewelf zakt gewoon ineen als een kaartenhuisje als ik plat op mijn voeten sta. Veel last heb ik er niet van, tenzij ik zwanger ben (en er ‘wat’ meer gewicht op mijn voetgewelven rust) of als ik te lang met schoenen zonder brug stap.
2. Ik heb heel lang getwijfeld wat ik zou doen na het 6de middelbaar. Niet getwijfeld dat ik zou voortstuderen, wel getwijfeld over welke richting. De kanshebbers waren rechten, psychologie of geneeskunde. Het is het laatste geworden. Vooral omdat het me mateloos boeit hoe het menselijk lichaam ineenzit en werkt, niet omdat ik later graag specialist of huisarts wou worden. Integendeel zelfs. Alleen drong de vraag wat ik eigenlijk wou gaan doen met geneeskunde zich pas op na een jaar of vijf studeren wat nog heel wat kopzorgen opgeleverd heeft.
   Ik ben er trouwens zeker van dat ik geen geneeskunde zou gedaan hebben, indien ik een ingangsexamen moest doen. Wij waren het laatste jaar dat dit niet moest doen. Of hoe een toekomst van iets kleins kan afhangen.
3. Ik heb een neuspiercing, maar dat hadden jullie misschien al gezien. Maar ik heb ook een tattoo. Dat wisten jullie nog niet he? :) Op mijn schouderblad. Rechts. Al 10 jaar of zo. Een jeugdzonde. Nuja, ik zie het niet echt als een zonde, misschien eerder een bevlieging. Hoewel ik er toen wel van overtuigd was dat ik er lang en goed over nagedacht had :) Spijt heb ik zeker niet, het is en blijft iets van mezelf en een herinnering aan hoe en wie ik toen was. En nog steeds ben. En? Zijn jullie al een beetje benieuwd naar wat voor tattoo er op mijn schouder staat te blinken? Tja, ik ga hier nu ook niet alles verklappen eh :)
4. Ik heb vroeger 5 jaar tekenacademie gevolgd. Het grappige is dat je dat absoluut niet zou zeggen als je me nu ziet sukkelen als ik iets moet tekenen. Ik was vooral goed in natekenen :) En nog vroegerder heb ik een paar jaar toestelturnen gevolgd.
5. Ik heb tot mijn 6 jaar geduimzuigd. Rond mijn 6 jaar moest ik geopereerd worden aan mijn poliepen, verbleef ik een nachtje in het ziekenhuis met een baxter aan mijn linkerarm. De arm waar mijn duim aan vasthangt waarop ik zoog. En waarop ik toen niet meer kon zuigen. Ik herinner me die nacht nog heel levendig: veel geween en weinig geslaap. Sindsdien ben ik afgekickt. ‘t Werd wel zo een beetje tijd natuurlijk.
6. Ik ben een stresskip. In plaats van te genieten van vanalles en nog wat, kan ik enkel denken aan wat er fout kan en zal gaan, wat er nog moet gebeuren, wat er misschien niet in orde is. En ook een beetje paranoïde en behoorlijk onzeker. Constant afvragen wat een ander denkt, vindt, zegt. En mijn gedrag daar voortdurend aan proberen aanpassen. Vermoeiend! Hoewel ik dat eigenlijk absoluut niet wil zijn.
   Maar! Ik merk verbetering op bij mezelf. Onder andere dankzij mijn ventje die mij daarin bewust en onbewust probeert te temperen.
7. Ik telefoneer niet graag. Zoals heel veel mensen heb ik via dit stokje mogen ontdekken :) Het rare is dat ik het niet erg vind om korte zakelijke telefoontjes te doen om iets te regelen, vragen of af te spreken. Maar ik vind het minder leuk om naar vrienden of familie te bellen om te vragen hoe het gaat of om eens af te spreken. Raar he. Niet omdat ik die mensen niet wil horen, integendeel. Ik weet eigenlijk niet waarom niet. Ik denk ergens angst voor stiltes die aan de telefoon veel ambetanter zijn dan in het echt. Als ik echt een concrete vraag heb, dan lukt het namelijk wel. En face-to-face gesprekken gaan gelukkig ook wel vlotjes. Tenzij bij mensen die ik niet goed ken, dan ben ik weer verlegen.
8. Ik kan maar gerust gaan slapen als ik weet wat ik en de meisjes de volgende dag zullen aandoen (en het moet nog klaarliggen ook). En dat is niet enkel om de ochtendrush wat vlotter en makkelijker te doen verlopen. Dat is vooral omdat ik echt niet kan slapen als ik niet weet wat ik ga aandoen. En voor een speciale gelegenheid of feestje of zo weet ik het liefst al een paar dagen op voorhand voor mijn eigen gemoedsrust. En ik hou van plannetjes en lijstjes. Ik ben er zelfs gek op. Als mijn man en ik samen verlof hebben, moét ik een overzichtje maken en de dagen plannen. En dat zijn echt niet enkel onaangename taakjes (vooraleer je massaal manlief gaat beklagen :p), maar ook leuke dingen. Maar een verlof is nu eenmaal een ideale gelegenheid om ons huis en tuin wat verder af te werken en dat moet gepland en genoteerd worden. Dan pas is er rust in mijn hoofd. En soms blijft er al eens een dagje blanco ook: hoe wild is dat!? Ook nu tijdens mijn ouderschapsverlof heb ik een “To Do”-lijstje waarbij ik me telkens oprecht gelukkig en euforisch voel als ik iets kan doorstrepen. Ik word trouwens al een pak rustiger als ik al die dingen die nog moeten gedaan worden en die mij onrustig maken al gewoon overzichtelijk in een lijstje kan zetten. Een controlefreak? Ik? Moh.
9. Exact 6 jaar geleden ben ik in 6 maanden 24 kilo vermagerd. ‘t Was nodig ook. Via Weight Watchers. Niet via bijeenkomsten, maar op mijn eentje. Ben ik best wel trots op eigenlijk. Ik kan me nu trouwens nog nauwelijks voorstellen hoe ik dat klaargespeeld heb, want nu lukt het me nog niet om 6 kilo te vermageren in 24 weken…
10. Vandaar: Sinds maandag 26 oktober ga ik er weer (en weer) eens voor om nog wat te vermageren. Ik modder opnieuw een hele tijd maar wat aan met halfslachtige voornemens om nu echt eens op mijn eten te letten maar toch verzin ik telkens wel een excuus om toch dat stuk chocola voor de tv op te eten. Ik probeer opnieuw mijn eten te wegen en punten te tellen. Maar verdorie, dat is echt niet gemakkelijk als je niet enkel voor jezelf kookt.
    Maar ik ga er deze keer echt wel voor. Weg met die spannende broeken!

De award doorgeven ga ik niet doen wegens – ehm – vooral te lui. Maar: als je 10 dingen kwijt wil over jezelf: vangen!

Over een pot appelmoes.

Wat doe je als je tijdens het koken een pot appelmoes niet openkrijgt? En dan bedoel ik echt.niet.open.krijgen. Alles heb ik geprobeerd. Op de ‘poep’ van de pot kloppen, eens schudden met de pot, proberen opendraaien met een handdoek en zelfs de truuk die anders àltijd werkt: een brede elastiek rond het deksel spannen en dan deksel proberen opendraaien. Maar zelfs dat werkte niet.

Ik weet niet wat jullie zouden doen, maar ik heb eens buitengekeken. En ik zag bij de buren een iets oudere man werken aan het tuinhuisje van de buren en ik ben met mijn pot appelmoes in mijn handen en mijn handdoek over mijn schouder op de man afgestapt en heb heel zielig gevraagd of hij mijn pot appelmoes kon openmaken. Hoe cliché, niet waar? En het is hem gelukt, al zag ik dat ook hij eens goed moest wringen. Dus het lag niet aan mij (troostte ik mezelf).

Ohja, ik heb iets lekkers klaargemaakt met die pot appelmoes. Een receptje dat ik bij de fameuze wedstrijd van ons Anna heb gehaald. Ik heb àlle receptjes uit de reacties trouwens overzichtelijk in een word-document gezet en al heel vaak gebruikt! Superhandig. Het was Tess die als eerste reageerde met het heerlijke recept van de appelmoes-gehakt-ovenschotel.
Echt een aanrader. Heel makkelijk, relatief snel en mijn dochters vonden het heel lekker. Zelfs Nora die in begin nochtans niet zo enthousiast was, maar toch proefde (haar eetgedrag is fameus verbeterd de laatste tijd trouwens) en het “eel jekkej” vond! Zelfs de “apeluje” (lees: chapelure) die ze eerst niet moest hebben, vond ze op het einde lekker.

Ik ga ‘t nog bijna leuk vinden om te koken. Bijna.

Waar is de tijd dat verlof synoniem was voor luieren en niks doen?

De activiteit op iemands blog is bijna altijd omgekeerd evenredig met de activiteit van iemands dagelijkse leven. En bij deze kan ik dit volmondig beamen. Onze eerste week gezamenlijke vakantie is al heel druk en vermoeiend geweest. Leuk druk weliswaar. Druk met (onverwachte) uitstapjes, klusjes en ons pateekes trachten te entertainen. Zo druk dat er echt bijna geen tijd (of goesting) overschiet om blogs te lezen of te posten. Ook al heb ik (bij wijze van spreken) miljoenen dingen om over te bloggen: ons oneindig ‘klussenlijstje’ dat toch al wat aan het slinken is, Marie die momenteel ‘ very high maintenance’ is, Marie bij Kind&Gezin, onze Ikea-plannen én vooral frustraties rond de inrichting van de bureau (duuzd kastjes en rekskes maar geen enkel met de juiste afmeting én indeling), Nora en haar fietsje, Nora en haar haartjes, …

Maar de blogs komen zeker en vast nog. Op ‘t gemakske. Als ik eens efkes tijd vind tussen het klussen en genieten!

Aan allen die verlof hebben: geniet ervan!
Aan allen die bijna verlof hebben: nog even doorbijten!
Aan allen die geen verlof (meer) hebben: sorry en courage! :)

Blogmeeting in de Zoo

Wat begon met een tof idee en initiatief van Nike en Sara mondde zondag uit in een heel leuke blogmeeting in de Zoo.

Het was heel spannend, want ook al ‘ken’ je elkaar blogsgewijs, uiteindelijk zijn het toch een bende vreemde mensen bij elkaar. Maar het viel heel goed mee, allemaal sympathieke mensen en aan gespreksonderwerpen nooit tekort door al dat klein, lief geweld natuurlijk.

- Marie was bij momenten heel moe en daardoor extreem hysterisch en luid omdat ze moeilijk de slaap kon vatten. De trommelvliezen van omstaanders zullen het geweten hebben. Uiteindelijk heeft ze een klein uurtje geslapen in de Beco(*). Maar buiten die vermoeidheidsaanvallen, had ze gelukkig ook veel vrolijke momenten.

- Vooral toen we allemaal in Antwerpen een half uurtje moesten wachten op onze trein terug naar Gent en ze ongeremd kon rondlopen in de ruime hall, was ze in haar nopjes. Zingen, dansen, kirren. En alleen de trappen opklimmen. Die overigens eens dringend gekuist mogen worden, gezien de pekzwarte handjes van Marie achteraf.

- Ook Nora was heel enthousiast en ‘in form’. Er was vooral interactie met Isla, hoewel het voorlopig nog eerder een haat-liefde-verhouding is. Heel grappig en boeiend om die twee samen bezig te zien.

- In de dieren had ze wat minder interesse, had ik de indruk (behalve dan de giraffen en de pinguins en de vissen), rondhuppelen op het pleintje waar we picknickten vond ze wel geweldig en de duiven en meeuwen wat op stang jagen, samen met Isla en Maaike.

-  Ook zij leefde zich uit in de stationshall van Antwerpen: rennen, lopen, springen, huppelen, giechelend van het ene trapje naar het andere crossen.
Ook de andere kindjes vonden de stationshall wel een succes, misschien kunnen we voor de volgende meeting afspreken in een grote hangar met veel trappen? ;)

En hopelijk komt er een volgende keer, want het smaakte absoluut naar meer! Deze keer liefst mét de afwezige Ella, Renee en Henri. En waarom ook niet met nog meer blogmama’s?

Een uitgelaten, (min of meer) huppelende Nora:

Nora & Isla:

(*) Soms leken we op het Beco-promotieteam met 3, al dan niet slapende, kindjes in de hippe, handige draagzak.

Zotte patatjes in het station van Antwerpen:

4 op een rij:

Nora, Tristan, Janne en Marie

Update: ik was de groepsfoto vergeten!

Bron: Nike

Van links naar rechts:
bovenste rij: Nike en Tristan , Peter (wederhelft van Lien), Saar & Steven en Titus , Isla en Maaike
onderste rij: Sara met Joost en Alexander, Lien en Janne, Annelies en Vic, Jurgen, ik en onze patatjes

Girls meet boys

Het werd een onverwacht spannende én leuke zaterdagnamiddag, want de meisjes kregen onverwacht bezoek van Jennifer en haar jongens! Ook ik vond het heel spannend en had toch wel een beetje zenuwen, want ik ben niet zo’n held in het ontmoeten van ‘vreemde’ mensen en ben eerder nogal verlegen en onwennig. Maar ik was ook wel heel erg benieuwd om Jennifer en Jona en Luca eens ‘in het echt’ te ontmoeten.

Het is alleszins heel goed meegevallen en het werd een leuke, gezellige namiddag. Jona en Luca waren meteen aan het spelen in de zandbak. Marie was onder de indruk maar tegelijkertijd ook nieuwsgierig en enthousiast. Ze stak zelfs een paar keer haar handjes uit richting Jennifer om op haar schoot te mogen zitten. Veel lachen deed ze weliswaar niet, heel ernstig en bijna boos kijken daarentegen, daar was ze een krak in.

Nora ben ik rond 16u gaan wakker maken en waarschijnlijk was ze net wat te vast aan het slapen want ze was niet in haar normale doen: heel verlegen, hangerig en vrij asociaal. (En ik hier maar stoefen dat ze zo extravert en spontaan is naar andere kindjes toe! :)). Het feit dat ze nogal overdonderd was door het plotse mannelijke bezoek zal er zeker ook mee te maken hebben. De hele tijd wou ze enkel op mijn schoot zitten en ontweek ze Jona en Luc… tot de dokterstas bovenkwam en ze opeens helemaal zichzelf werd en enthousiast begon mee te spelen. Doktertje spelen blijft een klassieker :)

Ook jij bedankt voor een plezante namiddag, Jennifer :)

(klik voor grote foto)

Schoenenkastjes

Eindelijk zijn we verlost van dat lelijk, slordig, klungelig houten schoenenrekje in de inkomhal. Ik wou al lang een handige, mooie schoenenkast waarin de schoenen helemaal konden weggeborgen worden, liefst niet uit hout en die vooral groot genoeg moest zijn.

We hebben lang gezocht in winkels en gekeken in reclameboekjes maar niet echt iets naar ons goesting gevonden. Een paar maanden geleden twijfelden we wel even over hangschoenkastjes die we in Ikea zagen, maar ik was toch nog niet helemaal overtuigd. Maar lang leve blogland, want even later zag ik een foto van diezelfde hangkastjes hier en vond ik ze er wel leuk uitzien! En handig vooral.

Ondertussen hebben we ons ook de witte Trones kastjes aangeschaft en zijn ze zelfs al opgehangen. In net dezelfde constructie als bij rozebril trouwens. Bij hen was het uit noodzaak, hier kon het wel anders maar ik vond dat trapsgewijs-effect net zo leuk. De kastjes zijn nu al helemaal gevuld, dus eventueel kunnen we er nog 3 bijplaatsen. Ongelofelijk én schandalig hoeveel paar schoenen diene vent en dochter(s) van mij hebben jong …*grijns*

Dus, rozebril, sorry voor het schaamteloos pikken van jouw idee! :)

Stokje

Of getagd geweest zijn, zoals dat heet, met volgend vragenlijstje:

Wat op dit moment mijn obsessie is

Kortdurende voorbijgaande obsessies: computerspelletjes zoals Biotronic op Facebook, Tetrinet,  Bubbles,…
Een wat langer durende obsessie is natuurlijk het bloggen en vooral het lezen van andere blogs die steeds maar in aantal toenemen. Nog een langdurige ex-obsessie was chatten. Ik heb gedurende enkele jaren héél veel gechat. Een obsessie die zo goed als verdwenen is sinds ons tweede patat mijn leven verrijkt heeft (lees: mijn weinige vrije tijd helemaal heeft opgeslorpt). Chronische obsessies heb ik ook: keuken die proper en opgeruimd moet zijn meteen na elke maaltijd, lijstjes maken van àlles, kleertjes van mezelf en de meisjes voor de volgende dag die elke avond moeten klaarliggen, …

Wat ik nu draag

Een petroleumblauwe pyama.

Doe ik vaak een dutje?

Ja, toch wel. Enkel in het weekend of in de vakantie als de kindjes dutten en er niets anders dringends op het programma staat. Vorige zaterdag ben ik dood- maar doodmoe opgestaan, ik was echt geen mens en toen mocht ik van manlief na het ontbijt terug in mijn bed kruipen terwijl hij op de kindjes lette: ik heb toen nog 2 uur geslapen en man wat was dat zalig! Nadien voelde ik me veel beter en was ik vooral veel beter gezind.

Wie ik het laatst een knuffel heb gegeven

Mijn twee liefste meisjes, vlak voor ze gingen slapen.

Wat ik zou willen veranderen

Goh, geen oorlog, geweld, armoede en honger meer?
Dichter bij huis en wat meer oppervlakkig: ons interieur, onze tuin (daar is nog niet veel aan te veranderen want hij moet nog aangelegd worden), een deftig terras (in plaats van vuile breekzand). En aan mezelf wil ik ook wel enkele karaktertrekjes veranderen, maar wie niet?

Wat ik vanavond eet

We hebben al gegeten: spaghetti! Niet zelfgemaakte saus jammergenoeg, maar wel saus van beenhouwerij Renmans met verse champignonnekes erbij.

Mijn laatste aanschaf

Gisteren: een massa kleertjes voor Marie en – vooral – Nora. Echt bijna schandalig veel. Maar hoe kan het ook anders: bij elk nieuw seizoen heeft ze gewoon geen kleertjes meer, den duts…
En naast de stapel kleertjes voor de kindjes, heb ik ook een witte katoenen broek, een bruine linnen broek, een zwarte legging en een grijze loopbroek (!) gekocht voor mezelf. En sandalen.

Naar welk geluid ik nu luister

De tv op de achtergrond die nog steeds op één staat, geloof ik.

Favoriete weertype

Dit weer. Een lentezonnetje, net genoeg om te kunnen genieten van de zalige warmte en van zomerse kledij, maar nog niet zo warm dat het hinderlijke zweten het genieten teveel in de weg staat.
Vrieskou vind ik eigenlijk ook wel gezellig. En sneeuw ook, op voorwaarde dat ik er met de wagen niet door moet.

Zeg iets tegen de persoon die je getagged heeft.

Nike: Je hebt een schattig zoontje en ik ben fan van jouw schrijfsels. En het lijkt me leuk om jullie eens live te zien, eind mei of zo :)
Anna: niet alleen lees ik je verhalen en avonturen heel graag, ik heb – ook al ken ik je niet echt – ook veel respect voor jou. Met name voor jouw blijvend optimisme. En voor jouw moed en kracht om telkens weer omhoog te krabbelen. Ge zijt een chique madam!

Favoriete vakantieplek

Overal waar het aangenaam weer is (zeker niet te heet), mooie omgeving en leuke bezienswaardigheden. Ik ben niet zo veeleisend wat vakanties betreft. Het feit van even weg te zijn met de mensen die ik graag zie en het vertrekken en onderweg zijn op zich vind ik al heerlijk.

Films die ik keer op keer kan bekijken

La vita e bella, Eternal Sunshine of the Spotless Mind, The Green Mile. Eigenlijk elke goeie film want ik vergeet verbazend en ergerlijk snel hoe een film in elkaar zat of wat er gebeurde. Zelfs al vond ik de film heel goed en was ik wakker toen ik de film zag…

Favoriete theesmaak

Ik ben pas een thee beginnen drinken op de materniteit na de geboorte van Marie. Om de een of andere reden koos ik toen voor thee in plaats van koffie terwijl ik daarvoor nooit een grote fan was van thee. Maar het smaakte mij wel. Ik probeer verschillende smaakjes uit, maar de simpele Earl Grey-thee blijft toch mijn favoriet.

Het boek dat ik momenteel lees

Geenenkel. ’s Avonds in bed lees ik de Humo. We hebben een abonnement en anders zijn er massa’s Humo die ik nooit kan lezen en dat vind ik dan zo zonde.

Wat mij op dit moment veel plezier geeft, maar tegelijkertijd ook schuldgevoelens

Chocola! Vooral in de vorm van kleine eitjes en grote eieren. Ik ben nog steeds aan het WeightWatcheren en ge wilt niet weten hoeveel punten dat superlekker bruin (of wit) spul is…
Nuja, punten tellen en vakantie is sowieso geen goede combinatie. Vanaf dinsdag terug werken en dan zal het wel weer wat vlotter gaan. Hopen we.

Wat is je doel?

Nog wat kilootjes kwijtspelen. Maar vooral gelukkig blijven met wat ik heb en wie ik ben. En een poging doen om mijn kinderen te laten opgroeien in een warm, gezellig nest tot zelfzekere en oprechte, assertieve en sociale, sterke individuen met zelfvertrouwen en vertrouwen in anderen.

Wat wil ik ooit nog doen?

Niets spectaculairs eigenlijk. Ik heb heel lang gezegd dat ik ooit nog parachute wil springen, maar die behoefte is ondertussen zo goed als verdwenen. Of misschien toch nog iets: een ballonvaart!

Wat wens ik mijn kinderen toe

Goh, heel veel. Maar vooral: gelukkig zijn. Met zichzelf, met het leven en met hun keuzes.

Welke kwaliteit zou ik willen hebben

Optimisme in plaats van neiging tot doemdenken en piekeren. En een meer ‘laisser faire’ houding en relativeringsvermogen in plaats van te flippen over het kleinste pietluttig akkefietje. En de kunst en het plezier van het koken.

Noem één van je kwaliteiten.

Luisteren, denk ik.
En lijstjes maken…

Waar wacht ik op?

Op het einde van deze vraagjes zodat ik eens vroeg kan slapen (en nog wat Humo lezen) tenzij ik door een onverklaarbare en onweerstaanbare drang toch nog in de zetel voor de tv beland en alweer veel te laat en vol schuldgevoel in bed kruip.

Heb je een tic of kenmerkende eigenschap?
Zie eerder!

Ondertussen heeft bijna volledig blogland dit stokje al toegeworpen gekregen. Jij nog niet? Pak maar aan dan!

Stokje

Annelyse gooide mij een leuk stokje toe. De opdracht is: “Ga naar je vierde map met foto’s, neem daar de vierde foto en zet hem op je blog”.

Zo gezegd, zo gedaan. Dit is ‘em:

Een foto van eind april vorig jaar: Nora aan het spelen in de zandbak tijdens het eerste communiefeest van neefje David. Ze was toen 19 maanden.  Deze foto is trouwens een tweetal dagen genomen voor Nora behoorlijk ziek werd: een RSV-longontsteking waardoor ze 4 dagen in het ziekenhuis moest opgenomen worden. Heel zonde en zielig, want voor zij die het zich nog herinneren, het was warm toen, heel warm. Maar bon, dié dag heeft ze wel honderd procent genoten van het zonnetje, de zandbak, de grote glijbaan, het eten en de vele neefjes en de nichtjes.

Het is de bedoeling dat ik de opdracht doorgeef, maar het stokje is de laatste week heel veel aan het rondgaan, dus het is even denken wie hem nog niet gehad heeft: Inge, Isabel, Jennifer en Lien. Vangen maar!

Stok

*au* ²! Ik heb een stokje toegesmeten gekregen van twee ma-madammen: dedie en dedie. De opdracht is om 6 onbelangrijke dingen over mezelf te vertellen. Pffffjew, niet simpel. Heb er toch even moeten over nadenken. Maar kijk, hier zijn ze dan! En jullie zitten hier allemaal echt op te wachten, jong, niet te doen.

• Ik kan niet knipogen. Met de beste wil van de wereld kan ik niet mijn één oog dichtknijpen terwijl het andere open blijft, zelfs niet een klein beetje. Ook niet als ik mijn mondhoek helemaal naar boven trek. Het lukt me gewoon niet. Mijn beide ogen gaan steeds evenveel toe. En geloof mij, ik heb héél veel geoefend in de spiegel. Een vette knipoog naar een knappe man ofzo zit er bij mij dus niet in. De man in kwestie zou eerder afgeschrikt worden of hij zou heel hard in de lach schieten, dat kan ook. Als kind vond ik deze lichamelijke dysfunctie bij momenten heel erg, nu heb ik het aanvaard en kan ik ermee leven.
  Ken je trouwens het kinderspelletje ‘moordenaartje’? Waarbij je tegenstanders moet dood-knipogen als je als moordenaar gekozen werd? Ik haatte dat spel uit de grond van mijn hart. Elke keer hoopte ik dat ik geen 3 tikjes op mijn rug kreeg en het zweet brak me uit bij de 3de tik…
• Wat ik wél kan, is mijn pols zo ver buigen dat ik met mijn duim mijn onderarm kan raken (duim en onderarm van dezelfde arm eh, aja, anders zou het niet zo speciaal zijn). Hyperlakse gewrichten heet dat. Als dat niet iets onbelangrijks en vooral onnuttigs is, amai!
• Als ik naar de zon kijk, moet ik niezen. En als ik een nies voel opkomen maar hij komt niet (irritant gevoel trouwens), dan moet ik alleen maar de zon zien te vinden en de bevrijdende nies (zalig gevoel trouwens) komt meteen. Alleen jammer dat verkoudheden en dus niesbuien meestal optreden in seizoenen dat de zon net wat minder uitbundig van de partij is.
• Ik ben verslaafd aan kauwgom. ’s Morgens in de auto op weg naar het werk, ’s middags na het eten, na het eten van een appel, ’s avonds in de auto op weg naar huis en dan ook nog heel vaak tussendoor. En dan ben ik niet zuinig of profijtig, neen, ik gooi dan 3 stuks tegelijk in mijn mond. Momenteel is mijn lievelingsmerk V6 Dental White, de blauwe. Maar dat varieert. Ik heb heel lang Sportlife Extra Mint (de lichtblauwe) gekauwd. In totaal kom ik toch aan een 15-tal sjiekskes per dag, minstens.
• Ik hou van structuur en overzicht. Alles in huis heeft een vaste plaats. Nora’s speldjes en rekkertjes liggen allemaal in een doosje, maar niet zomaar los in het doosje, neen, rekkertjes rond een kartonnetje gespannen en de speldjes op een plastiekje vastgemaakt, volgens grootte en kleur, de Humo’s (liefst in chronologische volgorde) moeten mooi op elkaar gestapeld liggen op een vaste plaats op de salontafel, Nora’s speelgoed heeft een vaste plaats in de speelgoedbakken, gesorteerd per thema (een bak voor poppenaccessoires, een bak voor keukenaccessoires, een bak voor puzzels, een bak voor krijtjes en papier enz.), jassen hangen niet zomaar aan de kapstok, er is een kapstokhaak voor mijn jassen, eentje voor Nora haar jassen, eentje voor Marie en eentje voor mijne schat zijn jassen en dan nog eentje voor de mutsen en sjaals.
  Oh, en ik heb een tutjes-systeem voor Marie: een fopspeenketting met een welbepaald tutje voor binnenshuis, een fopspeenketting met een ander tutje voor aan de maxi-cosi, twee slaaptutjes die ten allen tijde in haar bedje moeten blijven liggen en twee tutjes voor in de crèche die steeds in de verzorgingstas moeten blijven zitten. En ik heb er ook grondig over nagedacht welke tutjes aan welke fopspeenketting komen of welke kleur tutjes voor de crèche of voor in bed zijn.
  Nora en Marie hun kleertjes liggen (uiteraard) per maat, maar ook een stapeltje t-shirts met korte mouwen, een stapeltje met lange mouwen (idem voor Marie’s bodietjes), rokjes hangen bij de rokjes, kleedjes bij de kleedjes en de broeken liggen gerangschikt naargelang de lengte van de broek. De broekkousen zijn verdeeld in twee groepjes: een groepje mét print en een groepje zonder print. Maar het kan erger: ik zou de kleertjes nog kunnen sorteren per kleur. Maar neen, zover ga ik niet. Dat doe ik wel met mijn kleren van zodra we een me-ga-gro-te kleerkast hebben, ha!
• Een gevolg van vorig puntje is dat ik alles opgeruimd wil hebben. En snel. Als we gekookt en gegeten hebben, moét ik eerst de tafel afruimen en de hele keuken opruimen en opkuisen voor ik ontspannen iets anders kan doen (waarbij ik steeds weer het afwasmiddel en de handenzeep die aan de wasbak staan mooi naast elkaar en op een rechte lijn zet). Ik kan ook pas gerust gaan slapen als alles op zijn plaats ligt. Zelfs al val ik in slaap in de zetel, ik zal en moet eerst de keuken en/of living opruimen àls deze al niet opgeruimd zijn. De speelhoek moet uiteraard ook opgeruimd zijn, maar dat is tegenwoordig Nora haar taakje voor ze haar pyama moet aandoen en voor ze nog even naar Studio 100 mag kijken. Ik hou ook niet van een tafel waar vanalles op ligt, een tafel moet leeg zijn, met een vaas of ander decoratief element als enige uitzondering. Oh, en jassen/gilets/truien die over een stoel hangen of stoelen die niet mooi onder de tafel geschuifd geschoven (merci Kim!) staan: brrrrrr!
  Maar! Ik erger me niet aan rondslingerend speelgoed als de meisjes volop aan het spelen zijn, dat niet. Dan mag er overal speelgoed liggen zolang het maar opgeruimd is als we weggaan, als we gaan slapen of als er bezoek komt.

Voila! Dit waren mijn 6 onbelangrijke, onnuttige, bij momenten zelfs ergerlijke, freaky be-wetens-waardigheden van mezelve. Nu is het aan jullie: Karen, Katrien, Lien, Margo, Saar, Sara