Zo zonde

Als ik zo’n nieuws lees of bekijk, dan vind ik dat erg en schandalig. Maar het blijft telkens toch ook een beetje een “ver van mijn bed show”.

Maar als de bejaarde vrouw van 79 uit Ninove waarover sprake is mijn eigen lieve levenslustige oma is, dan word ik héél erg boos en verdrietig. Hoe durven ze mijn oma zo aanvallen, zo pijn doen en zo desillusioneren. Het zou ongelofelijk zonde zijn als ze hierdoor niet meer buiten durft komen om te gaan winkelen of naar de kapper te gaan of een koffietje te gaan drinken met haar vriendinnen. En als ze toch nog durft buitenkomen zal het sowieso nooit meer zo zorgeloos zijn als voor vorige vrijdag. En dat door een jongen kind van 13 jaar die per se haar handtas wou hebben. Op 200 meter van haar huis, overdag, in een niet zo drukke straat, maar toch wel met minstens 4 getuigen.  Triestig en boos word ik daarvan. En een beetje gedesillusioneerd.

En dan heb ik het nog niet over het feit dat de daders alweer op vrije voeten zijn omdat er nergens plaats is…

Conjunctivitis II

Beter was het deze ochtend allerminst, integendeel. Ik kreeg m’n oog nauwelijks open:mijn  oogleden waren helemaal opgezwollen. Ik zag er echt een beetje monsterachtig uit. De zwelling verbeterde gelukkig, maar ondertussen is mijn ander oog ook ontstoken. Beide ogen zien vuurrood en oogleden staan nog wat dik, maar voorlopig nog steeds geen pijn, enkel een irriteren en irrtant gevoel en veel tranen en ander ehm vuil. 

Maar ach, er zijn veel ergere dingen en dat gaat allemaal over. Hopelijk is het morgen al ietsje beter en anders is het ook maar zo. Ik veronderstel dat er niet zo bijster veel zal gestaard worden naar mij als ik tussen massa’s verklede mensen loop.

Voor de rest was het vandaag een beestig drukke, maar heel erg gezellige dag! In de voormiddag en namiddag wreed in de weer geweest om alles in orde te maken en te zetten en in de namiddag waren we met 9 volwassenen en 5 kinderen om alvast Marie’s eerste verjaardag te vieren. Het was plezant. Vooral Nora heeft zich beestig goed geamuseerd, Marie was wat minder in form, ‘t kind heeft alwéér koorts. Alweer tot 40°C, verder niets van klachten. Tandjes? Misschien, hoewel ik moelijk kan geloven dat ze daardoor zo hoge koorts maakt. Ma bon, dat passeert ook wel weer. Ze was alleszins heel erg onder de indruk van de massa’s cadeautjes en leek af en toe wel plezier te hebben tijdens een piekmoment. 

Ik heb er echt deugd van gehad, van zo’n familienamiddag.

Eén klein frustratietje: door alle drukte, georganiseer en rode-ogen-miserie was ik helemaal vergeten om een kroon te maken voor Marie. Op het moment van de taart, de kaars en de foto viel mijn euro en ik was zo kwaad op mezelf! Een verjaardag zonder kroon, tssss!  Maar bon, het is nog niet echt haar verjaardag en tegen maandag zal ze wel een kroon hebben. Veel tijd en moeite ga ik er wel niet insteken want ze heeft het niet zo voor mutsen, hoedjes en kronen. Als ze het ding 0,678 seconden zal aanhebben, zal het veel zijn. Net genoeg voor een bliksemsnelle foto.

Kerstvakantie

Niet om jullie jaloers te maken ofzo, maar ‘t ventje en ik hebben twee weken vakantie, jippie!
Leuke dingen doen, bijslapen, feestelijkheden, familiedingen en genieten. De twee weken zullen ongetwijfeld voorbijvliegen.

De eerste vakantiedag is alvast gestart met twee bijna altijd terugkerende fenomenen aan het begin van een vakantie:

1. De drang om alles te kuisen. En dat moet dan per se de eerste verlofdag gebeuren en ook nog het liefst alles op één dag, dat het gedaan is. Alsof ik (onbewust) pas helemaal kan genieten van mijn verlof als ik met een “schone lei” kan beginnen. Ook al besef ik dat ons huis er niet zo heel lang proper zal bijliggen met ons twee patatjes die nu ook meer gelegenheid hebben om de boel te bevuilen.
Gekuist in pyama trouwens, wegens een kort nachtje na een supergezellig etentje met mama, vriend van mama, broer en schoonzus ter ere van mijn mama haar 50ste verjaardag! Nog nen dikke proficiat eh, mama :)
Het is het jaar van de ronde, speciale verjaardagen trouwens: zij is er 50 geworden, ik (héél binnenkort) 30 *slik*

2. Ziekjes worden. Sinds vandaag voel ik weer de typische sinuspijn opkomen, een prikkel in de neus en het begin van een verstopte neus. Gezellig!
‘t Is eigenlijk al de moeite geweest. Sinds oktober maximim één week snotvrij geweest, het ene virus volgt het andere op. Nu was ik welgeteld één dag hoestvrij. Niets ernstig, en gelukkig nooit erg genoeg om er echt ziek van te zijn, maar wel lastig soms.

Best vanavond eens vroeg in bed kruipen dus.

Doop

‘t Kind kon al bijna zelf naar de kerk en naar de doopvont kruipen, maar kijk, sinds gisteren is ze gedoopt, ons Marie.
Het was niet makkelijk om een datum te vinden die voor iedereen paste, maar het is toch gelukt. 20 volwassenen, 11 kinderen: een te grote groep om bij ons thuis te voorzien van eten en drank, dus gingen we na de doopviering naar feestzaaltje De Parel voor een aperitiefje, een broodje en een taartje. En dat het lekker was! En gezellig! Alles verliep vlotjes en naar wens. Een chance, want ik heb de gewoonte van nogal heel snel te stressen bij het minste dat verkeerd loopt.

Marie was voor-beel-dig. Tijdens haar doopviering keek ze heel geboeid rond, brabbelde ze en er konden zelfs lachjes af. Tijdens het doopritueel zelf, keek ze met grote ogen naar meneer pastoor en begon ze te lachen toen er water over haar hoofdje gegoten werd. En ik die schrik had dat ze haar keel luid ging openzetten uit vermoeidheid of verveling. Fout gedacht, oef!

En ook Nora was superflink. Uiteraard wou ze niet de ganse tijd stilzitten op haar stoel, maar dat moest ook niet. Ze liep wat rond, van haar stoel naar ons, naar Marie en naar het trapje om naar het altaar te gaan. Maar ze deed dit rustig en bleef mooi in onze buurt. Ik had nochtans verwacht dat ze naar het altaar zou gaan en achter het altaar, voorbij meneer pastoor en nog verder in de kerk, strict verboden terrein voor simpele leken die we zijn. Maar alweer fout gedacht! (ik ben nu eenmaal gezegend met een eerder pessimistische gedachtengang)
Behalve het paniekerige “Majie tutje efalleuh!” of de bijna geluidloze mondbewegingen als wij, de peter, de meter of iedereen aan het voorlezen waren, of het brabbelen tegen haar kleine zus, was ze zelfs heel stil en braaf aan het meevolgen.

Superschattig was ze toen ze Marie ook een aaike kwam geven nadat wij, de peter en de meter Marie een kruisje hadden gegeven op haar voorhoofd… Smelten deed ik!

Tijdens het doopfeestje in De Parel genoot Nora van de chocomelk, de “ocolaatjes”, de aandacht van haar oudere neven en (vooral) nichtjes en van haar tante Muriel die bang was van Nora’s leeuwengebrul wat bij Nora telkens een schaterlach teweegbracht. Marie genoot van het (op heel veel verschillende) schootjes zitten, van de fotosessie wegens alweer een viergeslacht (merci Joris!) waarop onze kleinste patat hoogstens eens een grimasje trok dat moest doorgaan voor een lachje (ondanks de verwoede en heel vaak lachwekkende – behalve voor Marie dan – pogingen om haar aan het lachen te krijgen) en van een kort dutje in haar reisbedje, temidden van de drukte en het geroezemoes. En dat terwijl Nora, anderhalf jaar geleden op haar doopfeestje, u-ren aan het brullen was wegens oververmoeidheid en niet kunnen/willen slapen. Ik herinner het me nog levendig: vreselijk was het. Uiteindelijk is Nora toen compleet uitgeput in slaap gevallen op mijn buik, voor een vol half uur. Maar dit geheel terzijde uiteraard.

‘t Was geestig (om in de religieuze sfeer te blijven)!

(Foto’s volgen nog)

Dardennen: de foto’s

Update: extra foto’s!
En ja, ook van de befaamde stoelendans. Maar ik ben wel tweemaal gewonnen, ha!

Dardennen

We zijn er eventjes tussenuit geweest: we zijn met (een deel van) mijn schoonfamilie een weekendje naar de Ardennen geweest. 7 volwassenen en 8 kinderen. Een gezellig boeltje! En dat het plezant was, amai niet!

Veel gewandeld: Marie in de draagzak bij mama, Nora in de draagrugzak bij papa. En leve de Beco draagzak! Zaterdag 3 uur gewandeld, zondag 2 uur en niéts van last of pijn in schouders of rug. En Marie heeft er zalig in liggen/hangen slapen.

Veel gebabbeld/gelachen met de schoonzussen, schoonbroers, schoonpapa en de kindjesbende (oudste was 11, jongste was 7 maanden).

Nog eens een stoelendans gehouden! Wat was dat lang geleden. Super. En o ja, het leed geen twijfel dat ondergetekende de onovertroffen stoelendanskampioene was!

Voor Nora was het een féést: veel kindjes (onderweg was ze diep aan het slapen, toen we in het huisje kwamen, was ze nog steeds half aan het slapen, maar toen ze haar neefjes en nichtjes zag was ze PLOTS klaarwakker en begon ze te gibberen, te krijsen, te lopen… ongelofelijk), veel aandacht én veel kunnen dansen (de nichtjes houden van dansen en hebben een kleine dansvoorstelling gegeven, waarbij Nora uiteraard niet mocht ontbreken met een dansstijl a l’improviste).

Weinig geslapen.

En vooral: heel veel genoten van onze familie en van ons twee kadeekes.

(Foto’s volgen nog!)

PS Het thuiskomen zondag met de idee van maandag weer te mogen gaan werken was net iets minder plezant *geeuw*

Waterpret

Tof is: een nonkel en tante (en nichtjes en neef) hebben met een zwembad in de tuin!

Nog Toffer is: uitgenodigd worden om gebruik te maken van dat zwembad!!

En het Tofste van al: we mogen nog eens terugkomen ook (wat we zeker gaan doen als het nog eens zo heet wordt als gisteren)!!!

Zowel Nora als ik vonden het plezant, gezellig, verfrissend, deugddoend,…
Het voelde een beetje aan als vakantie. Dikke dikke merci, Kim en co!

Dankzij de watergewenningslessen die ze al meer dan een jaar volgt, is Nora een echte waterrat, is ze vertrouwd met water en heeft ze absoluut geen schrik. Toen Kim even met haar hoofd onder water ging, dompelde Nora zonder blikken of blozen en zonder vrees haar eigen gezichtje ook onder in het water. Ze kon er ook absoluut niet tegen als ik haar wou tegenhouden of een handje wou geven, ze wou helemaal alleen in het (diepe) water. De zwembandjes deden haar natuurlijk wel drijven, maar ze dobberde toch met haar mondje vaak onder water, maar dat deerde haar allerminst. Het was veel akeliger voor de mama om haar alleen te laten drijven in het diepe water met zwembandjes dan voor ons waterpatatje.
Des te beter natuurlijk!

De Gavers

Vandaag voor de eerste keer naar de Gavers in Geraardsbergen geweest (samen met broer Ringo en schoonzus Aga). Een provinciaal domein met een grote vijver met mooi strand, een zwembad, een speeltuin en een wandelroute rond de vijver. En op nog geen kwartier rijden.

Het was een leuk namiddagje uit: een lange wandeling gemaakt, Nora heeft heel flink (al dansend) gestapt, af en toe wat rusten in de buggy, véél aarbeitjes gegeten, op een terrasje een ijsje gegeten (bijna helemaal opgepeuzeld!), heel even naar de speeltuin en dan – doodmoe – terug naar huis. Marie heeft de ganse wandeling flink geslapen in de buggy, op het terras was ze klaarwakker en mocht ze op verschillende schootjes zitten en keek ze haar ogen uit. Maar dan kreeg ze wat honger (en dat hebben alle mensen op het terras geweten: het schattig baby’tje werd plots een hevig krijsend varkentje) en hebben we ons boeltje gepakt.

Zeker voor herhaling vatbaar! Vooral het ligstrand aan de vijver gaan we deze zomer eens uitproberen met onze twee patatjes.

Regenboog-weekend*

We hebben een druk, warm en plezant weekend achter de rug!
* Een ideaal weekend voor Nora om te showen met haar regenboogkleedje.

Zaterdagvoormiddag zijn we in recordtempo (om 9u15 binnen en om 9u35 buiten) nieuwe schoentjes gaan kopen voor Nora bij Brantano: het zijn witte sandaaltjes geworden van Kickers. En Nora was zelfs heel flink: ze heeft gewillig haar voetje laten meten (ze zit tussen maatje 19 en 20) en de sandaaltjes laten passen. Ze was zelfs al behoorlijk trots op haar nieuwe schoentjes. Het feit dat mijn keuze snel gemaakt was en ze dus maar één paar schoenen moest passen, zal wel bijgedragen hebben aan het flink zijn. Jammer genoeg hadden we het leuk klein speelhoekje in de schoenenwinkel pas ontdekt toen we aan de kassa stonden… Het was dan ook een klein drama toen we haar daar veel te vlug moesten vandaan halen, maar twee ballonnen van de winkelmevrouw deden het leed al gauw vergeten. Ze is blijkbaar nog makkelijk omkoopbaar!

Thuis ons gauw klaargemaakt want om 12u30 werden we in Puivelde verwacht voor het communiefeest van David, een neefje van Jurgen. En amai wat een ideale lokatie! Ze mochten het basisschooltje gebruiken en dankzij het fantastische weer (zo fantastisch dat ik er weer als een kreeftje bijloop: armen en decolleté verbrand) was het buiten te doen, op een gezellig speelplaatsje, een paradijs voor de talrijk aanwezige kindjes. Een heel grote diepe zandbak, een groot glijbaancomplex, een speelhuisje, een tunnel om door te kruipen, kippen, veel groen, … Onze patat heeft eerst haar ogen uitgekeken en haar daarna super geamuseerd. Vooral de zandbak en klimmen op de trap en glijden van de glijbaan waren haar favoriet. Ze had het zo druk met spelen dat ze niet veel wou eten. We waren er ook van overtuigd dat ze niet zou willen slapen (we hadden een reisbedje mee) maar rond 15u hebben we haar toch in bedje gelegd en ze is als een blok in slaap gevallen en heeft toch een dutje gedaan van 2 uurtjes. Marie had het in begin lastig om in te slapen – we hadden de buggy met draagmand in het kopieerlokaal van het schooltje gezet, lekker koel en rustig, met babyfoon. Pas na enkele drinkbeurten en veel wiegen en geduld heeft ze toch ook enkele uurtjes rustig geslapen. En tussen het in bedwang houden van een soms wat té enthousiaste Nora en het sussen van Marie door, hebben wij ook nog kunnen genieten van een (allereerste dit jaar) heerlijke BBQ! Het was echt een leuke, drukke, gezellige namiddag!

Ook zondag hadden we een communicantje in de familie: ‘nonkel’ Bjorn (mijn halfbroertje) deed zijn eerste communie. Vorig weekend deed ‘nonkel’ Bartosz (mijn stiefbroertje) trouwens zijn plechtige communie wat ook heel gezellig was!
Bartosz en Bjorn gaan hier in Aspelare naar school, de school waar Nora volgend jaar (20 april 2009!) ook naartoe zal gaan. Na de communiemis was er een receptie op school. Ideaal om Nora al eens te laten kennismaken met haar nieuw schooltje. En het viel in de smaak! Veel kindjes, een grote speelplaats (alhoewel ze het in begin zal moeten doen met de kleine speelplaats voor de kleuters) en diertjes! (kippen en een hangbuikzwijntje). Vooral het zwijntje stond Nora wel aan, kippen vindt ze ook wel leuk, maar toen een van de kippen haar kop en nek door de draad stak, schrok ze en klampte ze zich aan mijn rok vast. Begrijpelijk, ik vind kippen ook enkel leuk als ze achter hun draad blijven. Hoewel er later in onze tuin zeker wel kippetjes zullen komen hoor… veilig achter draad en in een kippenhok :)

De grotere kinderen waren op de speelplaats aan het voetballen en ons madam wou toch o zo graag meevoetballen; ze liep constant heen en weer tussen die grotere jongens in de hoop eens op de bal te kunnen ’sjotten’. Heel lastig om haar van dat wild gedoe weg te houden en mijn hart stond meermaals efkes stil elke keer ze bijna omver gelopen werd. Gelukkig waren mijn stiefzusje Ada en mijn nichtjes Lieselot en Annabel er als extra babysit! Merci eh!
Nadat de meeste commicantjes weg waren, hadden Nora en papa (én Marie) even de speelplaats voor hen alleen om te voetballen. Nora heeft zelfs een mooie goal gemaakt! Gelukkig bestaan er tegenwoordig ook voetbalclubs voor meisjes. Geen idee echter van wie ze die voetbalmicrobe heeft, zowel de papa als ik haten voetbal, tenzij ons patatje de voetbalster is uiteraard…

Voor we haar toekomstig schooltje verlieten, toch nog gauw een kiekje met de mama…

Nadien nog lekkere taart gegeten bij mijn vader thuis en ook daar weer buiten kunnen spelen tot ze wat te moe werd en we haar thuis in bed hebben gestoken.

Want in de namiddag hadden we afgesproken bij meter Kris… waar ze alweer lekker buiten kon spelen in het zonnetje!
Zelf ben ik bij mijn moeder thuis tot de ontdekking gekomen dat de kak/eetstoel waar ik nog als kind heb opgezeten nog steeds dienst doet! De max! Ook het klein vouwstoeltje op de foto is ongeveer even oud als ikzelf…

Dat er nog vaak zo’n zonnige, leuke weekends mogen komen! Hoewel zo’n weekend niet zo goed is voor Nora’s slaap- en eetritme: korte, latere dutjes en geen tijd/goesting om deftig te eten.
Morgen maken we er alleszins een rustig dagje van en mag ze zoveel slapen als ze wil!

Oud en Nieuw

De overgang van Oud naar Nieuw werd gevierd bij de familie van de papa. Een grote, gezellige drukke bende: zus en schoonbroer en hun 3 kinderen, broer en schoondochter en hun 3 kinderen, nog een broer (peter Kris) en ‘den bompa’ himself!

Enkele hoogtepunten:
- Nora en het kadootje van haar peter: een hinikkend, wiebelend schommelpaard - het beest wordt wel nog even op zolder bewaard totdat ze met haar voetjes minstens aan de grond kan
- Het doorgeefspelletje met kleine kadootjes waarbij iemand een kadootje mocht uitpakken als de muziek stopt… en waarbij onze patat in het midden van de kring rondliep om de kadootjes professioneel uit de handen van haar neefjes en nichtjes te grabbelen - en uiteraard telkens gevolgd door een dramatische vertoning wanneer ze er werd op gewezen dat dit niet mag
- Mijn allereerste nieuwjaarsbrief (wauw!!), uiterst schattig, mooi en ontroerend voorgelezen door mijn petekindje Fien! Echt super. Evenals super was haar apetrots gezichtje toen ze haar kadootje aanhad: een MegaMindykostuum mét masker. Megacute.

Enkele sfeerbeelden:

Nieuwjaarsdag startte met een lekkere brunch bij meter Kris en Luc waar Nora alweer overstelpt werd met kadootjes:

Voor Nora alleszins al een mooie start van 2008!