“Fan! Til!”

Thuis slaapt Marie ’s middags gemakkelijk 2uur, soms 2 uur en een half. Ze is effenaf blij als ze mag gaan slapen. En wij ook, want als Marie moe is, wordt iedereen er moe van.
Al van in begin slaapt ze in de crèche veel minder. Teveel kindjes in dezelfde kamer? Teveel achtergrondlawaai? Of misschien is het daar gewoon te leuk, is er teveel speelgoed en zijn er teveel kindjes om mee te spelen. Maar meestal sliep ze wel een uurtje, soms anderhalf uur en heel, heel, héél soms sliep ze eens twee uur waarbij de twee kinderverzorgsters telkens superverbaasd waren.

Vorige week donderdagmiddag had ze niét geslapen. Geen half uur, geen 20 minuten. 0 minuten.
Constant rechtstaan in haar bedje, roepen, babbelen, lachen. Maar vooral: de andere kindjes in de kamer die wel willen slapen storen. Ze ligt sowieso al in de kamer van de kindjes die moeilijk inslapen.  En de kindjes die echt heel moeilijk slapen, worden in de speelruimte gelegd met een van de kinderverzorgsters erbij zodat ‘t kind praktisch op de schoot alleen in slaap kan vallen. Die donderdag had Fran het blijkbaar heel moeilijk om te slapen. Leen, de kinderverzorgster, had al een paar keer Fran aangemaand om stil te zijn.
En toen ze nog eens “Fran, stil!” zei, hoorde ze vanuit een van beide slaapkamers ook iemand roepen: “Fan! Til!”. En die iemand was ons Marie-poppemie.

Leen heeft ze dan maar uit bed gehaald. En content dat Marie was: gibberen en giechelen. En spelen.

Ik denk dat ze het er wel plezant vindt, daar in de crèche het speelparadijs.

Een bang waterkiekje

Nora is een waterkieken. Altijd al geweest. Spetteren, hoofd onder de douche, water in oogjes, hoofdje zelf onder water duwen, in (diep) water springen (met bandjes uiteraard), op haar buik van de mini-waterglijbaan,…  Ze doet het allemaal en met het grootste plezier. Hoe natter, hoe liever.

Marie was ook lang zo. Hoewel ze toch altijd net ietsje meer op haar hoede was dan Nora. De eerste watergewenningslessen(*) waren écht wat wennen voor haar: ze klampte zich letterlijk vast aan ons (en op bloot vel is dat niet altijd pijnloos te noemen) en was niet echt enthousiast te noemen. Maar na enkele lessen verbeterde dat spectaculair en na twee lessenreeksen was ze bijna even wild van water en badderen en spetteren als haar grote zus.

Maar dus: Marie was ook lang zo. Was. Als in: nu (eventjes?) niet meer.
Vermoedelijke aanleiding: Tijdens de voorlaatste zwembaduitstap in augustus wou Marie rondstappen in het ondiepe water. Geen probleem natuurlijk, ware het niet dat ze absoluut geen handje wou geven. Ze werd kwaad, krijste en spande zich helemaal op als ik nog maar aanstalten maakte om haar een handje te geven of om haar lichtjes tegen te houden. Zonder handje dan maar. Met als gevolg dat ze een paar keer viel en daarbij – huppekee – enkele keren kopje onder ging. Voor haar heel plots en onverwacht. De eerste keer deerde haar dat niet, de derde keer begon ze toch wat te jammeren. Maar tijdens die zwembeurt merkte ik verder niets speciaal. Ze wou nog steeds geen handje geven, maar was wel wat voorzichtiger in het rondstappen en amuseerde zich verder goed.

De laatste (en het is niet voor nietst de laatste geweest, tot nu toe) zwembeurt daarentegen vond ze het niet meer zo leuk. De héle tijd greep Marie zich echt letterlijk vast aan mijn bikini. Van zodra ik een voet in het ondiepe water zette met haar op mijn arm, verstijfde ze en klampte ze zich vast. Enkel als ik stilstond of -zat, ontspande ze lichtjes maar hield zich nog steeds stevig vast en wou ze niet anders dan op mijn buik liggen. Ze hefte haar hoofdje zelfs nauwelijks op. Bij de minste beweging dat ik maakte, verkrampte ze weer.
Aanvankelijk dacht ik (hoopte ik?) dat ze moe was of misschien wat ziekjes aan het worden was.
Maar toen dit gedrag zich herhaalde bij een bezoekje aan een openluchtzwembad, begon ik de link te leggen met haar valbeurtenvan een week of twee ervoor. Waarschijnlijk heeft ze toen toch een schrik opgedaan van water en vooral van vallen in het water en onverwacht kopje ondergaan. Of misschien is het wel gewoon een  de zoveelste  fase, een plotse angst voor water?

Zonde vond ik het, echt waar. En ambetant was ik op mezelf omdat ik misschien meer had moeten trachten vermijden dat ze in het water viel. Soms liet ik ze dan wel eens een paar metertjes zelf stappen zonder dat ik er vlak naast stond, waardoor ik net te laat was om haar op te vangen vlak voor ze met haar hoofdje het water indook. Allez ja, ‘t is niet dat ze 2 minuten in het water lag te spartelen voor ik haar eruit viste he, eerder 2 seconden ofzo.

Het viel ook op dat ze rond diezelfde periode in het bad wel nog wou rondstappen, maar ze hysterisch werd als we probeerden om haar op haar poep te zetten. Haartjes spoelen was dan weer geen probleem.
Gelukkig verbeterde haar ‘badgedrag’ vrij snel en wil ze nu – na een beetje motivatie en afleiding – wel terug op haar poep zitten. Of ze minder bang is in het zwembad, weet ik nog niet.

Maar vanaf 12 september starten de watergewenningslessen terug (enkel voor Marie, omdat de mama zo STOM geweest is om de meisjes te laat in te schrijven en er voor Nora geen plaats meer was tot januari. Ik ben nog steeds kwaad op mezelf hiervoor, maar soit.) en ik hoop uit de grond van mijn hart dat via die lessen haar watertrauma(tje) snel opgelost raakt.

(*) Ik ben een heel grote fan van watergewenningslessen. Nora en Marie zijn gestart toen ze 4 maanden waren. De lessenreeksen vinden het ganse jaar door plaats, met uitzondering van een zomer- en een kleine winterstop en ze kunnen hieraan deelnemen tot ze 4 jaar zijn. Dan kunnen ze, als ze willen, overschakelen naar een gewone zwemclub. Het nut en de kwaliteit van zo’n reeksen zal veel afhangen van de ‘lesgever’, maar van dit team zijn wij alleszins heel erg tevreden! Een aanrader.

Anti-restaurantgedrag, deel 1

Halleluja! Mijn zenuwen hebben nog eens een aanslagje overleefd. Deze keer was Nora de agressor.
Ik ben met ons oudste spook naar de kapper geweest, niet voor haar, maar voor mij. Daar was er er niets aan de hand: eerst wat spelen in de speelhoek, dan met een stripboek van K3 naast mama komen zitten en haar versie van het K3-verhaal voor gans de kapperszaak voorlezen. Ze was heel flink en vooral heel grappig. De complimentjes en vertederde blikken vlogen in het rond. Toen nog wel.

Maar zo flink en voorbeeldig ze was bij de kapper, zo *aaaaaaaargh!* was ze ietsje later aan een tafeltje in een vrij drukke brasserie. Ik had namelijk het geweldige idee om samen met mijn oudste dochter iets te gaan eten. Zo een lekker, gezellig, rustig, tof etentje tussen mama en dochter nummer één. Was I wrong!

Nochtans, ze was eerst heel, maar dan ook heel enthousiast. Ik had in de Hema een kindersurprise-eitje gekocht en ze zag het helemaal zitten om eerst flink patatjes te eten “op restaurant” en dan haar eitje. Ze bestelde kip met appelmoes en puree en ik ging voor het slaatje met geitenkaas. Toen ons eten op tafel kwam, trok ze al een vies gezicht. Er lagen namelijk kruiden op de appelmoes (drama oh drama!) en de kip was deels bedekt met saus (het lef!). Geen probleem: de kruiden werden met chirurgische precisie van de appelmoes verwijderd en gelukkig waren er ook voldoende stukjes kip zonder saus.  Een beetje meegaan met haar kuren mag wel, niet waar?
Resultaat: appelmoes zonder kruiden, puree en kip zonder saus. Iets wat ze thuis regelmatig eet en vooral heel graag eet.
Maar op restaurant dus niet. Heb ik mogen ondervinden.

In begin was het treuzelen, spelen, babbelen, van de stoel klimmen en er weer op, op de stoel rechtstaan, enz. Ik negeerde haar gedrag grotendeels en zei herhaaldelijk wat er van haar verwacht werd en wat de gevolgen waren (geen eitje) als ze niet flink at of als ze veel te lang wachtte met eten. Na 10 minuten had ze nog steeds niets gegeten, nada, noppes, niks. En haar getreuzel en gespeel veranderde in 5689 keer het volgende zinnetje: “ik wil nu mijn eitjeeeuuuh, nuuu nu nu!”.  Steeds luider en luider. Nog eens herhaald wanneer ze haar eitje krijgt en voor de rest haar gedrag genegeerd en zelf voort eten alsof er niets aan de hand is. En ja, mijn slaatje heeft gesmaakt maar ik moet toegeven dat ik toch net ietsje sneller heb gegeten dan anders. Na 15 minuten wist ik al bijna zeker dat ze niets meer ging eten, bovendien was het sowieso te laat om nog een eitje te krijgen en wou ik zo snel mogelijk vertrekken. Haar gehuil werd ondertussen nog luider en hysterischer. En de blikken rondom ons werden ook ietsje minder subtiel en moeilijker te negeren. Maar ik bleef verbazend genoeg (uiterlijk) kalm, stoïcijns kalm. Zowel tegenover Nora als tegenover de starende mensen. Sommige blikken beantwoordde ik zelfs met een glimlach, een vooral groene lach weliswaar. Van de mama’s kreeg ik trouwens eerder begripvolle blikken, van de oudere dames (en het zat er vol mee) vooral (af)keurende blikken.
Toen ik de rekening vroeg en Nora merkte dat het menens werd, wou ze wel eten maar moest ik haar “voederen”, geweetwel: zelf de vork of lepel in haar mond duwen. Maar ik weigerde. En hopla, nog luider gekrijs. Want ook al weet ik dat ze behoorlijk zou eten als ik haar “voeder”, het kan toch de bedoeling niet zijn, toch? Ik denk dat ze oud en groot genoeg is om zelf te kunnen eten. Thuis eet ze ook zelf, slechts in uitzonderlijke gevallen, als er eens iets nieuws op haar bord ligt, wil ze dat we het zelf in haar mondje stoppen en dat doen we dan ook. Maximum twee happen. Maar nu had ze nog niets gegeten, dus weigerde ik. Uiteindelijk prikte ze, na 20 minuten niets gegeten te hebben, een stukje kip op haar vork en at ze dit met nog nooit geziene lange tanden op. Nadien wou ze opnieuw niet meer eten. Mijn geduld, én mijn slaatje, waren op. Ik had haar uitgebreid gewaarschuwd dat we gingen vertrekken als mijn eten op was en ik de rekening gevraagd had. Ik nam rustig ons boeltje samen, nam een hysterische Nora op mijn arm, legde haar kalm en duidelijk uit dat ze nu geen eitje verdiend had, maar dat ik het in de frigo zou leggen en dat ze het de volgende keer misschien wel verdiende. Op de terugweg naar huis, eerst in de buggy, dan in de autostoel klonk het: “ik ga nu weeeel fiiiink eteuuuh, mamaaaaaa!” Zo’n 253 keer, schat ik. Tot ze wenend in slaap viel in de auto. Thuisgekomen was ze zo mak als een lammetje en heb ik haar zonder probleem in haar bedje kunnen steken.

Dat ze moeilijk doet op restaurant, wisten we eigenlijk al. We zijn al verschillende keren in de Lunch Garden gaan eten en daar is haar gedrag gelijkaardig: eerst heel enthousiast doen, ze doet een vreugdedansje als we gaan eten “op jestojant” en ze zit al in de auto te vragen naar “balletjes met saus en fwietjes en appejmoes“. Tot ze aan tafel zit en haar bord (met een verkleinde portie trouwens) voor haar neus staat. Dan is het eerst treuzelen, spelen, wriemelen, babbelen. Alles behalve eten. Als ze merkt dat de tijd begint te dringen, wil ze wel eten maar enkel als wij haar voederen. Daar ben ik enkele keren ingetrapt (gisteren ook nog), maar dat doe ik nu ook niet meer. Het is slechts een van haar aandachtstruken. En ze moet leren dat ze zelf moet eten, toch?
De eerste twee keer in de Lunch Garden ging het trouwens vrij vlot, de derde keer niet en toen kreeg ze dan ook geen ijsje (terwijl Marie wel een ijsje kreeg en dit voor Nora’s ogen oppeuzelde…), de vierde keer ging het alweer vlotter, maar de vijfde keer (gisterenavond) deed ze weer moeilijk. Uiteindelijk heb ik haar op mijn schoot haar eten in haar mond gestopt. Dan eet ze wel zonder protest haar bord leeg. Ik ben dus geplooid gisteren, met dat voederen, maar ik moet er wel bijzeggen dat ze toen wel al een paar hapjes zelfstandig had gegeten. Maar toch, ze zal mij niet meer liggen hebben, ik plooi niet (meer)!

Het is overduidelijk dat het alweer puur een machtsspelletje is. Thuis is haar eetgedrag spectaculair verbeterd, dankzij het niet meer moeten proeven en bord leegeten maar wel beloond worden als haar bord leeg is. Maar op restaurant is een nieuwe situatie en omgeving en daardoor heeft Nora blijkbaar de onweerstaanbare behoefte om ALLES uit de kast te halen om alle denkbare grenzen uit te testen en vooral om elke druppel bloed van onder onze nagels te halen. Maar ‘t zal haar toch tegenvallen, want we zullen het (even) hard spelen!

Tips, ervaringen enzomeer zijn uiteraard steeds welkom, want ook al lijk ik uiterlijk heel kalm en probeer ik zo consequent mogelijk te zijn, toch slaat de twijfel weer volop toe en vraag ik me constant af of we goed bezig zijn. En of het ooit leuk gaat worden om samen op restaurant te gaan. Hopelijk wel, want mama en papa doen niet liever…

Afzien en genieten!

Van eind juli tot eind augustus heb ik samen met mijn twee spookjes vakantie. 1,5 week is al achter de rug, nog 2,5 weken te gaan. Ik had al veel respect en bewondering voor “huismoeders” (of hoe zeg je dat eigenlijk op een deftige manier?) en mijn respect en bewondering zijn alleen nog maar gegroeid. Want wat is het bij momenten ongelofelijk vermoeiend, intensief en afmattend. Maar het is ook heel, heel veel genieten. Echt puur en volop genieten van mijn twee kleine meisjes en beseffen dat ik onze momenten samen heel hard moet koesteren en voor altijd bewaren in mijn hart en geheugen.

Hartverwarmend is:

• als Nora en Marie samen aan het spelen zijn, ruzieloos en waarbij Nora als een volleerde grote zus Marie op zachte wijze bijstuurt en dirigeert
• als we samen met ons drietjes spelen of een boekje lezen of wat tv kijken of knuffelen
• als ze mij spontaan een knuffel en kus komen geven
• de lach en de opluchting van Marie als ze ’s middags en ’s avonds mag gaan slapen als ze moe is
• de “xie je gjaag” van Nora
• het enthousiasme als ze elkaar (terug)zien. Vooral Marie wordt gek van euforie als ze Nora mag ‘wakker maken’ en bij haar in haar bedje mag zitten
• als ze tijdens een uitstap flink en content zijn
• Marie elke dag zien veranderen en leren
• de uitspraken, fantasiespelletjes en fratsen van Nora
• élke lach, zowel een lichte grijns als een mooie glimlach als een schaterlach
• als we samen aan tafel zitten en gezellig zitten te kletsen. Zelfs Marie begint al actief mee te doen. Ze imiteert woorden en geluiden en als Nora en ik om iets lachen, lacht Marie om ‘t er ‘t hardst mee
• als Nora mij een kussen geeft en een dekentje, zachtjes fluistert en mij in de zetel laat liggen als ik zeg dat mama nog een beetje moe is
• Marie die dan meteen op mij begint te klimmen en te kirren
• …

Maar het is ook behoorlijk vermoeiend en intensief. Hoe schattig en lief en behulpzaam ze vaak zijn, zo lastig en tegendraads en irritant kunnen ze soms ook wel zijn. Of zoals Kim onlangs ergens op een blog zei: “Kinders… Af en toe zoud ge ze bijne opvreten van schattigheid, en een minuutje later wenste je al dat je het gedaan had.” En het is o zo onvoorspelbaar wanneer ze plots beslissen om zoveel mogelijk bloed vanonder mama’s nagels te halen. En samenspannen kunnen ze ook al als de beste.
Wat wel ongelofelijk opvalt, is dat Marie veel en veel en veel rustiger geworden is. De laatste weken is ze onbeschrijfelijk veel veranderd, niet alleen uiterlijk (gegroeid en nog meer peuter geworden), maar ook haar gedrag. Ze begrijpt heel veel en kan zich ook al behoorlijk verstaanbaar maken. Elke dag komen er woordjes bij. Veel sneller en vlotter dan bij Nora indertijd. En ze geniét ervan dat ze zich kan uitdrukken. En ongetwijfeld is ze daardoor ook  contenter en minder snel gefrustreerd. En dus ook iets minder frequent hysterische buien. Ze lijkt ook te beginnen leren dat hysterisch gekrijs in sommige gevallen nogal zinloos is en weinig opbrengt. En afleiding lijkt ook steeds beter te werken. Maar ze blijft wel een temperamentje hebben. Dat zal er niet meer uitgroeien. Maar goed ook!

Ik heb ook ondervonden dat ik best vermijd van een ganse dag thuis te zitten. Dan worden ze onrustig en geraken de gemoederen soms wat te veel en te snel verhit. Dus probeer ik vooral in de voormiddag kleine of grotere activiteiten in te plannen (met dank aan jullie tips!). Met een beetje geluk zijn de buurkindjes thuis en weet Nora al wat te doen, heeft Marie het rijk (en mij) voor haar alleen wat het spelen ook bevordert. Als de buurkindjes niet thuis zijn, gaan we eens op ons dooie gemakje naar de bakker of centjes halen of naar de diertjes kijken in de buurt of een klein wandelingetje waarbij we onderweg even op een bank zitten en wat fruit eten. Heel simpel maar o zo gezellig. Of gaan fietsen op ‘t (rustig) straatje. Of naar het park van Ninove en de speeltuin aldaar. De speeltuin die eigenlijk de naam speeltuin niet waard is wegens totaal verouderd, verwaarloosd wat ik heel jammer vind want een leuke speeltuin in de buurt is toch wel een must. Op bezoek gaan bij mijn vriendin en haar zoontjes is ook altijd een leuke afleiding of bij mijn moeder op de glijbaan of op het minispringkasteel. Mogelijkheden zat dus. Maar toch zou ik soms wat extra inspiratie willen hebben voor dingen die we binnen kunnen doen. Want als het regent, ben ik niets met alle bovengenoemde uitstapjes. Dan is het vooral hopen dat ze goedgezind zijn en ze met hun eigen speelgoed willen spelen. En ook al hebben ze elk een zalige leeftijd, 1,5 en bijna 3 zijn niet altijd de gemakkelijkste leeftijden om samen iets te doen. Samen kleuren gaat net, hoewel ik voortdurend moet tussenkomen omdat Marie het duidelijk veel en veel leuker vindt om op àlles te kleuren behalve op papier. En dan nog het liefst met stift, natuurlijk. Onze muurverf is trouwens écht afwasbaar, hoera! Samen verven of knutselen of koken, dat lukt echt nog niet. Ik zou constant moeten ingrijpen en ‘neen’ zeggen tegen Marie en zo heeft Nora er ook niet veel aan. Bovendien heeft Marie nog steeds de irritante gewoonte van bijna alles in haar mond te steken. Haar met iets anders afleiden is ook hopeloos: ze wil altijd doen wat haar grote zus doet, zeker als het iets nieuw is…

Dus! Om Nora wel de kans te geven om samen dingen te doen die nog niet lukken met Marie erbij, gaat Marie vanaf volgende week één dagje per week naar de crèche. Zo kan Nora eindelijk de verfopdrachtjes uit haar Dopido-boekje uitvoeren en kan Marie nog eens gaan spelen met haar vriendjes van de “Melkherberg” wat ze zelf ook fantastisch vindt.

Nog 2,5 weken voltijds genieten van mijn patatjes en nadien… halftijds mogen blijven genieten. Jippie!

Over spinazie en sprongetjes

Haar groei mag dan wel gemiddeld verlopen, het gedrag van Marie was begin vorige week allesbehalve gemiddeld. Lastig dat ze was, maar lastig!

Dat ze kolerieker, ongeduldiger en temperamentvoller is dan haar grote zus, dat wisten we al. En koppiger. En minder makkelijk af te leiden als ze boos of gefrustreerd is. Ze geraakt vaak echt buiten zichzelf waarbij ze begint te slaan en te stampen als we haar op onze arm houden en we haar echt al moeten afzonderen af en toe. Ofwel een time-out in haar park ofwel haar laten uitrazen op de grond. Ze legt zich tegenwoordig ook zelf op de grond als ze colèrig is. Amper 16 maanden is ze.

Maar de voorbije week was ze écht niet te genieten: nooit content, heel veel hysterisch gehuil, heel licht ontvlambaar, niet alleen kunnen spelen (zelfs geen 5 minuutjes), altijd gepakt willen worden en zelfs dan vaak nog wenen en zeuren. Ze zat duidelijk niet goed in haar vel om de een of andere reden. Een geluk dat de papa ook verlof heeft, want ik zou het anders niet goed zien zitten hebben hoe ik de dag moet doorkomen met een extreem slechtgezinde Marie en een Nora die ook haar aandacht verdient en opeist. Gewoonweg eten maken ’s middags zou nogal een uitdaging zijn: ofwel neem ik haar tijdens het koken op de arm wat uiteraard niet verantwoord is (en wat ze ook maar maximum 3 minuten ok zou vinden, want ze heeft het liefst dat we haar pakken én rondlopen), ofwel ban ik ze uit de keuken en zet ik haar in haar park, hysterisch krijsend, en schaf ik oordopjes aan voor Nora en mezelf.

Maar bon, het ergste is gelukkig voorbij. Sinds enkele dagen is ze weer rustiger, kan ze zich al wat meer (alleen) bezighouden (vooral als haar grote zus niét in de buurt is) en is ze niet meer zo hypersnel ontevreden en gefrustreerd.
Hoewel ze vanmiddag toch weer een fameuze crisis had. Aanleiding: ze was flink spinazie aan het eten, ’t is te zeggen, een hap of drie tot ze aan de andere kant van de tafel, half verstopt achter een pak natte doekjes, een doosje Jip en Janneke snoepjes zag liggen. Drama! Wijzen, op haar stoel staan, “koek koek!” roepen en niet meer willen eten. Ook niet na herhaaldelijk zeggen: “eerst patatjes, dan snoepjes” wat ze ongetwijfeld wel al begrijpt. Hysterisch werd ze toen ze haar zin niet kreeg. Drie keer hebben we haar op de speelmat gelegd omdat de decibels niet meer houdbaar waren aan tafel. 3 a 4 pogingen gedaan om haar eerst nog wat te laten eten. Uiteindelijk is het Jurgen gelukt om haar drie lepels te laten eten, dan kreeg ze 3 snoepjes en dan… dan at ze nog een volledige portie spinaziestoemp. Op de schoot van de papa en uit zijn bord. Zucht. Wat een koppige trien!

’t Zal een sprongetje zijn zeker? Het valt alleszins wel op dat haar taal er enorm op vooruitgegaan is. Ze begrijpt ongelofelijk veel, meer dan we soms denken en verwachten. En het produceren van woordjes verloopt ook in een stroomversnelling: papen (slapen), koek, oes (poes), schattig knor-geluidje bij het zien van om ’t even welk diertje, oeee (boe, geluid van de koe),dit, mama, papa, dada, kakkeuh (pakken – was trouwens haar eerste woordje), mek (melk), tut, kaake (aaike), auw (als ze zich – lichtjes – pijn doet),…
Tot voor kort zei en knikte ze steevast ‘neen’ op elke vraag, ook al bedoelde ze ‘ja’, maar de laatste dagen begint ze ook al bewust ‘ja’ te zeggen en te knikken. Makkelijker voor ons alleszins. En een stuk minder frustrerend voor haar. En dat merken we ook wel. We weten sneller wat ze bedoelt of wat ze wil waardoor de hysterische buien iets verminderd zijn. Iets.

Onnodig te zeggen dat we evengoed stekezot zijn van ons Marie poppemie, dat we elke keer opnieuw verliefd worden telkens als ze lacht, dat ze ook veel alleen kan spelen, dat het heerlijk is om haar te zien spelen en evolueren, dat het super is om de twee meisjes samen te zien spelen (op de schaarse momenten dat ze niet bekvechten en niet elkaars speelgoed afpakken), dat het ook een Marie knuffelmie is waarbij ze zich letterlijk vastpitst en vastbijt, puur uit affectie, dat we elke keer vertederd raken door haar typische Marie-maniertjes, dat ze heerlijk met haar voeten kan trappelen en met haar armen zwieren als ze enthousiast is bvb. als ze Nora terugziet, als ze ons terugziet of als ze eten ziet.

Gelukkig is het (nog) niet zo erg als de bui(en) van dit Klein Konijn, maar soms hou ik mijn hart vast en zou het me niet verbazen als Marie ook zo een hevig, fel, maar wel steeds superschattig ding wordt ;)

Marie Hysterie

De ochtendrush verloopt bij momenten nogal hectisch alhier. En vaak ben ik blij als ik alleen zit in de auto, op mijn gemak, om te ontstressen met wat luide muziek.

Meestel is het Nora die vanalles niet wilt: niet willen aankleden, niet willen boke eten, niet willen speldje in haar doen, niet willen… Naar school gaan wil ze gelukkig wel. Marie is over het algemeen wel coöperatief en vrolijk. Behalve vandaag.
Het begon nochtans goed. Marie werd wakker om exact 6u43- zoals steeds trouwens. Vrolijk wakker. Bij papa flink flesje gedronken terwijl ik me aan het klaarmaken was. Rond 7u15 krijg ik assistentie van mijn mama (die op donderdag en vrijdag  Nora op school afzet en babysit op Marie) en gaat manlief gaan werken. Ik heb rustig de tijd om de tafel te dekken en mijn lunchpakket klaar te maken. Rond 7u30 ga ik toch maar voorzichtig Nora wakker maken en – joepie de poepie – ze is ook goedgezind, ondanks het niet mogen spontaan wakker worden. Ze helpt flink mee om haar kleren aan te doen (een primeur!) en ze weet het zelf ook want ze zegt heel trots: “Nowa fink meege-olpen eh mama?”. Ik heb dan ook alle superlatieven en positieve bekrachtigingen uit de kast gehaald in de (ijdele) hoop dat ze vanaf nu altijd flink meewerkt. En dan gaan we allemaal samen gezellig “boke eten”. Op Nora is er alweer niets aan te merken, zij eet flink. Maar Marie. Marie Marie Marie…
Ze heeft sowieso de gewoonte van anderhalve keer te bijten van haar stuk brood en dan al een nieuw stukje te willen. Zonder van de korst te eten en zelfs zonder al het niet-korst-zijnde-brood op te eten. En dat vinden wij niet ok. Ze moet niet altijd de volledige korst opeten, maar toch minstens haar stuk opeten tot er enkel korst overblijft (en liefst eigenlijk toch ene keer bijten van de korst maar soit). En meestal doet ze dat na wat aandringen van ons en na wat luid gezeur van haar ook wel. Maar vandaag had ze eens zin om extra moeilijk te doen. Aja, de ochtend verliep toch al veel te vlotjes om goed te zijn. Na een halve beet van haar stukje boterham met confituur, wou ze al een vers stukje. Wijzen, “eh eh eh!” zeggen, rechtstaan in haar stoel (we gaan het plankje wéér wat lager moeten zetten), krijsen, roepen, op tafel slaan enzovoort. We hielden vol en uiteindelijk nam ze toch nog een hap van haar boke. Om de lieve vrede te bewaren (zeker als er al niet teveel tijd over is), was ik al content en mocht ze een nieuw stukje brood. Ik bied haar lovend en content en enthousiast een vers stukje brood aan en wat doet Marie-poppemie? Ze opent haar mond en spuwt de laatste genomen hap waarop ze nog aan het knabbelen was zonder verpinken uit en grijpt enthousiast naar dat nieuw stuk boterham. Ja man! Tarara! Ik werd een klein beetje lichtelijk kwaad en maakte haar duidelijk dat ze dat reeds-in-de-mond-geweest-zijnde-stukje-brood moést opeten voor ze een ander stuk kreeg. En zij maar zeker dat ze dat verstaat.
Een kwartier lang heeft ze gehuild, geroepen en gekrijst. Tranen met tuiten huilde ze. Alsof ze gekeeld werd. Ondertussen was Nora een aardbei aan het eten en boden we Marie ook eentje aan, àls ze eerst dat klein “natgezjabberd” stukje brood zou opeten. En oh wat eet ze graag aardbei (Nora ook trouwens), maar niét toegeven. Na 20 minuten een ware aanslag op onze trommelvliezen getrotseerd te hebben (en toen Nora ook klaar was met eten),  heb ik haar uit de stoel genomen. Zonder dat ze dat verdomd stukje brood heeft willen opeten, maar ook zonder nieuw stukje brood en zonder aardbei.

Erg vond ze het niet, ze begon gewoon weer te spelen alsof er niets aan de hand was. Alleen haar lichtelijk bloed doorlopen ogen en haar snokkende ademhaling verrieden haar hysterische huilbui. Om een petieterig stukje brood.

Wat ik ooit zei over Nora, dat ze heel erg koppig is, dat ze hysterisch kan zijn, dat ze koleriek is. Ik trek mijn woorden terug. Ze is dat allemaal wel, maar in veel, heel veel mindere mate dan Marie.

Marie is een vrolijk kind, kan heel goed alleen spelen, is snel content, maar O WEE als er haar iets niet aanstaat, een heel petieterig klein iets, je zal het geweten hebben. En met niets is ze dan nog af te leiden, ze geraakt helemaal buiten zichzelf.
Ik heb zo een lichtbruin vermoeden dat we er nog mee gaan afzien.
Haar peuterpuberteit was alleszins al een tijdje geleden officieus begonnen. Vandaag officieel. Op de leeftijd 15 maanden, 1 week en 2 dagen.

Anti-patatjesgedrag, The End?

Je weet of je weet het niet, maar Nora doet nu al iets meer dan een jaar heel moeilijk rond het eten van groenten. Heel plots toen ze anderhalf jaar was, wou ze geen groenten meer proeven. Behalve in de crèche, daar at ze alles en veel.

Een week geleden twijfelde en piekerde ik er weer op los en wou ik ofwel een andere aanpak waar ik mij beter bij voelde, ofwel wou ik professioneel advies inwinnen. Wat gezocht op internet, wat advies gevraagd aan collega’s en vriendinnen, zelf een ‘analyse’ gemaakt over haar eetgedrag (alles puntje per puntje uitgeschreven, wat heel nuttig is om de denkwijze van Nora proberen te achterhalen) en ook dankzij tips van Maaike, hebben we beslist om het eens helemaal anders te proberen. En als er dan geen evolutiemerkbaar is, gaan we verder.

Hoe we het voor vandaag aanpakten: we gaven haar een piepkleine portie groenten op haar bord, samen met patatten (of pasta of rijst) en vlees – wat ze wel graag eet. Met de duidelijke boodschap: je moet van alles eens proeven, dan krijg je een dessertje.
Miserie! Zeker de laatste tijd was dat echt een ramp. Ze komt enthousiast aan tafel, is vol goeie moed, zegt dat ze zal proeven, begint aardappelen en vlees te eten. Maar dan is het “neen”, ze wil niet proeven. Wenen doet ze niet, ze maakt haar ook niet kwaad. Wij ook niet trouwens, we blijven kalm. Ze speelt, ze babbelt, ze trekt aan onze arm, ze treuzelt, ze prutst… En wij halen al onze truuken uit de kast om haar te doen proeven. Uit-ein-de-lijk proeft ze wel, maar pas na een lang (heel lang) spelletje. Want dat is het voor haar (heb ik te laat beseft): een doodeenvoudig machtsspelletje waar ze eigenlijk best wel veel plezier aan heeft. Van het moment dat ze aan tafel gaat, weet ze dat ze ‘moet’ protesteren, dat ze er een lange strijd van moet maken én dat ze op het einde toch zal proeven en nog een dessertje krijgt ook. En tonnen aandacht.
Nu klinkt het allemaal logisch en vanzelfsprekend dat dat niet de beste aanpak was, maar het heeft toch even geduurd eer ik haar denkpatroon doorhad. Grotendeels omdat ik té gefixeerd was op dat proeven, ik kon dat niet loslaten. Ik dacht dat proeven een noodzaak was uit angst dat ze zou opgroeien tot een kind of volwassene die heel selectief eet en vies is van vanalles.

Maar bon, die cirkel en dat machtsspelletje moesten we sowieso doorbreken.

Hoe we het nu doen: we geven haar een beetje groentjes, een beetje vlees en een beetje patatten. Met de duidelijke boodschap: als je bordje leeg is, krijg je eventueel nog een portie van om ‘t even wat. En als je bordje leeg is, krijg je ook een dessertje. Als bord niet leeg is, ook goed, dan mag je van tafel, maar krijg je geen dessert.
Vandaag: een beetje pasta (veel minder dan vroeger), een klein roosje broccoli en een halve kerstomaat met witte kaassaus erover en een klein stukje gegrilde zalm. Ondertussen eet ze ook al graag broccoli, maar het feit dat de broccoli bedekt was met saus (“boccoli is niet meer moooooi, mama!”) stond haar absoluut niet aan. Tomaat lust ze eigenlijk ook, maar niet warm. Koud wel, bij haar boterham bijvoorbeeld, maar als diezelfde koude tomaat tijdens haar middagmaal gepresenteerd wordt, moet ze het plots niet meer hebben en is het precies het viesste dat ze ooit gezien heeft… Of hoe bizar een peuterbrein soms toch kan werken.
Vandaag dus, onze nieuwe aanpak. Eerst veel protest omdat ze veel meer pasta wou. Wij voet bij stuk gehouden: eerst groentjes en vis eten, dan extra pasta. Met lange tanden een stuk broccoli gegeten én haar stuk zalm en toen hebben we haar extra pasta gegeven. Een toegeving op onze regels, want ze had nog niet van haar tomaat geproefd, maar ne mens moet flexibel zijn, ni waar? Verder flink pasta gegeten, maar aan haar tomaatje kwam ze niet aan. Marie was klaar met eten (zij heeft trouwens superveel gegeten, en zalig dat dat is) en wij ook. We hadden Nora al gewaarschuwd dat haar bord weg zou gaan als wij gedaan hadden met eten (ze was al een ganse tijd aan het treuzelen) met de belofte dat ze Jip en Janneke-snoepjes (rozijntjes met yoghurtlaagje rond) kreeg als bordje leeg was. We telden tot 10, bij 10 namen we haar bord weg en toen: LUID protest. “Bodje moet bijveuh staan! Bodje niet weg!”. “Maar ga je nog iets eten, Nora?” “Neeeeeeeeeeee!” “Ah, maar dan gaat het bordje weg he, dan heb je genoeg en mag je gaan spelen”. Nog steeds behoorlijk luid protest. Haar wat laten wenen, denkende dat ze meteen wel zou beginnen spelen. Tot ze plots heel zielig zei: “Ik wil tomaat eten!” Onze beide monden vielen zowat open. Ze had nog wat aanmoediging nodig, onder andere 10 Jip en Janneke-snoepjes helemaal uitgestald op de tafel, maar ze at een vierde van een (groot) kerstomaatje op! En trots dat ze was toen ze haar 10 (“feeeeeeeeel!”) snoepjes opat. En wij nog trotserder. Ik begon bijna te bleiten.

Ik had niet verwacht dat de nieuwe aanpak zo snel zou werken. Hoewel het afwachten blijft natuurlijk of het een succes blijft. Anderzijds is het wel een beetje logisch: we onderbreken plots haar spelletje door niet meer aan te dringen om te proeven, we ontnemen haar plezier om constant neen te zeggen en tegendraads te doen, we ontnemen haar extra aandacht door niet meer een half uur of drie kwartier aan tafel te zitten. En daarbovenop krijgt ze dan ook geen dessertje meer! The horror! Daar schrok ze écht wel van. En gelukkig heeft haar koppigheid toch nog grenzen.

P.S. Ons eerste idee voor dessertje was een chocolaatje, een Mignonnetteje. We hadden ons voorbereid en een family-pack gekocht. Blijkt nu dat dat chocolaatje haar niet zoveel zegt, maar ze wel superzot is van die Jip en Janneke snoepjes! Toen ze zag dat we die aan Marie gaven, begon ze wél te jammeren dat ze geen kreeg. Vreemd, omdat ze een paar maanden geleden die snoepjes niet moest hebben: ze at wel het yoghurtlaagje op maar de rozijnen lustte ze niet. Nu, des te beter natuurlijk! Veel gezonder dan chocola! En nu zal mama (en papa ook wel een beetje) zich moeten opofferen om die massa’s Mignonnettejes op te eten…

Eureka!

Het zag er vanmiddag alweer niet zo goed uit. Ik had Nora patatten op haar bord gelegd en een (heel) kleine portie wortelen en erwtjes: 2 worteltjes en een 20tal erwtjes. En ik had duidelijk gezegd dat haar bordje leeg moest zijn, dat het niet veel is en dat ze snoepjes (een verjaardagstraktatie van een klasgenootje) kreeg als haar bord leeg was. En ze knikte enthousiast van ja. Haar patatten gingen vlotjes binnen, haar vleesje vlees (sorry, Elke!) nog vlotter. Tot er nog enkel groenten op haar bord lagen en het weer van datte was: ze weigerde, duwde haar bord weg, vroeg naar haar snoepjes (ja tarara!), zeurde, griende en zat met haar hoofd in haar handen wat naar buiten te staren. Ik heb haar gewoon straalgenegeerd, tafel afgeruimd en nog een paar keer kordaat, kort en duidelijk gezegd wat er van haar verwacht werd.

Tot ik een ideetje kreeg. Ik maakte van de worteltjes een neusje, van twee stapeltjes erwten twee oogjes en ze kreeg wat extra vlees om een mond te maken. En dan mocht ze het gezichtje opeten.

En olé olé, het werkte! Ik mocht hapjes maken van de ogen, neus en mond en zij at het ongelofelijk vlot en met een grote glimlach op. Alleen bij de eerste hap erwtjes spuwde ze de ‘velletjes’ van de erwten uit, bij de tweede hap gelukkig niet meer.

‘t Is een vedet.

Koek of geen koek

Ik ging na mijn werk de meisjes oppikken bij mijn moeder. Toen we op punt stonden om te vertrekken zag Nora toevallig nog een helft van een Vitabiskoek in haar brooddoos en ze wou die opeten. En wel meteen. Eerst was het een njet van mijnentwege omdat ze eerst boke moest eten, maar na hartverscheurend gehuil, uitgebreid geknuffel, enkele zielige blikken en haar puppy-look (en oooh wat kan ze haar charmes fantastisch goed uitspelen) deed ik een kleine toegeving: ze kreeg een suk van de koek eens ze in de auto zat. Nog niet goed. Ze wou een groot stuk koek, de volledige koek nog eigenlijk. Haar verder genegeerd tot we in de auto zaten terwijl zij nonstop aan het zagen en huilen was. In de auto een stuk van de koek afgebroken en haar aangeboden. Maar ze weigerde: “ik wil grooooot stuk koek” (x 20). En ik hield voet bij stuk en zei duidelijk dat het dat of niets was. Gehuil. Haar drie keer de kans geboden en dan haar brooddoos dichtgedaan. Ze heeft nog even geweend tot ze afgeleid werd door een verkeerslicht dat groen werd waardoor ze luid “Doorrijje mama doorrijje!” riep.

Ze eet dus nog liever géén koek dan te moeten toegeven en tevreden zijn met een kleiner stuk koek. Koppig? Nora? Neuuuuhhhh…

En dit was slechts één van de 62 huilbuitjes vanavond. Niets was goed en alles was aanleiding om te ontploffen. Om maar te zeggen dat ze m.o.e. is. We herkennen ondertussen al als de beste de typische lege, starende blik in haar ogen. En ze moesten dan nog gewassen worden ook. Rond 18u thuis, boke eten, om 18u45 snel snel douchen in bad (en groot drama omdat ze niet met mama in de grote douche kon) en om 19u15 lag Nora in bed (ze wou zelfs geen boekje meer lezen) en om 19u30 Marie. En wij waren ook om bij elkaar te vegen. 

En het is nog maar maandag… 

Chance dat we ze maar om de twee dagen in bad steken ;) 
En chance dat ze vrijdag én donderdag verlof heeft op school!

Anti-patatjesgedrag, deel 178

Of eerder: anti-groentjesgedrag. Ik heb er al een paar keer over geschreven.
Waar is de tijd dat Nora alles, maar echt alles at. En graag at. En veel. Wel, die tijd is iets meer dan 8 maanden geleden. Het slecht eten is begonnen sinds ze begin mei vorig jaar een paar dagen in het ziekenhuis lag.
Ook al eet ze iéts beter dan een dik half jaar geleden, we zijn er nog steeds niet. En ik zit weer op zo’n moment dat ik een beetje met de handen in het haar zit, twijfel aan alles wat we doen en niet doen en niet meer goed weet hoe we haar het best aanpakken.

In de week is er niets aan de hand. Dan eet ze ’s middags in de crèche en daar eet ze werkelijk alles, en vlot. Soms aardappelen en groenten door elkaar gemengd, soms apart. Ze hoeven haar niet te stimuleren, ze eet spontaan haar bord leeg. Wij kunnen ons dat niet meer voorstellen of herinneren. Het grote verschil met thuis is dat de kinderverzorgsters in de crèche de peuters die hun bordje leeg eten, honderduit prijzen: ze geven een applaus en doen van “bravo” enzo. En blijkbaar werkt dat bij Nora en begint ze dan enthousiast te eten. Ik moet er wel bij zeggen dat die sociale druk niet altijd werkt, want met oudejaar en tijdens het Ardennenweekend at ze samen met haar oudere neefjes en nichtjes en weigerde ze toen ook resoluut om te eten.

Maar bon, in de crèche eet ze dus vlot en met smaak spaghetti bolognaise (met saus en al) terwijl ze thuis met veel plezier de pasta opeet maar bijna begint te walgen als haar vork per ongeluk de bolognaisesaus nog maar aanraakt. Thuis (of bij de meter) weigert ze dus om groenten te eten. Patatten eet ze graag en veel, pasta en rijst ook. En vlees ook (behalve kip en vis). Maar groenten niet. We hebben al vanalles geprobeerd: eerst enkel groenten en pas aardappelen of vlees als ze geproefd heeft (dan at ze gewoon niéts), dan groenten en beetje patatten en als ze groenten proefde, kreeg ze vlees (waarbij ze enkel dat beetje patatten opat), alles door elkaar gemengd (waarbij ze niets at).

Dit is hoe we het nu doen: we geven  haar aardappelen (of pasta of rijst), een beetje vlees en een (heel) kleine portie groenten met als duidelijke boodschap: ze moét proeven en als ze flink proeft, krijgt ze extra patatjes en/of vlees. Als ze niet proeft, mag ze niet van tafel. Soms krijgt ze als extra stimulans een dessertje als ze proeft: een yoghurtje of een stuk fruit waarbij vooral de belofte van een yoghurtje lijkt te werken.
Resultaat: meestal proeft ze wel. Met heel lange tanden en een mini-mini-hapje, maar ze proeft. Alleen… het duurt een eeuwigheid. Wij hebben al een kwartier gedaan met eten, de tafel is al afgeruimd, de vaatwas gevuld, de vloer geveegd eer Nora eindelijk een hapje koude groenten proeft. In de tussentijd zit ze te spelen aan tafel (wat we zoveel mogelijk negeren), zit ze te kletsen, onnozel te doen, proberen we haar te overhalen om te proeven , te onderhandelen (soms misschien wat teveel)  of zit ze zich te moeien met ons bord en houdt ze in de gaten wat en hoeveel wij eten of zit ze 10 minuten te wenen omdat ze wil gepakt worden en wij weigeren (aja, want ze moet eerst proeven). Haar alleen laten in de keuken terwijl wij overdreven uitgelaten met Marie spelen of naar iets leuk op tv kijken zonder haar erbij heeft trouwens geen effect. Ze vindt het niet erg om alleen te zitten, alleszins niet erg genoeg om toe te geven en groenten te eten. Ze zal dus enkel proeven als we blijven inpraten op haar zonder haar te forceren en zonder kwaad te worden.

Allemaal goed en wel als ze uiteindelijk proeft misschien. Maar toch stel ik mij serieuze vragen bij het ganse eetritueel. Ik begin te denken dat het ganse gebeuren tussen het moment dat ze haar bord eten krijgt en het uiteindelijke proeven voor haar een leuk spelletje is. Vooral een spelletje met onze voeten.  En dat ze geniet van het ganse ritueel.

Bovendien is het praktisch ook niet interessant dat een maaltijd al snel een uur duurt en we nadien weg moeten bijvoorbeeld. Bovendien duurt haar broodmaaltijd vaak ook al behoorlijk lang omdat ze er eveneens een spelletje van maakt om haar beker melk heel traag leeg te drinken.

Dus ik heb het gevoel dat we het anders moeten aanpakken. Maar hoe?

Ik denk vooral dat we haar een bepaalde tijdslimiet moeten geven bij het eten. Heeft ze gedurende die tijd geen groentjes gegeten (of melk gedronken), dan is het gedaan met eten en krijgt ze geen yoghurtje of andere dessertje of  mag ze niet naar K3 kijken. Of omgekeerd: als ze in die periode wel flink gegeten of gedronken heeft, krijgt ze iets wat ze lekker vindt of mag ze iets doen wat ze graag doet. Maar hoe leg je aan een bijna kleuter uit dat ze maar 10 minuutjes tijd heeft? Exact tijdsbesef heeft ze nog niet echt. We hebben het al eens geprobeerd via een kookwekkertje, maar het nadeel is dat ze niet kan inschatten hoe veel of hoe weinig tijd ze nog maar heeft. Wat we ook vaak doen is tot 10 tellen en als we aan 10 zijn volgt er een sanctie als ze niet geproefd heeft of een beloning indien wel. Dat lijkt soms wel te werken.
Ik heb ook al zitten denken om haar na een geslaagde maaltijd een sticker te laten plakken en als ze bijvoorbeeld 3 stickers heeft, ze een verrassing of kadootje krijgt. De papa denkt  dat ze nog te jong is om dit concept te begrijpen, zelf denk ik dat ze het wel zou snappen. Misschien. Of misschien niet. Ik weet het niet.

Tegelijkertijd ben ik dan ook weer bang dat we niet goed bezig zijn omdat ze er op die manier wel onderuit geraakt zonder te proeven (terwijl ik dit toch zo belangrijk vind), ook al is er voor haar een nadelig gevolg aan gekoppeld.

En nog een laatste bedenking. Als ze nu één klein petieterig stukje wortel proeft met lange tanden, worden we superenthousiast en prijzen we haar honderduit. Maar wanneer moeten we haar ‘verplichten’ van een grotere portie te eten? Of om haar bordje leeg te eten? Ik vind het namelijk zelf heel belangrijk dat ze op termijn graag en veel groenten eet.

En het zal allemaal wel een fase zijn en vanzelf verbeteren maar ik ben er ook van overtuigd dat door een juiste aanpak die fase misschien iets sneller of vlotter zal passeren.

Zeg het eens, wat zouden jullie doen?