Ninove Speelstad

Zondag was het niet alleen Autoloze Zondag in Ninove, maar ook Ninove Speelstad. Een initiatief waar onder andere de lokale jeugdbewegingen aan meedoen met een massa aan springkastelen, kraampjes met (knutsel)activiteiten en een podium met een heuse show. De editie van vorig jaar was een redelijk succes, dus waren we dit jaar ook van de partij.

Nora was van de eerste tot de laatste minuut dolenthousiast. Alle springkastelen wou ze eens uitproberen. En ‘t kind heeft duidelijk geen vrees. Niet bang om te vallen en zichzelf pijn te doen, maar zeker ook niet bang van een groter kind dat iets te wild en onvoorzichtig is. Integendeel, bij elke onzachte stamp verdedigt ze zich met een heel boze blik en een verontwaardigde “seg!”.
En toen begon de show – een show die zich – feest oh feest! – op een springkasteel afspeelde – en stormde Nora naar voren tussen de bende kleine en grote kindjes om geen minuut te missen van de dolle fratsen van “Pruts en Tijl”. Ze was compleet gebiologeerd door het ganse gebeuren en ging er volledig in op. Het moment dat de peuters en kleuters op het springkasteel mochten (na haar een keer of 3 van het springkasteel te moeten sleuren omdat het haar beurt nog niet was ) en ze met overgave danste en zong op de tonen van het Ploplied was slechts een van de vele hoogtepunten.

Maar eerst een quiz-je “Zoek Nora”:

Het “Plop-moment”:

Nora in opperste concentratie:

Tussendoor een beetje knutselen:

En wat doet Nora als ze plots een meisje ziet met een snoepbrochette? Dan gaat ze op 0,5 milimeter van dat meisje gaan zitten en staart ze ongeneerd en onophoudelijk naar die o zo lekkere snoepjesbrochette. Zonder iets te zeggen, te vragen of zelfs naar mij te kijken met ogen van: “ik wil ook”.

Eigenlijk lieg ik als ik zeg dat ze van de eerste tot de laatste minuut superenthousiast was. Er speelde zich ook een mini-drama af. Pruts en Tijl hadden twee emmers vol ballonnen die ze vliegensvlug in diertjes en dergelijke plooiden. Veel ballonnen, maar niet genoeg voor iedereen. De ganse, maar echt de gan-se tijd, zat Nora met grote – deze keer wel vragende – ogen en mond te kijken naar meneer Pruts, te hunkeren naar zo een speciale ballon. Op het einde stond ze zelfs recht en stak ze heel braafjes, haar enthousiasme ietsje onderdrukkend, haar vinger op. Maar het mocht niet baten, ze zag de allerlaatste ballon vlak langs haar neus passeren naar een ouder jongetje. Echt, de teleurstelling op haar gezicht: mijn hart brak. En het hare ook. Ze hield zich sterk, maar toen ik bij haar kwam staan, begon ze wel te wenen, ons dutske. Nuja, ze worden er hard van zeker? En 5 minuten later was ze het gelukkig vergeten.

En ja, ik ben dan zo slecht om die teleurstelling nog net op foto vast te leggen:

Ons kleinste spook liep er ook rond trouwens. Letterlijk dan: het enige wat haar interesseerde was als een wervelwind door de mensenmassa razen. Voor de show was ze nog wat te jong en op de springkastelen werd ze net niet vertrappeld door een bende wilde kinders.

Moe maar voldaan – en content:

P.S. Omdat ik ons fototoestel thuis vergeten was, mocht ik het toestel van Luc, de vriend van mijn moeder, gebruiken. Een deftig machientje van Nikon, met een ferme lens. Niet dat ik er veel van af weet. Maar amai, ik vind da wel eens plezant om zo eens met een professioneel toestel wat fotookes te pakken. Om nog maar te zwijgen over het verschil in kwaliteit. Ik voelde mij soms een beetje als een echte journalist van de lokale pers ;) En dan kriebelt het toch weer om een cursus Digitale Fotografie te volgen. Ooit.

‘t Zeetje, versie ‘09

Naar jaarlijkse gewoonte zijn we ook deze zomer een dagje naar zee geweest.

Het was plezant, heel plezant! En warm! Hoewel de hitte heel draaglijk werd eens we op het strand en aan het water waren.

Enkele impressies:

• Volk, veel volk. Het plan was om met de auto naar het station van Gent te rijden en van daar met de trein te gaan. Manlief, de meisjes, nicht(je) Annabel en ik. Mijn mama ging de ganse rit met de auto doen… en de grote buggy en de grote zak strandgerief autogewijs transporteren. Handig!
  De autorit naar Gent die normaalgezien een half uurtje duurt, duurde een uur. Accordeonfile (of harmonicafile?) van Groot-Bijgaarden tot Aalter. En nadien als sardientjes in een blik op de trein. Een trein met airco is wreed plezant en comfortabel… behalve als ge in dat stuk tussen twee wagons zit: daar is er geen airco en is het wel puffen en blazen. En dan nog met Marie in de Beco-draagzak: zweten! Geen idee wie het het hardst gezweet heeft: Marie of ikzelf.
  Maar klagen deden we niet (veel): we moesten geen parking zoeken, we waren erop ingesteld dat het druk ging zijn, Nora en papa zaten vlak naast de deur, konden naar buiten kijken en hadden allebei veel pret en Marie was redelijk rustig in de draagzak. Het laatste kwartier toch.
  Ik was al lang blij dat we niet met de auto helemaal naar Oostende moesten rijden in de warmte en in de file
• De wandeling van 15 minuten van het station naar den dijk was een kwartier te lang voor Nora. Ze verwachtte namelijk van de zee te zien de seconde dat ze uit de trein stapte… “Ma mamaaa, waaj is de see nu?” x 86.
• En als we aan den dijk waren, moest ze nog wachten om op het strand te gaan omdat we eerst nog gauw gingen picknicken op den dijk én het strandgerief uit de auto van meter/moeke moesten halen die op nog eens 15 minuten wandelen (fout :p)geparkeerd stond.
• Nora is ZOT van de zee en het strand (“de gjote sandbak“). Eerst speelde ze samen met Marie op het droog zand en ging ze af en toe water halen. Tot ze het nat-zand-gedeelte vlak voor de zee ontdekt had: zéker meer dan een uur heeft ze zich daar beziggehouden met enkel en alleen haar gietertje. Heel geconcentreerd. De papa stond erbij en keek ernaar: hij wou wel meespelen of helpen, maar hij mocht niet, ocharme. “Nee papaaaa, ik kan da seeeeeee(l)f” en “neeee papa, ni meepeleuuuuh!”.
• Ook de zee en de golven vond Nora geweldig, onze stoere waterrat.  Het enige protest als ze per ongeluk toch eens wat zeewater binnenkreeg: “Beih! Watej is ni jekkej”.
• Marie vond de grote zandbak ook wel interessant, vooral de rondslingerende sigarettenpeuken boeiden haar (en stak ze in haar mond)
• Marie’s echte eerste ontmoeting met de zee viel vrij goed mee, ondanks haar recente lichte watervrees. Ze weende of verkrampte niet, maar was vooral heel gefascineerd en onder de indruk. Na 10 minuutjes had ze het wel gehad, maar dat kan ook aan de vermoeidheid gelegen hebben.
• Marie is vrij vlot (dankzij de zachte hand van mijn mama en Marie’s ‘moeke’) in slaap gevallen in het strandtentje.
• Nora’s favoriet ijsje momenteel is de ‘raket’
• Is het omdat het warm aanvoelde of omdat de textuur haar aanstaat, geen idee, maar het was opvallend dat Nora graag languit in zowel het nat als droog zand ging liggen.
• Manlief en ik zijn erin geslaagd elkaar kwijt te geraken door slecht af te spreken… en bellen naar zijn gsm die in de rugzak zat die ik bij me droeg en niet in zijn broek waar minstens 5 broekzakken in zitten, brengt ook niet veel op.
• Maar eind goed, al goed: na een half uurtje stress werden we herenigd. Om ons dagje aan zee af te sluiten, zijn we nog iets gaan eten in een brasserie’tje. Een perfecte gelegenheid voor Nora om nog eens te laten zien hoe dwijs en koppig ze kan zijn. En hoe ze ons geduld op de proef kan stellen. Waarbij vooral mijn geduld het hard te verduren kreeg, zeker met een Marie die ook plots zin kreeg in een hysterisch intermezzo. Maar ‘t was wel een lekker pastaatje, voor de rest.
• De fonteintjes aan het stationspleintje hebben er een fan bij: ‘t was lastig om Nora in de trein te krijgen…
• Ik had een licht vermoeden dat Nora tijdens de treinrit  naar huis Gent (Nora ging terug mee met de trein, terwijl -vermoeide -  Marie meemocht met haar moeke waar ze rustig kon slapen in de auto) zo moe ging zijn dat ze wel in slaap zou vallen. Maar mis poes! Moe was ze zeker en vast wel (en nog geen klein beetje), maar dat uitte zich vooral in behoorlijk hyperactief en onrustig gedrag. En dat heeft het koppel achter ons ook geweten. Vriendelijk was ze wel: constant en om ‘t er ‘t luidst: “ajjooooooo!” roepen naar de twee mensen achter ons. De man vond het (in begin toch) wel grappig, de vrouw kon er net iets minder mee lachen, tssss.
• Tijdens de autorit was Nora’s batterij wel helemaal op… en de onze ook.Enkele collagekes (de nieuwste rage): klikken is de boodschap!

  

  

  
  

  

  

  
  

  

  

  
  
  

Nog iets over de Gentse Feesten (die ondertussen al een halve maand gedaan zijn)

We waren het eerst niet van plan, maar nadat we met ons tweetjes een namiddag en avondje Gentse Feesten gedaan hadden, had ik zin om onze meisjes ook eens mee te nemen. Omdat ik graag meer dan één keer naar de Feesten ga, omdat ik vrij veel ouders met kindjes zag en omdat het mij voor hen (en voor ons!) ook wel eens leuk leek.

Ik moet zeggen, het was een gematigd succes. Ze hebben zich al bij al zeker en vast geamuseerd. Nora heeft op een springkasteel mogen springen op Het Zuid, maar was snel teleurgesteld toen ze eigenlijk maar op één van de stuk of zeven springkastelen mocht springen omdat ze voor de rest te jong was. Begrijpelijk wel, maar dat snapt dat kind natuurlijk niet. Voor de rest waren haar hoogtepunten de speeltuin in het Baudelopark, zelf wat mogen rondlopen en springen, naar de mensen en andere kindjes kijken, een frisco eten en op de vintage draaimolen zitten op Bataclan. Marie had het wat moeilijker: zij wou eigenlijk constant zelf rondstappen maar omdat ze nog geen gevaren kent en ze echt altijd de compleet andere richting op wil dan wij en ook wel vrij snel kan stappen, leek ons dat niet altijd zo een goed idee. (En de draagzak waren we stomweg vergeten). In Baudelopark kreeg ze wel eventjes vrij spel. Af en toe dus wel wat gezeur bij Marie waarbij de koekjes en de snoepjes op den duur hun effect leken te missen. Gelukkig was ook bij haar het ijsjesmoment een topper.

Waarschijnlijk zijn ze toch nog net wat te jong voor de Gentse Feesten en ook voor de kinderanimatie. Bovendien waren we pas om 16u in Gent en waren we dus – jammer genoeg – net te laat voor de speciale kinderactiviteiten in het Baudelopark (en misschien weten we ook (nog) niet op welke plaatsen allemaal we kinderentertainment kunnen vinden). Bataclan vond ik persoonlijk ook heel tof en zeker de max voor (iets oudere) kindjes maar toen wij er waren, was het pokkedruk wat het allemaal ook wat minder relaxed en aangenaam maakt.

Volgend jaar beter dus! Ben wel blij dat we het gewaagd hebben, het was sowieso gezellig en we hebben wederom genoten van ons viertjes.

Enkele sfeerbeelden:

Nora vond de speciale draaimolen op Bataclan echt geweldig. Op een bepaald moment wou ze ook gaan liggen in de koets, maar dat vlotte niet echt.

Het ijsjesmoment in het gras achter een paar ligzetels in een (relatief) rustig klein hoekje van Bataclan:

En Marie die al die massa (en soms rare) mensen op Bataclan doodserieus en ietwat argwanend gadeslaat:

Ze kunnen soms moeilijk met maar nooit zonder elkaar…

Aan alle mooie liedjes komt een eind. Zo ook aan manlief zijn verlof. We zijn het groot verlof samen gestart, maar na 3 weken moet manlief terug gaan werken. Jammer, maar helaas. En den duts ziet het ab-so-luut niet zitten, ocharme. En ook ik heb een beetje de blues op onze laatste samen-verlof-avond. Want samen dingen doen, samen genieten van ons gezinnetje, samen uitstapjes doen is toch vele vele plezanter en – ook belangrijjk – vaak ook ontspannender en makkelijker.

Ik heb nog verlof tot 20 augustus. Een 5-tal weken mag ik onze patatjes entertainen en ondertussen huisvrouwtje spelen. Wel leuk, heel leuk die quality time met mijn meisjes. Maar tegelijkertijd hou ik mijn hart een beetje vast. Want de twee samen hebben is echt niet altijd evident. Marie wil constant, maar echt con-stant exact hetzelfde doen wat Nora doet. En jammer genoeg gaat dat vaak gewoonweg nog niet. Ofwel omdat ze het nog niet kan (puzzelen, knutselen, verven,…) ofwel omdat ze het fantasiespel van Nora – ongewild – verstoort en dwarsboomt.  Als Nora wil puzzelen, wil Marie ook puzzelen. Maar wel enkel en alleen met exact dezelfde puzzel, haar afleiden met een andere puzzel lukt niet of zelden. Haar afleiden met ander speelgoed zeker niet. Dus wordt Marie boos. En als Marie boos wordt, slaan trommelvliezen (en zenuwen) tilt en kan er helemaal niet meer gepuzzeld worden, door niemand. Bovendien zijn er 101 dingen die ik zou willen doen met Nora (knutselen met haar Dopido-boekje, verven, koken, …) én met Marie (spelen, lezen,…) maar ongewild dwarsboomt ‘de ene’ het spel van ‘de andere’ en krijg ik het niet of heel moeilijk gedaan. Ook Nora kan het vaak niet verdragen dat ik eventjes alleen met Marie bezig ben (ook al leg ik het op voorhand uit en spreek ik af dat ik nadien iets met haar zal doen) en raakt geregeld jaloers…
Tot voor kort sliep Marie in de voormiddag 1 a 2 uurtjes en konden we met Nora iets doen wat we anders niet kunnen doen, maar sinds vorige week slaapt Marie – net zoals Nora trouwens, meestal, niet altijd – nog enkel in de namiddag.
Er zijn gelukkig ook wel momenten dat Marie wel flink alleen kan spelen terwijl Nora iets anders doet (en omgekeerd) of dat ze zelfs mooi samen spelen. Al duurt dat laatste echt niet lang. Dat echt samen spelen nog niet lukt, is normaal, gezien hun leeftijd. Maar dat ze ook moeilijk elke apart alleen kunnen spelen zonder dat de ene de andere ‘ambeteert’ of zonder dat ze hun spel na 30 seconden beu worden, dat is wel jammer. Maar waarschijnlijk ook wel normaal, gezien hun leeftijd…

En dan heb ik het nog niet over ’s middags iets te kunnen koken zonder dat Marie 23890 keer de keuken in komt , vaak zeurend, huilend, in het slechtste geval krijsend  omdat ze wil gepakt worden en niet alleen kan of wil spelen.

Heel typisch en opvallend is wel dat als ze alleen zijn, bvb. als Nora gaan spelen is bij de buren of als Marie toch nog eens in de voormiddag slaapt, ze wel voorbeeldig en lang kunnen spelen, minder tegendraads zijn, minder zeuren en klagen. Vooral Marie is dan veel makkelijker en zelfstandiger. Dan kan ze zich met gemak een uur bezighouden met haar speelgoed, ze is rustiger, minder snel afgeleid, verveeld of gefrustreerd. Echt een hemelsbreed verschil.

Bijna 3 en bijna 1,5 jaar: niet altijd makkelijk!

Tips over hoe ik mijn twee trezekes nog een kleine maand kan entertainen zonder met zo weinig mogelijk kleerscheuren, huilbuien van hun en “gescheidsrechter” van mijnentwege zijn uiteraard meer dan welkom! :)

‘t Is uiteraard niet allemaal kommer en kwel. Ze zien elkaar echt supergraag, knuffelen elkaar heel vaak en Nora is heel bezorgd over haar zussemie, doet haar best om boze, krijsende Marie te troosten (hoewel ze het vaak evengoed straal negeert, waarschijnlijk omdat ze het al zo gewoon is…) en is bijna altijd bereid om een snoepje of koekje te delen met haar kleine zus. Of een wortel.

Waar is de tijd dat verlof synoniem was voor luieren en niks doen?

De activiteit op iemands blog is bijna altijd omgekeerd evenredig met de activiteit van iemands dagelijkse leven. En bij deze kan ik dit volmondig beamen. Onze eerste week gezamenlijke vakantie is al heel druk en vermoeiend geweest. Leuk druk weliswaar. Druk met (onverwachte) uitstapjes, klusjes en ons pateekes trachten te entertainen. Zo druk dat er echt bijna geen tijd (of goesting) overschiet om blogs te lezen of te posten. Ook al heb ik (bij wijze van spreken) miljoenen dingen om over te bloggen: ons oneindig ‘klussenlijstje’ dat toch al wat aan het slinken is, Marie die momenteel ‘ very high maintenance’ is, Marie bij Kind&Gezin, onze Ikea-plannen én vooral frustraties rond de inrichting van de bureau (duuzd kastjes en rekskes maar geen enkel met de juiste afmeting én indeling), Nora en haar fietsje, Nora en haar haartjes, …

Maar de blogs komen zeker en vast nog. Op ‘t gemakske. Als ik eens efkes tijd vind tussen het klussen en genieten!

Aan allen die verlof hebben: geniet ervan!
Aan allen die bijna verlof hebben: nog even doorbijten!
Aan allen die geen verlof (meer) hebben: sorry en courage! :)

Vakantie!

Nora vakantie
+ Marie vakantie (uiteraard)
+ manlief vakantie
+ ik vakantie
+ prachtig weer (dat het soms wat té warm is, probeer ik te negeren, veel liever dit dan regen)
+ gras
+ nieuwe tuinmeubelen (*)
+ buurkindjes om mee te spelen (niet wij eh, maar de meisjes)
+ een ganse dag buiten leven
+ het goede nieuws dat de heupoperatie van mijn mama vlot verlopen is (het is een ‘eind goed al goed’ verhaal want de pre-operatie-tijd verliep niet zo vlot: op het geplande uur naar de operatiekamer, dan weer naar de kamer moeten wegens problemen met sterilisatiecabine, dan 3 ‘uurtjes’ moeten wachten, dan wel kunnen geopereerd worden, dan plots weer niet wegens ergens iets dat kapot was (operatie zou dan ‘gewoon’ een weekje uitgesteld worden!), dan was er plots geen probleem, probleem was voor een andere afdeling en kon ze 4 uur later dan gepland wel geopereerd worden…) 
+ het vooruitzicht van 3 weken samen vakantie en ik thuis tot 20 augustus
+ onbetaalbare heerlijke quality-time met ons gezinnetje
= ZALIG!

(*) En voor ik het vergeet: de foto van onze nieuwe tuinmeubelen

Uitbreiding

Welgeteld 24 uur, slechts 24 uur, heb ik jullie in spanning kunnen houden. Dat valt toch mee, niet? Ik ben dan ook zo enthousiast en zo blij dat ik het aan iedereen zou willen verkondigen. En bovendien ben ik zelf nogal extreem nieuwsgierig en kan ik er zelf niet goed tegen als iemand mij zo curieus maakt en in spanning houdt. En toch doe ik het nu zelf, omdat het stiekem wel een heel klein beetje leuk is om anderen zo nieuwsgierig te maken.  ”Ma mama toch!” zou Nora zeggen.

Maar nu heb ik het nog steeds niet gezegd, zeker?

Wel, in september komt er uitbreiding! Neen, nope, njet, niét van ons gezin. Van een eventueel derde patatje is hier absoluut nog geen sprake trouwens. (sorry Isabel, de pil wordt nog steeds met veel overgave en heel trouw geslikt :p) Het is momenteel meer dan druk genoeg met onze twee lieve, kleine energievreters.

Er komt wel uitbreiding van mijn gezin…sleven! Ik ga niet veranderen van werk, ik werk nog te graag waar ik werk om te veranderen, maar ik ga wel tijdelijk minder werken (zoals de meesten onder jullie al juist vermoedden). Vanaf september neem ik een jaar halftijds ouderschapsverlof op. Een jaar 50% werken dus, in plaats van voltijds.

En wat kijk ik daarnaar uit. Nora enkele dagen van de week zelf kunnen gaan halen van school, meer quality-time met Marie, meer tijd voor het huishouden, meer tijd (hoop ik toch) voor al die dingen die ik maar blijf uitstellen.
Een evenwichtigere combinatie van werk en gezin zodat ik meer kan genieten van mijn gezin én van mijn werk. Voltijds werken en twee kleine kindjes, het lukt allemaal wel, maar toch heb ik vaak het gevoel dat het vooral een rush is om alles en iedereen op tijd in orde te krijgen, waarbij het genieten soms in het gedrang komt. En ik heb ook nood aan meer rustmomenten, zowel met als zonder patatjes.
Het zal mij alleszins heel erg deugd doen, zo een mini-sabbatjaartje. En ook mijn twee meiden zullen het appreciëren, vermoed ik.

Voila, dit was het. Heel leuk nieuws, maar ook niet zo spectaculair, denk ik dan, om er wakker van te liggen, arme Ed ;)

Geduld!

Ik moet jullie nog de ‘grote verandering’ die in september begint nog meedelen, merk ik.
Maar ‘t zal niet voor nu zijn. Vanavond misschien. Of morgen. Ten laatste overmorgen!

Geen nood, het is niets spectaculairs hoor. Voor jullie toch niet, voor mij is het wel iets waar ik enorm naar uitkijk en waar ik heel blij mee ben!

Wordt vervolgd :)

Blogmeeting in de Zoo

Wat begon met een tof idee en initiatief van Nike en Sara mondde zondag uit in een heel leuke blogmeeting in de Zoo.

Het was heel spannend, want ook al ‘ken’ je elkaar blogsgewijs, uiteindelijk zijn het toch een bende vreemde mensen bij elkaar. Maar het viel heel goed mee, allemaal sympathieke mensen en aan gespreksonderwerpen nooit tekort door al dat klein, lief geweld natuurlijk.

- Marie was bij momenten heel moe en daardoor extreem hysterisch en luid omdat ze moeilijk de slaap kon vatten. De trommelvliezen van omstaanders zullen het geweten hebben. Uiteindelijk heeft ze een klein uurtje geslapen in de Beco(*). Maar buiten die vermoeidheidsaanvallen, had ze gelukkig ook veel vrolijke momenten.

- Vooral toen we allemaal in Antwerpen een half uurtje moesten wachten op onze trein terug naar Gent en ze ongeremd kon rondlopen in de ruime hall, was ze in haar nopjes. Zingen, dansen, kirren. En alleen de trappen opklimmen. Die overigens eens dringend gekuist mogen worden, gezien de pekzwarte handjes van Marie achteraf.

- Ook Nora was heel enthousiast en ‘in form’. Er was vooral interactie met Isla, hoewel het voorlopig nog eerder een haat-liefde-verhouding is. Heel grappig en boeiend om die twee samen bezig te zien.

- In de dieren had ze wat minder interesse, had ik de indruk (behalve dan de giraffen en de pinguins en de vissen), rondhuppelen op het pleintje waar we picknickten vond ze wel geweldig en de duiven en meeuwen wat op stang jagen, samen met Isla en Maaike.

-  Ook zij leefde zich uit in de stationshall van Antwerpen: rennen, lopen, springen, huppelen, giechelend van het ene trapje naar het andere crossen.
Ook de andere kindjes vonden de stationshall wel een succes, misschien kunnen we voor de volgende meeting afspreken in een grote hangar met veel trappen? ;)

En hopelijk komt er een volgende keer, want het smaakte absoluut naar meer! Deze keer liefst mét de afwezige Ella, Renee en Henri. En waarom ook niet met nog meer blogmama’s?

Een uitgelaten, (min of meer) huppelende Nora:

Nora & Isla:

(*) Soms leken we op het Beco-promotieteam met 3, al dan niet slapende, kindjes in de hippe, handige draagzak.

Zotte patatjes in het station van Antwerpen:

4 op een rij:

Nora, Tristan, Janne en Marie

Update: ik was de groepsfoto vergeten!

Bron: Nike

Van links naar rechts:
bovenste rij: Nike en Tristan , Peter (wederhelft van Lien), Saar & Steven en Titus , Isla en Maaike
onderste rij: Sara met Joost en Alexander, Lien en Janne, Annelies en Vic, Jurgen, ik en onze patatjes

Carnaval Ninof 2009

Ik kijk elk jaar toch wel een beetje uit naar carnaval. Ik ben ermee opgegroeid, als kind gingen we elk jaar trouw kijken naar de carnavalstoet met als kers op de taart de kermis. Tussen mijn 17de en 20ste ging ik elk jaar de maandagavond carnaval vieren: verkleed uitgelaten dansen op straat met een minimum aan alcohol ;) Pure nostalgie.

Nu kan ik nog steeds genieten van de carnavalstoet en al de gewoontes errond: het verkleden (al doe ik dit zelf niet meer), confetti gooien, de typische carnavalliedjes. Bovendien is het ook een gewoonte geworden dat de familie langs mijn vader zijn kant (bijna) allemaal op één plaats naar de stoet komen kijken waardoor er nog eens kan bijgebabbeld worden. Ook altijd mooi meegenomen.

Ik was dan misschien niet verkleed, maar Nora uiteraard wel, voor de allereerste keer. En als je dan toch gaat voor cliché, kan je beter er totaal over gaan, niet waar? Nora was dus verkleed als prinses: een babyroze prinsessenkleed met hartjes inclusief glitterkroon én toverstaf én schmink. Een “K3-prinses”, volgens Nora zelf.

Nora genoot van de stoet, geheel op haar eigen typerende manier: een uur aan een stuk heeft ze met (letterlijk) grote ogen gestaard naar de grote wagens, de soms even grote maskers, de verklede mensen en was ze behoorlijk onder de indruk va het lawaai en het hele gebeuren. Op zo’n moment kijkt ze heel ernstig en serieus, is ze op en top geconcentreerd, dring je nauwelijks tot haar door als je iets zegt. Ze is niet zo uitgelaten als anders, ze praat niet, lacht zelfs nauwelijks, ze blijft met een uitgestreken gezicht kijken en staren naar al wat er rond haar gebeurt en negeert al de rest straal. Je zou denken dat ze het maar niets vindt of dat ze wat bang is, als je haar zo ziet, maar niets is minder waar: ze is aan het genieten en wil elke prikkel, elke indruk in haar opnemen.

Net toen we op punt stonden om te vertrekken naar de kermis, kwam ze uit haar coconnetje en begon ze lachend en gibberend rond te lopen tussen de mensen en ontdekte ze de geneugten van confetti gooien. Vreemd genoeg vond ze het vooral leuk om de confetti op zichzelf te gooien en dan heel hard weg te lopen…

Op naar carnaval Ninof 2010! Dan mét Marie die we met 40° koorts wijselijk binnen hebben gehouden, in de lieve handen van haar moeke.