Paradise Green & Hulahoop

We hebben weer een stukje van ons huis “veroverd”. We hebben deze week namelijk nog eens geschilderd: onze slaapkamer en de kamer van Nora. Nu moeten we “enkel” nog de kamer van Marie, de badkamer, de toiletten boven en beneden, de gang boven, de traphal, berging 1 en berging 2 schilderen.

En *tromgeroffel* welke kleurtjes zijn het geworden!?

Wel, voor onze kamer wou ik al heel lang één muur in het groen. Donkergroen. Warmgroen. En de andere muren een lichtere, neutrale kleur. Niet té licht, want ik hou niet van lichte slaapkamers. Ik wil een warme, knusse, gezellige sfeer in een slaapkamer en ietwat donkere kleuren komen die sfeer wel tegemoet, vind ik. En de kamer is sowieso al ruim genoeg zodat een verruimend effect eigenlijk niet zo nodig is.
De kleuren van de slaapkamer werden dus: Paradise Green en Safari. Als dat niet duidelijk is!

En moest het niet duidelijk zijn, een kleine impressie:

Mind you: het was niet gemakkelijk, zelfs wreed moeilijk, om een foto te maken waarop de kleuren waarheidsgetrouw zijn. Door de automatische flits werden de kleuren te licht en te fel. En het was even zoeken hoe ik de flits kon afzetten aangezien het niet ons eigen fototoestel was *.

En Nora’s kamer is een “pinsessenkamej” geworden. Roos natuurlijk. Zoals “de kamej van Kaatje eh mama!?“. Yep, maar dan ietske minder uitbundig en overweldigend roos. Gelukkig.
Ook in haar kamer één contrastmuur en de andere muren in een neutrale kleur: HulaHoop roos en Klei grijs.
Best wel geslaagd, vind ik, alhoewel ik het roos eigenlijk nog ietsje donkerder en minder fel wou. Maar dat zijn details. Nora vindt haar prinsessenmuur geweldig en elke keer ze in haar kamer komt, vraagt ze of we de andere muren ook roos willen verven. Neen, schattepatat, dat willen we niet.

Wat we wel gaan doen is op een van de grijze muren ‘iets’ schilderen in hetzelfde HulaHoop roze. En op de roze muur moet ook nog iets komen om de kleur wat te breken. Nog geen idee wat precies. Hopelijk brengt het internet inspiratie. Als we het aan Nora vragen, wil ze Kaatje op de muur hebben. Maar ehm neen, schattepatat, ook dat gaan we niet doen :)

Ziehier, Nora’s prinsessenkamertje:

(*) Na bijna exact 4 jaar trouwen dienst heeft ons fototoestel er plots de brui aan gegeven! Heel lastig, aangezien we heel vaak foto’s maken. Gelukkig mogen we af en toe het toestel van de vriend van mijn mama gebruiken tot we een nieuw toestelletje hebben.

 

Krijtmuur

Omdat het handig is om bvb. een boodschappenlijst op te noteren,
Omdat bijna alle kindjes het leuk vinden om op een krijtbord te schrijven en tekenen,
Omdat er ruimte was op een stukje muur tussen het keukenraam en de keukenkasten,

… heb ik met krijtbordverf een krijtmuur gemaakt. Hoog genoeg voor de grote mensen om iets te schrijven en laag genoeg voor de kleinere menskes om hun ding te doen.

Nora en Marie vinden het alleszins gewéldig.

Pimping den bureau

Voor & Na: wegens gesukkel met foto’s (ik vind WordPress fantastisch behalve als je foto’s wilt plaatsen, ik snap er geen bal van) is het enkel gelukt om via fotogalerij de drie foto’s na elkaar te tonen. De eerste twee foto’s zijn NA, de eerste VOOR. ‘t Moet niet altijd logisch zijn…

Eigenlijk geen echte voor-foto wegens reeds geschilderde muren,maar de echte voor-foto is dus hetzelfde maar met witte muren…

(Klikken voor grote foto’s!)

Tussenin:

- Hoofdgebreek over hoe we het samenstelbaar tafelblad van Galant en de noodzakelijke opberkasten en klasseerkasten gingen opstellen.
- Op één avond (en een deel van de daaropvolgende nacht) de bureau geverfd (3 lagen!). We zijn ondertussen al een beetje volleerde schilders aan het worden… Des te beter want gans ‘den boven’ moet nog geschilderd worden. Ooit.
- 6 uur Ikea! Waarvan 1 uur eetpauze. Dat was zelfs voor mij – een verstokte Ikea-liefhebber – een beetje teveel van het goede. Marie hebben we (achteraf gezien een geluk) naar de crèche gedaan, Nora was wel mee. En was vooral súperflink. Uiteraard werd ze het af en toe wel eens beu, zaagde ze eens en wou ze rondstappen op momenten dat het echt niet ging. Maar we konden haar nog vrij makkelijk afleiden met vanalles en nog wat, maar vooral met een klein zakje berensnoepjes waar ze mocht van eten als ze flink luisterde. En een flesje fruitsap.  Ongelofelijk hoe goed die omkoperij werkte, pure magie.
Maar toch dikke chapeau voor ons oudste patat! Ik stond er zelf heel erg versteld van hoe geduldig en braaf ze bleef. Achteraf zei ze zelfs dat ze het leuk vond in de “gjoooooote winke”. Het feit dat ze alleen mee mocht en kon genieten van een portie exclusieve aandacht, zal ook wel meegeholpen hebben. Maar toch, maar toch!
In het restaurant zijn we trouwens Ivan tegen het lijf gelopen met zijn vrouw en heel schattige dochters. Heel grappig om mensen die je ‘kent’ van foto in het ‘echt’ tegen te komen. En ondertussen weten we ook wat hun Ikea-doel was :)
- Een hoe-zet-ik-de-kast-in-elkaar-boekskes-overdosis.
- Eindelijk verlost van die grote, lompe verzorgingskast  midden in de living (ze staat nu in Nora’s kamer aangezien het eigenlijk een meubel is uit haar slaapkamerassortiment): de verschoningshoek hebben we kunnen verplaatsen naar de bureau. Het is nog steeds niet ideaal: neemt ruimte in en is een beetje esthetisch onverantwoord, maar bon, ‘t is tijdelijk.

Nu nog alleen maar de living, de eetruimte, de badkamer en àlle slaapkamers nog (her)inrichten. En dan heb ik het nog niet over de tuin, het terras, de voortuin, afsluitingen,… We zijn nog wel even bezig.

Al wie da ni springt…

De buren hebben een (grote) trampoline gekocht. Met veiligheidsnet, gelukkig. En gewéldig dat Nora dat vindt. Ze staat op en gaat slapen met de vraag: “Siejun (Siegrun) thuis, mama? Ik mag spjingeuh, mama?”. Ah ja, want uiteraard mag Nora enkel op de trampoline als de buurkindjes thuis zijn. Het buurmeisje van twee huizen verder vindt het ook geweldig. En wij ook! Het plezier en gemak van een trampoline zonder de financiële aderlating ;) En het is goed voor Nora’s motoriek, want toeval of niet, sinds die trampoline kan ze nog beter met twee voeten samen springen en springt ze constant, ook binnen, zonder trampoline. En ze is er zo trots op, ons springkonijn. Wat ze misschien nog geweldiger vindt dan gewoon springen is haar laten vallen op de trampoline of op buik (of rug) gaan liggen terwijl de andere kindjes rond haar springen: pret verzekerd!

En aangezien er nog geen afsluiting is tussen ons en de buren, kunnen we het klein springgeweld een beetje in de gaten houden:

(Zoek Nora)

Eén klein minpuntje: ook al is de neiging soms groot om eens wild te doen en zelf eens te springen als zot, ik durf dat precies toch niet op de trampoline van de buren…

Troostprijzen

Ooh wat keek ik uit naar de dag dat ons terras zou gelegd zijn. Blauwe hardsteen. 50 x 50 cm. Propere, mooie stenen. In plaats van die vorte, vieze, vuile stabilisé dat nu al bijna een jaar ons terras moet voorstellen. En lelijk is het ook nog. En pijnlijk met blote voeten.

Ma bon, begin juli, ten laatste half juli gingen we dus normaalgezien eindelijk een aangelegd terras hebben. Normaalgezien dus. Normaalgezien als in: eigenlijk niet! Want de meneer van het terras had plots ” ‘t verschot” in zijne rug en kon niet meer werken. Tsss, als dat al een excuus is…

Nog een zomer zonder echt terras dus. Ik moet zeggen, ik was de eerste dag enorm slechtgezind en teleurgesteld door het nieuws. Zo teleurgesteld als een klein kind dat geen of niet het gewenste kadootje krijgt. Of zo.
Maar goed, ondertussen heb ik het kunnen relativeren. Nog een paar maanden moeten wachten op een aangelegd terras, er zijn miljoenen ergere dingen dan dit. Miljarden zelfs.

En er zijn enkele troostprijzen:

1. We hebben wel gras! Iets meer dan een jaar zijn we in het bezit geweest van een tuin van 12m op een kleine 100m, zonder gras. Een grote oppervlakte modder eigenlijk. Onbegaanbaar en al zeker onbespeelbaar. Maar een 6tal weken geleden is er gras gezaaid en nu hebben we toch al een mooi zicht op een groen tapijtje. En ‘t beste van al: de meisjes mogen er naar hartelust op lopen, spelen, ravotten,…

2. Onze oorspronkelijke bedoeling was een terras aanleggen van 9m (breedte van ons huis) op 4m. Dat is dan ook de grootte van ons huidig stabilisé-terras. Maar we begonnen te twijfelen of we toch geen groter terras wouden. Ons inhouden omdat we anders te weinig tuin zouden hebben, moeten we al niet doen. En een heel ruim terras heeft toch ook zo zijn voordelen. We hadden beslist dat we het bij 9 x 4m gingen houden, omdat het praktisch moeilijk was om nog voor half juli de voorbereidingen te doen om te vergroten. Maar nu we toch iemand nieuw moeten zoeken en we sowieso zullen moeten wachten tot na de zomer hebben we beslist om ons terras toch groter te maken.

3. De mooiste troostprijs. Nieuwe tuinmeubelen! Vandaag geleverd. En mooi dat ze zijn! Een chance, anders zou het wat zielig zijn, ontelbare zomers lang moeten kijken en zitten op tuinstoelen die je zelf gekozen hebt maar eigenlijk niet mooi vindt. Een houten tafel met aluminium poten, stoelen bestaande uit hout, aluminium en ehm textilene of zo oogt toch gezelliger en aantrekkelijker dan onze eerder lompe, niet zo mooie, maar wel veel goedkopere plastieken meubelen. Nuja, smaken verschillen uiteraard. We hebben de tafel en bijhorende stoelen alleszins al uitvoerig in gebruik genomen: ons avondmaal genuttigd (waarbij Marie dacht dat het hout wel een beschermend laagje smeerkaas kon gebruiken), een (overigens vruchteloze) poging ondernomen om onze belastingbrief via tax-on-web in te vullen, genieten van de zonsondergang en op dit eigenste moment ben ik zelfs aan het bloggen, zittende op een comfortabele en mooie nieuwe tuinstoel. Dat het wat fris begint te worden en vooral donker, is quantité négligeable.

Maar ‘t zou nog mooier, nog chiquer, nog af-er zijn met onze blauwe hardstenen terrastegels eronder…

Geduld, Tamara, ge-duld.

PS Uiteraard zijn er ook reeds foto’s genomen van onze recentste aankoop maar aangezien ik foto’s moet uploaden via de vaste pc die – om evidente redenen – binnen staat en ik geen zin heb om mijn nieuwe tuintafel te verlaten, zal het voor morgen zijn. Of overmorgen.

Schoenenkastjes

Eindelijk zijn we verlost van dat lelijk, slordig, klungelig houten schoenenrekje in de inkomhal. Ik wou al lang een handige, mooie schoenenkast waarin de schoenen helemaal konden weggeborgen worden, liefst niet uit hout en die vooral groot genoeg moest zijn.

We hebben lang gezocht in winkels en gekeken in reclameboekjes maar niet echt iets naar ons goesting gevonden. Een paar maanden geleden twijfelden we wel even over hangschoenkastjes die we in Ikea zagen, maar ik was toch nog niet helemaal overtuigd. Maar lang leve blogland, want even later zag ik een foto van diezelfde hangkastjes hier en vond ik ze er wel leuk uitzien! En handig vooral.

Ondertussen hebben we ons ook de witte Trones kastjes aangeschaft en zijn ze zelfs al opgehangen. In net dezelfde constructie als bij rozebril trouwens. Bij hen was het uit noodzaak, hier kon het wel anders maar ik vond dat trapsgewijs-effect net zo leuk. De kastjes zijn nu al helemaal gevuld, dus eventueel kunnen we er nog 3 bijplaatsen. Ongelofelijk én schandalig hoeveel paar schoenen diene vent en dochter(s) van mij hebben jong …*grijns*

Dus, rozebril, sorry voor het schaamteloos pikken van jouw idee! :)

Wat ik vandaag zoal deed

• Ons patatjes uit bed gehaald, om 6u40 reeds
• samen gezellig ontbeten
• eventjes Chain Rxn gespeeld
• de meisjes ‘gedropt’ bij mijn mama
• 2 uur ramen, plintjes, plafonds afgeplakt
• tussendoor wat Chain Rxn gespeeld
• de 2 overgebleven muren in de leefruimte een eerste laagje verf gegeven
• de krop in mijn keel af en toe weggeslikt
• nog eens Chain Rxn spelen
• gezworen dat ik de komende weken maanden geen verfpot meer wil zien
• een beklemmend gevoel genegeerd telkens ik aan morgen dacht
• Chain Rxn gespeeld
• croque monsieurs gemaakt en opgegeten
• een tweede laag verf uitgesmeerd al zuchtend en zwetend en puffend (‘t was behoorlijk warm achter glas)
• mijn maag voelen samenkrimpen als ik me Nora voorstelde met haar boekentasje op de speelplaats ‘helemaal alleen’
• genoten van ons mokkakleurtje (volgens bedgenoot is het trouwens eerder koffie verkeerd) op de muren
• voor de àllerlaatste keer Chain Rxn gespeeld
• even overwogen om Nora pas in september 2013 naar school te sturen
• gemerkt dat onze living er echt helemaal anders, warmer, rustiger, gezelliger uitziet na 3 dagen schilderwerken
• dat gevierd met een spelletje Chain Rxn
• Nora en Marie gaan halen bij meter/moeke
• Marie al veel meer zien stappen en gemerkt dat ze het  heel erg leuk begint te vinden
• Nora voor de eerste keer meegenomen in de douche in plaats van in bad (aangezien een uitgebreid bad vanaf nu niet meer in ons krap avondtijdsschema zal passen)
• gezien dat de douche een groot succes was voor Nora: ze glunderde van trots omdat ze net zoals de grote mensen mocht douchen
• Marie geknuffeld en blaaskusjes gegeven
• Marie zien schaterlachen
• Nora zien dansen met K3 (en ze begint de danspasjes steeds beter en accurater te imiteren – mijn god, wat is ze om op te eten dan)
• Marie flesje gegeven en in bed gezwierd
• onszelf gelukkig geprezen met twee dochters die zo goed en vooral grààg gaan slapen als ze moe zijn: Marie begint te lachen en te wijzen naar haar kamertje als we de trap op gaan en sluit met een grote glimlach haar mooie blauwe ogen
• Nora megahard geknuffeld en haar haartjes gekamd
• 1089 keer gedacht: jongens toch, wat is wordt ze groot, maar ook: jongens toch, wat gaat die plezier hebben op school, maar ook: jongens toch, wat zal het wennen zijn voor haar – en voor ons
• Nora nog een dikke slaapwelkus en -knuffel gegeven: de allerlaatste slaapwelknuffel als niet-schoolgaand kind
• Nora’s schoolspulletjes klaargezet
• bedacht dat het ook wel leuk zou zijn als de slaapkamers ook eindelijk eens een kleurtje krijgen
• mij de reddeloosheid van ons oudste ingebeeld als ze morgen voor haar groot bord patatjes, vlees en – o wee – groentjes zit, niet wil eten en niemand bekend rondom haar ziet
• Nora’s reservekleertjes genaamtekend
• nog eens Chain Rxn gespeeld
• met sfeerlicht nog eens goedkeurend genoten van onze gezellige geschilderde living
• voor de 784ste keer verzucht dat het hélemaal de max zal zijn eens we meubels naar ons goesting hebben – en een deftig terras – en een aangelegde tuin – en een oprit
• bedacht dat we misschien al de lotto gewonnen hebben ondertussen
• meteen ook bedacht dat dat wel niet het geval zal zijn
• toch nog maar eens Chain Rxn gespeeld
• mij 529 keer afgevraagd hoe ze al die nieuwe dingen morgen zal ervaren, of ze zich vlotjes of net niet zal kunnen aanpassen, of ze wel of niet zal eten ’s middags: zal ze bezwijken onder de sociale druk of zal ze bewijzen hoe koppig ze eigenlijk feitelijk wel kan zijn?, of ze mama en papa gedurende de dag héél hard zal missen of slechts een klein beetje of helemaal niet, of ze wel of niet zal slapen in de namiddag, hoe lang ze het zal volhouden zonder te slapen, of ze dinsdag opnieuw zal willen gaan?
• gewacht op manlief die achter frietjes was: bijna één uur moeten aanschuiven terwijl er maar 3 klanten voor hem waren en 5 aan het bedienen waren
• vooral medelijden gehad met manlief aangezien ik ondertussen Chain Rxn kon spelen
• voor de echt àllerlaatste keer trouwens
• naar Dr House gekeken: ‘t was extra spannend vond ik. En triestig. En die Amber is was eigenlijk wel een wreed knap ding
• en Chase is hoe langer hoe minder knap
• niet dat hij ooit echt knap was eigenlijk
• gevloekt omdat het de laatste aflevering is
• nuja, Prison Break is ook niet slecht
• heel hard gewenst om morgen voor één dagje (of laten we er een weekje of zo van maken) een klein lief schadeloos vliegje te zijn
• bedacht dat ik misschien beter in bed zou kruipen: alle schoolbenodigdheden staan klaar, ik weet wat Nora en Marie zullen aandoen morgen en ik weet wat ik ga aandoen
• beseft dat ik de slaap zal nodig hebben want het wordt morgen een, naar ik lichtjes durf vermoeden, vrij emotionele dag
• bedacht dat ik toch niet direct zal kunnen slapen
• mezelf beloofd dat ik ga slapen nadat ik dit blogje geschreven heb…
• en nadat ik nog één keer Chain Rxn gespeeld heb.

Aja, Nora gaat morgen naar school. Moest je ‘t nog niet weten. En miljaar, ik ben er echt niet goed van. Wat gaat dat dan morgen wel niet zijn? Ja, de kleenex-jes (3 pakjes zullen wel volstaan, hoop ik) zitten al in mijn handtas. Maar ik beloof om mijn uiterste best te doen om pas in huilen uit te barsten eens we volledig uit het zicht van ons studentje zijn…
En na de hysterische, over-the-top, overemotionele, rollende-ogen-uitlokkende huilbui gaan manlief en ik er een gezellig dagje van maken met ons tweetjes.

Want ondanks alle vragen, twijfels, spannendheid, onzekerheden vind ik het ook wel leuk en tof en fijn voor Nora (en voor ons) dat ze naar school mag en ik twijfel er niet aan dat ze zal genieten van de nieuwe prikkels, uitdagingen, kindjes, juffen,…

Maar toch eh. ‘t Voelt raar om zo ‘plots’ een schoolgaand kind te hebben.

Die verdomde M!

Gisteren moesten we tijdens het verven het speelgoed op de speelmat aan de kant zetten en een deel van de speelmat losmaken. En omdat die puzzeltegels er behoorlijk – ehm – vies uitzagen (zeker de onderkant)  en omdat die puzzeltegels nog maar zelden nooit (schaam op mij!) deftig gewassen werden – wel af en toe met een licht sopje en wel regelmatig gestofzuigd – besloot ik om tijdens het verven van de keuken de puzzeltegels een deftige wasbeurt te geven.
In het wasmachine. Op 30° met een kort wasprogramma en als je ze laat zwieren zijn ze niet eens zo nat meer. Handig jong! ‘t Machientje heeft wel een keer of 5 moeten draaien maar de meisjes waren toch een ganse dag op logement dus tijd zat.

Nu kunnen ze de propere, zo goed als nieuwe puzzeltegels weer gaan bekliederen met speeksel, kots, etensresten, snot enzomeer.

En – het mooiste van al – ze liggen alfabetisch, hoera! Toch veel leuker en ordelijker als die letters lekker mooi alfabetisch liggen? Ook al duurt het dan drie kwartier eer de puzzelmat klaar is, want ah ja, ze moeten niet alleen alfabetisch liggen, de kleurencombinaties moeten evenwichtig zijn: géén twee dezelfde gekleurde tegels naast elkaar eh, brrrrrrr, stel je voor!

En ja, ik stoor me geweldig aan die tweede blauwrode M die de min of meer aanwezige symmetrie en orde totaal om zeep helpt, maar het kon niet anders: ruilen met de eerste M leverde niets op want dan was er bovenaan een overload aan blauwrood. En jammer dat ik dat vond. Echt waar. Onbegrijpelijk dat ze tijdens het fabriceren van die tegels geen rekening houden met de kleurtjes wat evenwichtig te verspreiden.
Misschien moet ik er een stuk speelgoed op zetten, dan valt het niet zo op…

Olijf

Olijfgroen is onze keuken nu. De kleur is helemaal wat ik in gedachten had, gelukkig. Het maakt onze keuken warmer, huiselijker en rustiger. En ik vind het ook mooi passen bij de mokkakleur en onze keukenkasten (de muur/plaat boven de keukenkastjes moet trouwens nog behandeld en geverfd worden).
Soms vraag ik me af of dat chocoladebruin en dat olijfgroene niet teveel opvallende kleurtjes zijn, maar aan de andere kant ben ik ervan overtuigd dat met andere meubels alles meer tot zijn recht zal komen en alles ook wat rustiger zal lijken.

Om 9u trouwens beginnen voorbereiden en afplakken om pas om 12u te kunnen beginnen schilderen. Ik kan geen afplakband meer zien! Hoewel, hoe sneller de andere twee muren geverfd zijn, hoe liever…

Chocola en mokka (2)

Op verzoek: de foto’s van de schilderwerken.

VOOR:

NA:

• De foto’s zijn bij (fel) zonlicht genomen. De kleuren zijn in kunstlicht of zachter daglicht nog ietsje donkerder.
• De muur met het grote raam achteraan op de foto loopt naar de keuken en komt in het (olijf)groen. De muurtjes aan de binnenkant van de keuken worden ook groenig. Dat zal nog eens een groot verschil geven!
• Ons allegaartje van (tv-)meubels zijn tijdelijk. En vooral lelijk. Ze passen totaal niet bij elkaar en ook niet bij ons en het huis.  Ik snak naar een deftig, mooi, ruim, passend tv-meubel/kast, en nu de muren hun kleurtje hebben is dat snakken naar er niet beter op geworden. Geduld, ‘t zou een mooie deugd zijn. Voordeel van het lang moeten wachten is dat ik opnieuw heel goed weet wat ik wil en niet wil.
• De trapleuning in de gang is nog niet geverfd.
• De fotoreeks “Nora in a box” past toevallig geweldig goed bij de nieuwe kleur en heeft zijn oorsprong hier. Bijna exact een jaar geleden trouwens. En ge ziet het eh, Isabel, we houden rekening met jouw tips!
• Als je wil weten wat voor groene (of eerder bruine) vingers ik heb: check de staat eens van de weelderige plant tegen de muur… Zielig he?
  Hoewel ik al bijna 2 maanden een mooie orchidee in leven aan het houden ben. Maar naar ‘t schijnt zijn orchideeën  geweldig moeilijk kapot te krijgen. Maar toch, maar toch, hij bloeit nog steeds mooi. En ik heb daar zelfs ergens een bewijs van. Hierzo:

En toevallig past het wit van de orchidee ook nog eens geweldig goed bij het pas geverfd muurtje!