Punt!

Op een doordeweekse ochtend. Nora en ik zijn klaar om respectievelijk naar school en werk te vertrekken. Ik doe de autodeur open en spoor Nora aan om in haar autostoel te kruipen. Wat bijna altijd gepaard gaat met veel protest, gezeur en flauw gedoe. Want ons dametje is veel liever lui dan moe, amai nog niet. Maar ik hou voet bij stuk, ze moet zelf in haar stoel kruipen. Uiteindelijk doet ze het toch en terwijl ik haar gordel vastmaak zeg ik nog eens duidelijk: “Nora, wat je zelf kán doen, moet je van mama zelf doen. Punt.”

Ze zegt niets terug, diep in gedachten verzonken, tot ik 3 minuten later haar van achter mij hoor zeggen: “Maar mamaaaa, een punt is wel aan een potlood eh! Mama toch!“. Op een heel erg betweterig toontje.

“Fan! Til!”

Thuis slaapt Marie ’s middags gemakkelijk 2uur, soms 2 uur en een half. Ze is effenaf blij als ze mag gaan slapen. En wij ook, want als Marie moe is, wordt iedereen er moe van.
Al van in begin slaapt ze in de crèche veel minder. Teveel kindjes in dezelfde kamer? Teveel achtergrondlawaai? Of misschien is het daar gewoon te leuk, is er teveel speelgoed en zijn er teveel kindjes om mee te spelen. Maar meestal sliep ze wel een uurtje, soms anderhalf uur en heel, heel, héél soms sliep ze eens twee uur waarbij de twee kinderverzorgsters telkens superverbaasd waren.

Vorige week donderdagmiddag had ze niét geslapen. Geen half uur, geen 20 minuten. 0 minuten.
Constant rechtstaan in haar bedje, roepen, babbelen, lachen. Maar vooral: de andere kindjes in de kamer die wel willen slapen storen. Ze ligt sowieso al in de kamer van de kindjes die moeilijk inslapen.  En de kindjes die echt heel moeilijk slapen, worden in de speelruimte gelegd met een van de kinderverzorgsters erbij zodat ‘t kind praktisch op de schoot alleen in slaap kan vallen. Die donderdag had Fran het blijkbaar heel moeilijk om te slapen. Leen, de kinderverzorgster, had al een paar keer Fran aangemaand om stil te zijn.
En toen ze nog eens “Fran, stil!” zei, hoorde ze vanuit een van beide slaapkamers ook iemand roepen: “Fan! Til!”. En die iemand was ons Marie-poppemie.

Leen heeft ze dan maar uit bed gehaald. En content dat Marie was: gibberen en giechelen. En spelen.

Ik denk dat ze het er wel plezant vindt, daar in de crèche het speelparadijs.

“Fuil piepetje”

*Waarschuwing: een pipi en kaka postje*

Nog niet zo lang geleden tijdens een toilet potjesbezoek van Nora. Ze had kaka gedaan en zoals altijd moet ze dan handjes op de grond zetten zodat we haar poep deftig kunnen afkuisen. Tegenwoordig gaat dit al gepaard met protest want ze wil dat zelf doen maar dat gaat nog niet. Haar armen zijn nu eenmaal nog wat tekort om – zoals het hoort en zoals het er bij ons, meisjes, altijd is ingeramd -  van voor naar achter te wrijven. Ze wrijft altijd van achter naar voor en bij kaka is dat nu niet echt interessant. Maar bon, ik treed misschien een beetje teveel in detail…
Ze wil ook altijd eens kijken naar het stukje toiletpapier en is dan content als ze een beetje vuil (lees: kaka) ziet. (Oooh wat gaat ze ‘blij’ zijn als ze dit ooit binnen een jaar of 15 gaat lezen :))

Dus die keer, ze heeft gedaan en wij kuisen haar poep af en als wij klaar zijn, mag zij ook eens haar poep afkuisen met wat toiletpapier. Maar toen was het drama. Groot drama. Ze was al van in begin aan het zagen en roepen: “ik wil ook een piepetje (=papiertje)”. En toen ze eindelijk ook eens mocht wrijven met wat toiletpapier, keek ze teleurgesteld naar haar proper papiertje (ahja, want we kuisen haar poep deftig af) en begon ze hartverscheurend te huilen en was ze ontroostbaar:

“Mijn piepetje moet ook fuiiiiil siiiiiiijjjjjn.”

En toen we in de lach schoten, werd ze nog kwader, het dutske.

Musti is geen poes

Tijdens een van de vele luie zondagochtenden ten huize ‘patatjes’: Nora, Marie en de man des huizes zijn beneden klaarwakker tv aan het kijken, ‘t is te zeggen: de meisjes zijn klaarwakker  (reeds om 7u30, soms eens 8u, élke dag), de papa is eerder op ‘t gemak wakker aan het worden en de mama ligt nog te soezen in bed (zalig!).

Toen het kinderprogramma Musti begon, reageerde Marie enthousiast met een “psss, pssss!“. Waarmee ze dus “poes” bedoelt.
Waarop de vader van mijn kinderen zegt: “Ja juist, Marie, Musti is een poes.”
Maar dan reageert Nora plots heel verontwaardigd: “Ma nee papaaaa, dat is geen poes, want Moestie staat jecht en kjuipt niet!”
De gevatte reactie van papa luidde: “Aja, das waar...”

“Broodtomaat”

Deze week kwamen we ’s avonds tot de vaststelling dat we geen brood meer hadden. Dat gebeurt wel eens vaker, vooral in het weekend of als we verlof hebben, raar maar waar.
Jurgen schoot in zijn schoenen om naar de broodautomaat te gaan in de buurt en Nora mocht mee.

“We gaan na de broodtomaat eh papa?”
“Naar de brood-au-to-maat, zoeteke, dat is een machine dat brood geeft als we er centjes insteken. Want de bakker is al gesloten nu.”
“Ah, ok” zei ze terwijl ze wat bedenkelijk keek.

En weg waren ze.

Toen ze terugkwamen, mét brood, bracht manlief een verslagje uit.
Nora was superenthousiast om al het kleingeld van de papa in ‘t machine te smijten, ze glunderde toen er wit brood uitkwam, en riep nadien uitgelaten en vol verwachting: “En nu de tomaat eh papa!”

Raadseltje

In Nora haar klasje heeft vriendje Maxime een verjaardagskadootje uitgedeeld waar Nora heel graag mee speelt. En dan vraagt ze met haar extreme puppy-blik: “Mag ik me appesiene péleuh asjtebieft?”

Rarara, wat is momenteel haar lievelingsspeelgoed?

Niet zo moeilijk, denk ik… :)

Rad van tong

Dat onze eerstgeborene op korte tijd veel bijleren op school hebben we al gemerkt, amai niet. Grote knopen dicht- en opendoen zijn een makkie. Kleine knoopjes lukken soms ook al. Rits open-en dichtdoen. Jasje aan- en uitdoen uiteraard. Speldje in haar steken (uiteraard nog niet op de meest esthetische of praktische plaats maar ‘t zit wel behoorlijk vast). Schoenen met velcro aan- en uitdoen. Haar witte sandaaltjes met klassiek gespje dichtdoen lukt nog niet perfect maar wel bijna. Kleren uitdoen kan ze ongeveer helemaal, alleen vindt ze het meestal nog zo gemakkelijk als wij het doen.

En “tetteren” dat ze is beginnen doen, ongelofelijk! Haar zinnen worden steeds langer en complexer, niet altijd perfect uitgesproken maar ze doet haar best.

Maar wat vooral opvalt: ze is verdorie rad van tong geworden. Op bijna alles heeft ze een antwoord klaar. Soms grappig, soms wat minder grappig.

Een kleine bloemlezing:

Als we zeggen dat ze iets niet mag doen:

“Ja-wél, mag wél!” (inclusief overdreven boze blik)

“Ma kep da deze morge ook etaan!” of “me papa/mama ook etaan” (wat maar zelden klopt uiteraard)

“passop eh, a(ls) (jullie) ni fink sijn, ikke boos sijn  en tan (jullie) tege de kast (s)taan eh!” (met vermanend vingertje)

“passop eh, ik ga s(l)aan eh!” (wat door ons al iets minder positief onthaald wordt…)

Als we zeggen dat ze iets wel moet doen:

“Ik seg néén!” met handen in de zij en overdreven strenge blik

“Ma nee mama, éést teefee kijke, en tan antjes poeste“

Eerlijkheidshalve moet ik eraan toevoegen dat we in die twee laatste quotes vooral onszelf horen.
We krijgen duidelijk de rekening betaald van zelf (te)veel “eerst.. dan…” te gebruiken om haar tot iets te overhalen.
We staan regelmatig met onze mond vol tanden en ‘t zal er waarschijnlijk niet op verbeteren. Maar tegelijkertijd vind ik het heerlijk om te kunnen babbelen en redeneren en grapjes maken met ons oudste.

Papa?

Marie heeft een lichte identiteitscrisis. Als we haar vragen waar papa is,  priemt ze met haar beide wijsvingertjes in haar eigen buik en roept ze “papa, papa!“.

Er is gelukkig een logische verklaring voor. Om zijn jongste dochter duidelijk te maken dat hij wel degelijk haar papa is, priemt manlief namelijk ook met beide wijsvingers in zijn buik en zegt dan “ik ben papa“. Maar blijkbaar begrijpt Marie het concept van ‘wijzen’ nog niet zo goed en ziet ze het gewijs als een extra kunstje zoals “handjes klappen” of “kusje geven” en denkt ze dat als ze “papa” hoort, ze het kunstje van papa moet nadoen, namelijk met beide wijsvingertjes in haar eigen buik duwen …

Een nogal hardnekkige, moeilijk af te leren gewoonte, maar grappig is het wel! :)

1 2 3

Nora telt zo:

“vie vijf zesj zefeuh akt negeuh tien!”

Vanaf vier telt ze dus perfect tot tien. Maar 1 2 3 slaat ze consequent over. En ze wordt ook heel boos als we haar durven corrigeren.
Maar waarom slaat ze die eerste drie cijfertjes over? Omdat ze ze niet kent? Zou me verbazen, aangezien ze de andere cijfers perfect kent en 1 2 3 toch het vaakst gezegd en dus het makkelijkste aangeleerd wordt? Omdat ze soms graag tegendraads doet? Waarschijnlijk!

Cijfers boven de tien kent ze ook al, maar die zegt ze nog in totaal willekeurige volgorde:

“dettien zètien veetien zevetien aktien”

Een toffe

Elke keer Nora iets stout of ondeugend doet (zo wou ze onlangs bij haar meter ‘een klein beetje’ wasmiddel op de grond gieten…) en wij ons wat kwaad maken, zegt ze:

“Owa (=Nora) wel tof èh!”
En wij dan: “Neenee Nora, dat is niét tof!”

Het duurde even voor ik wist waarom ze dat zei. Maar plots viel mijn euro. Wij en haar meter zeggen namelijk vaak als ze iets stout of ondeugend doet:

“Moh Nora,  wat doe je nu? Gij zijt een toffe gij!”

Ironie is duidelijk nog niet aan haar besteed…