Marie is al reeds één en een half jaar ons meest geweldige jongste dochter.
Dat het snel gaat, dat moet ik jullie al lang niet meer vertellen, maar toch! De laatste twee maanden hebben we ze bijna letterlijk zien groeien (haar nieuwe sandaaltjes waren na drie weken te klein en haar kleedje dat toen nog halfweg haar kuitjes kwam, is nu een minikleedje geworden). Ook haar gedrag is enorm veranderd. Het blijft toch boeiend en fascinerend, telkens weer, zo een opgroeiend mensje.
Een (nogal uitgebreid) overzichtje van ons kleinste patat haar kunnen:
Taal:
Begrip: ze begrijpt veel. Hoewel ze soms ook wel eens graag doet alsof ze het niet begrijpt (of hoort). Eenvoudige en niet meer zo eenvoudige opdrachtjes lukken goed. Ze maakt ook associaties: als we vernoemen dat we ‘weg’ gaan, stapt ze al richting gang om zelf haar schoentjes uit de schoenenkast te halen.
Lichaamsdelen aanduiden: buik, voetjes, handjes, ogen, neus, mond, oor,…. En elke keer wil ze het lichaamsdeel aanduiden bij élke persoon die in haar buurt zit. En poppen tellen ook mee.
Productie: Marie zegt al vrij veel woordjes, véél meer dan Nora toen zij anderhalf was. Voorlopig is het nog vooral benoemen, hoewel ze de laatste tijd steeds meer haar woordenschat actief gebruikt als ze iets wil. Letterlijk elke dag komen er woordjes bij, dus volgend lijstje is een momentopname:
mama
papa
owa (Nora)
dada
nee
ja (veel minder dan nee)
kijk
shhht!
ziet
tutje
auw (op een heel zielig toontje en voor het minste pijntje)
awwo (hallo)
eteuh (eten)
namnam (njamnjam)
koek
béke (beker melk)
aas (kaas)
pita (pizza)
pata (pasta)
mèk (melk)
ietj(e) (rietje)
coco (choco)
book (boke)
papeuh (slapen)
kakkeuh (pakken)
tappeuh (stappen)
kaka
pipi
Boeba (Bumba)
poesj + jauw (poes + miauw)
koe
paad (paard)
vis
oefoef (doet de hond)
whaaa (doet de leeuw)
vieg (vlieg)
boem (bloem)
eusj (neus)
oog
kietje (kindje)
beebie (baby)
ba (bal)
oh! (als er iets valt of als er gemorst wordt)
dit
oto (auto)
pop
bil (bril)
Motoriek:
Grof: Stappen uiteraard (sinds 13,5 maanden), lopen (lees: snelwandelen met de armen stijf achter haar), op tenen staan, de trap op klimmen, de trap af klimmen op haar poep lukt nog niet helemaal, trapjes met steun tegen de muur, achteruit stappen, op haar autootje of schommelpaardje klimmen, op een stoel kruipen en staan, bukken en rechtstaan, trappelen, op de salontafel klimmen, beetje vooruitkruipen en er weer af klimmen, dansen (handjes elk om beurt in de lucht, rond haar as draaien, handjes draaien, door knietjes buigen, zwieren met de poep, hoofd heen en weer wiegen)
Fijn: Marie lijkt minder bezig te zijn met fijnmotorische activiteiten dan Nora. Ofwel interesseert het haar minder (Nora was al heel snel geboeid door puzzels) ofwel stimuleren we haar (onbewust) minder dan Nora om bvb. legpuzzels te maken? In boekjes bladeren lukt wel, hoewel ze nog vaak de blaadjes kreukt of scheurt. Heel frappant: Nora heeft vroeger zelden boekjes kapotgescheurd of flappen van boekjes kapotgetrokken. Zij had er al op 10 maanden plezier in om in tijdschriften en reclameboekjes te bladeren zonder ze kapot te maken en kon haar daar vrij lang mee bezighouden. Ik herinner mij de twee pamperdozen vol reclameboekjes op ons appartement in Gent nog heel goed. Flapboekjes die al bijna 3 jaar ongeschonden zijn, hebben nu wel afgescheurde flapjes. Maar los van het scheuren vindt ze boekjes wel leuk en interessant, vooral als er dieren in staan.
In legpuzzels is ze sinds kort ook geïnteresseerd. Een ronde vorm lukt, maar andere vormen nog niet. Wat ze wel heel plezant vindt, is de vormen uit de puzzel halen en ergens verbergen in een doos of kast of…
Tekenen zegt haar ook nog niet zoveel, hoogstens eens twee kriebels als Nora ook aan het tekenen is.
Haar kousen krijgt ze uit, gemakkelijke schoentjes ook. En ze doet pogingen om een rits open te krijgen.
Eten:
Wat is het zalig om een peuter te hebben dat zo graag, veel en met smaak eet! Hoewel Nora op 18 maanden ook nog heel graag en alles at…
Marie heeft wel een duidelijke voorkeur voor warme maaltijden. Dan kan ze gemakkelijk 2 borden opeten, soms bijna 3. Moeilijk te zeggen wat haar voorkeuren zijn, ongeveer alles, denk ik. Hoewel pasta toch wel het makkelijkste binnengaat. Op brood is ze iets minder verzot. Yoghurt valt ook wat minder in de smaak dan bij Nora. Fruit eet ze gelukkig wel graag, vooral aardbei. En banaan. En nectarine. En kiwi.
En zowel Nora als Marie is verzot op komkommer.
Sinds half juli drinkt ze zelfstandig uit een (gewone) beker. Water en melk en heel soms eens fruitsap.
Eten doet ze trouwens al lang helemaal zelf (van haar 16 maanden) met lepel en/of vork. O wee als we haar nog een hapje durven geven: het bord wordt in een franse colère op de grond gegooid.
Haar flesjes melk ’s morgens en ’s avonds zijn nu al aan het verdwijnen. ’s Morgens wil ze al een maand of twee geen flesje meer, ’s avonds bieden we haar nu ook geen flesje meer aan omdat ze er niet meer van drinkt. We zorgen wel dat ze bij het ontbijt en bij de boterhammen ’s avonds genoeg zoveel mogelijk melk drinkt en we zorgen ook nog voor een extra calciumboost via (smeer)kaasjes en yoghurt. ’s Avonds voor het slapengaan wil ze soms wel nog wat melk drinken uit een beker (met een rietje) maar niet meer uit een fles. Ik vind dat wel vroeg, zo geen flesjes meer. Maar als ze niet wil, wil ze niet. Drinken op de schoot uit een fles was trouwens al véél langer verleden tijd. Dat wou ze op 15 maanden al niet meer.
Slapen:
Sinds begin juli (16m) is ze overgeschakeld van 2 dutjes overdag naar eentje in de namiddag (een uur of 2). Gemakkelijk jong! Kunnen we eindelijk volwaardige uitstapjes plannen in de voormiddag. ’s Avonds gaat ze rond 20u slapen, in de vakantie was het meestal 20u30, en slaapt ze redelijk goed door tot 7u30. Gelukkig geen 6u30 meer. Tussen 22u en 23u wordt ze altijd wel nog eens wenend wakker. We laten haar dan een beetje water drinken en slaapt weer voort. ’s Nachts durft ze soms ook nog wel eens wakker worden om water te drinken. ‘t Begint gelijk een beetje een ambetante gewoonte te worden…
Marie kan zo blij en opgelucht zijn als ze weet dat ze mag gaan slapen. Heerlijk.
Net als Nora slaapt ze op haar buik met drie tutjes binnen handbereik (net als de mama, allez ja, enkel wat het slapen op de buik betreft uiteraard). Een favoriete slaapknuffel heeft ze niet (Nora ook niet), ondanks onze pogingen om het roze popje (gekocht toen ik zwanger was van Nora maar Nora heeft er nooit iets aan gevonden) of de olifant te introduceren als slaapknuffel. Een avondritueel is er nog niet echt, behalve kusjes geven aan iedereen en de bengelende vlindertjes aan haar plafondlamp slaapwel zeggen.
Ook op verplaatsing slaapt ze vlot in als ze moe is.
Spelen:
Marie kan vrij lang alleen spelen, maar nooit lang met hetzelfde (wat waarschijnlijk nog normaal is voor haar leeftijd). Zeker als Nora in de buurt is, speelt ze heel vluchtig en is ze teveel opgejaagd en geprikkeld. Met speelgoed geschikt voor haar leeftijd zal ze ook enkel spelen als ze alleen is. En dan nog. Opvallend is wel dat Marie al van in begin een voorkeur heeft voor auto’s (in tegenstelling tot Nora). Met als gevolg dat we een paar weken geleden voor de allereerste keer speelgoedauto’s en -bussen gekocht hebben J Andere toppers momenteel zijn: met pottekes en pannekes en bordjes en lepeltjes rondzeulen en ons ‘voederen’ + de zandbak + heel beginnend en pril fantasiespel met de poppen: de pop knuffelen (naast haar gezicht houden), de pop doen “papeuh” (op de grond leggen), pop eten geven en poep afkuisen (“kaka kaka kaka!”) En kuisen doet ze ook graag, vol overgave. Ze weet de kleenexdoekjes al goed staan. Oh, en naar Bumba kijken! Of Hopla. Gehypnotiseerd zit ze dan vanuit haar Nijntjes-zetel naar de tv te staren, af en toe uitbundig te lachen, in de handjes te klappen of extatisch “kijk kijk!” te roepen.
Ook heel opvallend: puzzelstukjes, blokken, en allerhande kleine spulletjes worden constant in doosjes, kasten, bakken gelegd en er weer uitgehaald. Oh, en schoenen! Ze is zot van schoenen: om in haar mond te steken, om zelf proberen aan te doen, om ons aan te doen, om zelf in de schoenenkast te gaan steken,…
Ze steekt trouwens nog heel veel, om niet te zeggen alles in haar mond. Ook iets waar Nora veel sneller mee gestopt is.
Minder leuke spelletjes (voor ons althans): de dvd’s een voor een uit het rek halen, op alle zichtbare knopjes duwen, van “awwooooo” doen met onze gsm, Nora’s spel ostentatief verstoren.
Karakter:
- Als ’t haar niet aanstaat, zullen we het geweten hebben! Als ze iets wil of niet wil, maakt ze dat zowel verbaal (krijsen, roepen) als niet verbaal (rood worden, een harde, verbeten trek rond de mond, vuistjes gebald, benen helemaal gestrekt ofwel snel trappelen met de beentjes) heel erg duidelijk. En als ze echt kwaad is, legt ze zich (zachtjes) neer op de grond om dan te klagen, te jammeren of luid te wenen. Ge-luk-kig is dat hysterisch gedoe de laatste tijd wel veel verminderd. Verminderd in frequentie, niet in hevigheid. Doordat ze steeds meer kan, meer begrijpt en zich ook steeds duidelijker kan maken, lijkt ze een pak minder gefrustreerd te zijn. Ze is makkelijker, sneller en langer tevreden.
Een klein vb.’je van haar koleriek kantje: als ze ’s avonds wakker wordt (tussen 22u en 23u), begin ze hysterisch te wenen, niet omdat ze ons wil zien ofzo, maar wel omdat ze moe is en boos is omdat ze wakker geworden is. Als we haar dan uit bed halen, wordt ze echt kwaad, krijst ze en duwt ze ons weg. Als we haar vragen of ze wat water wil, reageert ze niet, maar als we de beker in haar gezichtsveld houden, begint ze wel te drinken alsof haar leven ervan afhangt. Ze drinkt dan een halve beker water leeg, komt volledig tot rust, pakt haar tutje terug en wijst naar haar bedje (sinds kort zegt ze dan ook superschattig “papeuh”). We leggen haar terug neer en ze is meteen weer vertrokken.
- Tegelijkertijd is het ook een supervrolijk ding die – door bekenden – heel gemakkelijk aan het lachen te brengen is. Zeker als je haar buik of voeten kriebelt. Of als je haar blaaskusjes geeft in de nek. Ze wordt wakker al lachend (als ze uitgeslapen is) en ze gaat slapen al lachend. Het allerhardst lacht ze eigenlijk als we haar buik en nek inzepen, dan komt ze echt niet meer bij. Ze begint al te giechelen als ze het washandje nog maar ziet.
- Ze is ook vrij zelfstandig, in die zin dat ze het absoluut niet tof vindt als iemand haar zegt wat ze moet doen of hoe ze iets moet doen. Het liefst doet ze alles zelf en op haar eigen manier. Haar voorzichtig duidelijk maken dat je spaghetti gemakkelijker met een lepel eet in plaats van met een vork is riskeren dat haar bord spaghetti onzacht op de grond belandt. Ze wil ook niet teveel bemoeienis tijdens haar spel. Je kan haar wel iets tonen of voordoen (bvb. waar de vierkante blok in moet stoppen), en ze zal wel eens ongeïnteresseerd kijken om nadien toch haar eigen zin te doen: de doos opendoen en de blokjes er zo instoppen. Voordeel is wel dat ze, mits een kleine aansporing, lang en flink alleen kan spelen op die manier. Een klein plantrekkertje.
- Ze knuffelt eigenlijk wel graag, maar enkel als zij wil en op haar initiatief. Als ze moe is, kan ze wel heel lief komen hangen en knuffelen en haar hoofd in onze nek duwen.
Het mooiste knuffelmoment is als we haar gaan halen van de crèche: als ze ons ziet, spurt ze (terwijl ze tegelijkertijd trappelt van plezier) naar ons toe, extatisch schaterlachend, tgelijkertijd bijna huilend omdat het niet snel genoeg gaat. En als we haar pakken, grabbelt ze ons letterlijk vast: ze werpt haar armen rond onze nek en grijpt zich met haar vuistjes vast in onze schouders. En dan begint ze meteen “dada” te roepen en te zwaaien naar de kinderverzorgsters. Nog gauw een babbeltje slaan is er meestal niet bij…
- Ze is heel expressief met haar gezicht, of: ’t is nogal een smoelentrekkertje! Haar typische blik als ze iemand onbekend tegen haar praat, is geld waard, maar moeilijk te omschrijven. Een poging: het is alsof ze wel wil lachen, maar niet wil of durft waarbij ze haar mondje opendoet zoals een visje maar je toch ergens heel licht een glimlachtrekje ziet. Ze kijkt de vreemde persoon net niet aan, maar kijkt ostentatief met opengetrokken ogen lichtjes weg van hem/haar. En als de vreemde persoon te lang probeert contact te zoeken, draait ze haar gezicht helemaal weg.
Verder kan je ook enkel aan haar ogen zien als ze iets aan het doen is wat niet mag: een professionele slinkse, betrapte blik.
- Ze is verzot op haar grote zus. Als ze elkaar op een werkdag ’s avonds terugzien of ’s morgens als ze opstaan, gibberen ze allebei om ’t er luidst. Waarbij Marie meestal wint. Niet altijd, maar soms geven ze elkaar ook een knuffel en een kus. Om van te smelten! Anderzijds voelt ze zich soms ook ‘bedreigd’ door Nora: als Marie met iets aan het spelen is en Nora maakt aanstalten om in Marie’s buurt te komen, maakt Marie zich al op voorhand kwaad (krijsen, opspannen, verbeten blik) uit schrik dat Nora haar speelgoed zal afpakken. Soms terecht, soms onterecht: soms doet ze al zo als Nora gewoon durft te lachen naar haar…
Sociaal:
Marie is – vergeleken met Nora – meer verlegen en minder extravert naar anderen toe. Naar andere kindjes toe valt het nog mee: ze zal wel eerst rustig en ernstig observeren en als de kust veilig geacht wordt, zal ze naar een ander kindje toestappen, er vlakbij gaan staan en het aanstaren om zo te kunnen ‘meespelen’. Maar veel minder grenzeloos en gemakkelijk dan Nora deed en doet.
Naar volwassenen toe is ze wel erg verlegen en schuw. Als een vreemde volwassene tegen haar begint te praten, zal ze haar typisch verlegen gezichtje trekken (zoals hierboven beschreven) en als de toenadering te opdringerig wordt zou ze zich graag helemaal willen verstoppen tussen onze armen of benen. Zomaar op een andere schoot of andere arm gaan zitten, zal ze ook niet doen zonder protest. Hoewel we al gemerkt hebben dat ze zich bij sommige volwassenen wel meteen op haar gemak voelt en zelfs spontaan begint te lachen. Normaalgezien moet je veel moeite doen of veel tijd hebben om, als vreemde, een spontaan lachje te krijgen van Marie.
Zindelijkheid:
Vorige donderdag heeft ze kaka gedaan op het potje bij mijn mama! Ze is al een tijdje heel gefascineerd door het potjesgebeuren. Als grote zus op haar potje zit, staat ze er vlak naast : “pipi kaka!” te roepen. Sinds een paar weken zegt ze soms plots “kaka” en gaat ze op het potje zitten. Al enkele keren hebben we haar pamper uitgedaan en haar op potje gezet, zonder resultaat. Maar telkens deed ze 5 of 10 minuten later wel kaka in de pamper.
Vorige week deed ze hetzelfde bij haar ‘moeke’, mijn moeder deed haar pamper uit, zette Marie op het potje en – huppekee! – Marie deed rustig verder kaka op het potje.
Een toevalstreffer, maar toch. Ze begrijpt ‘het concept’ toch al een beetje.
Maar we gaan niet beginnen pushen maar volgen op ‘t gemak haar tempo. Als ze zelf aanstalten maakt om op ’t potje te zitten, zullen we haar er nog wel eens op zetten. Voor mij moet ze nog bijlange niet droog zijn. Dat ze maar eerst leert haar broek en pamper zelf open te doen, voor ze op ’t potje gaat…
En voor de rest is zien we ons klein drolleke-krullebolleke vrieje geirn!
Geplaatst door Tamara 
Geplaatst door Tamara 
Geplaatst door Tamara 
