Award

Ongelofelijk hoe deze award blogland doorkruist. En ik heb de eer om hem ook in ontvangst te nemen, tweemaal! Merci, Karen en Miestaflet!
In ruil mag ik 10 dingen met jullie delen die jullie nog niet weten over mij… Niet makkelijk! Weet ik veel wat ik hier al wel of niet verteld heb. En vooral: er zijn veel dingen die jullie niet weten maar die ik liever ook in het ongewisse laat, ahja.
Maar kijk, het is me toch gelukt om een lijstje te maken:

1. Ik heb platvoeten. Uitgesproken platvoeten. Mijn voetgewelf zakt gewoon ineen als een kaartenhuisje als ik plat op mijn voeten sta. Veel last heb ik er niet van, tenzij ik zwanger ben (en er ‘wat’ meer gewicht op mijn voetgewelven rust) of als ik te lang met schoenen zonder brug stap.
2. Ik heb heel lang getwijfeld wat ik zou doen na het 6de middelbaar. Niet getwijfeld dat ik zou voortstuderen, wel getwijfeld over welke richting. De kanshebbers waren rechten, psychologie of geneeskunde. Het is het laatste geworden. Vooral omdat het me mateloos boeit hoe het menselijk lichaam ineenzit en werkt, niet omdat ik later graag specialist of huisarts wou worden. Integendeel zelfs. Alleen drong de vraag wat ik eigenlijk wou gaan doen met geneeskunde zich pas op na een jaar of vijf studeren wat nog heel wat kopzorgen opgeleverd heeft.
   Ik ben er trouwens zeker van dat ik geen geneeskunde zou gedaan hebben, indien ik een ingangsexamen moest doen. Wij waren het laatste jaar dat dit niet moest doen. Of hoe een toekomst van iets kleins kan afhangen.
3. Ik heb een neuspiercing, maar dat hadden jullie misschien al gezien. Maar ik heb ook een tattoo. Dat wisten jullie nog niet he? :) Op mijn schouderblad. Rechts. Al 10 jaar of zo. Een jeugdzonde. Nuja, ik zie het niet echt als een zonde, misschien eerder een bevlieging. Hoewel ik er toen wel van overtuigd was dat ik er lang en goed over nagedacht had :) Spijt heb ik zeker niet, het is en blijft iets van mezelf en een herinnering aan hoe en wie ik toen was. En nog steeds ben. En? Zijn jullie al een beetje benieuwd naar wat voor tattoo er op mijn schouder staat te blinken? Tja, ik ga hier nu ook niet alles verklappen eh :)
4. Ik heb vroeger 5 jaar tekenacademie gevolgd. Het grappige is dat je dat absoluut niet zou zeggen als je me nu ziet sukkelen als ik iets moet tekenen. Ik was vooral goed in natekenen :) En nog vroegerder heb ik een paar jaar toestelturnen gevolgd.
5. Ik heb tot mijn 6 jaar geduimzuigd. Rond mijn 6 jaar moest ik geopereerd worden aan mijn poliepen, verbleef ik een nachtje in het ziekenhuis met een baxter aan mijn linkerarm. De arm waar mijn duim aan vasthangt waarop ik zoog. En waarop ik toen niet meer kon zuigen. Ik herinner me die nacht nog heel levendig: veel geween en weinig geslaap. Sindsdien ben ik afgekickt. ‘t Werd wel zo een beetje tijd natuurlijk.
6. Ik ben een stresskip. In plaats van te genieten van vanalles en nog wat, kan ik enkel denken aan wat er fout kan en zal gaan, wat er nog moet gebeuren, wat er misschien niet in orde is. En ook een beetje paranoïde en behoorlijk onzeker. Constant afvragen wat een ander denkt, vindt, zegt. En mijn gedrag daar voortdurend aan proberen aanpassen. Vermoeiend! Hoewel ik dat eigenlijk absoluut niet wil zijn.
   Maar! Ik merk verbetering op bij mezelf. Onder andere dankzij mijn ventje die mij daarin bewust en onbewust probeert te temperen.
7. Ik telefoneer niet graag. Zoals heel veel mensen heb ik via dit stokje mogen ontdekken :) Het rare is dat ik het niet erg vind om korte zakelijke telefoontjes te doen om iets te regelen, vragen of af te spreken. Maar ik vind het minder leuk om naar vrienden of familie te bellen om te vragen hoe het gaat of om eens af te spreken. Raar he. Niet omdat ik die mensen niet wil horen, integendeel. Ik weet eigenlijk niet waarom niet. Ik denk ergens angst voor stiltes die aan de telefoon veel ambetanter zijn dan in het echt. Als ik echt een concrete vraag heb, dan lukt het namelijk wel. En face-to-face gesprekken gaan gelukkig ook wel vlotjes. Tenzij bij mensen die ik niet goed ken, dan ben ik weer verlegen.
8. Ik kan maar gerust gaan slapen als ik weet wat ik en de meisjes de volgende dag zullen aandoen (en het moet nog klaarliggen ook). En dat is niet enkel om de ochtendrush wat vlotter en makkelijker te doen verlopen. Dat is vooral omdat ik echt niet kan slapen als ik niet weet wat ik ga aandoen. En voor een speciale gelegenheid of feestje of zo weet ik het liefst al een paar dagen op voorhand voor mijn eigen gemoedsrust. En ik hou van plannetjes en lijstjes. Ik ben er zelfs gek op. Als mijn man en ik samen verlof hebben, moét ik een overzichtje maken en de dagen plannen. En dat zijn echt niet enkel onaangename taakjes (vooraleer je massaal manlief gaat beklagen :p), maar ook leuke dingen. Maar een verlof is nu eenmaal een ideale gelegenheid om ons huis en tuin wat verder af te werken en dat moet gepland en genoteerd worden. Dan pas is er rust in mijn hoofd. En soms blijft er al eens een dagje blanco ook: hoe wild is dat!? Ook nu tijdens mijn ouderschapsverlof heb ik een “To Do”-lijstje waarbij ik me telkens oprecht gelukkig en euforisch voel als ik iets kan doorstrepen. Ik word trouwens al een pak rustiger als ik al die dingen die nog moeten gedaan worden en die mij onrustig maken al gewoon overzichtelijk in een lijstje kan zetten. Een controlefreak? Ik? Moh.
9. Exact 6 jaar geleden ben ik in 6 maanden 24 kilo vermagerd. ‘t Was nodig ook. Via Weight Watchers. Niet via bijeenkomsten, maar op mijn eentje. Ben ik best wel trots op eigenlijk. Ik kan me nu trouwens nog nauwelijks voorstellen hoe ik dat klaargespeeld heb, want nu lukt het me nog niet om 6 kilo te vermageren in 24 weken…
10. Vandaar: Sinds maandag 26 oktober ga ik er weer (en weer) eens voor om nog wat te vermageren. Ik modder opnieuw een hele tijd maar wat aan met halfslachtige voornemens om nu echt eens op mijn eten te letten maar toch verzin ik telkens wel een excuus om toch dat stuk chocola voor de tv op te eten. Ik probeer opnieuw mijn eten te wegen en punten te tellen. Maar verdorie, dat is echt niet gemakkelijk als je niet enkel voor jezelf kookt.
    Maar ik ga er deze keer echt wel voor. Weg met die spannende broeken!

De award doorgeven ga ik niet doen wegens – ehm – vooral te lui. Maar: als je 10 dingen kwijt wil over jezelf: vangen!

Over een pot appelmoes.

Wat doe je als je tijdens het koken een pot appelmoes niet openkrijgt? En dan bedoel ik echt.niet.open.krijgen. Alles heb ik geprobeerd. Op de ‘poep’ van de pot kloppen, eens schudden met de pot, proberen opendraaien met een handdoek en zelfs de truuk die anders àltijd werkt: een brede elastiek rond het deksel spannen en dan deksel proberen opendraaien. Maar zelfs dat werkte niet.

Ik weet niet wat jullie zouden doen, maar ik heb eens buitengekeken. En ik zag bij de buren een iets oudere man werken aan het tuinhuisje van de buren en ik ben met mijn pot appelmoes in mijn handen en mijn handdoek over mijn schouder op de man afgestapt en heb heel zielig gevraagd of hij mijn pot appelmoes kon openmaken. Hoe cliché, niet waar? En het is hem gelukt, al zag ik dat ook hij eens goed moest wringen. Dus het lag niet aan mij (troostte ik mezelf).

Ohja, ik heb iets lekkers klaargemaakt met die pot appelmoes. Een receptje dat ik bij de fameuze wedstrijd van ons Anna heb gehaald. Ik heb àlle receptjes uit de reacties trouwens overzichtelijk in een word-document gezet en al heel vaak gebruikt! Superhandig. Het was Tess die als eerste reageerde met het heerlijke recept van de appelmoes-gehakt-ovenschotel.
Echt een aanrader. Heel makkelijk, relatief snel en mijn dochters vonden het heel lekker. Zelfs Nora die in begin nochtans niet zo enthousiast was, maar toch proefde (haar eetgedrag is fameus verbeterd de laatste tijd trouwens) en het “eel jekkej” vond! Zelfs de “apeluje” (lees: chapelure) die ze eerst niet moest hebben, vond ze op het einde lekker.

Ik ga ‘t nog bijna leuk vinden om te koken. Bijna.

Geen kleurig zakje

De kogel is door de kerk. Ik heb eindelijk beslist waarmee ik Nora haar klasgenootjes en juf ga trakteren. Cupcakejes in van die witte cupcakepapiertjes met gekleurde suikerdingetjes erover. Een idee gepikt van hier, hier en hier. Enkel dat en geen extra cadeautje of prulletje.

Ik krijg nu al kriebels in mijn buik van de stress als ik nog maar aan mijn bakplan denk. Dit weekend komt er alleszins eerst een proefdraaisessie. En volgende week is het dan voor echt. Alleen weet ik nog steeds niet goed wanneer ik in godsnaam die cakejes ga bakken. Vrijdag is ze jarig en donderdagnamiddag gaan manlief en ik nog eens op stap tot donderdagavond (laat). Dus ofwel moet ik ’s avonds laat nog beginnen bakken, als ik doodmoe ben en dus minder geduldig en dus een grotere kans op mislukking. Ofwel probeer ik alvast donderdagmiddag het deeg klaar te maken voor ik vertrek.
Ik zou nog kunnen kiezen voor een snelle oplossing: gewoon elk een koekje of rozijntjes of stukje fruit, maar nu ik het in mijn hoofd gehaald heb om te trakteren met een eigen baksel, wil ik dat dus ook per se doen. Al kost het me bloed, zweet en tranen. Hoewel de Herta-mix soms ook wel nog aanlokkelijk lijkt…

Ik heb vandaag van die witte cupcakepapiertjes gekocht, maar eigenlijk weet ik begot niet wat ik daarmee precies moet aanvangen. Bestaat er een bakplaat met geribbelde bakvormpjes waarin je die papiertjes kan insteken? Indien neen, wat moet ik dan in hemelsnaam doen met die papiertjes? Indien ja, zouden ze dat in de Aveve hebben?

Stress, maat, stress!
En dan heb ik het nog niet over haar kroon die ik zelf wil maken. Niet zomaar een kroon, neen, een kroon die de kroon van vorig jaar overtreft. Maar ik heb een heuse tutorial gevonden op het net, dus geen nood. Denk ik.

Van bakkertje spelen

Gisterenvoormiddag heb ik meer dan 100 van deze koekjes gebakken. Oefening baart kunst. Niet dat mijn koekjes kunst zijn, maar ze werden wel steeds lekkerder en lekkerder.

Ik heb vier keer deeg gemaakt (ik dufde de hoeveelheden niet gewoon x 4 doen en heb dus elke keer een nieuwe klomp deeg gemaakt…). De eerste deeg was niet goed: te plakkerig, niet echt vast. Waarschijnlijk omdat de boter wat te warm was? De andere 3 ‘degen’ waren wel ok. Van elke klomp deeg kon ik een 35 tal bolletjes rollen, denk ik. En er konden maximum 25 koekjes per keer in de oven. De oven heeft nogal toeren gedraaid!

Enkele dingen die ik al doende geleerd heb of – àla “SOS Piet” – : “wat hebben we vandaag heleerd?”:

1. De boter mag niet te koud (lastig om te mengen!) en niet te warm (slap deeg en slappe koekjes!) zijn

2. Als de deeg in balletjes gerold is en ze kunnen niet meteen in de oven: even in de koelkast zetten. Anders worden ze weer te slap. Enfin, dat was mijn ervaring althans.

3. Altijd het recept dubbel checken en er niet vanuitgaan dat het 10 minuten bakken is terwijl ze eigenlijk een kwartier in de oven moeten staan.

Aanleiding van mijn 2 uur (!) gezwoeg en gebak in de keuken: vandaag is het mijn laatste werkdag. ‘t Is te zeggen: de laatste dag in één van de twee vestigingen waar ik werk. En ik wou mijn dierbare collegaatjes trakteren op self-made-chocolate-cookies.
En ik zou ik niet zijn als ik vorige zondag al geen proefbaksessie zou gehouden hebben vooraleer aan het echte werk te beginnen. Zeker na de eerste keer.

Maar dankzij de emailsgewijze tips van Sara is het deze keer wel (beter) gelukt! Waarvoor bij deze nog eens nen welgemeende merci!
Zeker de koekjes van laatste 3 degen zijn best wel lekker. En gelukkig hebben mijn proefkonijnen, lees collega’s, dit ondertussen ook al beaamd.
Nora en Marie (vooral Nora eigenlijk) vinden ze ook lekker. Mijn belangrijkste jury, want die liegen (nog) niet om bestwil ;)

En hoewel het resultaat wel leuk en lekker is en hoewel ik best wel trots ben, toch denk ik dat dat bakgedoe niet echt iets voor mij is. Of toch niet op heel regelmatige basis. Stress dat ik altijd heb, maar stress! Constant schrik dat het gaat mislukken, constant met mijn neus tegen de oven en panikeren omdat de koekjes te laat opstijven, of te vochtig blijven of aanbakken, constant met een vork in de koekjes prikken om te zien of ze wat hard worden, verschillende keren proeven of ze écht wel gelukt zijn, iedereen in mijn buurt afblaffen, op mijn tanden bijten omdat Nora wil (en mag) helpen maar ik strontnerveus loop omdat ze soms een heel klein beetje in de weg loopt (en alle chocoladestukjes al op voorhand wil opeten),…

En toch, toch zal ik binnenkort weer van bakkertje mogen/moeten spelen want het is binnenkort Nora’s verjaardag en dan wil ik haar klasje wel trakteren met een eigen – hopelijk lekker – baksel.
Een appelcake. Of een appeltaart. Of nog eens iets met chocolade. Of koekjes in een vormpje, ook wel leuk. Of…

Eenvoudige (een-vou-di-ge) , lékkere receptjes zijn altijd welkom!

Zumba

Vraag: Wat hebben de activiteiten lopen en zwemmen met elkaar gemeen?
Antwoord: Goeie voornemens van mezelf die een stille dood zijn gestorven.
Alhoewel ik toch nog graag af en toe nog wat zou willen lopen. Maar niet ’s avonds want dat hou ik niet vol. Misschien moet ik maar een nieuw voornemen maken en proberen om vanaf september (en halftijds werken) minstens één keer per week een moment te vinden om te lopen.

Maar soit. Terzake. Ik ben gisteren, samen met mijn schoonzus, voor de eerste keer gaan Zumba-en! Tof, jong! Leuke, aanstekelijke, ritmische muziek, gevarieerde danspasjes, maar vooral: niet al te moeilijke danspasjes. Hoewel ik soms toch niet helemaal meekon, moet ik eerlijk toegeven. Maar maakt niet uit, dan spring ik gewoon maar voort op het ritme.

Volgende week nog van dat!

Uitbreiding

Welgeteld 24 uur, slechts 24 uur, heb ik jullie in spanning kunnen houden. Dat valt toch mee, niet? Ik ben dan ook zo enthousiast en zo blij dat ik het aan iedereen zou willen verkondigen. En bovendien ben ik zelf nogal extreem nieuwsgierig en kan ik er zelf niet goed tegen als iemand mij zo curieus maakt en in spanning houdt. En toch doe ik het nu zelf, omdat het stiekem wel een heel klein beetje leuk is om anderen zo nieuwsgierig te maken.  ”Ma mama toch!” zou Nora zeggen.

Maar nu heb ik het nog steeds niet gezegd, zeker?

Wel, in september komt er uitbreiding! Neen, nope, njet, niét van ons gezin. Van een eventueel derde patatje is hier absoluut nog geen sprake trouwens. (sorry Isabel, de pil wordt nog steeds met veel overgave en heel trouw geslikt :p) Het is momenteel meer dan druk genoeg met onze twee lieve, kleine energievreters.

Er komt wel uitbreiding van mijn gezin…sleven! Ik ga niet veranderen van werk, ik werk nog te graag waar ik werk om te veranderen, maar ik ga wel tijdelijk minder werken (zoals de meesten onder jullie al juist vermoedden). Vanaf september neem ik een jaar halftijds ouderschapsverlof op. Een jaar 50% werken dus, in plaats van voltijds.

En wat kijk ik daarnaar uit. Nora enkele dagen van de week zelf kunnen gaan halen van school, meer quality-time met Marie, meer tijd voor het huishouden, meer tijd (hoop ik toch) voor al die dingen die ik maar blijf uitstellen.
Een evenwichtigere combinatie van werk en gezin zodat ik meer kan genieten van mijn gezin én van mijn werk. Voltijds werken en twee kleine kindjes, het lukt allemaal wel, maar toch heb ik vaak het gevoel dat het vooral een rush is om alles en iedereen op tijd in orde te krijgen, waarbij het genieten soms in het gedrang komt. En ik heb ook nood aan meer rustmomenten, zowel met als zonder patatjes.
Het zal mij alleszins heel erg deugd doen, zo een mini-sabbatjaartje. En ook mijn twee meiden zullen het appreciëren, vermoed ik.

Voila, dit was het. Heel leuk nieuws, maar ook niet zo spectaculair, denk ik dan, om er wakker van te liggen, arme Ed ;)

Geduld!

Ik moet jullie nog de ‘grote verandering’ die in september begint nog meedelen, merk ik.
Maar ‘t zal niet voor nu zijn. Vanavond misschien. Of morgen. Ten laatste overmorgen!

Geen nood, het is niets spectaculairs hoor. Voor jullie toch niet, voor mij is het wel iets waar ik enorm naar uitkijk en waar ik heel blij mee ben!

Wordt vervolgd :)

Het toppunt…

… van pessimisme:

Op vrijdag wel blij zijn dat het weekend is maar toch vooral denken dat het weer veel te snel zondagavond zal zijn en daardoor nu al ambetant lopen.
Maar ik probeer die negatieve gedachte te verdringen en te genieten. En te slapen tussendoor.

Man man, wat heb ik nood aan vakantie. Nog 3,5 weken. Dan heb ik vakantie tot 20 augustus, hoera! (Dus neen, ik mag eigenlijk niet klagen, maar ik doe het toch).

En vanaf september verandert er nog iets… Maar dat is voor een volgend postje.
Nu is het 21u30 en ga ik slapen, net als gisteren, want het is hoognodig.

Lopen

Ik schrok er zelf van dat het al bijna twee weken geleden was, maar ik ben vandaag nog eens gaan lopen. Mijn voornemen van liefst 2, maar zeker 1 keer per week te gaan lopen is blijkbaar nogal lastig vol te houden. Het mij niet goed voelen in mijn vel van vorige week en de extreme vermoeidheid zullen wel de grootste boosdoeners zijn.

Maar het schuldgevoel primeerde vandaag en ook al ben ik niet gewoon van in de voormiddag te gaan lopen en ook al was ik nog behoorlijk moe, toch heb ik mij in mijn sporttenue’tje gehesen terwijl de meisjes met de papa aan het badderen waren.

En – hou u vast! – ik heb niet 4 km, maar wel 6 km gelopen! Zes! 3 toertjes in plaats van 2 toertjes. Zo ben ik dan wel, àls ik dan ga lopen, ben ik niet snel content en wil ik steeds mijn eigen grenzen verleggen. Toen ik begon was 4 km wel ok, maar het lopen ging verrassend goed en toen wou ik minstens nog een half derde toertje lopen maar eens het zover was, heb ik maar gewoon een volledige derde toer gedaan.
Maar amai! ‘t Was behoorlijk lastig. Vooral omdat het redelijk bergop gaat op het einde van de route. Ik was stikkapot toen ik terug binnen kwam gestrompeld. Naar adem happen, hoesten, puffen zweten, de hele reutemeteut.

Een sprintje op het einde kon er deze keer niet meer aan af :)

That look u give that guy

Dit is momenteel mijn kippenvel-liedje. Niet alleen omdat de stem van E. zo ongelofelijk mooi is en de tekst aangrijpend is, maar ook omdat Eels bij mij puur jeugdsentiment is. Ik heb u-ren, da-gen geluisterd naar Eels, de teksten geanalyseerd, ondergedompeld in zelfmedelijden want het leven als late tiener en prille twintiger kan soms toch o zo dramatisch zijn :)

En ik ben zeker niet de enige Eels-fan!