éénjaareneenhalf

Marie is al reeds één en een half jaar ons meest geweldige jongste dochter.
Dat het snel gaat, dat moet ik jullie al lang niet meer vertellen, maar toch! De laatste twee maanden hebben we ze bijna letterlijk zien groeien (haar nieuwe sandaaltjes waren na drie weken te klein en haar kleedje dat toen nog halfweg haar kuitjes kwam, is nu een minikleedje geworden). Ook haar gedrag is enorm veranderd. Het blijft toch boeiend en fascinerend, telkens weer, zo een opgroeiend mensje.

Een (nogal uitgebreid) overzichtje van ons kleinste patat haar kunnen:

Taal:
Begrip: ze begrijpt veel. Hoewel ze soms ook wel eens graag doet alsof ze het niet begrijpt (of hoort). Eenvoudige en niet meer zo eenvoudige opdrachtjes lukken goed. Ze maakt ook associaties: als we vernoemen dat we ‘weg’ gaan, stapt ze al richting gang om zelf haar schoentjes uit de schoenenkast te halen.
Lichaamsdelen aanduiden: buik, voetjes, handjes, ogen, neus, mond, oor,…. En elke keer wil ze het lichaamsdeel aanduiden bij élke persoon die in haar buurt zit. En poppen tellen ook mee.

Productie: Marie zegt al vrij veel woordjes, véél meer dan Nora toen zij anderhalf was. Voorlopig is het nog vooral benoemen, hoewel ze de laatste tijd steeds meer haar woordenschat actief gebruikt als ze iets wil. Letterlijk elke dag komen er woordjes bij, dus volgend lijstje is een momentopname:

mama
papa
owa (Nora)
dada
nee
ja (veel minder dan nee)
kijk
shhht!
ziet
tutje
auw (op een heel zielig toontje en voor het minste pijntje)
awwo (hallo)
eteuh (eten)
namnam (njamnjam)
koek
béke (beker melk)
aas (kaas)
pita (pizza)
pata (pasta)
mèk (melk)
ietj(e) (rietje)
coco (choco)
book (boke)
papeuh (slapen)
kakkeuh (pakken)
tappeuh (stappen)
kaka
pipi
Boeba (Bumba)
poesj + jauw (poes + miauw)
koe
paad (paard)
vis
oefoef (doet de hond)
whaaa (doet de leeuw)
vieg (vlieg)
boem (bloem)
eusj (neus)
oog
kietje (kindje)
beebie (baby)
ba (bal)
oh! (als er iets valt of als er gemorst wordt)
dit
oto (auto)
pop
bil (bril)

Motoriek:
Grof: Stappen uiteraard (sinds 13,5 maanden), lopen (lees: snelwandelen met de armen stijf achter haar), op tenen staan, de trap op klimmen, de trap af klimmen op haar poep lukt nog niet helemaal, trapjes met steun tegen de muur, achteruit stappen, op haar autootje of schommelpaardje klimmen, op een stoel kruipen en staan, bukken en rechtstaan, trappelen, op de salontafel klimmen, beetje vooruitkruipen en er weer af klimmen, dansen (handjes elk om beurt in de lucht, rond haar as draaien, handjes draaien, door knietjes buigen, zwieren met de poep, hoofd heen en weer wiegen)

Fijn: Marie lijkt minder bezig te zijn met fijnmotorische activiteiten dan Nora. Ofwel interesseert het haar minder (Nora was al heel snel geboeid door puzzels) ofwel stimuleren we haar (onbewust) minder dan Nora om bvb. legpuzzels te maken? In boekjes bladeren lukt wel, hoewel ze nog vaak de blaadjes kreukt of scheurt. Heel frappant: Nora heeft vroeger zelden boekjes kapotgescheurd of flappen van boekjes kapotgetrokken. Zij had er al op 10 maanden plezier in om in tijdschriften en reclameboekjes te bladeren zonder ze kapot te maken en kon haar daar vrij lang mee bezighouden. Ik herinner mij de twee pamperdozen vol reclameboekjes op ons appartement in Gent nog heel goed. Flapboekjes die al bijna 3 jaar ongeschonden zijn, hebben nu wel afgescheurde flapjes. Maar los van het scheuren vindt ze boekjes wel leuk en interessant, vooral als er dieren in staan.
In legpuzzels is ze sinds kort ook geïnteresseerd. Een ronde vorm lukt, maar andere vormen nog niet. Wat ze wel heel plezant vindt, is de vormen uit de puzzel halen en ergens verbergen in een doos of kast of…
Tekenen zegt haar ook nog niet zoveel, hoogstens eens twee kriebels als Nora ook aan het tekenen is.
Haar kousen krijgt ze uit, gemakkelijke schoentjes ook. En ze doet pogingen om een rits open te krijgen.

Eten:
Wat is het zalig om een peuter te hebben dat zo graag, veel en met smaak eet! Hoewel Nora op 18 maanden ook nog heel graag en alles at…
Marie heeft wel een duidelijke voorkeur voor warme maaltijden. Dan kan ze gemakkelijk 2 borden opeten, soms bijna 3. Moeilijk te zeggen wat haar voorkeuren zijn, ongeveer alles, denk ik. Hoewel pasta toch wel het makkelijkste binnengaat. Op brood is ze iets minder verzot. Yoghurt valt ook wat minder in de smaak dan bij Nora. Fruit eet ze gelukkig wel graag, vooral aardbei. En banaan. En nectarine. En kiwi.
En zowel Nora als Marie is verzot op komkommer.
Sinds half juli drinkt ze zelfstandig uit een (gewone) beker. Water en melk en heel soms eens fruitsap.
Eten doet ze trouwens al lang helemaal zelf (van haar 16 maanden) met lepel en/of vork. O wee als we haar nog een hapje durven geven: het bord wordt in een franse colère op de grond gegooid.
Haar flesjes melk ’s morgens en ’s avonds zijn nu al aan het verdwijnen. ’s Morgens wil ze al een maand of twee geen flesje meer, ’s avonds bieden we haar nu ook geen flesje meer aan omdat ze er niet meer van drinkt. We zorgen wel dat ze bij het ontbijt en bij de boterhammen ’s avonds genoeg zoveel mogelijk melk drinkt en we zorgen ook nog voor een extra calciumboost via (smeer)kaasjes en yoghurt.  ’s Avonds voor het slapengaan wil ze soms wel nog wat melk drinken uit een beker (met een rietje) maar niet meer uit een fles. Ik vind dat wel vroeg, zo geen flesjes meer. Maar als ze niet wil, wil ze niet. Drinken op de schoot uit een fles was trouwens al véél langer verleden tijd. Dat wou ze op 15 maanden al niet meer.

Slapen:
Sinds begin juli (16m) is ze overgeschakeld van 2 dutjes overdag naar eentje in de namiddag (een uur of 2). Gemakkelijk jong! Kunnen we eindelijk volwaardige uitstapjes plannen in de voormiddag. ’s Avonds gaat ze rond 20u slapen, in de vakantie was het meestal 20u30, en slaapt ze redelijk goed door tot 7u30. Gelukkig geen 6u30 meer. Tussen 22u en 23u wordt ze altijd wel nog eens wenend wakker. We laten haar dan een beetje water drinken en slaapt weer voort. ’s Nachts durft ze soms ook nog wel eens wakker worden om water te drinken. ‘t Begint gelijk een beetje een ambetante gewoonte te worden…
Marie kan zo blij en opgelucht zijn als ze weet dat ze mag gaan slapen. Heerlijk.
Net als Nora slaapt ze op haar buik met drie tutjes binnen handbereik (net als de mama, allez ja, enkel wat het slapen op de buik betreft uiteraard). Een favoriete slaapknuffel heeft ze niet (Nora ook niet), ondanks onze pogingen om het roze popje (gekocht toen ik zwanger was van Nora maar Nora heeft er nooit iets aan gevonden) of de olifant te introduceren als slaapknuffel. Een avondritueel is er nog niet echt, behalve kusjes geven aan iedereen en de bengelende vlindertjes aan haar plafondlamp slaapwel zeggen.
Ook op verplaatsing slaapt ze vlot in als ze moe is.

Spelen:
Marie kan vrij lang alleen spelen, maar nooit lang met hetzelfde (wat waarschijnlijk nog normaal is voor haar leeftijd). Zeker als Nora in de buurt is, speelt ze heel vluchtig en is ze teveel opgejaagd en geprikkeld. Met speelgoed geschikt voor haar leeftijd zal ze ook enkel spelen als ze alleen is. En dan nog. Opvallend is wel dat Marie al van in begin een voorkeur heeft voor auto’s (in tegenstelling tot Nora). Met als gevolg dat we een paar weken geleden voor de allereerste keer speelgoedauto’s en -bussen gekocht hebben J Andere toppers momenteel zijn: met pottekes en pannekes en bordjes en lepeltjes rondzeulen en ons ‘voederen’ + de zandbak + heel beginnend en pril fantasiespel met de poppen: de pop knuffelen (naast haar gezicht houden), de pop doen “papeuh” (op de grond leggen), pop eten geven en poep afkuisen (“kaka kaka kaka!”) En kuisen doet ze ook graag, vol overgave. Ze weet de kleenexdoekjes al goed staan. Oh, en naar Bumba kijken! Of Hopla. Gehypnotiseerd zit ze dan vanuit haar Nijntjes-zetel naar de tv te staren, af en toe uitbundig te lachen, in de handjes te klappen of extatisch “kijk kijk!” te roepen.
Ook heel opvallend: puzzelstukjes, blokken, en allerhande kleine spulletjes worden constant in doosjes, kasten, bakken gelegd en er weer uitgehaald. Oh, en schoenen! Ze is zot van schoenen: om in haar mond te steken, om zelf proberen aan te doen, om ons aan te doen, om zelf in de schoenenkast te gaan steken,…
Ze steekt trouwens nog heel veel, om niet te zeggen alles in haar mond. Ook iets waar Nora veel sneller mee gestopt is.
Minder leuke spelletjes (voor ons althans): de dvd’s een voor een uit het rek halen, op alle zichtbare knopjes duwen, van “awwooooo” doen met onze gsm, Nora’s spel ostentatief verstoren.

Karakter:
- Als ’t haar niet aanstaat, zullen we het geweten hebben! Als ze iets wil of niet wil, maakt ze dat zowel verbaal (krijsen, roepen) als niet verbaal (rood worden, een harde, verbeten trek rond de mond, vuistjes gebald, benen helemaal gestrekt ofwel snel trappelen met de beentjes) heel erg duidelijk. En als ze echt kwaad is, legt ze zich (zachtjes) neer op de grond om dan te klagen, te jammeren of luid te wenen. Ge-luk-kig is dat hysterisch gedoe de laatste tijd wel veel verminderd. Verminderd in frequentie, niet in hevigheid. Doordat ze steeds meer kan, meer begrijpt en zich ook steeds duidelijker kan maken, lijkt ze een pak minder gefrustreerd te zijn. Ze is makkelijker, sneller en langer tevreden.
Een klein vb.’je van haar koleriek kantje: als ze ’s avonds wakker wordt (tussen 22u en 23u), begin ze hysterisch te wenen, niet omdat ze ons wil zien ofzo, maar wel omdat ze moe is en boos is omdat ze wakker geworden is. Als we haar dan uit bed halen, wordt ze echt kwaad, krijst ze en duwt ze ons weg. Als we haar vragen of ze wat water wil, reageert ze niet, maar als we de beker in haar gezichtsveld houden, begint ze wel te drinken alsof haar leven ervan afhangt. Ze drinkt dan een halve beker water leeg, komt volledig tot rust, pakt haar tutje terug en wijst naar haar bedje (sinds kort zegt ze dan ook superschattig “papeuh”). We leggen haar terug neer en ze is meteen weer vertrokken.
- Tegelijkertijd is het ook een supervrolijk ding die – door bekenden – heel gemakkelijk aan het lachen te brengen is.  Zeker als je haar buik of voeten kriebelt. Of als je haar blaaskusjes geeft in de nek. Ze wordt wakker al lachend (als ze uitgeslapen is) en ze gaat slapen al lachend. Het allerhardst lacht ze eigenlijk als we haar buik en nek inzepen, dan komt ze echt niet meer bij. Ze begint al te giechelen als ze het washandje nog maar ziet.
- Ze is ook vrij zelfstandig, in die zin dat ze het absoluut niet tof vindt als iemand haar zegt wat ze moet doen of hoe ze iets moet doen. Het liefst doet ze alles zelf en op haar eigen manier. Haar voorzichtig duidelijk maken dat je spaghetti gemakkelijker met een lepel eet in plaats van met een vork is riskeren dat haar bord spaghetti onzacht op de grond belandt. Ze wil ook niet teveel bemoeienis tijdens haar spel. Je kan haar wel iets tonen of voordoen (bvb. waar de vierkante blok in moet stoppen), en ze zal wel eens ongeïnteresseerd kijken om nadien toch haar eigen zin te doen: de doos opendoen en de blokjes er zo instoppen. Voordeel is wel dat ze, mits een kleine aansporing, lang en flink alleen kan spelen op die manier. Een klein plantrekkertje.
- Ze knuffelt eigenlijk wel graag, maar enkel als zij wil en op haar initiatief. Als ze moe is, kan ze wel heel lief komen hangen en knuffelen en haar hoofd in onze nek duwen.
Het mooiste knuffelmoment is als we haar gaan halen van de crèche: als ze ons ziet, spurt ze (terwijl ze tegelijkertijd trappelt van plezier) naar ons toe, extatisch schaterlachend, tgelijkertijd bijna huilend omdat het niet snel genoeg gaat. En als we haar pakken, grabbelt ze ons letterlijk vast: ze werpt haar armen rond onze nek en grijpt zich met haar vuistjes vast in onze schouders. En dan begint ze meteen “dada” te roepen en te zwaaien naar de kinderverzorgsters. Nog gauw een babbeltje slaan is er meestal niet bij…
- Ze is heel expressief met haar gezicht, of: ’t is nogal een smoelentrekkertje! Haar typische blik als ze iemand onbekend tegen haar praat, is geld waard, maar moeilijk te omschrijven. Een poging: het is alsof ze wel wil lachen, maar niet wil of durft waarbij ze haar mondje opendoet zoals een visje maar je toch ergens heel licht een glimlachtrekje ziet. Ze kijkt de vreemde persoon net niet aan, maar kijkt ostentatief met opengetrokken ogen lichtjes weg van hem/haar. En als de vreemde persoon te lang probeert contact te zoeken, draait ze haar gezicht helemaal weg.
Verder kan je ook enkel aan haar ogen zien als ze iets aan het doen is wat niet mag: een professionele slinkse, betrapte blik.
- Ze is verzot op haar grote zus. Als ze elkaar  op een werkdag ’s avonds terugzien of ’s morgens als ze opstaan, gibberen ze allebei om ’t er luidst. Waarbij Marie meestal wint. Niet altijd, maar soms geven ze elkaar ook een knuffel en een kus. Om van te smelten! Anderzijds voelt ze zich soms ook ‘bedreigd’ door Nora: als Marie met iets aan het spelen is en Nora maakt aanstalten om in Marie’s buurt te komen, maakt Marie zich al op voorhand kwaad (krijsen, opspannen, verbeten blik) uit schrik dat Nora haar speelgoed zal afpakken. Soms terecht, soms onterecht: soms doet ze al zo als Nora gewoon durft te lachen naar haar…

Sociaal:
Marie is – vergeleken met Nora – meer verlegen en minder extravert naar anderen toe. Naar andere kindjes toe valt het nog mee: ze zal wel eerst rustig en ernstig observeren en als de kust veilig geacht wordt, zal ze naar een ander kindje toestappen, er vlakbij gaan staan en het aanstaren om zo te kunnen ‘meespelen’. Maar veel minder grenzeloos en gemakkelijk dan Nora deed en doet.
Naar volwassenen toe is ze wel erg verlegen en schuw. Als een vreemde volwassene tegen haar begint te praten, zal ze haar typisch verlegen gezichtje trekken (zoals hierboven beschreven) en als de toenadering te opdringerig wordt zou ze zich graag helemaal willen verstoppen tussen onze armen of benen. Zomaar op een andere schoot of andere arm gaan zitten, zal ze ook niet doen zonder protest. Hoewel we al gemerkt hebben dat ze zich bij sommige volwassenen wel meteen op haar gemak voelt en zelfs spontaan begint te lachen. Normaalgezien moet je veel moeite doen of veel tijd hebben om, als vreemde, een spontaan lachje te krijgen van Marie.

Zindelijkheid:
Vorige donderdag heeft ze kaka gedaan op het potje bij mijn mama! Ze is al een tijdje heel gefascineerd door het potjesgebeuren. Als grote zus op haar potje zit, staat ze er vlak naast : “pipi kaka!” te roepen. Sinds een paar weken zegt ze soms plots “kaka” en gaat ze op het potje zitten. Al enkele keren hebben we haar pamper uitgedaan en haar op potje gezet, zonder resultaat. Maar telkens deed ze 5 of 10 minuten later wel kaka in de pamper.
Vorige week deed ze hetzelfde bij haar ‘moeke’, mijn moeder deed haar pamper uit, zette Marie op het potje en – huppekee! – Marie deed rustig verder kaka op het potje.
Een toevalstreffer, maar toch. Ze begrijpt ‘het concept’ toch al een beetje.
Maar we gaan niet beginnen pushen maar volgen op ‘t gemak haar tempo. Als ze zelf aanstalten maakt om op ’t potje te zitten, zullen we haar er nog wel eens op zetten. Voor mij moet ze nog bijlange niet droog zijn. Dat ze maar eerst leert haar broek en pamper zelf open te doen, voor ze op ’t potje gaat…

En voor de rest is zien we ons klein drolleke-krullebolleke vrieje geirn!

“Gjoot bed”

De overgang van spijlenbedje naar groot bed is heel goed verlopen eigenlijk. De eerste nacht is ze wel uit haar bed gevallen. Op de kussens gelukkig: ze heeft enkel wat gejammerd en gezucht. Manlief heeft haar zonder problemen terug in bed gelegd en ze sliep meteen voort. In begin had ze ook de neiging om dwars te gaan liggen in haar bed, ‘t is 90 cm breed, dus dat lukt nog net.
Elke keer ze gaat slapen, is ze apetrots op haar “gjoot bed“, maar elke avond zegt ze ook één keer, totaal niet overtuigend: “ik wil niet in gjoot bed slapeuh” terwijl ze haar toch knus neervlijt in haar bedstede.

Het enige waar ze een beetje mee worstelt, is dat (te) groot kussen. Ze is sowieso geen kussen gewend en het ligt overduidelijk in haar weg: als we, voor we gaan slapen, nog eens gaan kijken, heeft ze zichzelf zo in bochten gewrongen om toch maar niet op dat enorm kussen te moeten liggen. Begrijpelijk, het lijkt me ook niet zo makkelijk, een kussen dat, op 30 cm na, even groot is als zijzelf. We zouden het kussen wel willen weglaten, maar ze is er blijkbaar al aan gehecht want elke keer vraagt ze ernaar om het in de loop van de nacht toch nog op de grond te keilen.
Zelf uit haar bedje stappen doet ze (nog) niet. Ze wacht heel voorbeeldig tot de ogen van het aapje open zijn, dan roept ze ons en pas dan springt ze uit haar bed. Hopelijk blijft dit zo nog even.

Ahja, dat maan-lachtlampje naast haar bed, daar komt ze eigenlijk niet aan, neen. Voorlopig toch niet.

En oh ja, gisterenavond was er nog iets. Een week of zo geleden zei ik eens langs mijn neus weg tegen Nora dat grote mensen en (hele) grote kindjes zonder tutjes slapen. Dus dat zij, als ze nog wat groter is, ook zonder tutjes mag slapen. Verder niets meer over gezegd tot ze gisterenavond zelf totaal uit het niets zei: “mama, ik ben al gjoot eh, ik geen tutjes meej ebbe en geen kjuffels“  – Huh!? -  “Ah, ehm, ok, Nora en wat moet ik doen met jouw tutjes? Zal ik ze op de kast leggen?” “Ja, ok, op de kast is goed, en de kjuffels ook eh mama“. “Maar met je knuffels mag je wel nog slapen hoor, zoeteke, ook als je heel groot bent. Sommige grote mensen slapen ook nog met een knuffel”. Maar bon, de knuffels moesten ook op de kast. Uiteindelijk is ze niet in slaap gevallen zonder tut, want toen papa nog eens bij Nora langsging, wou ze toch nog één tutje terughebben… :)
Misschien is dit wel een aanleiding om op haar tempo het tutjesgedoe af te bouwen?

Nog enkele nachtelijke kiekjes:

90 x 200

Zoek Nora:

Vannacht slaapt ze voor het eerst in een groot GROOT bed, begot. ‘t Kind is bijna 3 jaar, ‘t mocht wel eens. De laatste tijd begon ze er zelf naar te vragen en elke keer we zeiden dat we heel binnenkort een groot bed zouden maken, was ze extreem euforisch.

Het omvormen van spijlenbed naar een éénpersoonsbed (90 x 200 cm is immens!) ging wat moeizamer dan verwacht: vijzen die niet ‘pakken’ zijn een pest. In begin keek Nora nog aandachtig mee naar het gezwoeg van de papa (we wouden haar zoveel mogelijk betrekken bij het ganse gebeuren), maar toen haar aandacht wat teveel verzwakte, ben ik met haar al naar de Hema getrokken om samen nieuwe lakentjes te kiezen. Waarbij gelukkig vooral de mama nog mocht kiezen, Nora gaf wel haar enthousiaste toestemming.

Extatisch van enthousiasme en contentement was ze toen ze eindelijk haar opgemaakt groot bed zag. Ze klom er meteen in en glunderde.

Direct nadien leek haar frank euro te vallen dat het voor echt was en ze er effectief moest in slapen en begon ze wat te twijfelen. Ze sprong opnieuw uit het bed en wou beneden nog wat spelen. Dat terwijl ze in de auto op weg naar huis in een diepe slaap gevallen was en ze eigenlijk meteen wou gaan slapen.

Na het maken van haar Nijntjespuzzel, na een half uurtje Nijntje op dvd en na tandjes poetsen, mocht ze opnieuw haar groot bed gaan bewonderen, verhaaltje lezen met mama, deze keer IN het bed in plaats van op de mat, nog een laatste keer water drinken, nog een dikke kus en knuffel van papa en mama, nog een laatste keer “ik sie je gjaag” en dan licht uit en slapen. Of toch niet. “Ik wil niet sjapeuh in gjoot bed“. Haar wat gerustgesteld en gesust, spookjeslampje aangedaan zodat ze haar aapje* kon zien, knuffel Bumba in haar handen geduwd en nog een laatste kusje en wreefke door haar haar.
Result! Ze is vlotjes in slaap gevallen.

Ben benieuwd of wij even vlotjes gaan slapen. Ik zal mij toch afvragen of ze niet uit haar bed zal vallen (we hebben haar mat verschoven en een paar kussen naast haar bed gelegd), of ze niet teveel in paniek wakker zal worden en of ze morgenvroeg niet plots aan ons bed zal staan, roepend dat de “oogjes van aapje open sijn“…

Alweer een mijlpaal achter de rug. De mijlpalen stapelen zich op.

* Ik was al een tijd aan het twijfelen om dat Kid’Sleep wekkertje te kopen, zij zijn alleszins overtuigd! Maar de prijs hield me een beetje tegen, vooral omdat het me wat overbodig leek omdat Nora heel goed doorslaapt en ten vroegste om 7u wakker wordt. Hoewel het altijd wel een beetje later mag, is dat een heel redelijk uur eigenlijk. Maar toen ik een gelijkaardig wekkertje in het Kruidvat zag voor minder dan de helft van de prijs, was ik meteen verkocht. En Nora ook, ze is gek op het aapje Momo. De tijd staat ingesteld op 7u30 en elke morgen worden we wakker gemaakt met de woorden “mamaaa, papaaaaa, oogjes van aapje sijn opeuuuuuh!”. En enkele keren was ze heel waarschijnlijk al wakker voor 7u30 maar bleef ze toch stil tot het aapje wakker werd. Misschien toch eens proberen in te stellen dat onze Momo zijn ogen pas om 9u opendoet… :D

Over streepjes, bolletjes en kopvoeters.

Tegenwoordig is tekenen een van Nora’s lievelingsbezigheden. Naast lijmen, knippen, kleuren en knutselen.
En er zit een heuse evolutie in haar manier van (mannetjes) tekenen op relatief korte tijd.

Een overzichtje:

Juli 09

 

Ergens tussen de kleurige kriebels is er een ‘mannetje’ min of meer te herkennen. Een van haar allereerste ‘kopvoeters’. Nog geen mooie, perfecte kopvoeter, maar de oogjes zijn wel herkenbaar, de mond min of meer en er zijn zelfs rudimentaire beentjes op te zien. Hoewel ze toen nog vaak mannetjes zonder beentjes tekende. Voor de mond tekent ze trouwens altijd 2 horizontele lijntjes, de onder- en bovenlip. Oog voor detail, ahja!

11.08.09

 

Al wat duidelijkere kopvoeters, de ene met al wat meer haar dan de andere… Maar wel duidelijke oogjes, neus en mond.  
De blauwe bolletjes en het streepje die je ziet, is trouwens haar naam. Volgens Nora dan toch (*).

13.08.09

Een portret van mezelf *kuch*:

 

Geen idee eigenlijk wat die paarse lijnen rond mijn hoofd moeten voorstellen. Ben ik vergeten vragen.
Interpretaties zijn altijd welkom natuurlijk :)

Half augustus 09

 

Nog een kopvoeter (en een vlek cocktailsaus…) met véél haar, en nu ook met voetjes aan de beentjes.

23.08.09

- Papa en mama!

 

Als ze haar creatie niet goed genoeg vindt, herbegint ze gewoon. Vandaar het onafgewerkt mannetje in het midden waarvan ze het hoofd te klein vond.
Bij “mama” stond de neus per ongeluk onder de mond. Na een opmerking hierover heeft ze mijn neus alsnog op de juiste plaats getekend. ‘t Is niet dat mama een of ander raar ding op haar kin zitten heeft :p

- Een bloem:

 

Ik Wij vinden het alleszins buitengewoon knap dat ze dat allemaal kan, maar wij zijn uiteraard niet objectief. Eigen kind schoon kind! 
Opvallend is wel dat ze héél plots mannetjes is beginnen tekenen. Van de ene op de andere dag tekende ze geen lijntjes en bolletjes meer maar rudimentaire kopvoeters. In begin wel nog enkel ‘koppers’ zonder voeten.
Heel waarschijnlijk zitten de oudere buurmeisjes (5j en bijna 4j) hier wel voor iets tussen. In de grote vakantie hebben de buurkindjes veel samengespeeld waaronder ook vaak samen gekleurd en getekend. En aangezien Nora alles constant imiteert van haar twee heldinnen heeft ze ook heel goed opgelet tijdens het tekenen, denk ik.

 

(*) Dit heb ik haar nooit meer zien doen trouwens. Ook niet op nadrukkelijke vraag. Heel bizar! Ik ben 100% zeker dat ze toen haar naam zélf geschreven heeft. Aan de tuintafel van de buren, helemaal alleen. Wat wel kan is dat er toevallig op die tafel een blad lag met haar naam op (van de tekensessie samen met haar buurmeisje even ervoor ofzo) die ze dan nageschreven heeft. Maar het blijft toch mysterieus dat ze maar één keer zo treffend haar naam geschreven heeft.

Een bang waterkiekje

Nora is een waterkieken. Altijd al geweest. Spetteren, hoofd onder de douche, water in oogjes, hoofdje zelf onder water duwen, in (diep) water springen (met bandjes uiteraard), op haar buik van de mini-waterglijbaan,…  Ze doet het allemaal en met het grootste plezier. Hoe natter, hoe liever.

Marie was ook lang zo. Hoewel ze toch altijd net ietsje meer op haar hoede was dan Nora. De eerste watergewenningslessen(*) waren écht wat wennen voor haar: ze klampte zich letterlijk vast aan ons (en op bloot vel is dat niet altijd pijnloos te noemen) en was niet echt enthousiast te noemen. Maar na enkele lessen verbeterde dat spectaculair en na twee lessenreeksen was ze bijna even wild van water en badderen en spetteren als haar grote zus.

Maar dus: Marie was ook lang zo. Was. Als in: nu (eventjes?) niet meer.
Vermoedelijke aanleiding: Tijdens de voorlaatste zwembaduitstap in augustus wou Marie rondstappen in het ondiepe water. Geen probleem natuurlijk, ware het niet dat ze absoluut geen handje wou geven. Ze werd kwaad, krijste en spande zich helemaal op als ik nog maar aanstalten maakte om haar een handje te geven of om haar lichtjes tegen te houden. Zonder handje dan maar. Met als gevolg dat ze een paar keer viel en daarbij – huppekee – enkele keren kopje onder ging. Voor haar heel plots en onverwacht. De eerste keer deerde haar dat niet, de derde keer begon ze toch wat te jammeren. Maar tijdens die zwembeurt merkte ik verder niets speciaal. Ze wou nog steeds geen handje geven, maar was wel wat voorzichtiger in het rondstappen en amuseerde zich verder goed.

De laatste (en het is niet voor nietst de laatste geweest, tot nu toe) zwembeurt daarentegen vond ze het niet meer zo leuk. De héle tijd greep Marie zich echt letterlijk vast aan mijn bikini. Van zodra ik een voet in het ondiepe water zette met haar op mijn arm, verstijfde ze en klampte ze zich vast. Enkel als ik stilstond of -zat, ontspande ze lichtjes maar hield zich nog steeds stevig vast en wou ze niet anders dan op mijn buik liggen. Ze hefte haar hoofdje zelfs nauwelijks op. Bij de minste beweging dat ik maakte, verkrampte ze weer.
Aanvankelijk dacht ik (hoopte ik?) dat ze moe was of misschien wat ziekjes aan het worden was.
Maar toen dit gedrag zich herhaalde bij een bezoekje aan een openluchtzwembad, begon ik de link te leggen met haar valbeurtenvan een week of twee ervoor. Waarschijnlijk heeft ze toen toch een schrik opgedaan van water en vooral van vallen in het water en onverwacht kopje ondergaan. Of misschien is het wel gewoon een  de zoveelste  fase, een plotse angst voor water?

Zonde vond ik het, echt waar. En ambetant was ik op mezelf omdat ik misschien meer had moeten trachten vermijden dat ze in het water viel. Soms liet ik ze dan wel eens een paar metertjes zelf stappen zonder dat ik er vlak naast stond, waardoor ik net te laat was om haar op te vangen vlak voor ze met haar hoofdje het water indook. Allez ja, ‘t is niet dat ze 2 minuten in het water lag te spartelen voor ik haar eruit viste he, eerder 2 seconden ofzo.

Het viel ook op dat ze rond diezelfde periode in het bad wel nog wou rondstappen, maar ze hysterisch werd als we probeerden om haar op haar poep te zetten. Haartjes spoelen was dan weer geen probleem.
Gelukkig verbeterde haar ‘badgedrag’ vrij snel en wil ze nu – na een beetje motivatie en afleiding – wel terug op haar poep zitten. Of ze minder bang is in het zwembad, weet ik nog niet.

Maar vanaf 12 september starten de watergewenningslessen terug (enkel voor Marie, omdat de mama zo STOM geweest is om de meisjes te laat in te schrijven en er voor Nora geen plaats meer was tot januari. Ik ben nog steeds kwaad op mezelf hiervoor, maar soit.) en ik hoop uit de grond van mijn hart dat via die lessen haar watertrauma(tje) snel opgelost raakt.

(*) Ik ben een heel grote fan van watergewenningslessen. Nora en Marie zijn gestart toen ze 4 maanden waren. De lessenreeksen vinden het ganse jaar door plaats, met uitzondering van een zomer- en een kleine winterstop en ze kunnen hieraan deelnemen tot ze 4 jaar zijn. Dan kunnen ze, als ze willen, overschakelen naar een gewone zwemclub. Het nut en de kwaliteit van zo’n reeksen zal veel afhangen van de ‘lesgever’, maar van dit team zijn wij alleszins heel erg tevreden! Een aanrader.

Anti-restaurantgedrag, deel 1

Halleluja! Mijn zenuwen hebben nog eens een aanslagje overleefd. Deze keer was Nora de agressor.
Ik ben met ons oudste spook naar de kapper geweest, niet voor haar, maar voor mij. Daar was er er niets aan de hand: eerst wat spelen in de speelhoek, dan met een stripboek van K3 naast mama komen zitten en haar versie van het K3-verhaal voor gans de kapperszaak voorlezen. Ze was heel flink en vooral heel grappig. De complimentjes en vertederde blikken vlogen in het rond. Toen nog wel.

Maar zo flink en voorbeeldig ze was bij de kapper, zo *aaaaaaaargh!* was ze ietsje later aan een tafeltje in een vrij drukke brasserie. Ik had namelijk het geweldige idee om samen met mijn oudste dochter iets te gaan eten. Zo een lekker, gezellig, rustig, tof etentje tussen mama en dochter nummer één. Was I wrong!

Nochtans, ze was eerst heel, maar dan ook heel enthousiast. Ik had in de Hema een kindersurprise-eitje gekocht en ze zag het helemaal zitten om eerst flink patatjes te eten “op restaurant” en dan haar eitje. Ze bestelde kip met appelmoes en puree en ik ging voor het slaatje met geitenkaas. Toen ons eten op tafel kwam, trok ze al een vies gezicht. Er lagen namelijk kruiden op de appelmoes (drama oh drama!) en de kip was deels bedekt met saus (het lef!). Geen probleem: de kruiden werden met chirurgische precisie van de appelmoes verwijderd en gelukkig waren er ook voldoende stukjes kip zonder saus.  Een beetje meegaan met haar kuren mag wel, niet waar?
Resultaat: appelmoes zonder kruiden, puree en kip zonder saus. Iets wat ze thuis regelmatig eet en vooral heel graag eet.
Maar op restaurant dus niet. Heb ik mogen ondervinden.

In begin was het treuzelen, spelen, babbelen, van de stoel klimmen en er weer op, op de stoel rechtstaan, enz. Ik negeerde haar gedrag grotendeels en zei herhaaldelijk wat er van haar verwacht werd en wat de gevolgen waren (geen eitje) als ze niet flink at of als ze veel te lang wachtte met eten. Na 10 minuten had ze nog steeds niets gegeten, nada, noppes, niks. En haar getreuzel en gespeel veranderde in 5689 keer het volgende zinnetje: “ik wil nu mijn eitjeeeuuuh, nuuu nu nu!”.  Steeds luider en luider. Nog eens herhaald wanneer ze haar eitje krijgt en voor de rest haar gedrag genegeerd en zelf voort eten alsof er niets aan de hand is. En ja, mijn slaatje heeft gesmaakt maar ik moet toegeven dat ik toch net ietsje sneller heb gegeten dan anders. Na 15 minuten wist ik al bijna zeker dat ze niets meer ging eten, bovendien was het sowieso te laat om nog een eitje te krijgen en wou ik zo snel mogelijk vertrekken. Haar gehuil werd ondertussen nog luider en hysterischer. En de blikken rondom ons werden ook ietsje minder subtiel en moeilijker te negeren. Maar ik bleef verbazend genoeg (uiterlijk) kalm, stoïcijns kalm. Zowel tegenover Nora als tegenover de starende mensen. Sommige blikken beantwoordde ik zelfs met een glimlach, een vooral groene lach weliswaar. Van de mama’s kreeg ik trouwens eerder begripvolle blikken, van de oudere dames (en het zat er vol mee) vooral (af)keurende blikken.
Toen ik de rekening vroeg en Nora merkte dat het menens werd, wou ze wel eten maar moest ik haar “voederen”, geweetwel: zelf de vork of lepel in haar mond duwen. Maar ik weigerde. En hopla, nog luider gekrijs. Want ook al weet ik dat ze behoorlijk zou eten als ik haar “voeder”, het kan toch de bedoeling niet zijn, toch? Ik denk dat ze oud en groot genoeg is om zelf te kunnen eten. Thuis eet ze ook zelf, slechts in uitzonderlijke gevallen, als er eens iets nieuws op haar bord ligt, wil ze dat we het zelf in haar mondje stoppen en dat doen we dan ook. Maximum twee happen. Maar nu had ze nog niets gegeten, dus weigerde ik. Uiteindelijk prikte ze, na 20 minuten niets gegeten te hebben, een stukje kip op haar vork en at ze dit met nog nooit geziene lange tanden op. Nadien wou ze opnieuw niet meer eten. Mijn geduld, én mijn slaatje, waren op. Ik had haar uitgebreid gewaarschuwd dat we gingen vertrekken als mijn eten op was en ik de rekening gevraagd had. Ik nam rustig ons boeltje samen, nam een hysterische Nora op mijn arm, legde haar kalm en duidelijk uit dat ze nu geen eitje verdiend had, maar dat ik het in de frigo zou leggen en dat ze het de volgende keer misschien wel verdiende. Op de terugweg naar huis, eerst in de buggy, dan in de autostoel klonk het: “ik ga nu weeeel fiiiink eteuuuh, mamaaaaaa!” Zo’n 253 keer, schat ik. Tot ze wenend in slaap viel in de auto. Thuisgekomen was ze zo mak als een lammetje en heb ik haar zonder probleem in haar bedje kunnen steken.

Dat ze moeilijk doet op restaurant, wisten we eigenlijk al. We zijn al verschillende keren in de Lunch Garden gaan eten en daar is haar gedrag gelijkaardig: eerst heel enthousiast doen, ze doet een vreugdedansje als we gaan eten “op jestojant” en ze zit al in de auto te vragen naar “balletjes met saus en fwietjes en appejmoes“. Tot ze aan tafel zit en haar bord (met een verkleinde portie trouwens) voor haar neus staat. Dan is het eerst treuzelen, spelen, wriemelen, babbelen. Alles behalve eten. Als ze merkt dat de tijd begint te dringen, wil ze wel eten maar enkel als wij haar voederen. Daar ben ik enkele keren ingetrapt (gisteren ook nog), maar dat doe ik nu ook niet meer. Het is slechts een van haar aandachtstruken. En ze moet leren dat ze zelf moet eten, toch?
De eerste twee keer in de Lunch Garden ging het trouwens vrij vlot, de derde keer niet en toen kreeg ze dan ook geen ijsje (terwijl Marie wel een ijsje kreeg en dit voor Nora’s ogen oppeuzelde…), de vierde keer ging het alweer vlotter, maar de vijfde keer (gisterenavond) deed ze weer moeilijk. Uiteindelijk heb ik haar op mijn schoot haar eten in haar mond gestopt. Dan eet ze wel zonder protest haar bord leeg. Ik ben dus geplooid gisteren, met dat voederen, maar ik moet er wel bijzeggen dat ze toen wel al een paar hapjes zelfstandig had gegeten. Maar toch, ze zal mij niet meer liggen hebben, ik plooi niet (meer)!

Het is overduidelijk dat het alweer puur een machtsspelletje is. Thuis is haar eetgedrag spectaculair verbeterd, dankzij het niet meer moeten proeven en bord leegeten maar wel beloond worden als haar bord leeg is. Maar op restaurant is een nieuwe situatie en omgeving en daardoor heeft Nora blijkbaar de onweerstaanbare behoefte om ALLES uit de kast te halen om alle denkbare grenzen uit te testen en vooral om elke druppel bloed van onder onze nagels te halen. Maar ‘t zal haar toch tegenvallen, want we zullen het (even) hard spelen!

Tips, ervaringen enzomeer zijn uiteraard steeds welkom, want ook al lijk ik uiterlijk heel kalm en probeer ik zo consequent mogelijk te zijn, toch slaat de twijfel weer volop toe en vraag ik me constant af of we goed bezig zijn. En of het ooit leuk gaat worden om samen op restaurant te gaan. Hopelijk wel, want mama en papa doen niet liever…

Afzien en genieten!

Van eind juli tot eind augustus heb ik samen met mijn twee spookjes vakantie. 1,5 week is al achter de rug, nog 2,5 weken te gaan. Ik had al veel respect en bewondering voor “huismoeders” (of hoe zeg je dat eigenlijk op een deftige manier?) en mijn respect en bewondering zijn alleen nog maar gegroeid. Want wat is het bij momenten ongelofelijk vermoeiend, intensief en afmattend. Maar het is ook heel, heel veel genieten. Echt puur en volop genieten van mijn twee kleine meisjes en beseffen dat ik onze momenten samen heel hard moet koesteren en voor altijd bewaren in mijn hart en geheugen.

Hartverwarmend is:

• als Nora en Marie samen aan het spelen zijn, ruzieloos en waarbij Nora als een volleerde grote zus Marie op zachte wijze bijstuurt en dirigeert
• als we samen met ons drietjes spelen of een boekje lezen of wat tv kijken of knuffelen
• als ze mij spontaan een knuffel en kus komen geven
• de lach en de opluchting van Marie als ze ’s middags en ’s avonds mag gaan slapen als ze moe is
• de “xie je gjaag” van Nora
• het enthousiasme als ze elkaar (terug)zien. Vooral Marie wordt gek van euforie als ze Nora mag ‘wakker maken’ en bij haar in haar bedje mag zitten
• als ze tijdens een uitstap flink en content zijn
• Marie elke dag zien veranderen en leren
• de uitspraken, fantasiespelletjes en fratsen van Nora
• élke lach, zowel een lichte grijns als een mooie glimlach als een schaterlach
• als we samen aan tafel zitten en gezellig zitten te kletsen. Zelfs Marie begint al actief mee te doen. Ze imiteert woorden en geluiden en als Nora en ik om iets lachen, lacht Marie om ‘t er ‘t hardst mee
• als Nora mij een kussen geeft en een dekentje, zachtjes fluistert en mij in de zetel laat liggen als ik zeg dat mama nog een beetje moe is
• Marie die dan meteen op mij begint te klimmen en te kirren
• …

Maar het is ook behoorlijk vermoeiend en intensief. Hoe schattig en lief en behulpzaam ze vaak zijn, zo lastig en tegendraads en irritant kunnen ze soms ook wel zijn. Of zoals Kim onlangs ergens op een blog zei: “Kinders… Af en toe zoud ge ze bijne opvreten van schattigheid, en een minuutje later wenste je al dat je het gedaan had.” En het is o zo onvoorspelbaar wanneer ze plots beslissen om zoveel mogelijk bloed vanonder mama’s nagels te halen. En samenspannen kunnen ze ook al als de beste.
Wat wel ongelofelijk opvalt, is dat Marie veel en veel en veel rustiger geworden is. De laatste weken is ze onbeschrijfelijk veel veranderd, niet alleen uiterlijk (gegroeid en nog meer peuter geworden), maar ook haar gedrag. Ze begrijpt heel veel en kan zich ook al behoorlijk verstaanbaar maken. Elke dag komen er woordjes bij. Veel sneller en vlotter dan bij Nora indertijd. En ze geniét ervan dat ze zich kan uitdrukken. En ongetwijfeld is ze daardoor ook  contenter en minder snel gefrustreerd. En dus ook iets minder frequent hysterische buien. Ze lijkt ook te beginnen leren dat hysterisch gekrijs in sommige gevallen nogal zinloos is en weinig opbrengt. En afleiding lijkt ook steeds beter te werken. Maar ze blijft wel een temperamentje hebben. Dat zal er niet meer uitgroeien. Maar goed ook!

Ik heb ook ondervonden dat ik best vermijd van een ganse dag thuis te zitten. Dan worden ze onrustig en geraken de gemoederen soms wat te veel en te snel verhit. Dus probeer ik vooral in de voormiddag kleine of grotere activiteiten in te plannen (met dank aan jullie tips!). Met een beetje geluk zijn de buurkindjes thuis en weet Nora al wat te doen, heeft Marie het rijk (en mij) voor haar alleen wat het spelen ook bevordert. Als de buurkindjes niet thuis zijn, gaan we eens op ons dooie gemakje naar de bakker of centjes halen of naar de diertjes kijken in de buurt of een klein wandelingetje waarbij we onderweg even op een bank zitten en wat fruit eten. Heel simpel maar o zo gezellig. Of gaan fietsen op ‘t (rustig) straatje. Of naar het park van Ninove en de speeltuin aldaar. De speeltuin die eigenlijk de naam speeltuin niet waard is wegens totaal verouderd, verwaarloosd wat ik heel jammer vind want een leuke speeltuin in de buurt is toch wel een must. Op bezoek gaan bij mijn vriendin en haar zoontjes is ook altijd een leuke afleiding of bij mijn moeder op de glijbaan of op het minispringkasteel. Mogelijkheden zat dus. Maar toch zou ik soms wat extra inspiratie willen hebben voor dingen die we binnen kunnen doen. Want als het regent, ben ik niets met alle bovengenoemde uitstapjes. Dan is het vooral hopen dat ze goedgezind zijn en ze met hun eigen speelgoed willen spelen. En ook al hebben ze elk een zalige leeftijd, 1,5 en bijna 3 zijn niet altijd de gemakkelijkste leeftijden om samen iets te doen. Samen kleuren gaat net, hoewel ik voortdurend moet tussenkomen omdat Marie het duidelijk veel en veel leuker vindt om op àlles te kleuren behalve op papier. En dan nog het liefst met stift, natuurlijk. Onze muurverf is trouwens écht afwasbaar, hoera! Samen verven of knutselen of koken, dat lukt echt nog niet. Ik zou constant moeten ingrijpen en ‘neen’ zeggen tegen Marie en zo heeft Nora er ook niet veel aan. Bovendien heeft Marie nog steeds de irritante gewoonte van bijna alles in haar mond te steken. Haar met iets anders afleiden is ook hopeloos: ze wil altijd doen wat haar grote zus doet, zeker als het iets nieuw is…

Dus! Om Nora wel de kans te geven om samen dingen te doen die nog niet lukken met Marie erbij, gaat Marie vanaf volgende week één dagje per week naar de crèche. Zo kan Nora eindelijk de verfopdrachtjes uit haar Dopido-boekje uitvoeren en kan Marie nog eens gaan spelen met haar vriendjes van de “Melkherberg” wat ze zelf ook fantastisch vindt.

Nog 2,5 weken voltijds genieten van mijn patatjes en nadien… halftijds mogen blijven genieten. Jippie!

Ons fier fietsertje

Nora fietst – eindelijk? – helemaal alleen op haar driewieler! En trots dat ze is. En trots dat wij zijn!

(klik voor groter)

Een chance, want alle buurkindjes (behalve ééntje van 18 maanden…) fietsen en dat stak soms een klein beetje haar ogen uit.

Ze kunnen soms moeilijk met maar nooit zonder elkaar…

Aan alle mooie liedjes komt een eind. Zo ook aan manlief zijn verlof. We zijn het groot verlof samen gestart, maar na 3 weken moet manlief terug gaan werken. Jammer, maar helaas. En den duts ziet het ab-so-luut niet zitten, ocharme. En ook ik heb een beetje de blues op onze laatste samen-verlof-avond. Want samen dingen doen, samen genieten van ons gezinnetje, samen uitstapjes doen is toch vele vele plezanter en – ook belangrijjk – vaak ook ontspannender en makkelijker.

Ik heb nog verlof tot 20 augustus. Een 5-tal weken mag ik onze patatjes entertainen en ondertussen huisvrouwtje spelen. Wel leuk, heel leuk die quality time met mijn meisjes. Maar tegelijkertijd hou ik mijn hart een beetje vast. Want de twee samen hebben is echt niet altijd evident. Marie wil constant, maar echt con-stant exact hetzelfde doen wat Nora doet. En jammer genoeg gaat dat vaak gewoonweg nog niet. Ofwel omdat ze het nog niet kan (puzzelen, knutselen, verven,…) ofwel omdat ze het fantasiespel van Nora – ongewild – verstoort en dwarsboomt.  Als Nora wil puzzelen, wil Marie ook puzzelen. Maar wel enkel en alleen met exact dezelfde puzzel, haar afleiden met een andere puzzel lukt niet of zelden. Haar afleiden met ander speelgoed zeker niet. Dus wordt Marie boos. En als Marie boos wordt, slaan trommelvliezen (en zenuwen) tilt en kan er helemaal niet meer gepuzzeld worden, door niemand. Bovendien zijn er 101 dingen die ik zou willen doen met Nora (knutselen met haar Dopido-boekje, verven, koken, …) én met Marie (spelen, lezen,…) maar ongewild dwarsboomt ‘de ene’ het spel van ‘de andere’ en krijg ik het niet of heel moeilijk gedaan. Ook Nora kan het vaak niet verdragen dat ik eventjes alleen met Marie bezig ben (ook al leg ik het op voorhand uit en spreek ik af dat ik nadien iets met haar zal doen) en raakt geregeld jaloers…
Tot voor kort sliep Marie in de voormiddag 1 a 2 uurtjes en konden we met Nora iets doen wat we anders niet kunnen doen, maar sinds vorige week slaapt Marie – net zoals Nora trouwens, meestal, niet altijd – nog enkel in de namiddag.
Er zijn gelukkig ook wel momenten dat Marie wel flink alleen kan spelen terwijl Nora iets anders doet (en omgekeerd) of dat ze zelfs mooi samen spelen. Al duurt dat laatste echt niet lang. Dat echt samen spelen nog niet lukt, is normaal, gezien hun leeftijd. Maar dat ze ook moeilijk elke apart alleen kunnen spelen zonder dat de ene de andere ‘ambeteert’ of zonder dat ze hun spel na 30 seconden beu worden, dat is wel jammer. Maar waarschijnlijk ook wel normaal, gezien hun leeftijd…

En dan heb ik het nog niet over ’s middags iets te kunnen koken zonder dat Marie 23890 keer de keuken in komt , vaak zeurend, huilend, in het slechtste geval krijsend  omdat ze wil gepakt worden en niet alleen kan of wil spelen.

Heel typisch en opvallend is wel dat als ze alleen zijn, bvb. als Nora gaan spelen is bij de buren of als Marie toch nog eens in de voormiddag slaapt, ze wel voorbeeldig en lang kunnen spelen, minder tegendraads zijn, minder zeuren en klagen. Vooral Marie is dan veel makkelijker en zelfstandiger. Dan kan ze zich met gemak een uur bezighouden met haar speelgoed, ze is rustiger, minder snel afgeleid, verveeld of gefrustreerd. Echt een hemelsbreed verschil.

Bijna 3 en bijna 1,5 jaar: niet altijd makkelijk!

Tips over hoe ik mijn twee trezekes nog een kleine maand kan entertainen zonder met zo weinig mogelijk kleerscheuren, huilbuien van hun en “gescheidsrechter” van mijnentwege zijn uiteraard meer dan welkom! :)

‘t Is uiteraard niet allemaal kommer en kwel. Ze zien elkaar echt supergraag, knuffelen elkaar heel vaak en Nora is heel bezorgd over haar zussemie, doet haar best om boze, krijsende Marie te troosten (hoewel ze het vaak evengoed straal negeert, waarschijnlijk omdat ze het al zo gewoon is…) en is bijna altijd bereid om een snoepje of koekje te delen met haar kleine zus. Of een wortel.

Toevalstreffer?

Als Nora een tekening maakt, vraag ik tegenwoordig om haar naam erbij te schrijven. Uiteraard kan ze dit nog niet en zijn het (meestal 4) bolletjes die ze tekent/schrijft. Terwijl ze haar naam schrijft, zegt ze wel luidop “o” en “a”. Grappig wel.

Enkele dagen geleden was ze een tekening aan het maken voor haar buurmeisje en vroeg ik haar opnieuw om haar naam te schrijven. En dit was het resultaat:

Een redelijk duidelijke, correct gepositioneerde  N en R (en O) bovenaan de tekening (links van de 3 bolletjes rechtsboven die een beetje op hartjes lijken trouwens). Straf! Ik schrok me een ongeluk.
Puur toeval hoogstwaarschijnlijk. ‘t Is niet dat we haar nu al aan het drillen zijn om haar naam perfect te schrijven. Ik heb haar naam zelfs nog maar 1, misschien 2 keer ‘voorgeschreven’. Een opmerkelijk, straf toeval dus. Of zou ze toch al weten (door haar naam in de klas vaak te zien of zo?) welke letters er in haar naam staan? Lijkt me toch heel onwaarschijnlijk, niet?