Archive for the ‘Ontwikkeling’ category

Natuurtalent

23 mei 2012

*stoefmodus aan*

Nora krijgt sinds gisterenavond privé-zwemles.
Waarom? Omdat ik het wel belangrijk vind dat ze kan zwemmen of toch een beetje haar plan kan trekken in (diep) water, aja. En omdat ik niet zo geloof in leren zwemmen tijdens de zwemlessen op school. Geen idee trouwens of dat nog aangeleerd wordt tijdens schoolzwemmen? En ook wel omdat ze er zelf al een ganse tijd naar vroeg. ‘t Is te zeggen, als we gingen zwemmen vroeg ze aan papa hoe ze haar benen en armen moet bewegen om te kunnen zwemmen. En was ze voortdurend aan het proberen en experimenteren door met haar benen en armen heen en weer te slaan in de hoop een paar meters vooruit te geraken.
En aangezien ik weet dat het belangrijk is dat ze van in begin de juiste zwemtechniek aangeleerd krijgt, vond ik het wel de moment.

Dinsdagavond 19u30. Beetje laat, want rond dat uur ligt ze meestal in bed, of zijn we toch minstens al een verhaaltje aan het lezen. Alternatief was 18u maar dat was nog moeilijker haalbaar. En ach, de volgende dag is het woensdag en kan ze in de namiddag wat rusten als ze echt te moe is.

Gisterenavond dus de eerste les. Ze vond het zelf heel erg spannend: “Mama, ik zal vanaf hier wel alleen gaan, ik weet de weg wel. Of neen, ga toch maar mee, mama, want ik weet de weg niet helemaal zeker en ik vind het veel spannend en ik ben zo benieuwd!”

We waren 10 minuutjes te vroeg en in die 10 minuten mocht ze eventjes vrij spelen in het zwembad. “Blijf een beetje aan de kant van de trapjes dat je de juf en de kindjes niet stoort he tijdens het zwemmen.” Right. Als Nora water ziet, is ze niet in te tomen. Springen in het water. Zich in het water laten vallen, kopje onder. Zo diep mogelijk duiken. Zo lang mogelijk duiken. Hoofd onder water en ‘wildslag’ en dan meten aan de hand van waar ik stond hoe ver ze vooruit geraakt is. Het kon niet op.

En toen begon haar zwemles. Nog steeds su-per-ent-hou-siast! En trots vooral dat ze echt mocht leren zwemmen.

En ik mocht beschikken. Naar de cafetaria met een cola (light) en mijn HTC en met zicht op een ploeterende Nora. Zalig! Enkele keren kruisten onze blikken en telkens stak ze haar duim in de lucht. En ik was bijna aan het bleiten van trots :)

Na een half uurtje mocht ik ze terug gaan halen. De juf had niets dan lof. Ze zei dat Nora een echt natuurtalent is. Dat ze niet veel meer moest uitleggen. Dat ze zich normaal de eerste lessen enkel focust op de beenbeweging en nog niet op de armbeweging maar dat ze bij Nora wel al gestart is met de armen omdat ze met enkel de benen al goed vooruit ging. En dat ze snel zal kunnen zwemmen, als ze zo verder blijft evolueren. Enig klein werkpuntje: ze is zodanig gewoon van te duiken en te ploeteren met haar hoofd onder water dat ze echt moet leren haar hoofd goed hoog te houden tijdens het zwemmen. Maar dat komt wel goed.

Man, blinken dat ik deed!

En Nora ook. Nadat ik haar uitlegde wat ‘natuurtalent’ wil zeggen :)
En nu verkondigt ze aan iedereen die het horen wil dat ze een natuurtalent is!

We gaan voor haar eerste brevet, woohoo!

*stoefmodus uit*

En dan ben ik extra blij dat we al die watergewenningslessen doorlopen hebben bij Nora, Marie en momenteel ook bij Lena. Ze zijn alledrie vertrouwd met en verzot op water.

Over knutselen en krijsen, deel 2

26 maart 2012

Maaike heeft gelijk in de reacties. Mijn vorige post vraagt om bewijsmateriaal.

Vandaar, ziehier!

Enkele kunstwerkjes van de dochters op foto…

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Over knutselen en krijsen

25 maart 2012

Dat het al efkes geleden is dat er hier nog iets verscheen over de dochters.

De dochters die heel snel groot worden trouwens. Vooral Nora is steeds minder een kleuter. Ze wordt zich steeds meer bewust van zichzelf. Hoe ze zich gedraagt, hoe ze eruitziet. En ze wil vooral zelf ook al groot zijn, inclusief maniertjes en gedragingen die niet zouden misstaan bij een tiener of een volwassene… En waarbij ik vaak mezelf terugzie. Heel confronterend. Heel erg confronterend. En niet altijd op een positieve manier. Het groot worden en voelen gaat uiteraard gepaard met wat onbeleefd en soms zelfs arrogant gedoe. Maar de laatste tijd ook met ‘wijs’ gedrag. Ze verliest zichzelf al iéts minder snel in een boze bui en geeft soms al eens iets sneller toe alsof ze lijkt te beseffen dat toegeven soms toch meer opbrengt dan koppig en boos zijn. Als ze moe is, is dat besef compleet verdwenen en is het oppassen dat ze niet ineens helemaal flipt door iets kleins dat haar niet aanstaat.
Ze helpt ook heel veel. Ook pro-actief. Alsof ze bewust conflicten wil vermijden. Zo spoort ze ook Marie om aan om voort te doen zodat ik mij niet moet boos maken. En ten opzichte van Lena voelt ze zich een echte mama. Soms een beetje te…

Echt. Tegen dat de zomer voorbij is, is het klein beetje kleuter dat nog in haar zit, hélemaal weg. Slik.

Marie daarentegen zit nog volop kleuterkuren. Ze kan tegelijk zo vreselijk irritant zijn (6 keer na elkaar zeggen: “Marie, schoenen aandoen” en dan toch nog een 5-tal keren afgeleid worden door iets of gekke bekken trekken in de spiegel. Tijdens het eten voort-du-rend prutsen aan álles. En wriemelen. En draaien en keren. En als er nog wat tijd over is eventueel ook wat eten. Voor het minste extreem boos worden en krijsen en brullen en niet meer voor rede vatbaar zijn. Een dramaqueen ten top) en tegelijkertijd zo ongelofelijk schattig en grappig. En een showbeest. En willen opvallen. Zeker als er publiek is (en als de eerste quasi verlegenheid weg is).

Wat de oudste gemeen hebben is hun voorliefde voor knutselen. Tekenen, kleuren, knippen, plakken,… Ze krijgen er niet genoeg van. ‘s Morgens voor we naar school vertrekken moéten ze nog even kunnen tekenen. Na school is het eerste wat ze doen aan de knutseltafel zitten en een tekening  maken. Duusd witte papieren zijn er hier al verslonden (ecologische voetafdruk, slik). Vooral Nora is niet te houden soms. En creatief dat ze is! Zelf kronen maken, paasmandjes, een tekening van een vlinder waarvan de vleugels echt kunnen bewegen en los zitten, combinatie van hartjes tekenen, knippen en plakken,… Straf.
Marie’s enthousiasme is iets minder, maar haar kleur- en tekenvaardigheden zijn de laatste weken ook veel geëvolueerd. Tekenen blijft nog eerder abstract en zelden iets echt herkenbaar. Maar kleuren doet ze heel graag en goed. Ik denk dat bij haar de druk van Nora wel een beetje parten speelt. Niet door ons, want wij gaan nooit bewust vergelijken en bemoedigen en bekrachtigen haar wel genoeg, denk ik. Maar ze zit letterlijk naast Nora en ziet Nora prachtige prinsessen en bloemen en bomen en slingers tekenen. Niet makkelijk om dat te evenaren. Ze vraagt soms zelf of Nora voor haar een kindje of een boom wil tekenen…

En Lena… die maakt er een sport van om elke losliggende stift vast te grabbelen om dan heel snel weg te lopen. Het liefst wat papieren op de grond gooiend in haar vlucht.

Ons Lena’tje hyena’tje dat nog steeds een vrolijk maar vinnig ding is. Bijna altijd content, maar ook heel luid en boos als er haar iets niet aanstaat. Ze heeft trouwens al slechte punten gekregen van de crèche. Omdat ze vecht met andere kindjes als die speelgoed van haar willen afpakken. Ze krijst dan heel luid en slaat recht in het gezicht. Niet een beetje in het wilde weg slaan, maar echt gericht en bewust slaan in het gezicht. Niet goed, natuurlijk. En als je meteen streng zegt: “Neen, mag niet!”, begint ze meteen te aaien. Tegenwoordig is ze zelfs al zo geconditioneerd dat ze eerst pijn doet (slaan of pitsen) en meteen spontaan aaike begint te geven. Alsof het zo dan wel toegestaan is…
Typisch voor een derde kind, denk ik. Hier thuis moet ze ook haar mannetje staan ten opzichte van haar grote zussen die ‘samen spelen met Lena’ nogal eens verwarren met ‘alles afpakken en zelf spelen’.

Maar ze kan toch wel heel luid en hard krijsen, die Lena. Een ware aanslag op de trommelvliezen. Als ze maar een glimp van de poes ziet, bijvoorbeeld, begint ze te krij-sen. Omdat ze weet dat de poes telkens hard wegloopt als ze dat doet. En ze dat dus blijkbaar leuk vindt. Echt, als we een krijsende Lena horen, weten we: aha, de poes is daar.

‘t Is een zotte doos, ons kleinste.

15 maandertje

26 februari 2012

15 maanden is ons kleinste patotter al. We zien ze groeien, veranderen en evolueren met de dag. Zo boeiend en plezant om onze baby te zien veranderen in een peuter met een eigen karakter en persoonlijkheid.

Tijd voor een overzichtje!

Motoriek:

  • Stappen doet ze heel vlot nu. Het snelste stapt ze als ze iets gedaan of genomen heeft waarvan ze weet dat het niet mag: half lonken naar ons, geniepig lachje en maken dat ze snel weg is!
  • Klimmen. Overal en altijd. In de kleine zeteltjes van haar zussen, in de grote zetel, op de trap, op de salontafel. Heel voorzichtig en behendig. En breed lachen als ze erop geraakt is. En met haar handjes op haar bovenbenen kletsen. Om er dan weer af te klimmen (wat soms minder vlot gebeurt) en weer op. En af. En op. En…
    Of zodanig klauteren dat ze vast komt te zitten in de speelgoedbuggy:
  • Vallen doet ze af en toe ook wel, maar niet vaak eigenlijk. En als ze valt, verschiet ze even, kijkt even naar ons om in te schatten hoe erg wij het vinden en in het beste geval wrijft ze eens over de zere plek en stapt/klimt ze voort.
  • Dansen doet ze graag en veel. Kan ook niet anders met haar immer dansende zussen. Handjes draaien, armen heen en weer zwaaien, zwieren met de poep, zittend op en neer wippen,… Koddig!
  • Fijn motorisch ook geen probleem. Stofjes op de mat, kleine snippers aan de knutseltafel van de zussen, kruimeltjes op de keukenvloer,… Ze blijft proberen tot ze het vastheeft en komt het ostentatief tonen aan ons. En zelfs flink afgeven.

Taal:

Produktie:

  • Nog niet zoveel woordjes eigenlijk. Bij Nora hadden we daar indertijd wat zorgen over en waren we er vooral veel meer mee bezig, maar nu weten we dat onze kinderen niet overdreven snel zijn met het beginnen praten. Eerder (laat) gemiddeld. Maar als we nu Nora en vooral Marie bezig horen, maken we ons hoegenaamd geen zorgen meer en weten we 200% zeker dat die schade ruimschoots zal ingehaald worden…
  • “dada”, “mama” (zegt ze al een tijdje, maar eigenlijk sinds deze week nog maar redelijk bewust. Ze zegt tegen papa, Nora en Marie ook wel “mama”, er moet dus nog wat aan gewerkt worden), “papa” soms, “tuutj” (= tuut. zegt ze al een tijdje, maar laatste tijd weer wat minder), “oes” (haar maar enkele keren horen (na)zeggen tegen de poes. we kunnen het ons ook inbeelden…), “koek” (tegen eten in het algemeen, heb ik de indruk), “wasda” (= wat is dat? dit zegt ze zo’n 198 keer per dag. en ik verdenk er haar van dat ze het niet alleen zegt als ze wil weten wat iets is, maar vooral als ze iets ziet wat ze wil hébben).
  • Heel veel brabbelen. Inclusief intonatie, pauzes, verschil in hoogte. Vooral in de auto. Alsof ze wil vertellen wat ze allemaal deed in de crèche… Ongelofelijk schattig.

Begrip:

  • Dingen die ze begrijpt en waarop ze reageert: “geef eens aaike” (dan wrijft ze heel lief en zachtjes over onze kaak, terwijl ze “aaaaa” zegt), “we gaan boke eten” (neemt ons hand vast en trekt ons mee naar de keuken), “kom we gaan slapen bij het konijntje” (wijst naar de deur en roept “dada”), “ga maar jasje en schoentjes halen” (stapt ze richting gang en neemt effectief haar rode schoentjes op de kast), “speel maar op de speelmat” (ze wéét wat we daarmee bedoelen, maar de keren dat ze dan ook gedwee naar haar speelmat wandelt zijn op één hand te tellen…), “geef *iets* maar aan mama/papa/Nora/Marie” (we moeten het een paar keer herhalen maar uiteindelijk zal ze zich wel verplaatsen naar de persoon en het voorwerp min of meer afgeven. Of wenen en brullen als wij het nemen en zij niet akkoord is), “gooi tuutje maar in bed” (als we ze uit bed halen),…
  • Ook kan ze soms al anticiperend knikken. Als we iets vragen met een duidelijke vraagintonatie knikt ze vaak van ja (overdreven hevig haar hoofd op en neer bewegen, zalig), ook al klopt het niet steeds met de inhoud van de vraag.
    “Heb je kaka gedaan?” *knikt ja* (ook indien geen kaka…)
  • Als we aan het puzzelen zijn en ze kan een stuk van de legpuzzel niet maken, geeft ze het stuk aan ons en begint ze heel verwoed en enthousiast ja te knikken waarbij gans haar lijfje meebeweegt. Net zolang tot we het puzzelstuk goed leggen, dan begint ze te klappen..

Karakter

  • Heel vrolijk. Bijna altijd content. Heel veel lachen. Als ze mag eten. Als ze doorheeft dat we “dada” gaan (vooral als het richting crèche is). Als ik haar uit de auto haal. Als ze naar bed mag (als ze moe is).
  • Heel makkelijk te entertainen: een sleutelbos, een plastieken lepel, een stuk koek,…
  • Maar ook: áls ze boos is, is ze serieus boos! Net zoals Marie vroeger (en nu) trouwens… Niet roepen, maar krijsen. Verbeten blik op haar gezicht (opgetrokken neus en bovenlip, gefronste wenkbrauwen, boze ogen). Alles wat in haar buurt ligt, wordt hard weggegooid. En als er niets in de buurt is, kruipt ze tot ze iets vastheeft waarmee ze kan gooien. En aan de haren trekken. En slaan en zwieren met haar armen. Tegenwoordig ook meer gericht slaan op ons gezicht als ze boos is. Of krabben. En niet per ongeluk, maar bewust krabben. En dan verwonderd en benieuwd onze reactie afwachten natuurlijk. En dan toch maar een beetje beginnen aaikes te geven om het goed te maken…
    Wat ze ook doet als ze haar zin niet krijgt: gaan zitten (als ze rechtstaat) en haar hoofd (zachtjes!) tegen de grond gooien vleien. Gooien doet ze niet meer sinds ze na zo’n 65 keer gemerkt heeft dat dat toch behoorlijk pijn kan doen. Wat ze ondertussen ook geleerd heeft, is dat de vloer harder aanvoelt dan de mat. Als ze nu boos is, kruipt ze dan ook eerst naar de mat voor ze haar hoofd neervleit.
  • En wanneer wordt ze extreem boos? Als wij of de zussen iets van haar afpakken, natuurlijk. Of als ze aan de eettafel niet krijgt wat ze wil, wat wil zeggen: álles. Alles wat op tafel staat wil ze ook eten. En liefst allemaal tegelijk. En o wee als we daar niet op ingaan. Dan vliegt álles tegen de grond. Zeker als ze ziet dat wij iets anders eten dan zij. Wat we tegenwoordig dan ook zoveel mogelijk proberen te vermijden. Maar ook als Nora of Marie te dicht in de buurt komt. Het is al vaak gebeurd dat de zussen (vroeger vooral) te snel iets afnamen van Lena of haar teveel aanraken of opnemen en nu begint Lena soms op voorhand al te panikeren. En te gillen. Dat doet ze in de crèche trouwens ook: als er een ander kindje nog maar een beetje in haar buurt komt als ze aan het spelen is, begint ze te gillen en te slaan… Een snel ontvlambaar dametje, jaja.
  • Maar dat krijsen is dus bij momenten wel vreselijk. Heel luid, hoog en schel. Een varken dat gekeeld wordt. Niet alleen als ze boos is, dus, maar ook als ze enthousiast is of wild gemaakt wordt door haar zus(sen) of soms ook gewoon zomaar. Ik voel mijn trommelvliezen letterlijk trillen. En soms ook moeilijk om te weten hoe ermee om te gaan. Negeren? Boos en kordaat reageren? En dan vooral in combinatie met een Marie die niet praat, maar roept. En nogal snel begint te gillen, als iets haar niet aanstaat (in plaats van gewoon te zeggen wat er scheelt). Een aanslag op mijn trommelvliezen en mijn geduld, i tell ya!

Sociaal

  • De interactie met haar grote zussen wordt natuurlijk steeds groter en uitgebreider. Wat vooral opvalt is dat ze aan de eettafel geëvolueerd is van onschuldig mee-etertje naar geniepig stokertje. Marie heeft tijdens het eten nogal de neiging om snel te beginnen spelen, prutsen, onnozel doen, lachen, roepen, gillen en krijgt daar dan ook geregeld opmerkingen over. En we merken dat Lena tegenwoordig Marie uitdaagt door te lachen naar haar, door vanachter de melkdoos kiekeboe te doen, door zelf te beginnen roepen waardoor Marie het ook niet kan laten van te lachen en te roepen. Echt wel supergrappig om gade te slaan. Maar soms ook – ehm – lastig. Vooral ‘s morgens tijdens een school- of weekdag…
    Ze is alleszins GEK op haar zussen. En omgekeerd ook. Nora waant zich echt een (tweede) mama van Lena. Zo graag bemoederen, soms een beetje te. Altijd lief bedoeld, maar soms een beetje verstikkend naar Lena toe. Haar constant willen oppakken, handje geven, knuffelen, speelgoed uit haar handen nemen en aan Lena tonen hoe het moet om haar te helpen enz. Ze zal nog moeten leren hoe ver ze erin kan en mag gaan. Toen Lena onlangs “mama” zei tegen Nora en ik aan Lena verduidelijkte dat het Nora is, zei Nora heel snel en beslist: “Maar ze mag ook wel mama zeggen tegen mij, hoor”. Jaja, dat zal wel! :)
  • Net zoals elke peuter weet ze goed genoeg wat mag en niet mag, maar doet ze het toch. Met een heel ondeugende blik naar de laptop komen die in de zetel ligt, vingertje in de aanslag en dan met een geniepig lachje aanstalten maken om op de grote on/off knop te duwen. Of iets nemen dat ze niet mag hebben, een stift bvb., en vanaf ze merkt dat we het gezien hebben sneller beginnen stappen, stift stevig tegen zich aan gedrukt, hoofd wegdraaien maar tegelijkertijd proberen gluren naar ons en vooral: breed lachen. Geen idee of ik dan moet boos worden of lachen.
  • Een knuffelmie! Hoofdje verbergen in onze nek of in onze schoot. Als we haar oppakken schouderklopjes geven. Als we thuiskomen of we pikken haar op in de crèche komt ze naar ons toe gelopen en verbergt ze haar hoofd tussen onze benen en pakt ze ons stevig vast. Genieten!
    En kusjes geven! Ze doet haar mond wagenwijd open en brengt haar mondje naar onze kaak. Geen kusgeluidje, geen smak, gewoon mondje open en tegen onze kaak duwen. Maar oh zo lief! En nadat ze één kaak gehad heeft, beweegt ze zelf haar gezichtje naar onze andere kaak. Echt zo geweldig schattig.
  • Heel opvallend: ze is eigenlijk nooit echt vreemd geweest. Misschien enkele keren beginnen huilen als een wildvreemde wat te dicht kwam of te luid praatte, maar de keren zijn op één hand te tellen. Als een vreemde in haar buurt komt, zal ze wel heel serieus kijken, beetje argwanend. Of verlegen wegkijken, glurend. Maar niet of toch zelden wenen. Paar dagen geleden waren we in Hasselt in een café’tje waar ze wat aan het rondstappen was. Een meneer was al de ganse tijd wat aan het lachen en zwaaien naar haar en toen ze nog eens voorbijstapte bij hem, pakte hij Lena op zijn schoot. En ze gaf geen kik. Ze lachte ook niet, maar ze leek toch wel op haar gemak te zitten. 5 minuten later passeerde ze opnieuw en stak ze begot zelf haar armen uit bij diezelfde meneer om gepakt te worden. De fleemster!
  • Ook in de crèche heeft ze nooit – echt nooit – gehuild toen we haar afzetten. Ook niet in het begin. Integendeel, in de week ‘s morgens aan tafel weet ze goed genoeg dat ze naar de crèche gaat en kan het niet snel genoeg gaan. Half boterhammeke op en madam begint te zeuren en te klagen omdat ze weg wil. Al lachend steekt ze haar armen uit naar Leen of Vicky als we arriveren en gunt ze me nog nauwelijks een blik. Soms kan er wel een snelle “dada” af. Leuk, natuurlijk. En beter zo dan omgekeerd!
  • Lena en onze poes, dat is ook een killer combinatie. Het heeft een tijd geduurd om haar af te leren om aan zijn staart te trekken en hem te nijpen en te pitsen. Maar het is gelukt, ze geeft nu lieve aaikes. Meestal. Tenzij ze geen kans krijgt omdat de poes met de staart tussen de poten wegrent nadat ze aan het krijsen is. Want tegenwoordig is het eerste wat ze doet als ze de poes ziet, krijsen en gillen. Alsof ze weet dat de poes dan wegloopt en – vooral – alsof ze dat net het leuke eraan vindt. De hooligan :)

Spelen

  • Het is niet evident om Lena te laten spelen met háár speelgoed. Ze is veel meer geïnteresseerd in alles waar Nora en Marie mee bezig zijn: stiften, potloden, puzzels, My Little Pony’s, … Ze heeft een eigen speelmat maar ze zit meer in de speelhoek van de zussen. Wat ze daar vooral leuk vindt: gerief uit een speelgoedbak halen, eens kijken en bepotelen, op de grond gooien en volgend item uit bak halen. Enzovoort. Met indien mogelijk, álle bakken. Maar bon, als ze daarmee content is… De onderste bakken zijn uiteraard Lena-proof gemaakt.
  • Als ze wel eens wil spelen met ‘haar’ speelgoed zijn het vooral dingen die muziek maken die haar boeien: houten xylofoon, trommel, koetje dat rijdt en lawaai maakt, de Tiny Love Stapel Olifant. Maar ook boekjes zijn een topper: 235 x “wasda?”.  Laatste tijd is ze plots ook geïnteresseerd in legpuzzels en vormblokken (of hoe heet zo’n speelgoed waarbij ze blokken in de juiste vorm in een doos moeten steken…?). De vormen beginnen een beetje te lukken, maar de legpuzzels zijn nog wat veel gevraagd. Ze geeft de stukken dan aan ons en heeft er het grootste plezier in als wij de puzzel maken terwijl ze hevig ja knikt.
  • Knuffels en poppen knuffelt ze als een echt moedertje. Heel af en toe hebben we haar ook al een flesje zien geven aan een van de duizend poppen in huis. Keischattig.
  • Wat ze ook geweldig vindt, is kiekeboe spelen. En vooral als ze zelf kiekeboe mag doen. Handjes voor de ogen en weg. 123 keer na elkaar.
  • En dansen. Zelf, maar nog leuker als we haar oppakken en door de living dansen, wiegen, zwieren, springen, lopen. Gibberen, gibberen, gibberen!

Slapen

  • We zijn gezegend met 3 goeie slapertjes. (Ok, we hebben het dan even niet over hysterisch Marie’tje die het ‘s nachts af en toe leutig vindt om te roepen en te gillen en als we dan bij haar komen niet goed weet wat ze nu weer zou kunnen uitvinden voor wat nachtelijke aandacht en maar vanalles probeert zoals dorst, knietje pijn, enge droom, deken dat niet goed ligt, kleine teen die jeukt, snot uit neus,… Soms tot 4 keer per nacht. Neen, dat rekenen we even niet mee). Lena gaat slapen tussen 19u en 20u en slaapt tot 7u. Soms slaapt ze dan nog door tot 8u nadat ze wat water en tuutje kreeg. Enkel in de late avond, zo tussen 23u en 24u, wordt ze huilend wakker. We nemen haar even uit haar bedje, waarbij ze half slapend met dat ieniemienie vingertje naar de kast wijst waar een beker met water staat. Ze drinkt heel gulzig en met gesloten ogen enkele grote teugen water en duwt de fles weg. Nog een minuutje samen knuffelen met haar warm hoofdje in mijn nek tot ze er genoeg van heeft en zelf naar haar bedje wijst waarna ik haar terug in bed leg, samen met haar tuutje en knuffelkonijn. En stiekem vind ik dat zelf een leuk ritueel waar ik zelf minstens even hard van geniet als zij. Hoewel de eerlijkheid mij gebiedt te zeggen dat het meestal de papa is die het ritueel uitvoert wegens ik al aan het slapen of toch bijna :)
  • Nora en Marie hadden dat volgens mij minder, maar Lena is heel erg gehecht aan haar ‘konijntje’. Een witte, zachte knuffeldoek met een konijnenhoofd uit de Hema. Zo hartverwarmend hoe ze het konijntje vasthoudt en tegen haar gezicht duwt. Je ziet ze rustig worden en ontspannen met haar konijntje bij haar. <3

Eten

  • Eet graag en zowat alles. Zolang.het.maar.hetzelfde.is.als.wat.wij.eten. Anders is het dikke ambras en vliegt het eten in het rond uit colère. Warm eten mag niet meer geprakt en gemengd worden, anders ziet ze niet dat ze hetzelfde heeft als wij en wil ze het niet. Als we brood eten zou ze graag van alle soort beleg tegelijk een stuk willen hebben. Om dan eens te bijten en dan weer weg te leggen. Of gooien. Groot drama natuurlijk als wij dat niet zo ok vinden. But she’ll learn.
  • Het liefste eet ze nog een droge snee brood. Of met beleg waarbij ze het beleg er uiteraard vantussen prutst. En banaan! En stukjes kiwi. En druiven. Geen fruitpap meer. Heel bizar, maar alledrie mijn dochters hadden snel genoeg van fruitpap en hadden liever stukjes fruit. Maar kijk, de situatie lost zichzelf op, want nu eet Nora héél graag fruitpap en raakt de voorraad fruitpap in pottekes ook wel op.
  • De laatste week of weken eet ze eigenlijk heel wat minder. Vermoedelijk gewoon normaal met het ouder worden. Of te wijten aan het vele ziek zijn. Of de tandjes. 4 kiezen tegelijk krijgt ze. Al weken aan een stuk, eigenlijk. Autsj.
  • Wat ze van in begin al deed, is heel grote stukken brood, fruit, koek in haar mond proppen. En nagenoeg zonder probleem opeten. Maar het ziet er soms wel eng uit. Ik zou eens moeten filmen hoe ze soms een banaan eet: de helft van een banaan krijgt ze in haar hand, banaan in mond en met haar handje duwt ze  het andere uiteinde steeds dieper in haar mond terwijl ze hapt en slikt. Zotjes.
    En al vragen, roepen voor een extra stuk koek als haar mond nog vol koek zit én er al een reservekoek in haar één handje zit. Een kleine veelvraat!

Maar ik ben ook een veelvraat. Want heel vaak moet ik toch de neiging onderdrukken om ons schattig, vrolijk, grappig koddig ding niet helemaal op te fretten :)

<3 Lena <3

Lena: 1 tot 12 m

22 januari 2012

Een foto-overzicht van Lena tot 12 maanden. Dit hadden jullie nog te goed.

Het is een leuke collage geworden, vind ik zelf!

 

En ja, de 1 maanden-foto die er eigenlijk nog niet echt was, is gefotoshopt. Anders was er geen symmetrie in de collage. Ahjaaa!

Ze stapt! Al meer dan een maand, eigenlijk.

7 januari 2012

Tsssss! Vandaag kwam ineens het besef dat ik hier nog niet eens melding heb gemaakt van het heuglijke feit dat Lena alleen stapt! Al meer dan een maand zelfs. 3 dagen na haar eerste verjaardag om precies te zijn. En de primeur was deze keer niet voor ons, maar voor de crèche! De sloeber!

Het zijn weliswaar nog steeds heel voorzichtige, wankele stapjes. En als het snel moet gaan verkiest ze het kruipen nog boven het stappen. En zeker de laatste maand waarin ze veel ziek geweest is (verkoudheid, oorontsteking, windpokken), is het zelfstandig stappen wat naar de achtergrond verdwenen. Maar ze kan het! Wehey!

Bravo voor Lena!

En ze klopte haar zussen met een ruime voorsprong! Nora was 13 maanden en 20 dagen oud toen ze haar eerste zekere stapjes zette. Marie 13 maanden en 14 dagen.

Vanalles en nog wat

15 oktober 2011

Jaja, we leven nog! Hoewel ik soms het gevoel heb dat ik vooral geleefd word. Sinds school terug begonnen is, is het ontzettend druk. Ik ben heel lang verwend geweest met zwangerschapsverloven, deeltijds werken, ouderschapsverloven, vakanties, korte periodes voltijds werken, maar sinds september werk ik 4/5 en amai, ‘t was wel even wennen! Ook wel plezant om weer helemaal into the working class te zijn, maar de ochtend- en avondspitsen op werkdagen met drie vermoei(en)de dochters zijn toch niet van de poes…

Gelukkig eten de meisjes warm op school (en in de crèche) zodat ik ‘s avonds toch al niet meer moet koken. Behalve voor manlief en mezelf. Wat dan ook eerlijk gezegd eerder uitzondering is dan regel…

Gelukkig hebben we sinds kort een poetsvrouw op vrijdagnamiddag. Za-lig! Ik moet er zelf ook nog aan gewend raken eigenlijk. Het gebeurt nog vaak dat ik in het weekend denk: “Hmm, ik zal straks best ook nog efkes stofzuigen”, gevolgd door: “Ah neen, dat is gisteren al gebeurd. Woohoo!”

En gelukkig ben ik elke maandag lekker thuis! Ideaal om te bekomen van het drukke, maar plezante kindjesweekend en om mezelf rustig voor te bereiden op een nieuwe werkweek. Wat strijken, wat quality-time met mijn jongste patat, wat boodschappen doen, wat me-time of tijd voor het nooit-eindige-to-do-lijstje wat aan te pakken en de meisjes zelf kunnen afzetten en halen van school. Nice.

En sinds september werkt ook de man des huizes 4/5 en is hij elke woensdag thuis. Plezant voor de papa zelf die een rustmoment heeft in het midden van de week (hoewel die rust nogal relatief is met 2 meisjes die een vrije woensdagnamiddag hebben ..). Plezant voor mezelf omdat ik dan minstens één dag de ochtend- en avondspits niet alleen hoef te doen. Maar ook heel plezant voor de meisjes die de extra exclusieve tijd met papa echt geweldig vinden.
Enige klein nadeel: manlief wordt – uiteraard – niet vervangen op het werk en mag zijn werk nu op 4 dagen klaarkrijgen in plaats van op 5 dagen. Gevolg: immens drukke en lange werkdagen…

Voor de rest probeer ik tussen het werken, huishouden en (ver)zorgen door vooral intens te genieten van mijn 3 heerlijke meiden.

Nora die *hout vasthouden* de laatste weken precies haar “ik ben altijd en overal boos en niets is goed en ik ben heel graag onbeleefd en arrogant, zeker tegen mijn mama en papa”-fase een beetje ontgroeid is. Tegenwoordig mogen we genieten van een contente 5 jarige dochter die precies begint door te hebben dat het voor iedereen, ook zichzelf, leuker is als ze zonder teveel morren en boos worden meewerkt en al eens een toegevingske doet. Ze begint ook te beseffen dat als ik merk dat ze iets aanvaardt zonder een boze, hysterische bui ik haar positief bekrachtig. Waar ze heel gevoelig voor is. En dat ze door minder snel te ontploffen en sneller te ‘plooien’, ze soms al iets extra kan verkrijgen bij mij. En ze voelt zich ook goed en groot en trots al ik haar serieus neem en we samen een oplossing proberen te vinden en onderhandelen als er zich een probleem stelt. Of als ik haar duidelijk en eerlijk uitleg waarom iets op dat moment echt niet kan. Ge kunt er eigenlijk al eens mee onderhandelen en mee klappen :) Uiteraard wordt ze soms nog extreem boos om – in onze ogen – pietluttige dingen met een woedebui als gevolg. Maar het is toch spectaculair minder dan een paar maanden geleden.

Een Nora ook die groot wordt. Amai, mijn voeten. Zo een derde kleuter, dat zijn toch echt wel geen kleuterkes meer.. Ook schoolsgewijs worden die al van begin september serieus klaargestoomd voor het eerste leerjaar. Ik schrok me een bult toen ze op de info-avond in september al begonnen te palaveren over Toeters en Contrabassen en Rekenproeven en 1ste leerjaar. Mijn baarmoeder kromp efkes samen…

Maar zij vindt het allemaal geweldig. Hoe meer werkblaadjes en taakjes, hoe liever. “Vandaag was het niet zo leuk op school, want we moesten veel spelen en weinig werken” Ons streverke :)

Marie die de (tijdelijke?) rust bij Nora met plezier comenpenseert door haar “ik hoor je wel, maar ik luister toch lekker niet”-fase. En de “waarom iets snel doen als je ook tergend lang kan treuzelen”-fase. Of de “ik doe gewoon het tegenovergestelde van wat je vraagt, want het is sterker dan mezelf”-fase. En niet te vergeten de “ik krijg mijn zin niet dus ik begin lekker zo luid mogelijk te krijsen. En het liefst kijk ik daarbij in de spiegel of in een spiegelend raam want het is toch vooral dikke show wat ik hier sta te doen”-fase. Maar gelukkig kan ze ook ongelofelijk lief, schattig en vooral grappig wezen ook. En ze weet het dat ze reactie uitlokt als ze weer een grappige move doet of koddige blik werpt. Ze gebruikt het ook gretig om dingen gedaan te krijgen. En het lukt haar nog ook. Soms, niet altijd. Een showbeest is het, tot en met.

Lena. Ons klein, koddig, leutig kakkenestje. Ondertussen begin ik echt te beseffen en zelfs te aanvaarden dat ze bijna een jaar is. Hoewel. Autsj… Bijna baby-af. Enter peuter. Maar ik ben ook wel superbenieuwd naar haar peuterstreken eigenlijk. En veranderen dat dat kind doet. Ze ontdekt volop de wereld rond haar en het kan allemaal niet snel genoeg gaan. Ze wil op, over en onder alles kruipen, klimmen en staan en je ziet dat ze haar best doet om de ene hindernis na de andere te overwinnen. En oh wee, als het haar niet lukt. Dan wordt ze boos. Jaja, ons immer blije Lena kan boos worden tegenwoordig: luid krijsen en gooien met speelgoed uit frustratie. Haar in het park droppen als ze eigenlijk vrij wil rondkruipen, wordt ook onthaald met hartverscheurend gehuil en gekrijs. Na een minuut of 7 geeft ze het op en begint ze dan toch maar te spelen in haar park. Tja, ‘t leven is soms extra hard en onfair voor een derde kindje ;)

Haar huidig kunstje is aan twee handjes stappen en enkele seconden alleen staan zonder steun (om dan pardoes op haar poep te vallen). Ze zou zó graag kunnen stappen, hoewel ze al kruipend even snel en makkelijk overal geraakt. Naar de computerdraden bijvoorbeeld, of de rode knutseltafel van de grote zussen met stiften en potloden of naar de etensbak van de poes in de keuken of naar de kast met de dvd-speler met al die verleidelijke knoppekes. Allemaal véél interessanter dan haar eigen speelmat met haar eigen speelgoed…


Lena – 9m

26 augustus 2011

Drie vierde van haar eerste levensjaar zit er al op. Nog 3 maanden… *blokkeert gedachte*

9 volle maanden Lena-geluk!
En ja, ik val in herhaling, maar wat is ze nog steeds een geweldige, contente baby.

Lena in enkele puntjes:

- Rechttrekken doet ze aan alles nu en heel vlot

- Een van de recentste dingen die ze kan en waar ze een tijdje op heeft geoefend: van staan gecontroleerd overgaan naar zittoestand. Rechtstaan aan de salontafel met slechts steun van één handje, haar gecontroleerd laten zakken en nog gecontroleerder laten vallen op haar poep en steunen met haar handje op de grond zodat ze zonder kleerscheuren en blauwe plekken op haar poep kan zitten.

- Ze doet mijn hart nog steeds sneller slaan telkens ik haar kamer binnenkom en haar breed zie glimlachen. Lachen, meteen rechtkruipen wat vaak niet lukt wegens gedraaide slaapzak en honderduit brabbelen. Ik zou haar zo hard kunnen opfretten dan.

- Kruipen doet ze ondertussen als een echte kamikaze. Soms wil ze té snel zijn waardoor de coördinatie eventjes in het honderd loopt en haar gezichtje onzacht de vloer raakt…

- Blokjes tegen elkaar slaan vindt ze geestig!

- Ze eet al sinds een kleine maand een boterhammetje met ons mee. Met boter of met geplette banaan. En plezant dat ze dat vindt. En lekker. Ze eet soms meer en altijd sneller dan haar grote treuzelzussen…

- Ze zit nu ook in een gewone autostoel in plaats van in de maxi-cosi. En ze begin door te hebben dat ze in de achteruitkijkspiegel mama kan zien. En elke keer onze blikken elkaar kruisen, lacht ze enthousiast. En ik lach onnozel mee :)

- Ze vindt “kiekeboe” een fantastisch spelletje.

- Ze doet ons hart meermaals per dag smelten door haar half verlegen gelach, door haar op en neer gespring als ze iemand van ons in haar vizier heeft, door haar gebrabbel vlak voor en na haar dutje, als ze haar hoofdje laat rusten op onze schouder als ze moe is, als ze onze vinger vastpakt tijdens het drinken van haar flesje, enz enz

- Ze gaat dolgraag naar de crèche en amuseert er zich te pletter. Het is er zo leuk en er is zoveel te doen dat slapen als tijdverlies wordt gezien. In bedje 2 uur aan een stuk tetteren en brabbelen met crèchegenootjes is veel leuker…

- Het eentonig brabbelen is geëvolueerd naar gevarieerd brabbelen: “datj” (in alle toonaarden), “kich kich kich”, “kèk kèk”. Nog geen bewuste woordjes ofzo, dat zou dan ook wel heel vroeg zijn, maar ze imiteert af en toe wel klanken. Zo zat ze vanavond op mijn schoot en zat de poes naast ons en nadat ik een aantal keer “poes” zei, kwam er uit haar mondje toch iets dat heel sterk leek op “oesj”.

- Ze experimenteert ook met de luidheid van haar stem: roepen en krijsen kan ze al als de beste.

- Ze begint haar mannetje serieus te staan tussen haar twee zussen. Als Nora of Marie iets wegnemen waar Lena mee aan het spelen is, laat ze al duidelijk blijken dat ze daar niet mee gediend is door behoorlijk luid te roepen en met haar handje heen en weer te zwiepen. Vandaag was Marie met een speelgoedcomputer aan het spelen waar eerst Lena mee aan het ‘spelen’ was, Lena stond naast Marie, begon te roepen en kneep in Marie haar arm. Toeval? Onbewust? Of niet?

- Ze is ZOT van haar 2 zussen. Nog steeds. En hopelijk voor altijd. Niemand die haar zo kan doen lachen dan haar zussen. Of zo kan troosten. En omgekeerd ook. Lena wordt overladen met kusjes en aandacht na een dagje crèche. En wat ook superlief is: als Nora of Marie hun kleine zus moeten passeren, strelen ze bijna altijd eens over het hoofdje of armpje van Lena. Bijna automatisch en onbewust. Ik zou daar kunnen van bleiten :)

- Ze is ook al zot van de tv. Als ik met haar vanuit de keuken naar de living stap, lijkt het of ze verwachtingsvol naar de tv blijft kijken als die uit staat.

- Net zoals ze haar zussen lijkt te zoeken als ze ‘s morgens of ‘s middags naar beneden komt na haar slaapje of dutje. Ik kan het me natuurlijk ook inbeelden.

- Ze is al even lang uit mijn buik dan dat ze in mijn buik geweest is. En het blijft indrukwekkend hoeveel baby’s in 9 maanden veranderen. Zowel in als uit de buik.

- Ik probeer 200% te genieten van mijn baby. Ik geef haar elke dag 100 kusjes, waarvan 52 blaaskusjes. Op haar buik, in haar nekje, op haar voetjes. Ik ruik voortdurend aan haar. Ik dans minstens één keer per dag met haar de living rond. Ik doe desnoods 30 minuten aan een stuk “kiekeboe” om haar te laten schaterlachen. Een verslavend geluidje. Ik wil élk beeld, élk geluidje, élke blik, élke lach vereeuwigen in mijn hoofd. Want het is onze laatste baby. En ik weet nu al dat ik binnen een jaar heel hard heimwee ga hebben naar zo een schattig, mollig, lief, vrolijk, (niet meer zo) hulpeloos minimensje. En anderzijds ben ik razend benieuwd hoe ze zal zijn en hoe ze eruit zal zien als peuter en als kleuter. En kijk ik daar ook wel ongelofelijk naar uit.

- We zien je verdorie graag, Lena. Tot aan de maan en terug.

- <3

Gelijk een grote.

23 augustus 2011

Zie ze daar nu eens zitten blinken, ons kleinste patat:

Gelijk een grote!

Alweer een mijlpaal seg. De mijlpalen vliegen rond onze oren.
Man, wat wordt deze baby snel groot. Oeverloos cliché maar oh zo waar. We knipperen eens met onze ogen en huppakee, ze heeft weer iets bijgeleerd of ze is wat groter geworden.

Binnen een goeie 3 maanden is ze één jaar (1! 1!), maar die gedachte blokkeer ik nog steeds heel stilletjes…

On a positive note: byebye maxi-cosi! Voorgoed! De voornaamste reden om haar in een gewone autostoel te deponeren is toch wel dat ik dat ding strontebeu was. Met haar 9 kilo werd de maxi-cosi echt veel te zwaar. En een onhandig en lomp ding is het altijd al geweest. De maxi-cosi he, niet onze Lena-pruts.

Als er trouwens iemand  iets kan doen met een 5  jaar oude blauwe maxi-cosi die nog in betrekkelijk goede staat is: roep maar!

Een fiere fietsende Nora

10 augustus 2011

‘t Is hier precies een beetje stillekes op mijn blog. Wat enkel wil zeggen dat het in mijn niet-virtuele wereld nogal druk is. Vakantie. 3 dochters te verzorgen en te entertainen. Twee van de drie dochters die het bij momenten nogal uithangen. Mottig weer. Te laat gaan slapen. Moe.
En dus ‘s avonds misschien wel tijd, maar vaak geen zin om te bloggen.

Maar de mijlpaal van vandaag kon niet blogloos voorbijgaan.

Nora kan fietsen! Zonder steunwieltjes dus.

Begin van de vakantie begonnen we te oefenen en dat ging al vrij goed: na enkele pogingen kon ze een 10tal seconden alleen fietsen. Stoppen had ze ook snel onder de knie. En vooral: ze had geen schrik. Helemaal niks. In juli een 3tal keer gefietst in ‘t straatje. En dan niets meer wegens op vakantie gegaan en slecht weer. Vandaag nog eens gefietst en tadaaaa! De eerste 2 keer hield ik haar nog vast bij het vertrekken, de rest deed ze zelf: (snel!) fietsen, sturen, richting corrigeren en stoppen.
Ik stelde voor om te oefenen om alleen te vertrekken met het idee dat het wel nog efkes zou duren eer ze dat onder de knie heeft. Ik legde haar uit dat ze er vooral moet op letten dat ze van in begin goed moet doorfietsen. Ze zet haar voetje op de pedaal, duwt en… is vlotjes vertrokken. He-le-maal- al-leen!

She rules :)

En ja, hier is een keifiere mama aan het woord.
Bijna zo fier als Nora zelf.

Da was goed eh mama?! Heel goed zelfs eh mama!?”

‘t Zal wel zijn, mijn lieve Nora-die-heel-soms-iets-te-snel-groot-wordt…

 

En leve de loopfiets! Ben er zeker van dat het dankzij de loopfiets is dat het zo vlot ging. Vooral het feit dat ze met de loopfiets haar evenwicht al volop trainde en ontwikkelde is een grote winst bij het leren fietsen.


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 49 andere volgers