Back @ Home

We zijn al van dinsdagmorgen 5u terug thuis eigenlijk, maar wegens extreem moe zijn had ik geen tijd en vooral geen zin om te bloggen. Maar nu wel!

Hoe het was in Polen?

Vooral:
Vermoeiend! Gevolg van starten met een slaaptekort door ’s nachts te rijden, ginder niet echt kunnen bijslapen, ’s avonds niet vroeg genoeg in bed (de avond van het feest was het 2u30 en dan waren we nog een van de eersten die naar de hotelkamer gingen), de kindjes die extreem vroeg wakker waren (4u30 of 5u) en heel drukke dagen. De meisjes hebben twee keer een heel erg kort middagdutje gehad, dus die waren ook doodop.

Maar ook:

• De autorit was een groot succes. In de heenweg ’s nachts hebben ze vooral geslapen. En als Nora even wakker werd, bleef ze goedgezind: ze begon te lachen, te tateren of een beetje te spelen met de grote tas speelgoed die naast haar stond. Ook Marie sliep rustig en dronk goed onderweg. Zalig. Zelfs op de terugweg toen we overdag reden, was Nora superflink: ze kon zich heel goed zelf bezighouden en heeft geen enkele keer geklaagd dat ze uit de auto wou. Toch wel verbazend voor zo’n kleine pruts nog! Marie had het op de terugweg iets moeilijker om te slapen (korte dutjes en steeds voorafgegaan door een ferme huilbui).
• Het stadje Kalisz was best een charmant stadje met een gezellig pleintje. In het midden van het plein was er een groot platform met trapjes. En laat ‘trapje op, trapje af-klimmen’ nu toevallig een van Nora’s favoriete bezigheden zijn momenteel! Plezier dat ze had.
• Een deel van Kalisz is omringd door een heel groot, mooi park waar we veel eekhoorntjes van dichtbij hebben kunnen zien.
• Mijn schoonzus Aga heeft heel lieve, gastvrije ouders. Alleen jammer dat het Pools een onverstaanbaar taaltje is en we niet echt veel hebben kunnen babbelen. Maar daardoor konden we des te meer eten en genieten van de kookkunsten van Aga’s mama. Nogmaals een dikke merci voor de welkome ontvangst!
• Met ons viertjes in een hotelkamertje slapen: het is een ware uitdaging! Allereerst puzzelen om de twee bedjes zodanig te plaatsen dat er ook nog wat bewegings- en speelruimte vrij was in de kamer. Maar ook niet evident om te vermijden dat de ene zus de andere wakker maakt tijdens de dutjes en ’s nachts. ’s Nachts sliepen ze allebei gelukkig door elkaars lawaai, maar ’s morgens niet meer waardoor ze rond 5u klaarwakker waren. Wij daarentegen… Zeker de ochtend na het feest kon ik – letterlijk – mijn ogen niet openhouden. Vreselijk. Ongelofelijk hoe kleine kindjes kunnen bruisen van energie zo ’s morgens vroeg ook al zijn ze zelf ook niet uitgeslapen, terwijl wij er slechtgezind en futloos bij lopen.
• Zoals gevreesd, heeft Marie zich luid en duidelijk laten horen tijdens de huwelijksmis (correctie: het eerste kwartier heeft ze heel flink zitten spelen op de schoot van Ada). Zelf konden/mochten we haar niet troosten, maar gelukkig was er nicht Kim die Marie heeft kunnen afleiden en troosten door er een half uur op de arm mee rond te lopen en in cirkeltjes te draaien. Een goeie mama dat ze ooit zal worden, amai niet! Ze werd trouwens bijgestaan door Ada die zich vooral ontfermde over Nora die gans de kerk wou verkennen en dan vooral het gedeelte achter het altaar… Merci eh alletwee!
• Het feest zelf was heel plezant. Veel ambiance, veel gedans, lekker en véél eten, leuk gezelschap en gelukkig werkte de babyfoon zodat we ongestoord konden genieten.
  En wat is er zo speciaal en anders aan een Pools trouwfeest? 1. Er is con-stant eten: ze brengen plateaus vol eten aan, nemen die na een tijdje weer weg en na 10 minuutjes zijn ze daar weer met iets anders. En dit tot op de allerlaatste minuut van het feest. 2. De volgorde van eten: we zijn begonnen met soep, dan een plateau met verschillende kipbereidingen, warme en koude groentjes, dan een ijscoupe (!) – somigen dachten al dat het gedaan was met boefen – , dan een plateau met gebak, dan de bruidstaart. En een uurtje later beginnen ze weer van voor af aan met een koude schotel en nadien brochetten (maar dat laatste hebben we gemist wegens al gaan slapen), enz. 3. Vodka! Vodka! Vodka! Ze drinken daar vodka zoals wij hier wijn drinken. Bij elk bord stond er een gevuld glaasje vodka en de fles stond ernaast. Tegen het einde van de nacht waren er dan ook verschillende feestvierders – waaronder broerlief aka bruidegom – die zo gehecht waren aan hun fles vodka dat ze er constant mee rondliepen en – uiteraard – van dronken. 4. Dansen dat de Polen kunnen! Tussen élk gerecht wordt er enthousiast gedanst, de hele avond en nacht door. Ik heb de dansvloer geen enkele seconde leeg gezien. En 5. Hun feest duurt enkele dagen. In ons geval twee dagen: zondag was er opnieuw eten, drank, muziek en dans van 14u tot 18u. Het leuke hieraan vooral was dat deze keer Nora kon meefeesten en dat ze zich te pletter heeft geamuseerd. Ze was niet weg te slaan van de dansvloer! Handjes draaien, springen, dansen, handjes klappen,… Op een bepaald moment deed ze zelfs haar schoenen uit om op blote voeten verder te dansen. Ze heeft meer dan één Pool gecharmeerd waaronder ook de zanger van het live-orkest die gehurkt op één knie een liedje zong, speciaal voor Nora (jaja, nù vinden we dat nog schattig…).En met de ballonnen spelen! En met haar nonkel Bjorn spelen (die nauwelijks een 5tal jaartjes ouder is dan zijzelf)! En zot dat ze is van “Born”. Ze liep er constant achteraan, gaf hem spontane knuffels en kusjes, ging er gaan op liggen (nog iets dat we nù nog schattig vinden…), riep heel luid en streng “Kom Boooorn kommm!”. En Bjorn genoot van de aandacht en was heel lief en zorgzaam voor zijn nichtje.

Kortom, ‘t was plezant!

We zijn nu al aan het brainstormen waar en hoe we volgend jaar op vakantie gaan…

En hoe kunnen we ons dancing queen beter laten zien dan op een filmpje? Kijk maar mee:

My idziemy na Polska!

Het is hier stress in huis! Vanavond vertrekken we met de auto naar Polen voor een dag of 5. Waarom we naar Polen gaan, heb ik al reeds enkele keren verteld. Een grote onderneming met twee kleine kindjes en vooral: veel gerief! De auto zal bomvol zitten en dan hebben we gelukkig nog wat spullen kunnen laten meenemen door broerlief. De draagmand moet mee anders kan Marie nauwelijks slapen op verplaatsing, de twee buggy’s, een reisbedje (gelukkig moeten er geen twee mee), een frigobox voor eten onderweg en de relax voor Marie sleuren we ook mee, op het eerste zicht overbodig maar aan de andere kant: ‘t kind kan nog niet zitten, we zitten op hotel, dus als wij bvb willen gaan eten in het restaurant moeten we Marie toch ergens kwijt, ni waar…?
Enfin, ne grote verhuis…

En Nora lijkt ook te merken dat er iets op til is: mama constant in de weer met valiezen maken, papa die behoorlijk nerveus is (vooral voor de lànge autorit, namelijk 1300 km) en geen tijd om kleertjes aan te doen (en ook niet de moeite: straks gaan ze in bad en mogen ze meteen hun pyama aandoen).

De valiezen zijn ongeveer allemaal klaar (zalig om te kunnen schrappen op mijn lijstjes!), enkel het food-gedeelte moet ik nog bijeenrapen en dan mag alles in de auto gepropt worden.
Vanavond nog samen eten (spinaziestoemp zodat we zeker weten dat Nora een volle maag heeft!), Nora en Marie nog een flesje rond 19u30 en dan hupsakee ribbedebie! Spannend.

Vooral spannend…

… of de lange autorit mee-of tegenvalt. Normaalgezien zullen ze het grootste gedeelte van de rit slapen, tenzij ze toch geen u-ren aan een stuk kunnen slapen en we vannacht met twee wakkere, huilende meisjes zitten. Ik hou mijn hart al vast.
… of we de weg naar het hotel makkelijk zullen vinden. Voorbereid zijn we alleszins wel: we hebben zowel de GPS (mét Polen erin, want dat is ook nog niet zo evident) als een routebeschrijving.
… of we ter plaatse ’s nachts gaan kunnen slapen, zo met ons viertjes op één hotelkamertje.
… of Nora daar wat zal willen eten. Ik heb alleszins een 5tal kant-en-klaar-menuutjes mee voor de patat, maar het zou me verbazen als ze dat zal willen.
… of we gaan kunnen genieten van de huwelijksviering (die trouwens pas om 19u begint!) of dat we ons gaan opjagen omdat Nora en/of Marie de Poolse gemeenschap entertaint met hun geroep/gehuil/gekrijs. En aangezien we zelf getuigen zijn, kunnen we niet eventjes de kerk verlaten. We zullen dus moeten rekenen op de vakkundigheid, ervaring en creativiteit van de naaste familie om onze patatjes in toom te houden. Ik hou vooral mijn hart vast voor Marie die hysterisch kan wenen als ze moe is. Vandaar onder andere dat de buggy met draagmand meemoet.
… of het zal lukken om de meiden ‘rap rap’ in bed te steken tussen de huwelijksmis en het feest.
… of onze babyfoon zal werken. De feest vindt plaats in het hotel zelf, maar nog geen idee hoe ver onze kamer zich bevindt van de feestzaal. Als de babyfoon werkt, zal ik vrij gerust kunnen meefeesten (denk ik). Indien niet, dan moeten we ter plaatse nog een oplossing improviseren (ofwel met een beurtensysteem om het kwartier gaan kijken, ofwel een plaatselijke babysit die weliswaar enkel Pools praat, maar aangezien onze patatjes zullen slapen en over het algemeen goeie slapertjes zijn, is dit communicatieprobleem waarschijnlijk verwaarloosbaar) en zal ik veel minder gerust kunnen feesten.
… of (vooral) Marie niet helemaal ontregeld zal zijn en daardoor lastiger en huileriger.
… of ik het Poolse eten ga lusten, maar er is meestal héél véél eten dus er zal wel iets zijn dat ik lust zeker?
… of het mij gaat lukken om kordaat maar beleefd aan de vodka-zuip-toestanden te ontsnappen. Misschien moet ik een fles water meesmokkelen en ongemerkt water in plaats van vodka drinken. Ze zullen dan alleszins ferm onder de indruk zijn van hoeveel die Belgische mama kan drinken!

Maar ik kijk er ook wel naar uit om te vertrekken. Ik zie het als een avontuur, als een uitdaging en we zijn ook eens weg van de dagelijkse sleur en een beetje op vakantie.

Tot volgende week!

Shop ’till you drop

“Kei-ein” zei Nora elke keer we haar schoentjes aandeden. En ook: “pij-ijn“. En ze deed constant zelf haar sandaaltjes uit, niet enkel in de auto (dat was al langer puur een gewoonte) maar ook thuis en bij de meter. En ze leken inderdaad wat klein en krap te worden, dus gisterenvoormiddag gingen Nora, papa en ik op jacht naar nieuwe “toetjes“. Marie deed ondertussen een dutje bij “moeke”. Toen we bij schoenen Muys binnenkwamen en we bij de rekken maatje 21 waren, viel mijn oog meteen op een leuk paar gesloten grasgroene sandaaltjes. Ik was er meteen weg van en Nora ook. Hoewel Nora (nog steeds) makkelijk te overhalen is om iets “vooooi” en goed te vinden met een staaltje over-acting van ons.
En de schoentjes waren nog in solden ook! Toch heb ik haar nog een drietal paar andere schoenen laten aandoen, twijfel is my middlename. En snel beslissen is niet altijd aan mij besteed. Maar het groene paar dat mij het eerst bekoorde, is het uiteindelijk wel geworden.

Oh, mag ik er ook nog even bij vermelden dat Nora meer dan superflink geweest is!? *keifier enzo* Haar voetje laten meten door de vriendelijke mevrouw deed ze voorbeeldig en gewillig, ze wou zelfs nog een keer. De mevrouw was vol lof en grapte dat Nora ideaal zou zijn voor een promotiefilmpje ofzo. Hey, als ze er wat centjes mee verdient, waarom niet? ‘t Zijn harde economische tijden voor iedereen ;)
Schoentjes passen (een 5tal keer zelfs) deed ze in begin heel gewillig en enthousiast, op het einde ietsje minder enthousiast maar toch nog makkelijk te overhalen, op voorwaarde dat ze nadien telkens de ganse winkel eens mocht rondlopen, blinkend van trots met de nieuwe schoenen aan haar voetjes. En aangezien er bijna geen andere klanten waren en ze niets van de rekken trok of duwde, en het bovendien genieten was om haar zo te zien gibberen en genieten, lieten wij dat maar al te graag toe.
Een dikke dikke pluim voor onze patat dus!

Trouwens, raad eens hoeveel haar schoentjes gekost hebben? Heh? Heh? Ge weet het niet he! Wel, oorspronkelijk kostten ze 50€ en nu nog… slechts 10€! Als dat geen koopje is! En zo’n soldenkoopje op de kop kunnen tikken, geeft echt wel een kickje.

Dit zijn de ‘vooie toetjes‘:

Op de heenweg naar de schoenenwinkel, hadden we ook ontdekt dat er een speelgoed-rommelmarkt gaande was aan het winkelcentrum in Ninove. En het was ook nog mooi, zonnig weer. Dus konden we het uiteraard niet laten van daar ook eens rond te snuisteren. Voor Nora was het tegelijkertijd een feest en een hel. Een feest om al dat leuke speelgoed te zien, een hel omdat ze er wel even mee mocht spelen, maar niet (alles) mocht meenemen en steeds verder moest stappen. De papa had de eer en het genoegen om zich te ontfermen over Nora terwijl mama in sneltempo rondkeek en -kocht. En ook hier hebben we ferme koopjes gedaan! Totaal onverwacht zo’n mooie vondst doen: echt wel leuk. En voor de mensen die in de buurt van Ninove wonen: het is nog elke zaterdagvoormiddag van augustus speelgoedrommelmarkt!

Dit was onze buit: een houten schommelpaard, een stofzuiger, een gezelschapsspel met eendjes (vanaf 2 jaar), 2 puzzels, blokpuzzel van Dora en 2 telboekjes.

Voor amper 20€…

Vooral het schommelpaard, de stofzuiger en de puzzel met kip-schildpad-vis-hond zijn een groot succes.

Woensdagavond vertrekken we naar Polen (oh jee oh jee). Ik heb ondertussen mijn volledige outfit voor het trouwfeest, maar Jurgen moest nog een nieuw hemd hebben voor op zijn trouwkostuum. Gisterennamiddag zijn we dan met ons tweetjes naar Aalst getrokken om te gaan shoppen. Gelukkig had ik zijn trouwbroek mee om te kunnen matchen met de juiste kleur en gelukkig had ik hem aangeraden om de broek ook eens aan te doen als hij een hemd zou passen. Anders zouden we pas op zo’n 1200 km van hier en veel te laat ontdekt hebben dat zijn trouwkostuum niet meer paste! En neen, het was niet te klein, maar te groot! (“Met 3 vrouwen onder één dak wonen, ge zou voor minder vermageren, zeker?“, dixit de arme, betreurenswaardige echtgenoot) Zijn broek hing als een zak rond zijn – ehm – kruis en poep. ‘t Trok echt op gene zak (allez, net wel, ma soit).
Dus ‘t ventje heeft nu een volledig nieuw kostuum. En knap dat hij is! En sjiek! En yummie! Spijtig dat hij niet alle dagen in kostuum moet gaan werken… Misschien moet ik hem eens proberen overtuigen om na het werk zijn kostuum aan te doen *glunder*

Moet ik trouwens nog zeggen dat ik ook voor onze patatjes spulletjes gekocht heb? Neen? Ok, dan zeg ik dus niét dat ik voor Marie 2 tshirtjes, een jeansbroekje en een gewoon broekje gekocht heb en voor de twee zusjes een handige toilettas, voor hun allereerste echte reis. Waarschijnlijk ook totaal overbodig om te vermelden dat die spulletjes uit de Hema kwamen?

Het terrasje dat we met ons tweetjes in het zonnetje in het centrum van Aalst gedaan hebben, was trouwens vollenbak genieten. Effenaf.

Lijstjes

Dat ik een lijstjespersoon ben, dat was hier al een beetje duidelijk. Van en voor àlles stel ik een lijstje op. En dat gaat veel verder dan het ordinaire boodschappenlijstje (ik ga bijna altijd naar de Colruyt en de boodschappen staan in lokatie-volgorde: ik weet wat waar staat en hetgeen ik eerst tegenkom staat bovenaan op mijn lijstje en onderaan staan de dingen die ik op het einde van mijn route tegenkom. Uiteraard volg ik ook steeds de vaste route in de Colruyt aangeduid met pijlen (ook al weet ik dat ik in de volgende twee rayons niets nodig heb) en vervloek ik de ellendelingen die durven in tegengestelde richting door de Colruyt te manoeuvreren), ik maak ook ‘To Do’ – lijstjes van wat ik wil/moet doen tijdens een verlof (met een concrete dagplanning erbij – die evenwel minder secuur opgevolgd wordt dan dat hij opgesteld wordt) en van wat er in huis nog moet gebeuren, zowel grote dingen als de allerkleinste klusjes.

Toen ik zwanger was van Nora en Marie, had ik twee complete stappenplannen ontworpen: een stappenplan ‘Wat te doen voor de geboorte’: administratieve taakjes, doopsuiker kiezen/ontwerpen, geboortekaartje bestellen, valies maken (met gedetailleerde inhoud),… inclusief deadlines voor elke taak + een stappenplan ‘Wat te doen na de geboorte’: gaande van welke papier moet ingevuld worden, door wie, in welk mapje het formulier in kwestie zit en waar het naartoe moet, tot naam en telefoonnummers van de mensen die verwittigd moeten worden (in volgorde van belangrijkheid), tot hoeveel glazen/bekers, hoeveel en welke drank manlief moet meebrengen van thuis (totaal overbodig want alles stond reeds op voorhand klaar in een grote doos), tot een gedetailleerde opsomming van welke kleertjes de nieuwgeborene tijdens haar ziekenhuisverblijf mocht aandoen.

Bij een klein uitstapje (naar zee bvb) maak ik één of twee dagen voordien een lijstje van wat we allemaal moeten bijhebben én een overzicht van wat in welke tas moet komen (strandgerief allemaal in één tas om te vermijden dat de gewone verzorgingstas vol zand komt te zitten), opnieuw heel gedetailleerd, zelfs met een beschrijving van welke kleertjes Nora en Marie zullen aantrekken en welke reservekleertjes ik meeneem (ik ken hun garderobe ongeveer uit mijn hoofd). Ik heb dan ook het liefst dat alles ingepakt is de avond voor vertrek. Dit geldt niet alleen voor echte reizen of uitstappen maar ook voor een bezoek van minstens een halve dag aan vrienden of familie.

Oh ja, elke avond zorg ik ervoor dat mijn en mijn patatjes hun kleren klaarliggen voor de dag nadien. Heel uitzonderlijk gebeurt dit niet, maar ik heb dan minstens wel al bedacht wat ik of zij zullen aantrekken, zodat ik het ’s morgens enkel nog uit de kleerkast moet vissen. Gelukkig stelt Nora (nog) geen eisen over wat ze wel of niet wil aantrekken. Marie ook nog niet trouwens. Bij Jurgen deed ik dit vroeger ook, maar om de een of andere reden nu niet meer. Misschien moet ik die gewoonte maar terug eens oppikken… :)

Oh, en nog iets: als we terug zijn van een uitstap of reis wil ik dat de tassen en valiezen liefst metéén uitgepakt worden. Toen ik na 5 dagen materniteit thuiskwam, doodop en doodmoe, kon ik écht niet op mijn gemak in de zetel ploffen zonder eerst alle valiezen uit te laden, alle geschenken op zijn plaats te zetten en de roze doos uit te sorteren.

Ik heb duidelijk een grote nood aan orde, rust en overzicht. Dan functioneer ik beter. En die basisbehoeften kan ik invullen met behulp van die lijstjes. Eens ik een lijstje gemaakt heb, maakt de chaos en paniek in mijn hoofd plaats voor rust en overzicht. En dan voel ik mezelf ook een pak rustiger en kan ik veel gerichter en ontspannender werken. Ik ben ook als de dood om iets te vergeten of teveel te moeten stressen vlak voor we vertrekken.
Kortom, ik ben een controlefreakJE.

Als ik weer eens teveel met lijstjes bezig ben, of als ik vlak voor ik ga slapen nog kleine dingen begin op te ruimen, of als ik meteen begin uit te pakken na een tripje, of als ik me weer eens overdreven erger omdat het huis er slordig en vuil bijligt, zegt Jurgen wel eens dat ik een ‘Monica’ aan het doen ben (je weet wel, die opgefokte Monica uit Friends)…

Dit allemaal om te zeggen dat ik vandaag ook een lijstje moet maken! Volgende week gaan we met ons viertjes voor een 5tal dagen naar Polen. Naar Polen!? Wat gaan die daar in godsnaam doen!?, vragen de meesten onder jullie zich wellicht af. Wel, mijn broertje trouwt! Hij is reeds getrouwd eigenlijk, voor de wet, en 16 augustus trouwen hij en zijn Pools vrouwtje voor de Kerk, in Polen dus. En Jurgen en ik zijn getuigen! Leuk, heel leuk.
Maar ook een heuse onderneming en uitdaging: een heel lange autorit met onze twee meiden van bijna 2 jaar en bijna 6 maanden. Geen idee hoe goed of slecht dit gaat meevallen, aangezien het de allereerste keer is. Maar ook veel vragen, twijfels, onzekerheden over hoe de meisjes zich gaan gedragen en reageren eens we daar zijn en hoe we het allemaal gaan aanpakken, vooral tijdens de huwelijksviering en het avondfeest (maar daarover later meer).
En ook: wat moeten we allemaal meenemen?? En wat kùnnen we allemaal meenemen in Jurgen zijn standaard voiture!?

Een lijstje maken dus. Een lijstje met kleren/verzorgingsspullen/slaapspullen/eetspullen/varia, zowel voor Nora als Marie. Een lijstje met spullen die ik in de auto nodig heb. Een lijstje met spullen die in de koffer mogen. Een lijstje met speelgoed voor in de auto bij de kindjes. Een lijstje met spullen (kledij/verzorging/voedsel/varia) voor ventje en mezelf. Een lijstje met wat er in de frigobox moet. En bij al die lijstjes ook een overzicht wat in welke valies/tas/doos moet komen…

Oh, en ook nog een lijstje van wat er last minute nog moet gebeuren: nieuwe autostoel kopen, checken of manlief of ik kunnen bellen met gsm in Polen, adressen in GPS steken, nieuw hemd kopen voor Jurgen, naar de kapper (typ ik al vloekend, want dat laatste was ik alweer vergeten, dat komt ervan zie als ik zo lang wacht met lijstjes te maken!), auto naar garage doen voor onderhoud, …
Nog zoveel te doen in zo weinig tijd!

Ik denk dat ik maar best eens begin aan mijn lijst
*ademt eens diep in en uit*

Terug thuis…

… van een weekendje Barcelona en het was plezant!

* Leuke, gerieflijke (kleine) studio met een groot en zalig dakterras (in oppervlakte groter dan de studio zelf) op het 5de verdiep.
* Ideaal weertje: 25 a 30 °C en droog (enkel zaterdagvoormiddag heeft het gegoten, maar tegen de namiddag was het opnieuw lekker warm en droog).
* Prachtige omgeving: gezellige straatjes en lanen, prachtige bezienswaardigheden, lekker eten, zuiders strand, leuke sfeer enz enz.
* En vooral: lekker genieten met en van ons tweetjes, gaan en staan waar we willen zonder rekening te moeten houden met een zalig wezentje dat honger heeft, moe of verveeld is, op ons dooie gemak een terrasje doen, elke avond gaan eten, uitslapen,…

Maar kilometers dat we gewandeld hebben! En spierpijn! Nooit geweten wat voor spieren ne mens gebruikt voor het wandelen. We waren ’s avonds allebei zo bekaf dat we steeds tussen 23u en 24u al in bed lagen. Van het spaanse nachtleven hebben we dus niet veel geproefd.

Zo hard dat we er van genoten hebben, zo hard hebben we onze kleine Nora ook gemist. Zeker maandag kon het niet snel genoeg gaan. Vliegtuig had bijna een uur vertraging *grrr* en uiteindelijk was het 14u toen we onze kleine meid terugzagen. Ze werd bedolven onder de kusjes en knuffels.
Zij heeft het alleszins ook super naar haar zin gehad bij meter en Luc. Waarvoor nogmaals een dikke merci!

Het contrast was trouwens groot: zondag tegen de 30°C in Barcelona en zomerse stemming, maar hoe meer we maandag België naderden in het vliegtuig, hoe bewolkter en mistiger het werd.
De piloot omschreef het op deze manier: “Het weer in België is slécht, heel slécht” (in 3 talen!).

Nuja, we hebben het toch maar gehad!

En dan nu… fotootjes!

Ons studiootje: een dakappartement op het 5de verdiep in het centrum van Barcelona.

Casa Mila – Casa Battlo (Gaudi):

Sagrada Familia:

Park Guell (Gaudi):

Mont Juic met Poble Espanol waar vooral het dakterras prachtig was: “drinks with a view”:

De Ramblas – Placa Catalunya – oude stadsgedeelte:

Haven – Barceloneta (de kust):

Nos vamos a Barcelona!

Yiha! We hebben er lang naar uitgekeken en morgen is het eindelijk zover. Een reisje met ons tweetjes (drietjes eigenlijk, smurf meegerekend) naar Barcelona! Als de zomer niet naar hier komt, moeten wij maar naar de zomer gaan ;)

Morgen om 6u25 vertrekt ons vliegtuig. Vroeg opstaan dus, maar als het is om op reis te gaan is vroeg opstaan wél leuk en spannend, vind ik. Maandagmiddag om 11u30 zijn we terug in Belgenlandje.

3 dagen volop genieten van het mooie weer, van de mooie omgeving, van elkaar en van de dingen die we net wat minder kunnen met onze kleine pruts erbij: uitslapen, lui en lang op een terrasje zitten en naar de mensen kijken, op restaurant gaan,…

Het zal ons deugd doen!!

Maar wat zullen we onze kleine Nora missen! De allereerste keer dat we haar ‘zo’ lang moeten missen: bijna 4 volle dagen. De meter mag alleszins minstens één keer per dag een telefoontje verwachten waarbij een uitgebreid verslag verwacht wordt van alles wat onze patat gedaan, gegeten en uitgespookt heeft. Nuja, waarschijnlijk zullen wij meer afzien dan Nora zelf. Haar meter zal haar wel genoeg entertainen en verwennen ;) En maandag zullen we des te blijer zijn als we ze terug kunnen PLATknuffelen.

Adiós!