Persbericht

Ons oudste staat in de krant! Met foto en al. Allez ja, tussen een 50tal andere leerlingen maar soit.

Nieuwsgierig? Klikken! *

Het artikel is uiterst positief over het peter- en meterschap. En wij eigenlijk ook wel. Zoals vermeld in het artikel lijkt het me inderdaad verrijkend zowel voor de kleuter als voor de prille tiener. Alleen Nora is niet zo overtuigd van het hele concept.
Bij de kennismaking, een ruime maand geleden, was ze blijkbaar – volgens de juf, we waren er niet zelf bij – heel erg schuchter, bijna bang. Ze durfde haar peter niet aan te kijken en deed dus ook niet mee met het hele kennismakingsgebeuren. Er waren nog veel kleuters die wat overdonderd reageerden bij de eerste kennismaking. Logisch ook, de introductie gebeurde in een volle turnzaal met alle 5de en 6de leerjaren en alle 1ste kleutertjes tesamen. En dan wordt er een oudere jongen of meisje vrij plots opgedrongen en wordt er van een 3-jarige verwacht dat hij/zij zich meteen op het gemak voelt bij dat groot vreemd kind.
Het concept is fantastisch, maar de aanpak was voor sommige kleuters een beetje te bruusk en niet geleidelijk genoeg.
Maar geen nood, ze proberen nu om de meters en peters langzaam aan vertrouwd te doen geraken met de kleuters. Door ze mee te nemen bij een klein uitstapje waarbij ze hun petekindje dan mogen helpen en entertainen (en een extra gemak voor de kleuterjuf!) en door ze tijdens de speeltijden en het middageten de ‘taak’ te geven om een beetje te waken en te zorgen over en voor hun beschermelingetjes.

Ze heeft nu al een goeie maand haar peter en heeft al een paar mooie kaartjes gekregen, een zelfgemaakte halsketting en een armbandje. Ik vind het alleszins heel aandoenlijk en lief. Grappig ook dat ik die jongen zelf nog niet gezien heb, alleen op de foto van het artikel kan ik vermoeden wie hij is. Nora is blijkbaar nog steeds niet zo enthousiast. Als ik vraag naar haar peter, zegt ze altijd: “Ik doe mijn hoofdje altijd weg als ik M. zie”. Wil ze dus zeggen dat ze haar hoofdje helemaal verbergt en hem niet durft of wil aankijken.

Naar leeftijdgenootjes toe is ze heel open, spontaan en zelden verlegen, maar naar oudere kindjes en volwassenen kan ze zich wel extreem verlegen gedragen. Hopelijk is haar schroom snel voorbij en kunnen ze elkaar echt wat leren kennen.

* De foto is kleiner dan in de ‘echte’ krant maar door het beeld te vergroten kan je haar heel misschien wel herkennen. Tip: ze staat rechtsvooraan de foto in een grijs kleedje.

“Mamaaa papaaaa pakkeuuuuuuh!”

Nora slaapt goed en graag. Al meer dan een jaar (of zelfs langer) moeten we zelden tot nooit opstaan voor haar ’s nachts. Ze slaapt als een marmotje. Zelfs als ze ziek is, zal ze haar slaap niet snel laten.

Maar gisterenavond was het hier een beetje chaos en hel in huis. Rond 22u werd ze wakker, al roepende en wenende. Jurgen gaat naar boven en blijkbaar vroeg ze naar de mama (ik was nog maar net thuis en had haar van ’s morgens niet meer gezien). Aangezien ik het geroep van Jurgen door de babyfoon niet hoorde, kwam hij met Nora op de arm naar beneden…
Ik heb haar een dikke knuffel gegeven en haar terug in bedje gelegd.
En toen begon de miserie. Doodmoe was ze, maar ze kon of wou niet meer slapen: roepen en wenen deed ze. Constant. Ofwel wou ze gepakt worden, ofwel wou ze “knuffel geveeeeeuuuh” ofwel wou ze water drinken. Ze is momenteel erg verkouden, ze had ferme hoestbuien, dus in begin dachten we dat ze echt wel last had en gingen we erin mee. We gaven haar tot 4 keer toe water en we namen haar even uit bed voor een knuffel. We weten dat als ze moe is ze goed en graag slaapt dus dat ze nu zo overstuur was, kon enkel maar zijn omdat er iéts was waardoor ze niet kon slapen. 
Op een bepaald moment zorgden haar huilbuien en hoestbuien ervoor dat ze wat moest overgeven in haar bed. Nog meer chaos natuurlijk. Met twee in haar kamer en gauwgauw laken verschoond, gelukkig waren slaapzak en pyama nog proper. Haar nog één keer water laten drinken en dan duidelijk gezegd dat ze moest slapen en dat we haar niet meer zouden uit bed nemen…
Maar ze hield vol. Alleen hebben we toen wél onze tactiek veranderd: we gingen wel nog na 3 a 4 minuten huilen ernaartoe maar enkel om wat “shhh shhh shhh” te doen en over haar hoofdje te wrijven. En dan weer weg. Toen was het al 23u30.
Tot 00u30 heeft ze het zo volgehouden. Tot ze zichzelf uiteindelijk in slaap gehuild heeft (en ik bang was of ze niet plots zweeg omdat ze gestikt was ofzo maar niet durfde te gaan kijken uit schrik dat ze weer wakker zou worden). En ook al weet je dat er niets anders op zit dan haar te laten wenen, toch breekt je hart.

Oorzaak? Vermoedelijk teveel prikkels gekregen met naar beneden te komen waardoor ze nog moeilijk opnieuw in slaap geraakte, gecombineerd met die irritante hoestbuien en misschien toch wat onrustiger zijn door het ganse schoolgedoe* én ze dan maar besloot om een spelletje te spelen en zoveel mogelijk knuffels uit de wacht te slepen.
Alleen niet evident om dat op tijd door te hebben. Je denkt toch eerst dat er echt iets mis is waardoor je dan snel teveel aandacht geeft…

Gevolg? Ik had wat meer moeite dan anders om haar wakker te krijgen deze morgen (maar ik was al blij dat ik haar hoorde en zag ademen) maar eigenlijk viel de vermoeidheid tijdens de ochtendrush nogal mee. Gelukkig gaat ze straks bij mijn moeder en kan ze daar een middagdutje doen want ‘t zal nodig zijn. Zijzelf wist blijkbaar niets meer van haar gehuil en geroep.

Het verbazende is dat Marie in de kamer ernaast door alle chaos en lawaai heen als een roosje heeft doorgeslapen. Een chance.

*Gisterenmorgen toen ik haar afzette in de opvang waren er voor de allereerste keer traantjes! Na 9 schooldagen. Net op een moment dat ik het absoluut niet meer verwachtte.
Vandaag leek ze te beginnen wenen maar kon de juf haar nog net op tijd afleiden en werd de huilbui vermeden.

Koek of geen koek

Ik ging na mijn werk de meisjes oppikken bij mijn moeder. Toen we op punt stonden om te vertrekken zag Nora toevallig nog een helft van een Vitabiskoek in haar brooddoos en ze wou die opeten. En wel meteen. Eerst was het een njet van mijnentwege omdat ze eerst boke moest eten, maar na hartverscheurend gehuil, uitgebreid geknuffel, enkele zielige blikken en haar puppy-look (en oooh wat kan ze haar charmes fantastisch goed uitspelen) deed ik een kleine toegeving: ze kreeg een suk van de koek eens ze in de auto zat. Nog niet goed. Ze wou een groot stuk koek, de volledige koek nog eigenlijk. Haar verder genegeerd tot we in de auto zaten terwijl zij nonstop aan het zagen en huilen was. In de auto een stuk van de koek afgebroken en haar aangeboden. Maar ze weigerde: “ik wil grooooot stuk koek” (x 20). En ik hield voet bij stuk en zei duidelijk dat het dat of niets was. Gehuil. Haar drie keer de kans geboden en dan haar brooddoos dichtgedaan. Ze heeft nog even geweend tot ze afgeleid werd door een verkeerslicht dat groen werd waardoor ze luid “Doorrijje mama doorrijje!” riep.

Ze eet dus nog liever géén koek dan te moeten toegeven en tevreden zijn met een kleiner stuk koek. Koppig? Nora? Neuuuuhhhh…

En dit was slechts één van de 62 huilbuitjes vanavond. Niets was goed en alles was aanleiding om te ontploffen. Om maar te zeggen dat ze m.o.e. is. We herkennen ondertussen al als de beste de typische lege, starende blik in haar ogen. En ze moesten dan nog gewassen worden ook. Rond 18u thuis, boke eten, om 18u45 snel snel douchen in bad (en groot drama omdat ze niet met mama in de grote douche kon) en om 19u15 lag Nora in bed (ze wou zelfs geen boekje meer lezen) en om 19u30 Marie. En wij waren ook om bij elkaar te vegen. 

En het is nog maar maandag… 

Chance dat we ze maar om de twee dagen in bad steken ;) 
En chance dat ze vrijdag én donderdag verlof heeft op school!

Eerste schoolweek

Nul, zero, nada traantjes! Meer nog: ze leek het er echt leuk te vinden en van een moeilijke aanpassing hebben wij of de juffen niet veel gemerkt. Zelfs als ik haar de eerste keer moest afzetten in de opvang rond 8u was ze heel flink en dapper: eens ze aan een tafel kon zitten met papier en kleurtjes en andere kindjes was ze afgeleid en bekeek ze mij nog nauwelijks. Later in de week ging ze zelfs op een bankje naast een ander kleutertje zitten (en naast de juf) en legde ze spontaan haar arm rond het meisje dat naast haar zat. Het was mijn moeder die getuige was, ik had het graag zelf eens gezien :)
Volgens de juf mogen we heel fier zijn (duh) op onze dochter omdat ze zo heel flink geweest is. En ze heeft een ballon gekregen!

Ik moet toegeven, het is echt een grote geruststelling dat het zo vlot gaat en vooral, ik ben zo trots op ons oudste patat.

Van de school en dan meer bepaald van de communicatie tussen de juffen en ons zijn we – tot nu toe – heel tevreden. Er is een heen-en-weer-schriftje waarin er de eerste dag een vrij uitgebreid verslagje zat (naast het mondeling verslagje aan de schoolpoort) en waarin belangrijke of opvallende zaken worden gemeld of gevraagd (dus niet elke dag). Als we ze halen of afzetten zijn ze ook steeds bereid om even te luisteren naar onze duizenden vragen en doen ze hun best om hun indrukken ook aan ons te vertellen. Een van mijn grootste zorgen was het middageten. Ze hééft groentjes gegeten op school, niet veel, maar wel een beetje. Maar: ze eet enkel groentjes als de juf die toezicht heeft haar op haar schoot neemt (gelukkig enkel de eerste dag) en ze haar de hapjes zelf geeft (wat wij nooit ofte nooit mochten proberen of ze werd hysterisch). Ze geven er genoeg aandacht aan dus, wat wel plezant is. Misschien zelfs wel een beetje té veel…

Want hier thuis zitten we wat betreft haar eetgedrag jammer genoeg ongeveer terug naar af, hebben we vandaag tot onze grote frustratie gemerkt. Net toen er een grote doorbraak aan het komen was. Ik vrees dat dit te wijten is aan het feit dat ze op school er net wat teveel aandacht aan geven (goedbedoeld uiteraard). Ik denk dat ik hen maandag ga voorstellen om er volgende week niet teveel aandacht aan te geven en haar te laten eten wat ze wil eten (patatten en vlees) en de week nadien haar proberen overtuigen om een klein hapje groenten te proeven. Ik blijf hopen dat ze goed zal beginnen eten onder sociale druk en als er niet teveel spel rond gemaakt wordt.
Maar pffff, dat eetgedoe is nu al bijna een jaar aan de gang en net op het moment dat ik denk dat we goed bezig zijn, gebeurt er wel iets waardoor ik alles weer in twijfel trek. Maar soit, dat is voer voor een apart postje, want eens ik begin…

Een ander zorgpuntje van mezelve was het slapen. Thuis en bij mijn moeder slaapt ze nog gemakkelijk 2 a 3 uur in de namiddag, dus het was een groot vraagteken of ze dit op school ook zou doen. Voorlopig niet alleszins. Ze legt zich wel een uurtje of zo neer om wat te rusten of om te proberen slapen maar er zijn nog teveel prikkels en er is nog teveel afleiding om echt in slaap te vallen. Maar misschien komt dat nog wel.
Op haar vermoeidheid ’s avonds leek het in begin van de week nog weinig invloed te hebben. Ze was wel moe, dat merkten we wel, maar er was nog wat mee aan te vangen en uiteindelijk lag ze maar een kwartiertje vroeger in bed dan anders. Maar donderdag en vrijdag: halleluja! Doodop was ze, de arme duts. Donderdag was ze ongelofelijk hyper, overbeweeglijk en wist ze met zichzelf echt geen blijf. Ze raasde vaak als een gek door het huis en het grappigste van al: ze lachte om àlles. Het leek alsof ze high was. Of zat.
Vrijdag was het een iets minder leuk effect, toen neutte, weende ze om alles en – vooral – niets. We moesten op onze kousevoeten lopen om haar toch niet overstuur te krijgen, af en toe dingen door de vingers zien als het eigenlijk niet zo’n kwaad kon en haar vooral om 19u15 in bed zwieren. Met als gevolg dat ze vanmorgen om 6u30 klaarwakker was.

Er zijn ons trouwens al twee dingen opgevallen in haar gedrag sinds ze naar school gaat:

1. Ze zeurt veel meer dan vroeger om haar tut. Terwijl ze het al lang gewoon was om enkel een tutje te krijgen in bed of als ze zich (heel erg) pijn gedaan had. Niet meer tijdens het spelen en ook niet meer in de auto. Maar bijna elke keer dat we in de auto zitten nu, vraagt zaagt ze achter haar tut. En ook thuis. En ze is volhardend. Maar wij ook! Ik geef niet toe, ook als is het soms hartverscheurend. Enige uitzondering is ’s avonds als we weten dat ze doodmoe is en bijna kan gaan slapen, dan krijgt ze wel haar tutje.

2. Ze zeurt, klaagt, neut bij élk ietsiepietsie klein onnozel pijntje. Als er een pluisje op haar kleine teen valt, begint ze al te jammeren dat haar ganse voet enorm veel pijn doet. En ze kan zielig doen als de beste. De eerste dagen ging ik er automatisch op in tot het mij begon te dagen dat het toch wel wat overdreven is. Misschien is er zelfs wel een link met het eerste puntje… Nu ga ik er nog nauwelijks op in als ik zeker weet dat het niet zo erg is. Gewoon een: “maar dat is niet zo erg, Nora, dat kan gebeuren eh” moet volstaan. Ik kan me voorstellen dat ze in de klas heel regelmatig een kleutertje hoort en ziet jammeren bij de juf en er aandacht voor krijgt. Gisteren had ze trouwens een grote pleister op haar voet, op de plaats waar er enkele weken geleden een blein zat die nu zo goed als genezen was. Ik kan me levendig voorstellen hoe ze met haar zielig-puppy-gezicht aan de juf gaan zeggen is dat haar voetje pijn doet en hoe ze glunderde toen de juf een megapleister op haar zwaar gewond hieltje aanbracht…

Enfin, de eerste week van haar 10jarige schoolcarrière (in deze school welteverstaan) heeft ze met glans doorlopen!

Eerste schooldag

En hoe was Nora’s eerste schooldag? Wel, uitstekend eigenlijk, dankuwel!

Ze was dolenthousiast deze morgen en het kon allemaal niet snel genoeg gaan. Als ‘t van haar afging stonden we om 7u13 al aan haar klasje. Maar het was 8u40 toen we op school waren en ze rustig nog kon kennismaken met haar twee juffen. Terwijl ze aan het puzzelen was, namen we afscheid en gaven haar nog een dikke kus. Nora gaf flink een kusje terug en zwaaide eens. Ons nauwelijks aankijkend. Helemaal afgeleid en in de ban van juf Leen en juf Astrid.

Geen traantjes dus! Tof natuurlijk, heel tof. Maar ook wel wat verbazend. Maar vooral heel plezant!
En – tromgeroffel – ook bij de mama geen traantjes!! (‘t Zou wel anders geweest zijn moest Nora het wel lastig gehad hebben en beginnen wenen zijn.) Geen gebleit dus, alleen gloeiend en blinkend van trots. Trots op ons kleine grote meid die achtergelaten wordt in een nieuw klasje, bij een nieuwe juf en geen kik geeft, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Ik heb mijn 3 pakjes Kleenex-zakdoekjes dus niet nodig gehad, toén toch nog niet…

Maar nieuwsgierig waren we wel. En hoe! Onvoorstelbaar. Om het half uur vroegen we ons af wat ze aan het doen zou zijn en of ze het naar haar zin heeft of niet. Tal van scenario’s spookten door ons hoofd, zowel goeie als slechte als heel slechte. Maar verder hebben we vooral genoten van ons dagje samen.

En dan was het 15u50 en stonden we heel ongeduldig aan haar klasdeur te wachten. Ik zag Nora piepen door de deur, ons herkennen en zich door de benen van haar juf wringen om tot bij ons te geraken. Ze straalde. En was blij om ons terug te zien.

Het verslag van de juf: Nora was heel heel flink geweest. Niet geweend, goed meegedaan, veel gespeeld. Nog niet echt contact gezocht met de andere kindjes maar ze was ook zeker niet bang van dat ander jong geweld en ging wel naast de andere kindjes spelen. Toch niet evident, in een klasje met 26 peuters en kleuters.
We hadden de juffen gewaarschuwd over haar eetgedrag (wat trouwens al iétsje verbeterd is maar nog niet denderend is). Ze had het inderdaad moeilijk in de eetzaal. In begin at ze niet, als de juf haar op de schoot zette en haar zelf hapjes gaf at ze wel (tssss!), nadien at ze zelf een klein beetje voort. Afwachten hoe dit evolueert: ofwel verbetert het eens ze het daar meer gewoon is, ofwel verslechtert het net omdat ze het er meer gewoon is.
En ja, we laten haar warm eten op school: veel makkelijker om haar ’s avonds gewoon nog een boke te laten eten – bovendien eet Marie ook warm ’s middags – en bovendien kan ze nauwelijks slechter of minder eten dan dat ze thuis eet.
Geslapen heeft ze niet, ze heeft wel een klein uurtje wat gerust in het slaaphoekje. Volgens de juf was ze zeker in slaap gevallen moesten er geen twee luidruchtige vermoeide jongetjes naast haar gelegen hebben… Ook iets dat zichzelf zal uitwijzen. Thuis slaapt ze nog makkelijk 2 a 3 uur in de namiddag dus na een paar dagen zal ze zeker en vast wel doodop zijn en zal ze wel slapen, vermoed ik. Indien het echt een probleem wordt, dan kan mijn moeder haar ’s middags gaan halen en gaat ze maar halve dagen.

Het was pas toen ik Nora terugzag en in mijn armen had en de juf zo positief was dat ik het moeilijk kreeg en mijn traantjes moest verbijten. Zo opgelucht, blij en trots was ik.

Het verslag van Nora zelf is nog vrij summier natuurlijk. Spontaan vertelt ze weinig of niets, op suggestieve vragen antwoordt ze wel met ja of neen. Hoewel we in de loop van de avond wel zijn te weten gekomen dat juf Leen een boekje over kippetjes gelezen heeft, dat juf Leen een toren gemaakt heeft, dat Nora (en andere kindjes ook?) een hoedje heeft mogen opzetten en dat ze (vermoedelijk) gevallen is op de speelplaats omdat iemand haar geduwd heeft. Ah, en dat ze volgens haar “hee fink” patatjes heeft gegeten, maar welke groentjes het precies waren, leek ze toch niet meer te weten. En ze heeft ook “fink geslaapt”…

Maar enthousiast leek ze alleszins wél. Ze wil morgen nog eens gaan. Een chance.

Zoals verwacht was ze vanavond nogal hyper. Combinatie van doodmoe zijn en overprikkeld zijn. Maar het viel nog redelijk mee zolang we duidelijk en kordaat waren. Ze heeft nog vrij goed gegeten en lag rond 19u30 in haar bedje.

En – tadaaaaa! – dit is haar boekentas:

(Een mooie foto maken is tegenwoordig trouwens heel moeilijk: ofwel trekt ze een boos gezicht (zoals hierboven), ofwel loopt ze weg, ofwel lacht ze heel gemaakt en geforceerd)

Flink aan het stappen met op de achtergrond haar toekomstig huidig schooltje:

Na schooltijd:  een bezinningsmoment tussen vader en dochter:

Wat ik vandaag zoal deed

• Ons patatjes uit bed gehaald, om 6u40 reeds
• samen gezellig ontbeten
• eventjes Chain Rxn gespeeld
• de meisjes ‘gedropt’ bij mijn mama
• 2 uur ramen, plintjes, plafonds afgeplakt
• tussendoor wat Chain Rxn gespeeld
• de 2 overgebleven muren in de leefruimte een eerste laagje verf gegeven
• de krop in mijn keel af en toe weggeslikt
• nog eens Chain Rxn spelen
• gezworen dat ik de komende weken maanden geen verfpot meer wil zien
• een beklemmend gevoel genegeerd telkens ik aan morgen dacht
• Chain Rxn gespeeld
• croque monsieurs gemaakt en opgegeten
• een tweede laag verf uitgesmeerd al zuchtend en zwetend en puffend (‘t was behoorlijk warm achter glas)
• mijn maag voelen samenkrimpen als ik me Nora voorstelde met haar boekentasje op de speelplaats ‘helemaal alleen’
• genoten van ons mokkakleurtje (volgens bedgenoot is het trouwens eerder koffie verkeerd) op de muren
• voor de àllerlaatste keer Chain Rxn gespeeld
• even overwogen om Nora pas in september 2013 naar school te sturen
• gemerkt dat onze living er echt helemaal anders, warmer, rustiger, gezelliger uitziet na 3 dagen schilderwerken
• dat gevierd met een spelletje Chain Rxn
• Nora en Marie gaan halen bij meter/moeke
• Marie al veel meer zien stappen en gemerkt dat ze het  heel erg leuk begint te vinden
• Nora voor de eerste keer meegenomen in de douche in plaats van in bad (aangezien een uitgebreid bad vanaf nu niet meer in ons krap avondtijdsschema zal passen)
• gezien dat de douche een groot succes was voor Nora: ze glunderde van trots omdat ze net zoals de grote mensen mocht douchen
• Marie geknuffeld en blaaskusjes gegeven
• Marie zien schaterlachen
• Nora zien dansen met K3 (en ze begint de danspasjes steeds beter en accurater te imiteren – mijn god, wat is ze om op te eten dan)
• Marie flesje gegeven en in bed gezwierd
• onszelf gelukkig geprezen met twee dochters die zo goed en vooral grààg gaan slapen als ze moe zijn: Marie begint te lachen en te wijzen naar haar kamertje als we de trap op gaan en sluit met een grote glimlach haar mooie blauwe ogen
• Nora megahard geknuffeld en haar haartjes gekamd
• 1089 keer gedacht: jongens toch, wat is wordt ze groot, maar ook: jongens toch, wat gaat die plezier hebben op school, maar ook: jongens toch, wat zal het wennen zijn voor haar – en voor ons
• Nora nog een dikke slaapwelkus en -knuffel gegeven: de allerlaatste slaapwelknuffel als niet-schoolgaand kind
• Nora’s schoolspulletjes klaargezet
• bedacht dat het ook wel leuk zou zijn als de slaapkamers ook eindelijk eens een kleurtje krijgen
• mij de reddeloosheid van ons oudste ingebeeld als ze morgen voor haar groot bord patatjes, vlees en – o wee – groentjes zit, niet wil eten en niemand bekend rondom haar ziet
• Nora’s reservekleertjes genaamtekend
• nog eens Chain Rxn gespeeld
• met sfeerlicht nog eens goedkeurend genoten van onze gezellige geschilderde living
• voor de 784ste keer verzucht dat het hélemaal de max zal zijn eens we meubels naar ons goesting hebben – en een deftig terras – en een aangelegde tuin – en een oprit
• bedacht dat we misschien al de lotto gewonnen hebben ondertussen
• meteen ook bedacht dat dat wel niet het geval zal zijn
• toch nog maar eens Chain Rxn gespeeld
• mij 529 keer afgevraagd hoe ze al die nieuwe dingen morgen zal ervaren, of ze zich vlotjes of net niet zal kunnen aanpassen, of ze wel of niet zal eten ’s middags: zal ze bezwijken onder de sociale druk of zal ze bewijzen hoe koppig ze eigenlijk feitelijk wel kan zijn?, of ze mama en papa gedurende de dag héél hard zal missen of slechts een klein beetje of helemaal niet, of ze wel of niet zal slapen in de namiddag, hoe lang ze het zal volhouden zonder te slapen, of ze dinsdag opnieuw zal willen gaan?
• gewacht op manlief die achter frietjes was: bijna één uur moeten aanschuiven terwijl er maar 3 klanten voor hem waren en 5 aan het bedienen waren
• vooral medelijden gehad met manlief aangezien ik ondertussen Chain Rxn kon spelen
• voor de echt àllerlaatste keer trouwens
• naar Dr House gekeken: ‘t was extra spannend vond ik. En triestig. En die Amber is was eigenlijk wel een wreed knap ding
• en Chase is hoe langer hoe minder knap
• niet dat hij ooit echt knap was eigenlijk
• gevloekt omdat het de laatste aflevering is
• nuja, Prison Break is ook niet slecht
• heel hard gewenst om morgen voor één dagje (of laten we er een weekje of zo van maken) een klein lief schadeloos vliegje te zijn
• bedacht dat ik misschien beter in bed zou kruipen: alle schoolbenodigdheden staan klaar, ik weet wat Nora en Marie zullen aandoen morgen en ik weet wat ik ga aandoen
• beseft dat ik de slaap zal nodig hebben want het wordt morgen een, naar ik lichtjes durf vermoeden, vrij emotionele dag
• bedacht dat ik toch niet direct zal kunnen slapen
• mezelf beloofd dat ik ga slapen nadat ik dit blogje geschreven heb…
• en nadat ik nog één keer Chain Rxn gespeeld heb.

Aja, Nora gaat morgen naar school. Moest je ‘t nog niet weten. En miljaar, ik ben er echt niet goed van. Wat gaat dat dan morgen wel niet zijn? Ja, de kleenex-jes (3 pakjes zullen wel volstaan, hoop ik) zitten al in mijn handtas. Maar ik beloof om mijn uiterste best te doen om pas in huilen uit te barsten eens we volledig uit het zicht van ons studentje zijn…
En na de hysterische, over-the-top, overemotionele, rollende-ogen-uitlokkende huilbui gaan manlief en ik er een gezellig dagje van maken met ons tweetjes.

Want ondanks alle vragen, twijfels, spannendheid, onzekerheden vind ik het ook wel leuk en tof en fijn voor Nora (en voor ons) dat ze naar school mag en ik twijfel er niet aan dat ze zal genieten van de nieuwe prikkels, uitdagingen, kindjes, juffen,…

Maar toch eh. ‘t Voelt raar om zo ‘plots’ een schoolgaand kind te hebben.

Voorsmaakje

Met 5 zijn ze. Vijf startertjes na de paasvakantie. Deze voormiddag mochten de vijf elkaar al eens ontmoeten in hun toekomstig ‘onthaalklasje’. Terwijl de peutertjes/kleutertjes het klasje, het massa speelgoed en elkaar verkenden, konden de ouders elkaar wat verkennen en vooral luisteren naar Juf Judith (Nora’s toekomstige juf Leen moest jammergenoeg naar een begrafenis) die ons praktische info en tips gaf.

Een heel leuk en interssant initiatief en achteraf kregen we zelfs nog een koffietje.

Enkele indrukken en feiten:

• Nora was welgeteld 2,04 secondjes verlegen en op haar ongemak, daarna begon ze alle hoekjes, kantjes en speelgoed van het klasje te inspecteren en te keuren.
• Ze heeft  al mooi samengespeeld met de andere kindjes (een meisje was ‘koffie’ aan het uitgieten in een bekertje, Nora nam een bekertje en riep streng: “ik ook!”), maar ze heeft ook aan een ventje van bijna een kop groter duidelijk gemaakt, zowel verbaal (“Neen, van mij!”) als non-verbaal (bliksemende ogen, boze blik, vermanend vingertje) dat de telefoon die zij net genomen had, van hààr was en ze absoluut geen zin had om hem af te geven, zelfs niet te delen. Met resultaat, ‘t manneke droop af en zocht iets anders.
• Een puzzel had ze ook al snel gevonden. En even snel gemaakt. 9 stukjes begot, dat kan ze met haar ogen dicht (bij wijze van spreken). De juf en meneer de directeur waren wel onder de indruk. *blink blink*
• Na het klasjesmoment mochten we allemaal nog iets drinken in de refter. Nora ook. En ze mocht kiezen: fruitsap, chocomelk, fristi of melk. Naïeveling dat ik ben, hoopte ik stiekem en met lichte aanmoediging van mijnentwege dat ze toch nog voor melk zou kiezen. Maar pech gehad. Ik die zo anti-fristi en anti-chocomelk ben, ik die bang is dat ze geen gewone melk meer gaat lusten als ze al die gezoete brol melk gewoon wordt, ik die wil dat ze bij haar boterham een beker melk drinkt, ik die het als een doodzonde en als een ‘falen in mijn standvastigheid’ zie als ik haar beloon met een ‘centimetertje’ chocomelk als haar beker leeg is. Diezelfde ik moest toezien hoe ze een flesje fristi in een halve minuut leegdronk zoop. Ik kan het haar niet kwalijk nemen natuurlijk, maar toch.
  Ik kan op een formuliertje aankruisen dat ze tijdens het eetmoment in de voormiddag enkel melk mag drinken. Ik zou haar kunnen verplichten, maar dat krijg ik dan ook weer niet over mijn hart. Ik zou het alleszins niet erg vinden als de school de keuze in drankjes beperkt tot melk of water, tijdens elk eetmoment.  Nu is de keuze beperkt tot melk, chocomelk, fristi, water of fruitsap. Voor Nora zou het lukken: zij drinkt thuis alleen water of melk, enkel bij bezoek of feestjes krijgt ze fruitsap (en haar centimetertje chocomelk natuurlijk). Maar voor andere peuters zou het misschien nogal een cultuurshock zijn…
  Misschien ben ik te streng. Allez ja, heel waarschijnlijk ben ik te streng. En onrealistisch. En gebrainwashed met ideeën hoe vreselijk slechts al die gezoete dranken zijn. Zo erg is die gezoete melk misschien niet. Het blijft tenslotte toch nog een melkprodukt. En alleszins beter dan de nog veel meer gezoete frisdranken. En van 1 fristi’tje per dag zal ze nu ook wel geen overgewicht of een mond vol cariës kweken zeker? Maar toch. 
  Maar thuis zal ze alleszins blijven melk drinken. En water. Ha!  
• Het hele school-concept is nu nog échter en concreter geworden.
• De juf, de directeur en de school in het algemeen geven me nog steeds een goed gevoel over onze keuze. Ik zie het helemaal zitten dat Nora haar 20-jarige schoolcarrière in dit schooltje start.
• En Nora ook, want ze wou niét meer mee naar huis…
• We hebben vandaag ook samen een boekentasje gekocht. Het is me gelukt om niet toe te geven aan de Bumba, K3, Prinsesjes en Plop-toestanden. Wat ook niet zo moeilijk was, want Nora vraagt zelf (nog!) niet naar een specifieke boekentas. Maar mooi is ze wel! En moest het van Nora afhangen, zou ze ermee gaan slapen zijn.
• Nora en ik hebben vandaag veel dingen samen gedaan.  En leuk dat dat was. (En ‘makkelijker’ dan met Marie erbij…). Quality-time tussen moeder en haar oudste. Ik heb ervan genoten, en zij ook denk ik.

Laatste dag.

Woensdag, donderdag en vrijdag gaat Nora bij mijn moeder en de volgende twee weken heb ik verlof en de maandag nadien gaat ze – omagaud – naar school. Vandaag was het dus Nora’s laatste dag in de crèche bij Leen en Melissa (momenteel staat Leen er alleen voor wegens Melissa die zwanger is en die baby’s en peuters moet mijden als de pest). En pfffft, het deed toch raar.

Enkele weken geleden leek het mij allemaal iets van niets te zijn. Ja, haar crèche-carrière is afgelopen en ja, ze gaat heel binnenkort naar school. So what? Dat zal wel een dag zijn zoals nen andere. Er leek mij weinig verschil te zijn tussen crèche en school. Alleen dat ze het op termijn waarschijnlijk nog leuker zou vinden.
Maar de krop in mijn keel begint toch altijd een ietsiepietsie groter te worden telkens ik besef dat ze binnen drie weken effectief een schoolgaand kind is en samen met die groeiende krop, trekt mijn maag telkens een heel klein beetje samen. Ze wordt verdorie groot! En dat merken we, aan àlles.
Ik zal er maar al beginnen van uit gaan dat ik het 20 april toch niet helemaal droog ga houden, oogsgewijs dan. Zeker mijn vorig postje indachtig…
Gelukkig bestaat er zoiets als Kleenex-zakdoekskes en een liefhebbende echtgenoot die mij lichamelijk en mentaal gaat ondersteunen en die vooral zijn eerstgeboren dochter zelf wil droppen aan de schoolpoort klasdeur.

Soit, haar laatste dag dus. De kinderverzorgsters Leen en Melissa mochten een beetje in de bloemetjes gezet worden. Met een foto van Nora met tekstje erbij, met pralientjes en met paaseitjes voor de kindjes.

Ideale gelegenheid om mijn PhotoShop-kunsten *ahum* eens tentoon te spreiden eigenlijk. Eerst in de namiddag een uurtje geprutst aan het ontwerp. ’s Avonds toch gemerkt (mede dankzij de ongezouten mening van manlief) dat het niet helemaal perfect was en nadien nog anderhalf uur verder geprutst en geëxperimenteerd en vooral beseft dat ik nog een absolute beginneling en amateur ben. Maar ik heb ook gemerkt dat ik wel al wat heb (bij)geleerd en dat (veel) oefening kunst baart.

Soit, dit is het resultaat:

Opendeurdag

Zondag was het opendeurdag van het schooltje waar Nora na de paasvakantie volgend jaar zal starten. Het leek ons wel leuk om haar toekomstig schooltje eens in actie te zien. En ze hebben hun best gedaan! Het schooltje wil aan de hand van talrijke projecten rond 5 thema’s (afval, energie, natuur, verkeer, water) een MOS-school worden (Milieuzorg op School) en als ik de speech van meneer de directeur goed begrepen heb zijn ze daarin geslaagd ook en mogen ze zich een MOS-school noemen. Bravo!
Tijdens de opendeurdag werden alle grote en kleine projecten (en het waren er veel) getoond, uitgelegd en gedemonstreerd door de leerlingen van het 4de, 5de en 6de leerjaar. Het zag er allemaal heel erg interessant uit, jammer dat Nora niet de interesse en het geduld had om alle standjes mee te bestuderen. Enkel het standje waar er een heus broedmachine stond (je kon de kippeneitjes en de piepkleine kuikentjes bekijken door een raampje) en een hokje met schattige, donzige kuikentjes, wekte de interesse van Nora. Ze begon te lachen en brabbelen tegen de kuikentjes en toen ze van een leerling een kuikentje mocht aaien, werd ze helemaal enthousiast.

We zochten een plaatsje en een drankje aan een tafel op de grote speelplaats en om de beurt (meter was ook mee) vergezelden we Nora op haar ontdekkingstocht. Tot haar grote vreugde waren er op de speelplaats nog meer diertjes: geitjes, konijntjes, cavia’s, ganzen, waterschildpadden, kippen,… Ze heeft haar ogen uitgekeken! Geen seconde heeft ze stilgezeten (behalve dan om haar appeltaartje op te peuzelen). Tussendoor konden we ook genieten van de optredens van de leerlingen per klas. Een goeie afleiding om Nora af en toe te doen meedansen en handjes draaien want constant achter haar aan hollen: trap op, door de turnzaal, terug naar de speelplaats, terug trap op door de turnzaal, enz enz… tussen de mensen hun benen door, leerkrachten storend die snel over en ‘t weer lopen, ne mens wordt dat een beetje beu op den duur. En snel dat dat spook kan stappen/lopen!

We hebben (nog steeds) een goed gevoel over Nora’s (én Marie’s) toekomstig schooltje. En de directeur is ook ne sympathieke mens die ons zelfs nog kende van bij de inschrijving en ons eventjes heeft voorgesteld aan Nora’s toekomstige juf Nele. Jaja, we zijn er heel vroeg bij.
Volgend jaar zal Nora op het podium staan dansen (en zal het Marie zijn achter wie we de ganse tijd mogen hollen ) En blinken van trots dat we dan gaan doen, amai! ;)

20 april 2009

Dat is Nora haar toekomstige eerste schooldag!

Ik ben haar vandaag gaan inschrijven. Yep, we zijn er heel vroeg bij! Maar waarom ook niet? Als we toch al zeker zijn naar welke school we ze gaan sturen…
We hebben gekozen voor het dorpsschooltje, op 500 meter van ons huis: handig. Paar maanden geleden hebben we van de vriendelijke meneer de directeur een uitgebreide rondleiding gehad, we hebben hopen vragen gesteld en we zijn vooral gerustgesteld. Hun visie, hun manier van werken, de betrokkenheid van en de communicatie met de ouders,… We zagen het allemaal wel zitten.
Ruime kleuterklasjes met veel lichtinval die recent vernieuwd zijn (het hele schoolgebouw trouwens). En vooral: ze doen hun uiterste best om de kleuterklasjes (en ook de hogere klassen) zo klein mogelijk te houden. Dus geen monsterklasjes van meer dan 30 kleuters, dat was mijn grootste vrees bij de zoektocht naar een school.

Volgend jaar in april zal ze starten in het ‘instapklasje’, de 2,5 jarigen. Daar blijft ze tot februari 2010, dan zal ze samen met alle kleuters geboren in 2006 overstappen naar de eerste kleuterklas, de 3 jarigen.

Eigenlijk kijk ik er wel naar uit, onze patat naar school. Ik denk wel dat ze het er superleuk zal vinden. Allez, dat hoop ik toch.
Hoewel ik op het moment zelf wel zal vinden dat het veel te snel gaat :)

Spannend!