Onze schattepatatjes

Omdat ze onze twee allergrootste schatten zijn.
Omdat ze zo ontzettend hard en snel veranderen.
Omdat ze steeds meer en meer samen spelen en samen een front vormen in plaats van elk op zichzelf te spelen (hoewel ze ook geweldig snel, vaak en fel ruzie kunnen maken).
Omdat de oudste zich als “gjote sus” steeds serieuzer, schattiger en bezorgder gedraagt (maar de jongste dat niet altijd apprecieert).
Omdat de jongste nog meer een eigen persoonlijkheid (en willetje) vormt en elke dag een stukje zelfstandiger en zelfbewuster wordt.
Omdat ze zo groot worden en niet alleen figuurlijk: Nora meet ongeveer 93,3 cm, Marie 81,5 cm. Ongeveer! Want de twee dames meten tegen de deurstijl, voetjes tegen de muur, hoofdjes recht terwijl ze net hun middagdutje gedaan hebben, wat humeurig zijn en vooral lastig en weerstandig, is niet gemakkelijk.
Omdat het lang geleden is dat er hier nog fotootjes van ons twee patatjes samen verschenen zijn:

Op stap in Hasselt – toen er nog niets aan de hand was met Marie:

Samen in bad – dé gelegenheid om samen te gibberen, giechelen, roepen, zingen, ruzie maken. Ge wilt niet weten hoeveel decibels daarbij geproduceerd worden.

Samen snoepen:

Samen in trance naar tv kijken. En Nora die ’spontaan’ haar handje rond Marie’s schouder legde toen ze merkte dat er foto’s genomen werden:

Buik tegen buik

Het eerste uurtje na school was Nora superflink. Aangezien ik mij nog steeds wat slappekes voelde en ik nog behoorlijke buikpijn had, heeft ze zich voorbeeldig alleen bezig gehouden. Na een uurtje werd het wat moeilijker en huilde ze om niets. Na de zoveelste huilbui nam ik haar op mijn schoot, ze legde zich op haar buik op mijn buik en binnen de 3 minuten lag ze diep in slaap.

45 minuten heeft ze vast geslapen op mijn schoot. En ik heb drie kwartier genoten van dat groot klein mensje dat zo vredig lag te slapen op mijn buik. Net zoals ze een kleine 3 jaar geleden ook al zo graag deed:

Ik kon daar toen ook al zo intens van genieten. Hoe ze zich compleet overlevert en volledig tot rust komt door de warmte van mijn lichaam en het ritme van mijn hartslag. Hetzelfde geldt voor Marie trouwens. En toeval of niet, het zijn allebei buikslapers, net als ik.

Ook al worden ze groter, toch hoop ik dat ze altijd zullen blijven passen op mijn buik. :)

De complete rust werd nadien wel dubbel en dik gecompenseerd door een Nora die nogal plots wakker werd, gedesoriënteerd, half slaperig en vooral hysterisch. Net toen papalief arriveerde met Marie en ik naar de Photoshop-les kon ‘vluchten’ ;)

Schoolfotograaf

Vandaag zat er een briefje in Nora’s schriftje: maandag komt de schoolfotograaf. De school-foto-graaf! Alweer een primeur in haar nog lange schoolloopbaan.

Leuk, jaja. Wreed plezant.
Maar ook: Help! En stress!!

Gelukkig heb ik nog drie volle dagen om te bedenken wat ze mag moet aandoen…

Over een pot appelmoes.

Wat doe je als je tijdens het koken een pot appelmoes niet openkrijgt? En dan bedoel ik echt.niet.open.krijgen. Alles heb ik geprobeerd. Op de ‘poep’ van de pot kloppen, eens schudden met de pot, proberen opendraaien met een handdoek en zelfs de truuk die anders àltijd werkt: een brede elastiek rond het deksel spannen en dan deksel proberen opendraaien. Maar zelfs dat werkte niet.

Ik weet niet wat jullie zouden doen, maar ik heb eens buitengekeken. En ik zag bij de buren een iets oudere man werken aan het tuinhuisje van de buren en ik ben met mijn pot appelmoes in mijn handen en mijn handdoek over mijn schouder op de man afgestapt en heb heel zielig gevraagd of hij mijn pot appelmoes kon openmaken. Hoe cliché, niet waar? En het is hem gelukt, al zag ik dat ook hij eens goed moest wringen. Dus het lag niet aan mij (troostte ik mezelf).

Ohja, ik heb iets lekkers klaargemaakt met die pot appelmoes. Een receptje dat ik bij de fameuze wedstrijd van ons Anna heb gehaald. Ik heb àlle receptjes uit de reacties trouwens overzichtelijk in een word-document gezet en al heel vaak gebruikt! Superhandig. Het was Tess die als eerste reageerde met het heerlijke recept van de appelmoes-gehakt-ovenschotel.
Echt een aanrader. Heel makkelijk, relatief snel en mijn dochters vonden het heel lekker. Zelfs Nora die in begin nochtans niet zo enthousiast was, maar toch proefde (haar eetgedrag is fameus verbeterd de laatste tijd trouwens) en het “eel jekkej” vond! Zelfs de “apeluje” (lees: chapelure) die ze eerst niet moest hebben, vond ze op het einde lekker.

Ik ga ‘t nog bijna leuk vinden om te koken. Bijna.

En wat doe ik zoal…

… op mijn eerste van vele toekomstige vrije woensdagen?

• Nora zelf op school afgezet, samen met Marie in de buggy. Op ons dooie gemakske, zonder ons te moeten haasten. Hoewel het wel efkes haasten was toen ik om 7u51 wakker werd, de meisjes nog sliepen en de school om 9u begint. Oh en genoten dat ik gedaan heb van die wandeling.
• Iets minder genoten toen er bij Nora – in grote tegenstelling tot gisteren toen ze heel flink en trots was dat ze terug naar haar klas mocht – deze morgen wel traantjes waren. Het feit dat het nogal chaotisch was op school: overal ouders, overal wenende kindjes en voor mij onduidelijk of ik Nora moest ‘droppen’ op de speelplaats waar er niet direct een juf was of ik haar door de massa in de klas zelf zou afzetten. Uiteindelijk werd het het laatste. Mental note to myself: in ‘t vervolg er mooi tegen 9u aankomen en Nora meteen in de klas droppen want op de speelplaats is het nog een beetje te overweldigend…
• Met Marie naar ‘t winkeltje geweest
• Met Marie wat gespeeld
• Marie ingeschreven op school! We zijn er vroeg bij, ja. Ze start pas op 08.11.2010 *. Maar wegens een explosief groeiend schooltje, wegens een inschrijvingsstop en wegens dat we toch 256% zeker zijn dat we onze dochters naar dezelfde school gaan sturen (duh), heb ik het nu al gedaan. ‘t Kan maar al in orde zijn. Er was zelfs al een wachtrij voor den bureau van den directeur…
• Een opgewekte Nora van ‘t school gehaald en alweer op ons allerdooie gemakske naar huis gestapt en broccoli met patatjes en worst gegeten met Jip&Janneke snoepjes als verdiend dessertje.
• Nog wat samen gespeeld
• Eerst Marie, dan Nora in bed gezwierd
• Nu wat genieten van de rust

Vanaf nu ben ik trouwens ook élke maandag thuis en om de twee weken ook dinsdag. Elke week een weekend van minstens 3 dagen, soms 5 dagen. En dinsdags gaat Marie naar de crèche, ook als ik niet moet gaan werken: me-time! Ge zijt toch nog niet jaloers eh? :)

*Moest Marie op 1 maart geboren zijn (1 dagje vroeger dus), kon ze op 1 september starten. Nu is het na het allerheiligenverlof. Een heel klein beetje jammer toch, het lijkt me ‘leuker’ en interessanter om te starten op 1 september. Maar bon, er zijn véél ergere dingen dan dit natuurlijk.

En dan nog efkes iets totaal anders. Gisteren, toen we gingen gaan slapen, vonden we Nora zo:

Mijn theorie: half slapend zag ze haar kussen op de grond liggen (eens ze slaapt leggen we haar mega-kussen altijd op de grond omdat ze zich anders teveel in bochten wringt in haar bed), wou ze op haar kussen slapen en is ze dus zelf op de grond gaan liggen om voort te slapen.
Manliefs theorie: ze is gevallen op haar kussen.

Gevallen. Dat zouden we toch gemerkt of gehoord hebben (babyfoon staat boven in de gang)? Ook al liggen er ter hoogte van haar hoofd kussens, als ze echt valt uit haar bed, zal dat toch wel efkes hard aankomen, ni?

Van bakkertje spelen

Gisterenvoormiddag heb ik meer dan 100 van deze koekjes gebakken. Oefening baart kunst. Niet dat mijn koekjes kunst zijn, maar ze werden wel steeds lekkerder en lekkerder.

Ik heb vier keer deeg gemaakt (ik dufde de hoeveelheden niet gewoon x 4 doen en heb dus elke keer een nieuwe klomp deeg gemaakt…). De eerste deeg was niet goed: te plakkerig, niet echt vast. Waarschijnlijk omdat de boter wat te warm was? De andere 3 ‘degen’ waren wel ok. Van elke klomp deeg kon ik een 35 tal bolletjes rollen, denk ik. En er konden maximum 25 koekjes per keer in de oven. De oven heeft nogal toeren gedraaid!

Enkele dingen die ik al doende geleerd heb of – àla “SOS Piet” – : “wat hebben we vandaag heleerd?”:

1. De boter mag niet te koud (lastig om te mengen!) en niet te warm (slap deeg en slappe koekjes!) zijn

2. Als de deeg in balletjes gerold is en ze kunnen niet meteen in de oven: even in de koelkast zetten. Anders worden ze weer te slap. Enfin, dat was mijn ervaring althans.

3. Altijd het recept dubbel checken en er niet vanuitgaan dat het 10 minuten bakken is terwijl ze eigenlijk een kwartier in de oven moeten staan.

Aanleiding van mijn 2 uur (!) gezwoeg en gebak in de keuken: vandaag is het mijn laatste werkdag. ‘t Is te zeggen: de laatste dag in één van de twee vestigingen waar ik werk. En ik wou mijn dierbare collegaatjes trakteren op self-made-chocolate-cookies.
En ik zou ik niet zijn als ik vorige zondag al geen proefbaksessie zou gehouden hebben vooraleer aan het echte werk te beginnen. Zeker na de eerste keer.

Maar dankzij de emailsgewijze tips van Sara is het deze keer wel (beter) gelukt! Waarvoor bij deze nog eens nen welgemeende merci!
Zeker de koekjes van laatste 3 degen zijn best wel lekker. En gelukkig hebben mijn proefkonijnen, lees collega’s, dit ondertussen ook al beaamd.
Nora en Marie (vooral Nora eigenlijk) vinden ze ook lekker. Mijn belangrijkste jury, want die liegen (nog) niet om bestwil ;)

En hoewel het resultaat wel leuk en lekker is en hoewel ik best wel trots ben, toch denk ik dat dat bakgedoe niet echt iets voor mij is. Of toch niet op heel regelmatige basis. Stress dat ik altijd heb, maar stress! Constant schrik dat het gaat mislukken, constant met mijn neus tegen de oven en panikeren omdat de koekjes te laat opstijven, of te vochtig blijven of aanbakken, constant met een vork in de koekjes prikken om te zien of ze wat hard worden, verschillende keren proeven of ze écht wel gelukt zijn, iedereen in mijn buurt afblaffen, op mijn tanden bijten omdat Nora wil (en mag) helpen maar ik strontnerveus loop omdat ze soms een heel klein beetje in de weg loopt (en alle chocoladestukjes al op voorhand wil opeten),…

En toch, toch zal ik binnenkort weer van bakkertje mogen/moeten spelen want het is binnenkort Nora’s verjaardag en dan wil ik haar klasje wel trakteren met een eigen – hopelijk lekker – baksel.
Een appelcake. Of een appeltaart. Of nog eens iets met chocolade. Of koekjes in een vormpje, ook wel leuk. Of…

Eenvoudige (een-vou-di-ge) , lékkere receptjes zijn altijd welkom!

Al wie da ni springt…

De buren hebben een (grote) trampoline gekocht. Met veiligheidsnet, gelukkig. En gewéldig dat Nora dat vindt. Ze staat op en gaat slapen met de vraag: “Siejun (Siegrun) thuis, mama? Ik mag spjingeuh, mama?”. Ah ja, want uiteraard mag Nora enkel op de trampoline als de buurkindjes thuis zijn. Het buurmeisje van twee huizen verder vindt het ook geweldig. En wij ook! Het plezier en gemak van een trampoline zonder de financiële aderlating ;) En het is goed voor Nora’s motoriek, want toeval of niet, sinds die trampoline kan ze nog beter met twee voeten samen springen en springt ze constant, ook binnen, zonder trampoline. En ze is er zo trots op, ons springkonijn. Wat ze misschien nog geweldiger vindt dan gewoon springen is haar laten vallen op de trampoline of op buik (of rug) gaan liggen terwijl de andere kindjes rond haar springen: pret verzekerd!

En aangezien er nog geen afsluiting is tussen ons en de buren, kunnen we het klein springgeweld een beetje in de gaten houden:

(Zoek Nora)

Eén klein minpuntje: ook al is de neiging soms groot om eens wild te doen en zelf eens te springen als zot, ik durf dat precies toch niet op de trampoline van de buren…

Toevalstreffer?

Als Nora een tekening maakt, vraag ik tegenwoordig om haar naam erbij te schrijven. Uiteraard kan ze dit nog niet en zijn het (meestal 4) bolletjes die ze tekent/schrijft. Terwijl ze haar naam schrijft, zegt ze wel luidop “o” en “a”. Grappig wel.

Enkele dagen geleden was ze een tekening aan het maken voor haar buurmeisje en vroeg ik haar opnieuw om haar naam te schrijven. En dit was het resultaat:

Een redelijk duidelijke, correct gepositioneerde  N en R (en O) bovenaan de tekening (links van de 3 bolletjes rechtsboven die een beetje op hartjes lijken trouwens). Straf! Ik schrok me een ongeluk.
Puur toeval hoogstwaarschijnlijk. ‘t Is niet dat we haar nu al aan het drillen zijn om haar naam perfect te schrijven. Ik heb haar naam zelfs nog maar 1, misschien 2 keer ‘voorgeschreven’. Een opmerkelijk, straf toeval dus. Of zou ze toch al weten (door haar naam in de klas vaak te zien of zo?) welke letters er in haar naam staan? Lijkt me toch heel onwaarschijnlijk, niet?

Waar is de tijd dat verlof synoniem was voor luieren en niks doen?

De activiteit op iemands blog is bijna altijd omgekeerd evenredig met de activiteit van iemands dagelijkse leven. En bij deze kan ik dit volmondig beamen. Onze eerste week gezamenlijke vakantie is al heel druk en vermoeiend geweest. Leuk druk weliswaar. Druk met (onverwachte) uitstapjes, klusjes en ons pateekes trachten te entertainen. Zo druk dat er echt bijna geen tijd (of goesting) overschiet om blogs te lezen of te posten. Ook al heb ik (bij wijze van spreken) miljoenen dingen om over te bloggen: ons oneindig ‘klussenlijstje’ dat toch al wat aan het slinken is, Marie die momenteel ‘ very high maintenance’ is, Marie bij Kind&Gezin, onze Ikea-plannen én vooral frustraties rond de inrichting van de bureau (duuzd kastjes en rekskes maar geen enkel met de juiste afmeting én indeling), Nora en haar fietsje, Nora en haar haartjes, …

Maar de blogs komen zeker en vast nog. Op ‘t gemakske. Als ik eens efkes tijd vind tussen het klussen en genieten!

Aan allen die verlof hebben: geniet ervan!
Aan allen die bijna verlof hebben: nog even doorbijten!
Aan allen die geen verlof (meer) hebben: sorry en courage! :)

Vakantie!

Nora vakantie
+ Marie vakantie (uiteraard)
+ manlief vakantie
+ ik vakantie
+ prachtig weer (dat het soms wat té warm is, probeer ik te negeren, veel liever dit dan regen)
+ gras
+ nieuwe tuinmeubelen (*)
+ buurkindjes om mee te spelen (niet wij eh, maar de meisjes)
+ een ganse dag buiten leven
+ het goede nieuws dat de heupoperatie van mijn mama vlot verlopen is (het is een ‘eind goed al goed’ verhaal want de pre-operatie-tijd verliep niet zo vlot: op het geplande uur naar de operatiekamer, dan weer naar de kamer moeten wegens problemen met sterilisatiecabine, dan 3 ‘uurtjes’ moeten wachten, dan wel kunnen geopereerd worden, dan plots weer niet wegens ergens iets dat kapot was (operatie zou dan ‘gewoon’ een weekje uitgesteld worden!), dan was er plots geen probleem, probleem was voor een andere afdeling en kon ze 4 uur later dan gepland wel geopereerd worden…) 
+ het vooruitzicht van 3 weken samen vakantie en ik thuis tot 20 augustus
+ onbetaalbare heerlijke quality-time met ons gezinnetje
= ZALIG!

(*) En voor ik het vergeet: de foto van onze nieuwe tuinmeubelen