Archive for the ‘Tleven’ category

Zussen in crime.

3 maart 2013

In het weekend mogen Nora en Marie al eens alleen naar beneden gaan om wat tv te kijken. Terwijl ik nog wat lig te soezen in bed en mijn moed bijeen raap om op te staan. Want om 7u opstaan in het weekend. Wennen doet dat toch niet.

Toen ik vorige zaterdag naar beneden kwam, zag ik onderaan de trap iets liggen. Een paar dikke lokken blond haar.

P1000283

Lap.

“Ehm meisjes, hoe komt het dat er blond haar aan de trap ligt?”

Bijna in koor: “Ik weet het niet!”
“Jullie zijn hier alleen beneden geweest, dus ik kan moeilijk geloven dat er niemand van iets weet. Ik zou toch graag weten wat er gebeurd is.”

Marie: “Nora heeft mijn haar geknipt!”
Nora: “Marie zei dat ik moest!”
Marie: “Das nieeeeet!”

Uhuh.

Ik hoopte nog dat er enkel wat haar opzij of achteraan geknipt werd wat nooit zou opvallen.
Tot ik dit zag (Noot: ze had dus een lange schuine frou die ze achter haar oren kon doen):

P1000279

Ik veronderstel dat ze eens voor een korte froufrou wou gaan.

Ze kregen een kleine preek. Dat dat wel niet de bedoeling is. Dat er in papier geknipt wordt, niet in de haren. Dat dat ook gevaarlijk is om in de ogen te steken. Dat dat gewoon niet mag.
Maar tegelijkertijd had ik het toch ook moeilijk om mijn lach in te houden en eigenlijk niet een beetje vertederd te zijn.

Wie heeft er als kind nu niet in eigen of andermans haar geknipt? (Ik, eigenlijk…)

Ik probeerde Marie’s nieuw hip kapsel toch een beetje te pimpen en te redden wat er te redden valt:

P1000281

Ze heeft nu een ultrakorte froufrou. Maar dat zal wel mode zijn, zeker?
En het is nog gemakkelijk ook. Geen gedoe met speldjes meer ‘s morgens.

Het grappige is dat ik die avond in een verloren hoekje in huis ook enkele bruine haarlokken gevonden heb. Aandoenlijk hoe ze daar allebei geen woord over gerept hebben en elkaar niet verklikt hebben. Of ze waren het vergeten, dat kan ook natuurlijk.

Troostprijs

1 juni 2012

Sinds een paar maanden gaan Nora en Marie (opnieuw) naar een dansschool en volgen ze elke zaterdagvoormiddag dansles. En is er zelfs een dansshow binnenkort. Volgende week zaterdag. Waar ze allebei (maar toch vooral Nora) heel erg hard naar uitkijken. Het zijn echte podiumbeestjes, die meisjes van mij. Geen zenuwen, geen faalangst, geen pleinvrees. Zalig.

Maar dus, het dansoptreden waar ze zo erg naartoe leven. 

Tot vandaag.

Vandaag kreeg Nora een uitnodiging voor een verjaardagsfeestje. Van haar beste vriendinnetje. En dat feestje vindt plaats, je raadt het al, volgende week zaterdag. Op hetzelfde moment als hun dansoptreden.

Dju toch!

“Dan ga ik niet gaan dansen!” was haar eerste reactie toen ik de dubbele boeking uitlegde.

Maar dat was voor mij geen optie. Ze is ingeschreven, we hebben daarvoor betaald en ze rekenen op haar. Bovendien zou het voor Marie ook niet leuk zijn als ze plots ‘alleen’ moet dansen (vooral omdat zij wel nog een beetje last heeft van kortdurende verlegenheid). En alleen al praktisch zou het niet lukken want er is niemand om haar te droppen en te halen. Bovendien ben ik er zeker van dat ze het achteraf ook heel jammer zou vinden moest ze de show missen (ook al beweert zij bij hoog en laag van niet).  

Allemaal goed in theorie, maar in de praktijk waren er tranen. Heel veel, dikke tranen. Echt oprecht gemeend verdriet omdat ze het feestje van haar vriendinnetje zou moeten missen. En mijn hart brak ook. Want ik kon me haar teleurstelling, frustratie en verdriet eigenlijk wel heel goed voorstellen. 
Maar zo is het leven soms, zeker? Keuzes maken of liever: anderen die soms keuzes voor jou maken…

Maar het deed me pijn. Teveel pijn. Ik wou een compromis vinden. Een soelaas. Een troostprijs.

De belofte van zeker eens in de grote vakantie af te spreken om bij elkaar te spelen was niet genoeg. Ook het voorstel om dan eens samen met ons gezinnetje naar de speeltuin te gaan werd ook resoluut afgekeurd. Ze wou én de binnenspeeltuin én haar vriendinnetje.

Dus stelde ik voor om te bellen naar de mama van het meisje in kwestie en - op goed geluk - te vragen of het vriendinnetje morgen kon en wou meegaan met ons naar de binnenspeeltuin…

Met de nadrukkelijke boodschap dat de kans groot is dat ze voor morgen al andere plannen heeft, het plan niet kan doorgaan en dat het dan nog altijd zo is dat ze wel meedoet aan de dansshow en niet naar het feestje kan.

Ik moest di-rect bellen van Nora. En ze was met heel bange verwachtingsvolle ogen aan het meeluisteren tijdens het gesprek en toen ze hoorde dat het plan kon doorgaan, was ze zo enthousiast en dolgelukkig dat ik er zelf tranen van in mijn ogen kreeg.

Dus ga ik morgen met 3 uitgelaten meisjes naar een binnenspeeltuin. Hiep hiep hoi…

Maar wat ik me achteraf afvroeg.
Was ik niet te toegeeflijk? Te meegaand? Was die troostprijs eigenlijk wel nodig? Had ik ze niet ‘gewoon’ moeten laten doorbijten en the hard way laten voelen dat het leven soms kl*te is? Dat ze niet altijd kan krijgen wat ze wil?

Misschien wel. Misschien niet.

Ik kreeg het alleszins écht niet over mijn hart.

Maar ik besef ook dat er ook nog veel dagen zullen komen dat ik geen troostprijs uit mijn mouw zal kunnen toveren en ik haar groot verdriet niet zal kunnen wegnemen. 

Maar voorlopig ga ik toch nog voor de troostprijzen, zolang het kan…

 

Over eitjes en bloemenprinsessen

8 april 2012
  • De eerste bewuste Pasen van Lena. Ongelofelijk toch hoe bijna elk kind gek is van chocola.
    Hoewel. Onze dames zijn echt zot van chocola, maar tegelijkertijd hebben ze er ook snel genoeg van.
  • Eitjes zoeken in de tuin. Ook al was het barkoud, maar gelukkig wel droog.
  • “De paashaas” ging om 6u30 eitjes verstoppen in de tuin en om 7u werd Nora wakker, popelend om toch al eens door haar raam te piepen. Een geluk dat ze geen half uur vroeger wakker werd…
  • Elk jaar nemen we ons voor om niet meer zoveel chocola te verstoppen, maar elk jaar is het een chocola overload.
  • We gingen, naar jaarlijkse traditie, naar het Paasfeest in De Gavers (in Geraardsbergen) waar de grootste meisjes naar kapsalon “De Kip Van Troje”  gingen. Twee enthousiaste, grappige madammen die bloemen, gekke staartjes, vlechtjes en lepels in kinderen hun haren deden. Ook al moesten Nora en Marie meer dan een uur wachten (en koud dat het was!), ze waren heel geduldig, deden enthousiast mee, zongen liedjes, demonstreerden de vogeltjesdans en waren nadien supertrots op hun bloemenprinsessenkapsels.
     

  • (Een mooie, spontane foto maken van Marie is heden ten dage een ware uitdaging!)
  • Vanaf morgen is het – bij mij althans – gedaan met de chocolade-overdaad en tellen we weer streng puntjes. Het zal  nodig zijn…

Lena’s eerste sneeuw *

3 februari 2012

Het sneeuwde vandaag.
Zolang ik er niet teveel met de auto door moet, vind ik die eerste sneeuw iets magisch en idyllisch hebben. En mooi.
En heel verleidelijk om in te spelen.

En Nora vond dit ook, want toen ik haar na school voorstelde of ze misschien zin had om efkes in de sneeuw te spelen met haar nieuwe skibotjes, werd ze wild van enthousiasme.

Marie lag – ziek – te slapen in de zetel en kon jammer genoeg niet meedoen met de leute. En Lena wou ik binnenhouden wegens te koud en misschien te glad. Maar dat was buiten Lena zelf gerekend, amai!
Toen ze Nora naar buiten zag gaan, begon ze al enthousiast te kirren, maar toen ik de deur weer dichtdeed en het haar duidelijk werd dat het niet de bedoeling was dat ze ook buitenging, werd ze wild van woede. Krijsen, gillen, stampen! Mevrouw wou duidelijk ook naar buiten. En ach ja, waarom ook niet. Haar allereerste sneeuw*.

Dus jas, muts en (veel te grote) regenlaarsjes aan en naar buiten!



And she loved it! Het stappen door de verse sneeuw ging wonderlijk goed. Heel beheersde, voorzichtige en nieuwsgierige stapjes. Met de armpjes in de lucht. En grote verwonderde ogen, afgewisseld met guitig schatergelach.

De leute was echter plots gedaan toen we na een half uurtje  terug naar binnen gingen.

*Dit klopt eigenlijk niet helemaal. Haar eerste sneeuw was toen ze nog geen dag oud was en we op materniteit lagen zo’n 14 maanden geleden. Haar eerste – min of meer – bewuste sneeuw dan maar.

Voornemens 2012

4 januari 2012

En huppakee, 2012 is gestart!

Meestal doet het me niet zoveel, zo een jaarwissel. Ok, het cijfertje achteraan verandert, maar voor de rest gaat mijn leventje gewoon door.
Maar nu heb ik toch een ander gevoel. Een gevoel van: ik zou graag wat dingen anders zien aan mijn leventje. Ik heb voornemens. Vreselijk cliché en ik geloofde er niet altijd in, maar nu heb ik wel de behoefte om voornemens te maken.

Voorzichtige voornemens, want ik ken mezelf. We zien wel waar we geraken.

Hier zijn ze dan, mijn fameuze voornemens.

  1. Meer genieten. Klinkt  evident en makkelijk, maar het is het toch niet altijd, vind ik.  Ik wil meer openstaan voor mooie dingen die rond mij gebeuren en minder negatief denken en doen. Ook op momenten dat er op het eerste zicht niet veel te genieten valt: tijdens een hectische ochtend bijvoorbeeld die vaak een race tegen de klok is met dochters die wél alle tijd van de wereld hebben, of tijdens een autorit met jengelende, ruziemakende dochters op de achterbank en irritante chauffeurs op de baan, enz. Proberen op een ludieke, ontspannen manier de dames wat te doen haasten in plaats van boos te worden, te dreigen, te zuchten en te blazen. Of een leuk muziekje opzetten en beginnen zingen om het geruzie op de achterbank te overstemmen en ze zodanig af te leiden dat ze stoppen in plaats van me op te jagen en nerveus te worden. Gemakkelijk gezegd natuurlijk en mooi in theorie. De praktijk is vaak wat anders. Maar bon, met vallen en opstaan. De ene dag al wat beter dan de andere.
  2. In aansluiting met het vorige: bewuster leven. Met dank aan Tess voor dit inspirerend blogje. Nagel op de kop, wat ze zegt. Ook ik leef te weinig in het ‘hier en nu’ maar meer in ‘morgen en straks’. Bijna constant ben ik in mijn hoofd bezig met wat ik straks of morgen moet doen of wat ik beter nu zou doen omdat ik daar straks of morgen geen tijd voor heb. Als we terugkomen van een reis ben ik, vanaf we in de auto zitten, al wat slechtgezind omdat ik al zit te denken dat ik straks al het gerief in de koffer moet uitladen en wegleggen. Terug thuis komen van de materniteit was ook steeds een klein beetje afzien: al die cadeautjes, gerief, bloemen, valiezen opruimen. En dat moet dan direct gebeuren, ja. Als ik ben gaan winkelen, ben ik in de auto onderweg naar huis al aan het stressen omdat ik eens thuis zo snel mogelijk de tassen moet/wil leegmaken of de boodschappen uitladen en ondertussen de dochters zonder kleerscheuren aan tafel krijgen. Het feit dat mijn neurotisch brein het niet toelaat van de tassen onaangeroerd uren aan een stuk op tafel of in de auto te laten liggen is uiteraard een bezwarende factor. Ik moét mijn gerief meteen uitladen én op de juiste plaats leggen. In het beste geval kan ik het misschien wel een paar uur uitstellen omdat het echt niet anders kan. Maar niet van harte. Enfin, wat minder neurotisch zijn zou misschien ook een mooi voornemen zijn. Maar we moeten realistisch blijven natuurlijk…
    Door teveel met ‘straks’ en ‘morgen’ bezig te zijn en vooral door er teveel over te stressen, ben ik natuurlijk te weinig bezig met het ‘nu’. En smijt ik mij te weinig in de zetel om even te chillen en te rusten. En als ik dat dan al eens doe, barst er meteen een schuldgevoel los.
    Dus, minder stressen over ‘straks’. Meer chillen.
  3. Minder tv. Minder pc. Ge moet weten, onze weekdag ziet er een beetje als volgt uit: meisjes op tijd op school en onszelf op het werk krijgen, werken, meisjes halen van school/mijn mama/crèche, thuiskomen, boekentassen meteen leegmaken (aja…), zorgen dat de dames elkaars haren niet uittrekken, een boterham eten (hallelujah voor warme maaltijden op school!) en de dochters op tijd in bed krijgen. Nadien opruimen, tafel klaarzetten voor de volgende morgen, wat huishoudelijke stuff en dan… neerploffen in de zetel met laptop op de schoot en tv aan. En het ergste: manlief zit naast mij in de zetel, ook met laptop op de schoot. Niet dezelfde laptop, neen. Zielig eigenlijk, toch?
    Ik wil daar dus iets aan doen. Ik wil geen ‘lege’ avonden meer achter de pc. Of toch niet elke avond meer. Ik wil wat meer leuke en/of nuttige dingen doen. Bewust naar tv of filmpje kijken, muziek opzetten en boek lezen, samen spelletjes spelen, samen puzzelen (moeha!), wat meer met mijn Fotoboeken Project bezig zijn, mijn oneindig To Do lijstje wat verkorten,…
    Maar ik geef toe dat het niet makkelijk zal zijn. Het is zo verleidelijk om te verdwijnen achter de laptop en even weg te zijn in Facebook, Twitter, Blogland enz. Maar te is te. Op den duur heb ik het gevoel dat ik met niets anders bezig ben dan werken, kinderen kweken, kuisen, wassen, strijken. En vegeteren in de zetel. Mijn interessegebied mag wat ruimer worden dan die virtuele wereld, eigenlijk. Een werkpuntje, dus.
  4. Vroeger gaan slapen zodat ik ‘s avonds minder moe ben waardoor puntje 3 wat haalbaarder wordt.
  5. Minder shoppen! Helemaal gepikt van Kelly (een geweldige blogmadam die ik al lang volg) die met dit blogstukje al veel mensen geïnspireerd heeft. En terecht.
    Minder shoppen om zo meer te kunnen sparen is natuurlijk een belangrijk argument. Ook wij hebben lening(en) die zichzelf niet betalen, 3 kinderen waar  ook wat geld naartoe gaat en 3 kinderen wiens ouders allebei 4/5 den werken in plaats van voltijds. Dus ja, een beetje opletten soms met wat er uitgegeven wordt is nodig. Maar toch is dat niet het meest doorslaggevende argument. Het is vooral om meer rust in mijn hoofd te verkrijgen. Niet meer constant mee moeten zijn met de laatste modetrends, de hipste hebbedingetjes. Niet meer voortdurend in de verleiding komen van dingen die ik zogezegd echt nodig heb of schijnbaar echt wil of moet hebben. Maar meer loslaten. Beseffen dat we over het algemeen al alles hebben wat we echt nodig hebben. Dat meer kopen echt niet gelukkiger maakt. Dat het goed is zoals het is.
    Maar ik geef toe, het zal niet makkelijk zijn. Ik shop zeker niet elke week, soms zelfs niet elke maand, maar als ik dan eens de tijd en gelegenheid heb om te gaan shoppen voor mezelf of de kinderen, ja, dan kan ik mezelf wel eens laten gaan. Zeker geen poepsjieke dure dingen, integendeel, maar wel veel. En ik geef toe dat ik ook gevoelig ben aan de gedachte dat ik mij beter zal voelen als ik het perfecte paar botten heb of dat geweldig kleedje of die hippe handtas. Wat niet klopt uiteraard. Afkicken, dus. Of toch proberen.
    En uiteraard gaat dit niet over noodzakelijke dingen als eten en basic vezorgingsprodukten. We blijven eten en onszelf wassen. En ja, de meisjes hebben zo nu en dan echt wel eens nieuwe kleren en schoenen nodig, daar valt ook niet aan te ontsnappen. Het gaat vooral om bewuster kopen en mezelf veel meer de vraag stellen: “Heb ik dat wel echt nodig?” En: “Waarom wil ik dat eigenlijk feitelijk zo graag kopen?”.
    En ik beken, zo’n voornemen is net iets makkelijker te maken na een shopping spree waarbij ik mijn garderobe alweer wat aangevuld heb en ik gisteren in de solden een paar zwarte botten gekocht heb *schuldig*. Maar! Ik had nog geen zwarte botten, ha! Enkel bruine botten en die passen niet onder mijn net gekochte zwarte kleedjes, niet waar?
    Ehm, nog veel werk aan de winkel (moeha!), vrees ik.
  6. Van de 10 kilo die ik toen kwijt wou, zijn er ondertussen, 9 maanden later, nog maar 4 verdwenen. Triestig. Nog 6 te gaan dus. Punten tellen via Weight Watchers Online blijkt toch niet zo’n succes te zijn. Vreemd als je weet dat ik 8 jaar geleden wel veel kilo’s vermagerd ben op mezelf via WW. Tja, veel karakter verloren onderweg precies? Maar ik wil ze toch nog erg graag kwijt. 6 kilo minder en ik zit aan mijn gewicht van voor Nora. Zou ik toch echt wel geweldig vinden. Soms, heel soms, overweeg ik om misschien toch maar eens naar de WW bijeenkomsten te gaan. Maar de drempel blijft toch hoog.
    Ondertussen kan ik wel opnieuw 5 km lopen, wehey, en probeer ik dat zoveel mogelijk te doen. In deze winterperiode niet gemakkelijk aangezien het pokkevroeg donker is, maar vorige week toch nog eens gaan lopen na een stop van anderhalve maand. En hopelijk lukt het me deze week ook wel nog eens.
  7. Meer uitspraken, anekdotes van de meisjes bijhouden en noteren. Want ne mens vergeet dat allemaal zo snel.
Voila, dit zijn ze zowat. Benieuwd hoe de eindevaluatie zal luiden op 31 december 2012. Ik hou jullie op de hoogte.

En tot slot wil ik jullie allemaal ook nog een gezond en plezant 2012 wensen! Een jaar vol groot geluk in kleine dingen.

Sint editie 2011

4 december 2011

Vóór:

- Een schoen én een laars. Want in het liedje van ‘Sinterklaas Kapoentje’ is er sprake van een schoen én een laars. Dus dat moet zo. Kinderlogica.

- Een appel voor Slecht Weer Vandaag. En een mandarijntje voor Zwarte Piet. Alsof ze zelf nog geen mandarijnenindigestie hebben. Kleine sadistjes, mijn dochters :)

- Een pintje én een Duvel voor de twee Goede Mannen. En een flesje water. Dat ze niet te zat worden om over de daken te klimmen.

- Een slofje én kousje van Lena. Omdat ik vroeg wie er een slofje van Lena wilde halen, Nora en Marie begonnen ruzie te maken omdat ze allebei een schoentje wouden nemen (foute zet, Tamara, foute zet) en Marie dan maar een kousje nam omdat ze te koppig is om gewoon het tweede slofje te nemen zoals ik voorstelde. Oh well.

- En natuurlijk suikertjes en een wortel voor Het Paard. En tekeningen.

- En ook extreem enthousiasme van 2 van de 3 dochters. De 3de keek ernaar en snapte er niet veel van.

Na:

- Een heel hard gewenste schminkkoffer voor Nora. En het heeft mij de Sint bloed, zweet en tranen (lichte overdrijving) gekost om exact die koffer te bemachtigen. De speelgoedwinkel waar de Sint altijd gaat shoppen had geen enkel koffertje meer, maar na een paar telefoontjes van enkele hulpSinten bleek dat er in een winkel in  Blankenberge nog één koffertje lag en ze wouden dat zelfs opsturen, seg!  Ah ja, want het moet natuurlijk dát  exact koffertje zijn als op haar papier stond. En het was een succes. Alle gezinsleden werden professioneel geschminkt. Ik bijvoorbeeld werd getransformeerd in een ‘griezelige prinses’…
En een Mandala Design ding kreeg ze ook nog waar ze ook wreed content mee was. Als ze maar kan tekenen, kleuren en knutselen.

- De draaimolen van My Little Pony voor Marie. Dat en het gezelschapsspel van Bobo was het enige ‘bruikbare’ dat op haar brief stond. De rest was speelgoed voor Lena (“want Lena kan nog geen brief maken dus doe ik het voor haar.” Lief, wel) en exact dezelfde speelgoedvoorstellen als Nora ””want ik wil dat ook hebben!“). En ook al was ze heel content met haar paardjes, toch kon ze het niet laten van teleurgesteld te vragen: “Maar waar is mijn Bobo-spel?”. Maar de teleurstelling duurde gelukkig niet lang. Zeker niet toen ze de geweldige Winnie The Pooh knuffel zag. Een speciale “nu zal ik heel goed zonder tuutje kunnen slapen“-knuffel, want ons grote Marie-krullemie heeft al haar tuutjes afgegeven aan Sinterklaas! En in een echte brief van Sinterklaas en Zwarte Piet, met gouden letters,  stond geschreven hoe geweldig flink ze dat vonden van Marie’tje!* Bravo, Marie!

- Een K3-spel voor de 3 zusjes om samen te spelen.

- Een olifant-muziek-en-balletjes-ding voor Lena. She loves it. Met dank aan Ninfita voor de tip.

- Mandarijn en snoep en chocola en speculaaaaaaas. Van Sinterklaas.

- Weer veel teveel snoep en chocola en speculaas, natuurlijk.

Nora stond de eerste keer om 6u aan onze slaapkamerdeur om te vragen wanneer ze nu “eindelijk” naar beneden mocht gaan. Om 7u opnieuw. Om 7u45 ook. En om 8u15 mocht ze eindelijk de trap af, VOL spanning. Gevolgd door Marie. Lena sliep nog en kwam een half uurtje later de buit bekijken.
De gezichtjes als ze de deur opendoen, de kreetjes, die oogjes vol ongeloof en verbazing en contentement, ze van de ene verbazing in de andere zien vallen en niet weten met wat eerst te spelen of wat eerst op te eten: daar doe je het toch allemaal voor.

En dan Marie die met een fijn, voorzichtig stemmetje vraagt: “Mag ik asjeblief nu al een snoepje en koekje eten, mama?”. Hartverwarmend :)

 

*Ik was er vrij hard van overtuigd dat de eerste nacht(en) zonder tuut nogal dramatisch gingen verlopen voor Marie. Ze is nogal gehecht aan haar tuut (enkel ‘s nachts nog) en ze is nogal ehm temperamentvol. En leep. Ze zou ongetwijfeld álles uit de kast halen voor wat extra nachtelijke aandacht en zo zonder tuut zou ze zeker vrijspel hebben. Maar ik was mis. Gisteren, de eerste nacht, moest papa in begin van de avond 1 keer naar boven voor wat troostende en aanmoedigende woorden. Om 4u werd ze ook eens wakker, maar was relatief snel getroost. En vanavond is ze bijna zonder enig protest gaan slapen, haar Winnie The Pooh knuffel stevig in haar armen gekneld. En voorlopig blijft het stil boven… 
Twee tuutloze dochters, nog eentje te gaan :) 

Dat het hier stillekes is.

22 november 2011

Mijn blog heeft een ferm dipje.  Ik kom er maar niet toe om iets te bloggen. Het leven raast als een TGV voorbij. Het zijn vaak lange, drukke, hectische dagen. Zelfs mijn vrije maandag is meestal heel goed gevuld. Rond 20u liggen mijn dametjes dan wel in bed, is den boel opgeruimd en kan ik – meestal – zelfs in de zetel ploffen, maar dan ben ik meestal zo moe en leeg dat ik er enkel toe kom om wat te gapen naar Facebook, Twitter en/of tv.

En tussendoor moet er ook wat huishouden gedaan worden natuurlijk. En voorbereidingen voor een eerste verjaardagsfeestje dat door mezelf nog steeds vollenbak ontkend en verdrongen wordt (Nog 4 dagen. 4! ). En gebrainstorm voor Secret Santa natuurlijk. Ideetjes zijn er wel al een beetje, maar de uitvoering ervan zal eens moeten ingepland worden. Leve mijn Astrid Taken Lijstje voor al mijn ToDo lijstjes trouwens! Zalig voor een lijstjesfreak als ik. Idem voor Evernote: verschillende notitieboekjes voor kadootjesinspiratie, kinderpraat en Secret Santa gebrainstorm. I luvvit. 

Ik ben nog steeds een beetje verliefd op mijn HTC’tje, ja.
Zeker sinds ik Wordfeud ontdekt heb. En ik een klein beetje verslaafd ben. En dat voor iemand die vroeger nooit veel of graag scrabble gespeeld heeft, ha!

Misschien dat Wordfeud ook wel een mogelijke oorzaak kan zijn van de huidige blogstilte. Misschien, ja.

Enfin, tot later. Ik ga nog een beetje scrabble’en in bed.

Drie slapende brokjes geluk.

5 november 2011

*start meligheid*

Grappig hoe herkenbaar dit is. En aan de reacties te zien, doen blijkbaar heel veel mama’s (en papa’s) dit.

Hier is dat niet anders. Het mag vroeg of laat zijn. Ik mag nog zo moe of doodop zijn. Ik zal en moet eerst eens gaan kijken bij alle 3 mijn kadeekes voor ik zelf kan gaan slapen. Ik moet zeker zijn dat ze rustig liggen te slapen en goed liggen in hun bedje.

Eerst ga ik bij onze eerstgeborene kijken. Nora is een hele vaste, diepe slaper, dus ik moet niet voorzichtig de kamer binnengaan. Vaak doe ik zelfs het groot licht aan om eventueel kleren voor de volgende dag uit haar kast te nemen. Dan loop ik naar haar bed en check of ze goed ligt. Als ze met haar hoofd tegen haar nachtkastje ligt, kan ik haar zonder probleem oppakken en haar terug comfortabel positioneren. Ze geeft geen krimp en slaapt voort. Snurkend, meestal. Wegens haar extreem uit de kluiten gewassen tonsillen. Soms slaakt ze eens een zuchtje. En heel soms wordt ze toch half wakker. Waarna ze haar rechtzet in bed en haar armen in de lucht steekt. Vragend naar een kus en knuffel. Ik neem haar dan eens goed vast, geef haar een dikke kus en fluister: “Slaap maar weer voort, zoeteke. Ik kwam gewoon eens kijken.” Waarna ze mij elke keer een zacht kusje geeft, gaat liggen en gewoon voortslaapt. Heerlijk, vind ik dat. Dat slaapwarm, onschuldig lijfje tegen mij aan en dat lief kusje. Zo heerlijk dat ik stiekem, heel stiekem elke keer stilletjes hoop dat ze een beetje wakker wordt…

Bij onze middelste kadet moet ik veel voorzichtiger zijn. Zij slaapt veel minder vast. Maar vooral: als Marie ‘s nachts wakker wordt, heeft ze een grote portie aandacht nodig. Acute hevige dorst, helse pijn aan de knie (waartegen we een fantastische placebozalf hebben), uiterst slechte droom die ze zich weliswaar niet meer herinnert enz. En aangezien het een nogal koleriek ding is, gaat deze aandachttrekkerij gepaard met hysterisch gebrul en gekrijs. Waarbij vaak enkel de papa kan en mag helpen… Voordeel is wel dat Marie, in tegenstelling tot haar oudere zus, een zalige langslaper is. In het weekend slaapt ze geregeld tot 8u30 of zelfs later.
Dus. Ik doe heel stilletje de deur open en check van ver of ze rustig slaapt en of ze goed ligt. Meestal ligt ze compleet dwars in bed (een dwarsligger, haha), maar laat ik ze toch maar liggen om drama’s te voorkomen. Bij haar moet ik haar kleertjes in het halfdonker uit de kast nemen en snel maken dat ik weer uit de voeten ben.

Ons jongste trezebees mag uiteraard niet ontbreken. Zij is zoals haar oudste zus een vaste slaapster, maar (nog) geen langslaper. Lena is ook geen dwarsligger. Neen, meestal ligt ze gewoon helemaal omgekeerd in haar spijlenbedje. Haar hoofd ligt dan waar in begin van de avond haar voeten lagen. Een slaapzak is duidelijk geen hindernis om helemaal omgekeerd te gaan liggen. Zonder dekentje of lakentje uiteraard. ‘t Zijn alledrie nogal zweterkes dus extra dekens of lakens zijn hier zelden nodig als ze een slaapzak dragen. Ook Lena kan ik gewoon oppakken, omdraaien en terug goed in bedje leggen. Knuffelkonijn in haar handje steken, tuutje in mondje proppen en klaar. Ze wordt ‘s nachts nog zelden wakker, zelfs niet voor een ontbrekend tuutje, maar tussen 6u en 6u30 ligt ze wel al te brabbelen. Soms valt ze nadien wel nog even in slaap tot 7u30. Maar soms ook niet en dan is het om 7u groot alarm en opstaan geblazen. Ook zij krijgt, omdat ze een vaste slaper is, nog gauw een kusje van de mama. Waarna ze een paar keer hevig sjokt op haar tuutje en weer volledig in dromenland wegzakt.

En bij het sluiten van haar deur, prijs ik me telkens opnieuw oprecht gelukkig met mijn drie lieve, gezonde, prachtige schatten. Dat we gezegend zijn, zeg ik u. En dat ik nooit had durven denken dat ik ze alledrie zo graag zou zien. Met héél mijn hart. <3

*einde meligheid*

Vanalles en nog wat

15 oktober 2011

Jaja, we leven nog! Hoewel ik soms het gevoel heb dat ik vooral geleefd word. Sinds school terug begonnen is, is het ontzettend druk. Ik ben heel lang verwend geweest met zwangerschapsverloven, deeltijds werken, ouderschapsverloven, vakanties, korte periodes voltijds werken, maar sinds september werk ik 4/5 en amai, ‘t was wel even wennen! Ook wel plezant om weer helemaal into the working class te zijn, maar de ochtend- en avondspitsen op werkdagen met drie vermoei(en)de dochters zijn toch niet van de poes…

Gelukkig eten de meisjes warm op school (en in de crèche) zodat ik ‘s avonds toch al niet meer moet koken. Behalve voor manlief en mezelf. Wat dan ook eerlijk gezegd eerder uitzondering is dan regel…

Gelukkig hebben we sinds kort een poetsvrouw op vrijdagnamiddag. Za-lig! Ik moet er zelf ook nog aan gewend raken eigenlijk. Het gebeurt nog vaak dat ik in het weekend denk: “Hmm, ik zal straks best ook nog efkes stofzuigen”, gevolgd door: “Ah neen, dat is gisteren al gebeurd. Woohoo!”

En gelukkig ben ik elke maandag lekker thuis! Ideaal om te bekomen van het drukke, maar plezante kindjesweekend en om mezelf rustig voor te bereiden op een nieuwe werkweek. Wat strijken, wat quality-time met mijn jongste patat, wat boodschappen doen, wat me-time of tijd voor het nooit-eindige-to-do-lijstje wat aan te pakken en de meisjes zelf kunnen afzetten en halen van school. Nice.

En sinds september werkt ook de man des huizes 4/5 en is hij elke woensdag thuis. Plezant voor de papa zelf die een rustmoment heeft in het midden van de week (hoewel die rust nogal relatief is met 2 meisjes die een vrije woensdagnamiddag hebben ..). Plezant voor mezelf omdat ik dan minstens één dag de ochtend- en avondspits niet alleen hoef te doen. Maar ook heel plezant voor de meisjes die de extra exclusieve tijd met papa echt geweldig vinden.
Enige klein nadeel: manlief wordt – uiteraard – niet vervangen op het werk en mag zijn werk nu op 4 dagen klaarkrijgen in plaats van op 5 dagen. Gevolg: immens drukke en lange werkdagen…

Voor de rest probeer ik tussen het werken, huishouden en (ver)zorgen door vooral intens te genieten van mijn 3 heerlijke meiden.

Nora die *hout vasthouden* de laatste weken precies haar “ik ben altijd en overal boos en niets is goed en ik ben heel graag onbeleefd en arrogant, zeker tegen mijn mama en papa”-fase een beetje ontgroeid is. Tegenwoordig mogen we genieten van een contente 5 jarige dochter die precies begint door te hebben dat het voor iedereen, ook zichzelf, leuker is als ze zonder teveel morren en boos worden meewerkt en al eens een toegevingske doet. Ze begint ook te beseffen dat als ik merk dat ze iets aanvaardt zonder een boze, hysterische bui ik haar positief bekrachtig. Waar ze heel gevoelig voor is. En dat ze door minder snel te ontploffen en sneller te ‘plooien’, ze soms al iets extra kan verkrijgen bij mij. En ze voelt zich ook goed en groot en trots al ik haar serieus neem en we samen een oplossing proberen te vinden en onderhandelen als er zich een probleem stelt. Of als ik haar duidelijk en eerlijk uitleg waarom iets op dat moment echt niet kan. Ge kunt er eigenlijk al eens mee onderhandelen en mee klappen :) Uiteraard wordt ze soms nog extreem boos om – in onze ogen – pietluttige dingen met een woedebui als gevolg. Maar het is toch spectaculair minder dan een paar maanden geleden.

Een Nora ook die groot wordt. Amai, mijn voeten. Zo een derde kleuter, dat zijn toch echt wel geen kleuterkes meer.. Ook schoolsgewijs worden die al van begin september serieus klaargestoomd voor het eerste leerjaar. Ik schrok me een bult toen ze op de info-avond in september al begonnen te palaveren over Toeters en Contrabassen en Rekenproeven en 1ste leerjaar. Mijn baarmoeder kromp efkes samen…

Maar zij vindt het allemaal geweldig. Hoe meer werkblaadjes en taakjes, hoe liever. “Vandaag was het niet zo leuk op school, want we moesten veel spelen en weinig werken” Ons streverke :)

Marie die de (tijdelijke?) rust bij Nora met plezier comenpenseert door haar “ik hoor je wel, maar ik luister toch lekker niet”-fase. En de “waarom iets snel doen als je ook tergend lang kan treuzelen”-fase. Of de “ik doe gewoon het tegenovergestelde van wat je vraagt, want het is sterker dan mezelf”-fase. En niet te vergeten de “ik krijg mijn zin niet dus ik begin lekker zo luid mogelijk te krijsen. En het liefst kijk ik daarbij in de spiegel of in een spiegelend raam want het is toch vooral dikke show wat ik hier sta te doen”-fase. Maar gelukkig kan ze ook ongelofelijk lief, schattig en vooral grappig wezen ook. En ze weet het dat ze reactie uitlokt als ze weer een grappige move doet of koddige blik werpt. Ze gebruikt het ook gretig om dingen gedaan te krijgen. En het lukt haar nog ook. Soms, niet altijd. Een showbeest is het, tot en met.

Lena. Ons klein, koddig, leutig kakkenestje. Ondertussen begin ik echt te beseffen en zelfs te aanvaarden dat ze bijna een jaar is. Hoewel. Autsj… Bijna baby-af. Enter peuter. Maar ik ben ook wel superbenieuwd naar haar peuterstreken eigenlijk. En veranderen dat dat kind doet. Ze ontdekt volop de wereld rond haar en het kan allemaal niet snel genoeg gaan. Ze wil op, over en onder alles kruipen, klimmen en staan en je ziet dat ze haar best doet om de ene hindernis na de andere te overwinnen. En oh wee, als het haar niet lukt. Dan wordt ze boos. Jaja, ons immer blije Lena kan boos worden tegenwoordig: luid krijsen en gooien met speelgoed uit frustratie. Haar in het park droppen als ze eigenlijk vrij wil rondkruipen, wordt ook onthaald met hartverscheurend gehuil en gekrijs. Na een minuut of 7 geeft ze het op en begint ze dan toch maar te spelen in haar park. Tja, ‘t leven is soms extra hard en onfair voor een derde kindje ;)

Haar huidig kunstje is aan twee handjes stappen en enkele seconden alleen staan zonder steun (om dan pardoes op haar poep te vallen). Ze zou zó graag kunnen stappen, hoewel ze al kruipend even snel en makkelijk overal geraakt. Naar de computerdraden bijvoorbeeld, of de rode knutseltafel van de grote zussen met stiften en potloden of naar de etensbak van de poes in de keuken of naar de kast met de dvd-speler met al die verleidelijke knoppekes. Allemaal véél interessanter dan haar eigen speelmat met haar eigen speelgoed…


Gelijk een grote.

23 augustus 2011

Zie ze daar nu eens zitten blinken, ons kleinste patat:

Gelijk een grote!

Alweer een mijlpaal seg. De mijlpalen vliegen rond onze oren.
Man, wat wordt deze baby snel groot. Oeverloos cliché maar oh zo waar. We knipperen eens met onze ogen en huppakee, ze heeft weer iets bijgeleerd of ze is wat groter geworden.

Binnen een goeie 3 maanden is ze één jaar (1! 1!), maar die gedachte blokkeer ik nog steeds heel stilletjes…

On a positive note: byebye maxi-cosi! Voorgoed! De voornaamste reden om haar in een gewone autostoel te deponeren is toch wel dat ik dat ding strontebeu was. Met haar 9 kilo werd de maxi-cosi echt veel te zwaar. En een onhandig en lomp ding is het altijd al geweest. De maxi-cosi he, niet onze Lena-pruts.

Als er trouwens iemand  iets kan doen met een 5  jaar oude blauwe maxi-cosi die nog in betrekkelijk goede staat is: roep maar!


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 47 andere volgers