Archive for the ‘Tleven’ category

Zussen in crime.

3 maart 2013

In het weekend mogen Nora en Marie al eens alleen naar beneden gaan om wat tv te kijken. Terwijl ik nog wat lig te soezen in bed en mijn moed bijeen raap om op te staan. Want om 7u opstaan in het weekend. Wennen doet dat toch niet.

Toen ik vorige zaterdag naar beneden kwam, zag ik onderaan de trap iets liggen. Een paar dikke lokken blond haar.

P1000283

Lap.

“Ehm meisjes, hoe komt het dat er blond haar aan de trap ligt?”

Bijna in koor: “Ik weet het niet!”
“Jullie zijn hier alleen beneden geweest, dus ik kan moeilijk geloven dat er niemand van iets weet. Ik zou toch graag weten wat er gebeurd is.”

Marie: “Nora heeft mijn haar geknipt!”
Nora: “Marie zei dat ik moest!”
Marie: “Das nieeeeet!”

Uhuh.

Ik hoopte nog dat er enkel wat haar opzij of achteraan geknipt werd wat nooit zou opvallen.
Tot ik dit zag (Noot: ze had dus een lange schuine frou die ze achter haar oren kon doen):

P1000279

Ik veronderstel dat ze eens voor een korte froufrou wou gaan.

Ze kregen een kleine preek. Dat dat wel niet de bedoeling is. Dat er in papier geknipt wordt, niet in de haren. Dat dat ook gevaarlijk is om in de ogen te steken. Dat dat gewoon niet mag.
Maar tegelijkertijd had ik het toch ook moeilijk om mijn lach in te houden en eigenlijk niet een beetje vertederd te zijn.

Wie heeft er als kind nu niet in eigen of andermans haar geknipt? (Ik, eigenlijk…)

Ik probeerde Marie’s nieuw hip kapsel toch een beetje te pimpen en te redden wat er te redden valt:

P1000281

Ze heeft nu een ultrakorte froufrou. Maar dat zal wel mode zijn, zeker?
En het is nog gemakkelijk ook. Geen gedoe met speldjes meer ‘s morgens.

Het grappige is dat ik die avond in een verloren hoekje in huis ook enkele bruine haarlokken gevonden heb. Aandoenlijk hoe ze daar allebei geen woord over gerept hebben en elkaar niet verklikt hebben. Of ze waren het vergeten, dat kan ook natuurlijk.

Troostprijs

1 juni 2012

Sinds een paar maanden gaan Nora en Marie (opnieuw) naar een dansschool en volgen ze elke zaterdagvoormiddag dansles. En is er zelfs een dansshow binnenkort. Volgende week zaterdag. Waar ze allebei (maar toch vooral Nora) heel erg hard naar uitkijken. Het zijn echte podiumbeestjes, die meisjes van mij. Geen zenuwen, geen faalangst, geen pleinvrees. Zalig.

Maar dus, het dansoptreden waar ze zo erg naartoe leven. 

Tot vandaag.

Vandaag kreeg Nora een uitnodiging voor een verjaardagsfeestje. Van haar beste vriendinnetje. En dat feestje vindt plaats, je raadt het al, volgende week zaterdag. Op hetzelfde moment als hun dansoptreden.

Dju toch!

“Dan ga ik niet gaan dansen!” was haar eerste reactie toen ik de dubbele boeking uitlegde.

Maar dat was voor mij geen optie. Ze is ingeschreven, we hebben daarvoor betaald en ze rekenen op haar. Bovendien zou het voor Marie ook niet leuk zijn als ze plots ‘alleen’ moet dansen (vooral omdat zij wel nog een beetje last heeft van kortdurende verlegenheid). En alleen al praktisch zou het niet lukken want er is niemand om haar te droppen en te halen. Bovendien ben ik er zeker van dat ze het achteraf ook heel jammer zou vinden moest ze de show missen (ook al beweert zij bij hoog en laag van niet).  

Allemaal goed in theorie, maar in de praktijk waren er tranen. Heel veel, dikke tranen. Echt oprecht gemeend verdriet omdat ze het feestje van haar vriendinnetje zou moeten missen. En mijn hart brak ook. Want ik kon me haar teleurstelling, frustratie en verdriet eigenlijk wel heel goed voorstellen. 
Maar zo is het leven soms, zeker? Keuzes maken of liever: anderen die soms keuzes voor jou maken…

Maar het deed me pijn. Teveel pijn. Ik wou een compromis vinden. Een soelaas. Een troostprijs.

De belofte van zeker eens in de grote vakantie af te spreken om bij elkaar te spelen was niet genoeg. Ook het voorstel om dan eens samen met ons gezinnetje naar de speeltuin te gaan werd ook resoluut afgekeurd. Ze wou én de binnenspeeltuin én haar vriendinnetje.

Dus stelde ik voor om te bellen naar de mama van het meisje in kwestie en - op goed geluk - te vragen of het vriendinnetje morgen kon en wou meegaan met ons naar de binnenspeeltuin…

Met de nadrukkelijke boodschap dat de kans groot is dat ze voor morgen al andere plannen heeft, het plan niet kan doorgaan en dat het dan nog altijd zo is dat ze wel meedoet aan de dansshow en niet naar het feestje kan.

Ik moest di-rect bellen van Nora. En ze was met heel bange verwachtingsvolle ogen aan het meeluisteren tijdens het gesprek en toen ze hoorde dat het plan kon doorgaan, was ze zo enthousiast en dolgelukkig dat ik er zelf tranen van in mijn ogen kreeg.

Dus ga ik morgen met 3 uitgelaten meisjes naar een binnenspeeltuin. Hiep hiep hoi…

Maar wat ik me achteraf afvroeg.
Was ik niet te toegeeflijk? Te meegaand? Was die troostprijs eigenlijk wel nodig? Had ik ze niet ‘gewoon’ moeten laten doorbijten en the hard way laten voelen dat het leven soms kl*te is? Dat ze niet altijd kan krijgen wat ze wil?

Misschien wel. Misschien niet.

Ik kreeg het alleszins écht niet over mijn hart.

Maar ik besef ook dat er ook nog veel dagen zullen komen dat ik geen troostprijs uit mijn mouw zal kunnen toveren en ik haar groot verdriet niet zal kunnen wegnemen. 

Maar voorlopig ga ik toch nog voor de troostprijzen, zolang het kan…

 

Over eitjes en bloemenprinsessen

8 april 2012
  • De eerste bewuste Pasen van Lena. Ongelofelijk toch hoe bijna elk kind gek is van chocola.
    Hoewel. Onze dames zijn echt zot van chocola, maar tegelijkertijd hebben ze er ook snel genoeg van.
  • Eitjes zoeken in de tuin. Ook al was het barkoud, maar gelukkig wel droog.
  • “De paashaas” ging om 6u30 eitjes verstoppen in de tuin en om 7u werd Nora wakker, popelend om toch al eens door haar raam te piepen. Een geluk dat ze geen half uur vroeger wakker werd…
  • Elk jaar nemen we ons voor om niet meer zoveel chocola te verstoppen, maar elk jaar is het een chocola overload.
  • We gingen, naar jaarlijkse traditie, naar het Paasfeest in De Gavers (in Geraardsbergen) waar de grootste meisjes naar kapsalon “De Kip Van Troje”  gingen. Twee enthousiaste, grappige madammen die bloemen, gekke staartjes, vlechtjes en lepels in kinderen hun haren deden. Ook al moesten Nora en Marie meer dan een uur wachten (en koud dat het was!), ze waren heel geduldig, deden enthousiast mee, zongen liedjes, demonstreerden de vogeltjesdans en waren nadien supertrots op hun bloemenprinsessenkapsels.
     

  • (Een mooie, spontane foto maken van Marie is heden ten dage een ware uitdaging!)
  • Vanaf morgen is het – bij mij althans – gedaan met de chocolade-overdaad en tellen we weer streng puntjes. Het zal  nodig zijn…

Lena’s eerste sneeuw *

3 februari 2012

Het sneeuwde vandaag.
Zolang ik er niet teveel met de auto door moet, vind ik die eerste sneeuw iets magisch en idyllisch hebben. En mooi.
En heel verleidelijk om in te spelen.

En Nora vond dit ook, want toen ik haar na school voorstelde of ze misschien zin had om efkes in de sneeuw te spelen met haar nieuwe skibotjes, werd ze wild van enthousiasme.

Marie lag – ziek – te slapen in de zetel en kon jammer genoeg niet meedoen met de leute. En Lena wou ik binnenhouden wegens te koud en misschien te glad. Maar dat was buiten Lena zelf gerekend, amai!
Toen ze Nora naar buiten zag gaan, begon ze al enthousiast te kirren, maar toen ik de deur weer dichtdeed en het haar duidelijk werd dat het niet de bedoeling was dat ze ook buitenging, werd ze wild van woede. Krijsen, gillen, stampen! Mevrouw wou duidelijk ook naar buiten. En ach ja, waarom ook niet. Haar allereerste sneeuw*.

Dus jas, muts en (veel te grote) regenlaarsjes aan en naar buiten!



And she loved it! Het stappen door de verse sneeuw ging wonderlijk goed. Heel beheersde, voorzichtige en nieuwsgierige stapjes. Met de armpjes in de lucht. En grote verwonderde ogen, afgewisseld met guitig schatergelach.

De leute was echter plots gedaan toen we na een half uurtje  terug naar binnen gingen.

*Dit klopt eigenlijk niet helemaal. Haar eerste sneeuw was toen ze nog geen dag oud was en we op materniteit lagen zo’n 14 maanden geleden. Haar eerste – min of meer – bewuste sneeuw dan maar.

Voornemens 2012

4 januari 2012

En huppakee, 2012 is gestart!

Meestal doet het me niet zoveel, zo een jaarwissel. Ok, het cijfertje achteraan verandert, maar voor de rest gaat mijn leventje gewoon door.
Maar nu heb ik toch een ander gevoel. Een gevoel van: ik zou graag wat dingen anders zien aan mijn leventje. Ik heb voornemens. Vreselijk cliché en ik geloofde er niet altijd in, maar nu heb ik wel de behoefte om voornemens te maken.

Voorzichtige voornemens, want ik ken mezelf. We zien wel waar we geraken.

Hier zijn ze dan, mijn fameuze voornemens.

  1. Meer genieten. Klinkt  evident en makkelijk, maar het is het toch niet altijd, vind ik.  Ik wil meer openstaan voor mooie dingen die rond mij gebeuren en minder negatief denken en doen. Ook op momenten dat er op het eerste zicht niet veel te genieten valt: tijdens een hectische ochtend bijvoorbeeld die vaak een race tegen de klok is met dochters die wél alle tijd van de wereld hebben, of tijdens een autorit met jengelende, ruziemakende dochters op de achterbank en irritante chauffeurs op de baan, enz. Proberen op een ludieke, ontspannen manier de dames wat te doen haasten in plaats van boos te worden, te dreigen, te zuchten en te blazen. Of een leuk muziekje opzetten en beginnen zingen om het geruzie op de achterbank te overstemmen en ze zodanig af te leiden dat ze stoppen in plaats van me op te jagen en nerveus te worden. Gemakkelijk gezegd natuurlijk en mooi in theorie. De praktijk is vaak wat anders. Maar bon, met vallen en opstaan. De ene dag al wat beter dan de andere.
  2. In aansluiting met het vorige: bewuster leven. Met dank aan Tess voor dit inspirerend blogje. Nagel op de kop, wat ze zegt. Ook ik leef te weinig in het ‘hier en nu’ maar meer in ‘morgen en straks’. Bijna constant ben ik in mijn hoofd bezig met wat ik straks of morgen moet doen of wat ik beter nu zou doen omdat ik daar straks of morgen geen tijd voor heb. Als we terugkomen van een reis ben ik, vanaf we in de auto zitten, al wat slechtgezind omdat ik al zit te denken dat ik straks al het gerief in de koffer moet uitladen en wegleggen. Terug thuis komen van de materniteit was ook steeds een klein beetje afzien: al die cadeautjes, gerief, bloemen, valiezen opruimen. En dat moet dan direct gebeuren, ja. Als ik ben gaan winkelen, ben ik in de auto onderweg naar huis al aan het stressen omdat ik eens thuis zo snel mogelijk de tassen moet/wil leegmaken of de boodschappen uitladen en ondertussen de dochters zonder kleerscheuren aan tafel krijgen. Het feit dat mijn neurotisch brein het niet toelaat van de tassen onaangeroerd uren aan een stuk op tafel of in de auto te laten liggen is uiteraard een bezwarende factor. Ik moét mijn gerief meteen uitladen én op de juiste plaats leggen. In het beste geval kan ik het misschien wel een paar uur uitstellen omdat het echt niet anders kan. Maar niet van harte. Enfin, wat minder neurotisch zijn zou misschien ook een mooi voornemen zijn. Maar we moeten realistisch blijven natuurlijk…
    Door teveel met ‘straks’ en ‘morgen’ bezig te zijn en vooral door er teveel over te stressen, ben ik natuurlijk te weinig bezig met het ‘nu’. En smijt ik mij te weinig in de zetel om even te chillen en te rusten. En als ik dat dan al eens doe, barst er meteen een schuldgevoel los.
    Dus, minder stressen over ‘straks’. Meer chillen.
  3. Minder tv. Minder pc. Ge moet weten, onze weekdag ziet er een beetje als volgt uit: meisjes op tijd op school en onszelf op het werk krijgen, werken, meisjes halen van school/mijn mama/crèche, thuiskomen, boekentassen meteen leegmaken (aja…), zorgen dat de dames elkaars haren niet uittrekken, een boterham eten (hallelujah voor warme maaltijden op school!) en de dochters op tijd in bed krijgen. Nadien opruimen, tafel klaarzetten voor de volgende morgen, wat huishoudelijke stuff en dan… neerploffen in de zetel met laptop op de schoot en tv aan. En het ergste: manlief zit naast mij in de zetel, ook met laptop op de schoot. Niet dezelfde laptop, neen. Zielig eigenlijk, toch?
    Ik wil daar dus iets aan doen. Ik wil geen ‘lege’ avonden meer achter de pc. Of toch niet elke avond meer. Ik wil wat meer leuke en/of nuttige dingen doen. Bewust naar tv of filmpje kijken, muziek opzetten en boek lezen, samen spelletjes spelen, samen puzzelen (moeha!), wat meer met mijn Fotoboeken Project bezig zijn, mijn oneindig To Do lijstje wat verkorten,…
    Maar ik geef toe dat het niet makkelijk zal zijn. Het is zo verleidelijk om te verdwijnen achter de laptop en even weg te zijn in Facebook, Twitter, Blogland enz. Maar te is te. Op den duur heb ik het gevoel dat ik met niets anders bezig ben dan werken, kinderen kweken, kuisen, wassen, strijken. En vegeteren in de zetel. Mijn interessegebied mag wat ruimer worden dan die virtuele wereld, eigenlijk. Een werkpuntje, dus.
  4. Vroeger gaan slapen zodat ik ‘s avonds minder moe ben waardoor puntje 3 wat haalbaarder wordt.
  5. Minder shoppen! Helemaal gepikt van Kelly (een geweldige blogmadam die ik al lang volg) die met dit blogstukje al veel mensen geïnspireerd heeft. En terecht.
    Minder shoppen om zo meer te kunnen sparen is natuurlijk een belangrijk argument. Ook wij hebben lening(en) die zichzelf niet betalen, 3 kinderen waar  ook wat geld naartoe gaat en 3 kinderen wiens ouders allebei 4/5 den werken in plaats van voltijds. Dus ja, een beetje opletten soms met wat er uitgegeven wordt is nodig. Maar toch is dat niet het meest doorslaggevende argument. Het is vooral om meer rust in mijn hoofd te verkrijgen. Niet meer constant mee moeten zijn met de laatste modetrends, de hipste hebbedingetjes. Niet meer voortdurend in de verleiding komen van dingen die ik zogezegd echt nodig heb of schijnbaar echt wil of moet hebben. Maar meer loslaten. Beseffen dat we over het algemeen al alles hebben wat we echt nodig hebben. Dat meer kopen echt niet gelukkiger maakt. Dat het goed is zoals het is.
    Maar ik geef toe, het zal niet makkelijk zijn. Ik shop zeker niet elke week, soms zelfs niet elke maand, maar als ik dan eens de tijd en gelegenheid heb om te gaan shoppen voor mezelf of de kinderen, ja, dan kan ik mezelf wel eens laten gaan. Zeker geen poepsjieke dure dingen, integendeel, maar wel veel. En ik geef toe dat ik ook gevoelig ben aan de gedachte dat ik mij beter zal voelen als ik het perfecte paar botten heb of dat geweldig kleedje of die hippe handtas. Wat niet klopt uiteraard. Afkicken, dus. Of toch proberen.
    En uiteraard gaat dit niet over noodzakelijke dingen als eten en basic vezorgingsprodukten. We blijven eten en onszelf wassen. En ja, de meisjes hebben zo nu en dan echt wel eens nieuwe kleren en schoenen nodig, daar valt ook niet aan te ontsnappen. Het gaat vooral om bewuster kopen en mezelf veel meer de vraag stellen: “Heb ik dat wel echt nodig?” En: “Waarom wil ik dat eigenlijk feitelijk zo graag kopen?”.
    En ik beken, zo’n voornemen is net iets makkelijker te maken na een shopping spree waarbij ik mijn garderobe alweer wat aangevuld heb en ik gisteren in de solden een paar zwarte botten gekocht heb *schuldig*. Maar! Ik had nog geen zwarte botten, ha! Enkel bruine botten en die passen niet onder mijn net gekochte zwarte kleedjes, niet waar?
    Ehm, nog veel werk aan de winkel (moeha!), vrees ik.
  6. Van de 10 kilo die ik toen kwijt wou, zijn er ondertussen, 9 maanden later, nog maar 4 verdwenen. Triestig. Nog 6 te gaan dus. Punten tellen via Weight Watchers Online blijkt toch niet zo’n succes te zijn. Vreemd als je weet dat ik 8 jaar geleden wel veel kilo’s vermagerd ben op mezelf via WW. Tja, veel karakter verloren onderweg precies? Maar ik wil ze toch nog erg graag kwijt. 6 kilo minder en ik zit aan mijn gewicht van voor Nora. Zou ik toch echt wel geweldig vinden. Soms, heel soms, overweeg ik om misschien toch maar eens naar de WW bijeenkomsten te gaan. Maar de drempel blijft toch hoog.
    Ondertussen kan ik wel opnieuw 5 km lopen, wehey, en probeer ik dat zoveel mogelijk te doen. In deze winterperiode niet gemakkelijk aangezien het pokkevroeg donker is, maar vorige week toch nog eens gaan lopen na een stop van anderhalve maand. En hopelijk lukt het me deze week ook wel nog eens.
  7. Meer uitspraken, anekdotes van de meisjes bijhouden en noteren. Want ne mens vergeet dat allemaal zo snel.
Voila, dit zijn ze zowat. Benieuwd hoe de eindevaluatie zal luiden op 31 december 2012. Ik hou jullie op de hoogte.

En tot slot wil ik jullie allemaal ook nog een gezond en plezant 2012 wensen! Een jaar vol groot geluk in kleine dingen.

Sint editie 2011

4 december 2011

Vóór:

- Een schoen én een laars. Want in het liedje van ‘Sinterklaas Kapoentje’ is er sprake van een schoen én een laars. Dus dat moet zo. Kinderlogica.

- Een appel voor Slecht Weer Vandaag. En een mandarijntje voor Zwarte Piet. Alsof ze zelf nog geen mandarijnenindigestie hebben. Kleine sadistjes, mijn dochters :)

- Een pintje én een Duvel voor de twee Goede Mannen. En een flesje water. Dat ze niet te zat worden om over de daken te klimmen.

- Een slofje én kousje van Lena. Omdat ik vroeg wie er een slofje van Lena wilde halen, Nora en Marie begonnen ruzie te maken omdat ze allebei een schoentje wouden nemen (foute zet, Tamara, foute zet) en Marie dan maar een kousje nam omdat ze te koppig is om gewoon het tweede slofje te nemen zoals ik voorstelde. Oh well.

- En natuurlijk suikertjes en een wortel voor Het Paard. En tekeningen.

- En ook extreem enthousiasme van 2 van de 3 dochters. De 3de keek ernaar en snapte er niet veel van.

Na:

- Een heel hard gewenste schminkkoffer voor Nora. En het heeft mij de Sint bloed, zweet en tranen (lichte overdrijving) gekost om exact die koffer te bemachtigen. De speelgoedwinkel waar de Sint altijd gaat shoppen had geen enkel koffertje meer, maar na een paar telefoontjes van enkele hulpSinten bleek dat er in een winkel in  Blankenberge nog één koffertje lag en ze wouden dat zelfs opsturen, seg!  Ah ja, want het moet natuurlijk dát  exact koffertje zijn als op haar papier stond. En het was een succes. Alle gezinsleden werden professioneel geschminkt. Ik bijvoorbeeld werd getransformeerd in een ‘griezelige prinses’…
En een Mandala Design ding kreeg ze ook nog waar ze ook wreed content mee was. Als ze maar kan tekenen, kleuren en knutselen.

- De draaimolen van My Little Pony voor Marie. Dat en het gezelschapsspel van Bobo was het enige ‘bruikbare’ dat op haar brief stond. De rest was speelgoed voor Lena (“want Lena kan nog geen brief maken dus doe ik het voor haar.” Lief, wel) en exact dezelfde speelgoedvoorstellen als Nora ””want ik wil dat ook hebben!“). En ook al was ze heel content met haar paardjes, toch kon ze het niet laten van teleurgesteld te vragen: “Maar waar is mijn Bobo-spel?”. Maar de teleurstelling duurde gelukkig niet lang. Zeker niet toen ze de geweldige Winnie The Pooh knuffel zag. Een speciale “nu zal ik heel goed zonder tuutje kunnen slapen“-knuffel, want ons grote Marie-krullemie heeft al haar tuutjes afgegeven aan Sinterklaas! En in een echte brief van Sinterklaas en Zwarte Piet, met gouden letters,  stond geschreven hoe geweldig flink ze dat vonden van Marie’tje!* Bravo, Marie!

- Een K3-spel voor de 3 zusjes om samen te spelen.

- Een olifant-muziek-en-balletjes-ding voor Lena. She loves it. Met dank aan Ninfita voor de tip.

- Mandarijn en snoep en chocola en speculaaaaaaas. Van Sinterklaas.

- Weer veel teveel snoep en chocola en speculaas, natuurlijk.

Nora stond de eerste keer om 6u aan onze slaapkamerdeur om te vragen wanneer ze nu “eindelijk” naar beneden mocht gaan. Om 7u opnieuw. Om 7u45 ook. En om 8u15 mocht ze eindelijk de trap af, VOL spanning. Gevolgd door Marie. Lena sliep nog en kwam een half uurtje later de buit bekijken.
De gezichtjes als ze de deur opendoen, de kreetjes, die oogjes vol ongeloof en verbazing en contentement, ze van de ene verbazing in de andere zien vallen en niet weten met wat eerst te spelen of wat eerst op te eten: daar doe je het toch allemaal voor.

En dan Marie die met een fijn, voorzichtig stemmetje vraagt: “Mag ik asjeblief nu al een snoepje en koekje eten, mama?”. Hartverwarmend :)

 

*Ik was er vrij hard van overtuigd dat de eerste nacht(en) zonder tuut nogal dramatisch gingen verlopen voor Marie. Ze is nogal gehecht aan haar tuut (enkel ‘s nachts nog) en ze is nogal ehm temperamentvol. En leep. Ze zou ongetwijfeld álles uit de kast halen voor wat extra nachtelijke aandacht en zo zonder tuut zou ze zeker vrijspel hebben. Maar ik was mis. Gisteren, de eerste nacht, moest papa in begin van de avond 1 keer naar boven voor wat troostende en aanmoedigende woorden. Om 4u werd ze ook eens wakker, maar was relatief snel getroost. En vanavond is ze bijna zonder enig protest gaan slapen, haar Winnie The Pooh knuffel stevig in haar armen gekneld. En voorlopig blijft het stil boven… 
Twee tuutloze dochters, nog eentje te gaan :) 

Dat het hier stillekes is.

22 november 2011

Mijn blog heeft een ferm dipje.  Ik kom er maar niet toe om iets te bloggen. Het leven raast als een TGV voorbij. Het zijn vaak lange, drukke, hectische dagen. Zelfs mijn vrije maandag is meestal heel goed gevuld. Rond 20u liggen mijn dametjes dan wel in bed, is den boel opgeruimd en kan ik – meestal – zelfs in de zetel ploffen, maar dan ben ik meestal zo moe en leeg dat ik er enkel toe kom om wat te gapen naar Facebook, Twitter en/of tv.

En tussendoor moet er ook wat huishouden gedaan worden natuurlijk. En voorbereidingen voor een eerste verjaardagsfeestje dat door mezelf nog steeds vollenbak ontkend en verdrongen wordt (Nog 4 dagen. 4! ). En gebrainstorm voor Secret Santa natuurlijk. Ideetjes zijn er wel al een beetje, maar de uitvoering ervan zal eens moeten ingepland worden. Leve mijn Astrid Taken Lijstje voor al mijn ToDo lijstjes trouwens! Zalig voor een lijstjesfreak als ik. Idem voor Evernote: verschillende notitieboekjes voor kadootjesinspiratie, kinderpraat en Secret Santa gebrainstorm. I luvvit. 

Ik ben nog steeds een beetje verliefd op mijn HTC’tje, ja.
Zeker sinds ik Wordfeud ontdekt heb. En ik een klein beetje verslaafd ben. En dat voor iemand die vroeger nooit veel of graag scrabble gespeeld heeft, ha!

Misschien dat Wordfeud ook wel een mogelijke oorzaak kan zijn van de huidige blogstilte. Misschien, ja.

Enfin, tot later. Ik ga nog een beetje scrabble’en in bed.


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 47 andere volgers