Over de hemelse Hema en het mooie kotsende meisje.

Vandaag waren we een dagje in Hasselt. Geen idee hoe die stad eruitziet, welke winkels ze daar hebben en of het een mooie stad is, want het enige wat ik onthouden heb van Hasselt is: de mega-grote-Hema! Oh my god! Wat een paradijs. De Hema’s in Gent zijn er niets tegen. Ik voelde mij als een klein kind in een grote speelgoedwinkel. Ik zou daar gemakkelijk een uur of twee in kunnen rondsnuisteren. Jammer genoeg  hadden we niet zoveel tijd, maar ik heb toch wel wat ‘levensnoodzakelijke’ spulletjes gevonden en gekocht. Maar echt, zo groot! Zo fantastisch! Ik denk dat ik ervan ga dromen straks…
En ik ga mij moeten bedwingen om alleen daarvoor binnenkort niet nog eens naar Hasselt te gaan. Alleen dan, zodat ik alle tijd heb. Jammer dat het zo ver is.

Ah, trouwens. Voor diegenen die vandaag rond 15u30 ook toevallig  in de drukke winkelstraat van Hasselt vertoefden en een mama en papa verwoed een massa kots zien afkuisen hebben van een kinderjas, kinderbroek, mannentrui en mannenjas. Dat waren wij! Marie heeft voor de allereerste keer gekotst, dames en heren. En nog geen klein beetje. Meer nog, ze heeft haar papa ondergekotst bij wie ze – tot enkele minuten ervoor – zalig aan het slapen was in de draagzak. En veel kots, maat! (balletjes in tomatensaus, voor de geïnteresseerden). En stinken! Stin-ken!
En als ze iets doet, doet ze het meteen goed, ons klein spook: een half uurtje nadien kwam er nog een kotslading in de buggy en een uurtje later nog een grotere lading… in de lijnbus. Ook ambetant en gênant. Net toen we moesten uitstappen en we de bus redelijk ondergekotst moesten achterlaten. Sorry, meneer de chauffeur en medereizigers.
Lang leve de natte doekjes – die ik quasi altijd bij heb als ik met de kindjes weg ben – op zo’n momenten.

Het is voorlopig bij drie kots-sessies gebleven *houdt hout vast*. De halve boterham met smeerkaas, het glas water en het beetje melk zijn – tot nu toe – in haar spijsverteringsstelsel gebleven.

Graalek goe.

Dankzij het gratis filmticket in Humo en dankzij mijn mama die kon babysitten, zijn manlief en ik gisteren vrij onverwacht naar de film “De helaasheid der dingen” gaan kijken. In Gent. Uiteraard voorafgegaan door een etentje, aja, voor ne keer dat we nog eens met ons tweetjes weg waren.

Ik heb een jaar of 7 gestudeerd in Gent en in totaal heb ik er 10 jaar gewoond (deels op kot, deels samen met mijn venteke) en elke keer voelt het een beetje als “thuiskomen” als ik in Gent ben. Hoewel. Elke keer merken we ook hoeveel er veranderd is,  ze zijn ook massaal en overal aan het werken in Gent (of zo lijkt het toch) en het gevoel dat we niet meer op 10 minuutjes wandelen thuis zijn, maakt het ook anders dan vroeger. Maar wat wel zeker is, is dat we allebei nog heel graag naar Gent gaan, al is het maar voor een avondje, en dat we dat nog heel lang zullen blijven doen.

Maar toch enkele verrassingen vanuit het Geweldige Gent:

- Veel buitenlanders! Veel! We zijn onze avond gestart op een verwarmd terrasje op de Graslei. Toen we arriveerden, zaten er twee Duitse dames naast ons, nadien kwam er een Engels koppel bij en toen we voortgingen, waren er twee Spaanse jongens komen zitten. En ook toen we door het stadscentrum wandelden, hoorden we vaak anderstalig getater.

- Op datzelfde terrasje op de Graslei moest ik naar het toilet. Op zich is dat nu niet echt een verrassend feit, maar wel verbazend was dat ik een code moest intikken om de WC-deur open te krijgen. Er hing effenaf zo een bakje naast het deurslot waarop je een code moest intikken. Nog nooit gezien. Het toilet bevond zich wel niet in het horecagebouw zelf, eerder in het gangetje ervoor. Dus vermoedelijk is het bedoeld om plassen-zonder-consumptieverbruik tegen te gaan. Het lijkt me alleszins geen waterdicht systeem, want eens je de code kent, kan je sowieso binnen.Gelet op de versleten cijfertjes op dat codemachientje, denk ik niet dat ze de code heel regelmatig wijzigen. (Tegen een goei prijske wil ik jullie de code uiteraard wel toevertrouwen :p)
Oh, en moest je denken dat een toilet met code een garantie is op een proper toilet. Vergeet het. Ik heb zelden zo een vuil toilet gezien, zelfs niet tijdens de Gentse Feesten: vloer nat (ik wil er enkel maar van uitgaan dat het water was…), toiletbril nat, superklein, donker, stinkend en voor mij bezocht door mensen die denken dat ze vuil toiletpapier in de – overvolle – vuilbak moeten gooien en niet in de toiletpot. Yuk!
Soit, de cappuccino was wel lekker. En ‘t was er wel gezellig, zo van die geruite dekentjes op de stoelen en lekker warm. De volgende keer gewoon maken dat ik hun sanitaire voorzieningen niet nodig heb…

- Heel lekker gegeten in een restaurantje op de Vrijdagmarkt. Een mals varkenshaasje met een heerlijk sausje en fris tomaatje. Echt lekker. Alleen jammer van het onpasselijk gevoel en de he-vi-ge darmkrampen achteraf in de auto op weg naar huis. Ik zat echt te puffen en te kermen in de auto. Ik kreeg prompt flashbacks naar iets meer dan anderhalf jaar geleden toen ik weeën moest opvangen in de auto. De krampen zijn momenteel minder hevig, maar nog steeds behoorlijk aanwezig. Nuja, ik durf er niets op verwedden dat het door het eten komt, misschien is het iets viraal dat toevallig gisterenavond begonnen is of het kan ook liggen aan mijn nogal prikkelbare, gevoelige darmen en aan de combinatie: koffie, portie kaas, varkenshaasje, witte martini, cola light en M&M’s in de cinema.
De naam van het etablissement zal ik wijselijk niet vernoemen, ik kan alleen zeggen dat de naam ook een drankje is. En een kledingwinkel ;)

- Na een glaasje witte Martini als aperitief was ik teut. Zat is een groot woord, maar toch behoorlijk tipsy. Te bruuske en snelle bewegingen met mijn hoofd zorgde voor een draaimoleneffect en duidelijk articuleren ging tijdelijk ook ietsje moeilijker dan anders. Is da nu ni erg? Gewoon na een niet eens zo vol glaasje Martini.

Ah, en de film was goed. Wreed goe! Ik ga de film niet uitgebreid recenseren, daarvoor zijn er andere, professionelere kanalen. Het was een mengelmoes van glimlachen, ontroerd zijn, schaterlachen en bij de keel gegrepen worden. En ik vind het wel eens goed dat er een film gemaakt is in dat sappig Aalsters (voor mij heerlijk herkenbaar) dialect! Hoewel vooral Koen De Graeve hierin uitblonk. Logisch ook, aangezien hij oorspronkelijk nen “Oilsjteneir” is. Allez ja, van Mere eigenlijk.

“Allez, meesjken, tis ne graalek goeie fillem, ge moetj em gon zien!”

Ninove Speelstad

Zondag was het niet alleen Autoloze Zondag in Ninove, maar ook Ninove Speelstad. Een initiatief waar onder andere de lokale jeugdbewegingen aan meedoen met een massa aan springkastelen, kraampjes met (knutsel)activiteiten en een podium met een heuse show. De editie van vorig jaar was een redelijk succes, dus waren we dit jaar ook van de partij.

Nora was van de eerste tot de laatste minuut dolenthousiast. Alle springkastelen wou ze eens uitproberen. En ‘t kind heeft duidelijk geen vrees. Niet bang om te vallen en zichzelf pijn te doen, maar zeker ook niet bang van een groter kind dat iets te wild en onvoorzichtig is. Integendeel, bij elke onzachte stamp verdedigt ze zich met een heel boze blik en een verontwaardigde “seg!”.
En toen begon de show – een show die zich – feest oh feest! – op een springkasteel afspeelde – en stormde Nora naar voren tussen de bende kleine en grote kindjes om geen minuut te missen van de dolle fratsen van “Pruts en Tijl”. Ze was compleet gebiologeerd door het ganse gebeuren en ging er volledig in op. Het moment dat de peuters en kleuters op het springkasteel mochten (na haar een keer of 3 van het springkasteel te moeten sleuren omdat het haar beurt nog niet was ) en ze met overgave danste en zong op de tonen van het Ploplied was slechts een van de vele hoogtepunten.

Maar eerst een quiz-je “Zoek Nora”:

Het “Plop-moment”:

Nora in opperste concentratie:

Tussendoor een beetje knutselen:

En wat doet Nora als ze plots een meisje ziet met een snoepbrochette? Dan gaat ze op 0,5 milimeter van dat meisje gaan zitten en staart ze ongeneerd en onophoudelijk naar die o zo lekkere snoepjesbrochette. Zonder iets te zeggen, te vragen of zelfs naar mij te kijken met ogen van: “ik wil ook”.

Eigenlijk lieg ik als ik zeg dat ze van de eerste tot de laatste minuut superenthousiast was. Er speelde zich ook een mini-drama af. Pruts en Tijl hadden twee emmers vol ballonnen die ze vliegensvlug in diertjes en dergelijke plooiden. Veel ballonnen, maar niet genoeg voor iedereen. De ganse, maar echt de gan-se tijd, zat Nora met grote – deze keer wel vragende – ogen en mond te kijken naar meneer Pruts, te hunkeren naar zo een speciale ballon. Op het einde stond ze zelfs recht en stak ze heel braafjes, haar enthousiasme ietsje onderdrukkend, haar vinger op. Maar het mocht niet baten, ze zag de allerlaatste ballon vlak langs haar neus passeren naar een ouder jongetje. Echt, de teleurstelling op haar gezicht: mijn hart brak. En het hare ook. Ze hield zich sterk, maar toen ik bij haar kwam staan, begon ze wel te wenen, ons dutske. Nuja, ze worden er hard van zeker? En 5 minuten later was ze het gelukkig vergeten.

En ja, ik ben dan zo slecht om die teleurstelling nog net op foto vast te leggen:

Ons kleinste spook liep er ook rond trouwens. Letterlijk dan: het enige wat haar interesseerde was als een wervelwind door de mensenmassa razen. Voor de show was ze nog wat te jong en op de springkastelen werd ze net niet vertrappeld door een bende wilde kinders.

Moe maar voldaan – en content:

P.S. Omdat ik ons fototoestel thuis vergeten was, mocht ik het toestel van Luc, de vriend van mijn moeder, gebruiken. Een deftig machientje van Nikon, met een ferme lens. Niet dat ik er veel van af weet. Maar amai, ik vind da wel eens plezant om zo eens met een professioneel toestel wat fotookes te pakken. Om nog maar te zwijgen over het verschil in kwaliteit. Ik voelde mij soms een beetje als een echte journalist van de lokale pers ;) En dan kriebelt het toch weer om een cursus Digitale Fotografie te volgen. Ooit.

‘t Zeetje, versie ‘09

Naar jaarlijkse gewoonte zijn we ook deze zomer een dagje naar zee geweest.

Het was plezant, heel plezant! En warm! Hoewel de hitte heel draaglijk werd eens we op het strand en aan het water waren.

Enkele impressies:

• Volk, veel volk. Het plan was om met de auto naar het station van Gent te rijden en van daar met de trein te gaan. Manlief, de meisjes, nicht(je) Annabel en ik. Mijn mama ging de ganse rit met de auto doen… en de grote buggy en de grote zak strandgerief autogewijs transporteren. Handig!
  De autorit naar Gent die normaalgezien een half uurtje duurt, duurde een uur. Accordeonfile (of harmonicafile?) van Groot-Bijgaarden tot Aalter. En nadien als sardientjes in een blik op de trein. Een trein met airco is wreed plezant en comfortabel… behalve als ge in dat stuk tussen twee wagons zit: daar is er geen airco en is het wel puffen en blazen. En dan nog met Marie in de Beco-draagzak: zweten! Geen idee wie het het hardst gezweet heeft: Marie of ikzelf.
  Maar klagen deden we niet (veel): we moesten geen parking zoeken, we waren erop ingesteld dat het druk ging zijn, Nora en papa zaten vlak naast de deur, konden naar buiten kijken en hadden allebei veel pret en Marie was redelijk rustig in de draagzak. Het laatste kwartier toch.
  Ik was al lang blij dat we niet met de auto helemaal naar Oostende moesten rijden in de warmte en in de file
• De wandeling van 15 minuten van het station naar den dijk was een kwartier te lang voor Nora. Ze verwachtte namelijk van de zee te zien de seconde dat ze uit de trein stapte… “Ma mamaaa, waaj is de see nu?” x 86.
• En als we aan den dijk waren, moest ze nog wachten om op het strand te gaan omdat we eerst nog gauw gingen picknicken op den dijk én het strandgerief uit de auto van meter/moeke moesten halen die op nog eens 15 minuten wandelen (fout :p)geparkeerd stond.
• Nora is ZOT van de zee en het strand (“de gjote sandbak“). Eerst speelde ze samen met Marie op het droog zand en ging ze af en toe water halen. Tot ze het nat-zand-gedeelte vlak voor de zee ontdekt had: zéker meer dan een uur heeft ze zich daar beziggehouden met enkel en alleen haar gietertje. Heel geconcentreerd. De papa stond erbij en keek ernaar: hij wou wel meespelen of helpen, maar hij mocht niet, ocharme. “Nee papaaaa, ik kan da seeeeeee(l)f” en “neeee papa, ni meepeleuuuuh!”.
• Ook de zee en de golven vond Nora geweldig, onze stoere waterrat.  Het enige protest als ze per ongeluk toch eens wat zeewater binnenkreeg: “Beih! Watej is ni jekkej”.
• Marie vond de grote zandbak ook wel interessant, vooral de rondslingerende sigarettenpeuken boeiden haar (en stak ze in haar mond)
• Marie’s echte eerste ontmoeting met de zee viel vrij goed mee, ondanks haar recente lichte watervrees. Ze weende of verkrampte niet, maar was vooral heel gefascineerd en onder de indruk. Na 10 minuutjes had ze het wel gehad, maar dat kan ook aan de vermoeidheid gelegen hebben.
• Marie is vrij vlot (dankzij de zachte hand van mijn mama en Marie’s ‘moeke’) in slaap gevallen in het strandtentje.
• Nora’s favoriet ijsje momenteel is de ‘raket’
• Is het omdat het warm aanvoelde of omdat de textuur haar aanstaat, geen idee, maar het was opvallend dat Nora graag languit in zowel het nat als droog zand ging liggen.
• Manlief en ik zijn erin geslaagd elkaar kwijt te geraken door slecht af te spreken… en bellen naar zijn gsm die in de rugzak zat die ik bij me droeg en niet in zijn broek waar minstens 5 broekzakken in zitten, brengt ook niet veel op.
• Maar eind goed, al goed: na een half uurtje stress werden we herenigd. Om ons dagje aan zee af te sluiten, zijn we nog iets gaan eten in een brasserie’tje. Een perfecte gelegenheid voor Nora om nog eens te laten zien hoe dwijs en koppig ze kan zijn. En hoe ze ons geduld op de proef kan stellen. Waarbij vooral mijn geduld het hard te verduren kreeg, zeker met een Marie die ook plots zin kreeg in een hysterisch intermezzo. Maar ‘t was wel een lekker pastaatje, voor de rest.
• De fonteintjes aan het stationspleintje hebben er een fan bij: ‘t was lastig om Nora in de trein te krijgen…
• Ik had een licht vermoeden dat Nora tijdens de treinrit  naar huis Gent (Nora ging terug mee met de trein, terwijl -vermoeide -  Marie meemocht met haar moeke waar ze rustig kon slapen in de auto) zo moe ging zijn dat ze wel in slaap zou vallen. Maar mis poes! Moe was ze zeker en vast wel (en nog geen klein beetje), maar dat uitte zich vooral in behoorlijk hyperactief en onrustig gedrag. En dat heeft het koppel achter ons ook geweten. Vriendelijk was ze wel: constant en om ‘t er ‘t luidst: “ajjooooooo!” roepen naar de twee mensen achter ons. De man vond het (in begin toch) wel grappig, de vrouw kon er net iets minder mee lachen, tssss.
• Tijdens de autorit was Nora’s batterij wel helemaal op… en de onze ook.Enkele collagekes (de nieuwste rage): klikken is de boodschap!

  

  

  
  

  

  

  
  

  

  

  
  
  

Nog iets over de Gentse Feesten (die ondertussen al een halve maand gedaan zijn)

We waren het eerst niet van plan, maar nadat we met ons tweetjes een namiddag en avondje Gentse Feesten gedaan hadden, had ik zin om onze meisjes ook eens mee te nemen. Omdat ik graag meer dan één keer naar de Feesten ga, omdat ik vrij veel ouders met kindjes zag en omdat het mij voor hen (en voor ons!) ook wel eens leuk leek.

Ik moet zeggen, het was een gematigd succes. Ze hebben zich al bij al zeker en vast geamuseerd. Nora heeft op een springkasteel mogen springen op Het Zuid, maar was snel teleurgesteld toen ze eigenlijk maar op één van de stuk of zeven springkastelen mocht springen omdat ze voor de rest te jong was. Begrijpelijk wel, maar dat snapt dat kind natuurlijk niet. Voor de rest waren haar hoogtepunten de speeltuin in het Baudelopark, zelf wat mogen rondlopen en springen, naar de mensen en andere kindjes kijken, een frisco eten en op de vintage draaimolen zitten op Bataclan. Marie had het wat moeilijker: zij wou eigenlijk constant zelf rondstappen maar omdat ze nog geen gevaren kent en ze echt altijd de compleet andere richting op wil dan wij en ook wel vrij snel kan stappen, leek ons dat niet altijd zo een goed idee. (En de draagzak waren we stomweg vergeten). In Baudelopark kreeg ze wel eventjes vrij spel. Af en toe dus wel wat gezeur bij Marie waarbij de koekjes en de snoepjes op den duur hun effect leken te missen. Gelukkig was ook bij haar het ijsjesmoment een topper.

Waarschijnlijk zijn ze toch nog net wat te jong voor de Gentse Feesten en ook voor de kinderanimatie. Bovendien waren we pas om 16u in Gent en waren we dus – jammer genoeg – net te laat voor de speciale kinderactiviteiten in het Baudelopark (en misschien weten we ook (nog) niet op welke plaatsen allemaal we kinderentertainment kunnen vinden). Bataclan vond ik persoonlijk ook heel tof en zeker de max voor (iets oudere) kindjes maar toen wij er waren, was het pokkedruk wat het allemaal ook wat minder relaxed en aangenaam maakt.

Volgend jaar beter dus! Ben wel blij dat we het gewaagd hebben, het was sowieso gezellig en we hebben wederom genoten van ons viertjes.

Enkele sfeerbeelden:

Nora vond de speciale draaimolen op Bataclan echt geweldig. Op een bepaald moment wou ze ook gaan liggen in de koets, maar dat vlotte niet echt.

Het ijsjesmoment in het gras achter een paar ligzetels in een (relatief) rustig klein hoekje van Bataclan:

En Marie die al die massa (en soms rare) mensen op Bataclan doodserieus en ietwat argwanend gadeslaat:

Blogmeeting in de Zoo

Wat begon met een tof idee en initiatief van Nike en Sara mondde zondag uit in een heel leuke blogmeeting in de Zoo.

Het was heel spannend, want ook al ‘ken’ je elkaar blogsgewijs, uiteindelijk zijn het toch een bende vreemde mensen bij elkaar. Maar het viel heel goed mee, allemaal sympathieke mensen en aan gespreksonderwerpen nooit tekort door al dat klein, lief geweld natuurlijk.

- Marie was bij momenten heel moe en daardoor extreem hysterisch en luid omdat ze moeilijk de slaap kon vatten. De trommelvliezen van omstaanders zullen het geweten hebben. Uiteindelijk heeft ze een klein uurtje geslapen in de Beco(*). Maar buiten die vermoeidheidsaanvallen, had ze gelukkig ook veel vrolijke momenten.

- Vooral toen we allemaal in Antwerpen een half uurtje moesten wachten op onze trein terug naar Gent en ze ongeremd kon rondlopen in de ruime hall, was ze in haar nopjes. Zingen, dansen, kirren. En alleen de trappen opklimmen. Die overigens eens dringend gekuist mogen worden, gezien de pekzwarte handjes van Marie achteraf.

- Ook Nora was heel enthousiast en ‘in form’. Er was vooral interactie met Isla, hoewel het voorlopig nog eerder een haat-liefde-verhouding is. Heel grappig en boeiend om die twee samen bezig te zien.

- In de dieren had ze wat minder interesse, had ik de indruk (behalve dan de giraffen en de pinguins en de vissen), rondhuppelen op het pleintje waar we picknickten vond ze wel geweldig en de duiven en meeuwen wat op stang jagen, samen met Isla en Maaike.

-  Ook zij leefde zich uit in de stationshall van Antwerpen: rennen, lopen, springen, huppelen, giechelend van het ene trapje naar het andere crossen.
Ook de andere kindjes vonden de stationshall wel een succes, misschien kunnen we voor de volgende meeting afspreken in een grote hangar met veel trappen? ;)

En hopelijk komt er een volgende keer, want het smaakte absoluut naar meer! Deze keer liefst mét de afwezige Ella, Renee en Henri. En waarom ook niet met nog meer blogmama’s?

Een uitgelaten, (min of meer) huppelende Nora:

Nora & Isla:

(*) Soms leken we op het Beco-promotieteam met 3, al dan niet slapende, kindjes in de hippe, handige draagzak.

Zotte patatjes in het station van Antwerpen:

4 op een rij:

Nora, Tristan, Janne en Marie

Update: ik was de groepsfoto vergeten!

Bron: Nike

Van links naar rechts:
bovenste rij: Nike en Tristan , Peter (wederhelft van Lien), Saar & Steven en Titus , Isla en Maaike
onderste rij: Sara met Joost en Alexander, Lien en Janne, Annelies en Vic, Jurgen, ik en onze patatjes

Carnaval Ninof 2009

Ik kijk elk jaar toch wel een beetje uit naar carnaval. Ik ben ermee opgegroeid, als kind gingen we elk jaar trouw kijken naar de carnavalstoet met als kers op de taart de kermis. Tussen mijn 17de en 20ste ging ik elk jaar de maandagavond carnaval vieren: verkleed uitgelaten dansen op straat met een minimum aan alcohol ;) Pure nostalgie.

Nu kan ik nog steeds genieten van de carnavalstoet en al de gewoontes errond: het verkleden (al doe ik dit zelf niet meer), confetti gooien, de typische carnavalliedjes. Bovendien is het ook een gewoonte geworden dat de familie langs mijn vader zijn kant (bijna) allemaal op één plaats naar de stoet komen kijken waardoor er nog eens kan bijgebabbeld worden. Ook altijd mooi meegenomen.

Ik was dan misschien niet verkleed, maar Nora uiteraard wel, voor de allereerste keer. En als je dan toch gaat voor cliché, kan je beter er totaal over gaan, niet waar? Nora was dus verkleed als prinses: een babyroze prinsessenkleed met hartjes inclusief glitterkroon én toverstaf én schmink. Een “K3-prinses”, volgens Nora zelf.

Nora genoot van de stoet, geheel op haar eigen typerende manier: een uur aan een stuk heeft ze met (letterlijk) grote ogen gestaard naar de grote wagens, de soms even grote maskers, de verklede mensen en was ze behoorlijk onder de indruk va het lawaai en het hele gebeuren. Op zo’n moment kijkt ze heel ernstig en serieus, is ze op en top geconcentreerd, dring je nauwelijks tot haar door als je iets zegt. Ze is niet zo uitgelaten als anders, ze praat niet, lacht zelfs nauwelijks, ze blijft met een uitgestreken gezicht kijken en staren naar al wat er rond haar gebeurt en negeert al de rest straal. Je zou denken dat ze het maar niets vindt of dat ze wat bang is, als je haar zo ziet, maar niets is minder waar: ze is aan het genieten en wil elke prikkel, elke indruk in haar opnemen.

Net toen we op punt stonden om te vertrekken naar de kermis, kwam ze uit haar coconnetje en begon ze lachend en gibberend rond te lopen tussen de mensen en ontdekte ze de geneugten van confetti gooien. Vreemd genoeg vond ze het vooral leuk om de confetti op zichzelf te gooien en dan heel hard weg te lopen…

Op naar carnaval Ninof 2010! Dan mét Marie die we met 40° koorts wijselijk binnen hebben gehouden, in de lieve handen van haar moeke.

Quality-time (met Brad Pitt)

Zaterdag zijn we naar de film “The Curious Case of Benjamin Button” gaan kijken. Omdat ik er al goede kritieken over gehoord had en – ik geef het toe – omdat Brad Pitt erin meespeelt. Ik ben een beetje fan van hem ja. Omdat het een goeie acteur is natuurlijk. Dat hij er, naar mijn bescheiden mening, ongelofelijk lekker uitziet, heeft daar uiteraard niets mee te maken :)

Ik vind het een goed filmpje. Meeslepend, mooi in beeld gebracht, originele scènes en verhaallijnen, mooie acteerprestaties. Hij duurt bijna 3 uur en hij verveelde geen seconde. Althans, mij niet. Mijn teerbeminde echtgenoot verveelde zich reeds halfweg de film en vond dat er niets gebeurde in de film. Hij heeft gelijk, er gebeurt niets spectaculairs of wereldschokkends. Het is dan ook geen thriller of actiefilm maar ‘gewoon’ een (heel bizar) levensverhaal van Benjamin Button.

Volgende keer mag hij de film kiezen….

Oh, eventjes geheel terzijde, de manier waarop Brad Pitt op een bepaald moment “Absolutely” zegt wanneer Cate Blanchett een indecent proposal doet: Rrrrrraw! Hallelujah!
Alleen al daarvoor raad ik jullie aan om te gaan kijken. Allez, tenzij je niet voor de mannen bent natuurlijk of tenzij je Brad Pitt niet ongelofelijk sexy vindt vaneigens. Wat ik onbegrijpelijk zou vinden (dat laatste dan), maar soit, ieder heugje zijn meugje, niet waar?

We hebben trouwens heel erg genoten van onze quality-time: wat veel geshopt (Jurgen had al een jaar zijn garderobe niet bijgevuld en laat ons zeggen dat zijn kleerkast momenteel behoorlijk goed is aangevuld *kuchje*. En ha, ik ben erin geslaagd om niets voor mij of de meisjes te kopen! Onvoorstelbaar. Ik moet er wel bijzeggen dat ik vrijdag opnieuw in Gent moet zijn en ik heb me al voorgenomen dat ik dan wel eens zal kijken in een paar winkeltjes…), gezellig en veel gebabbeld in “Brasserie Borluut” met een koffietje en een Westmalle, lekker gegeten en opnieuw veel en gezellig gebabbeld in “Kasserolle” op de Vrijdagmarkt en tot slot lekker samen gezellig filmpje gekeken. En zondag mogen uitslapen. Super! Wel jammer dat ik om 8u al klaarwakker was…
Zo eens met tweetjes ertussenuit, ‘t kan echt wel eens deugd doen.

PS Na de film hebben we allebei de slappe lach gekregen door een opmerking van een meisje dat voor ons zat. Een domme opmerking. En ja, ze was blond. Puur toeval uiteraard… Ik zou de opmerking wel willen delen met jullie maar als je de film niet kent of niet gezien hebt, is het eigenlijk niet zo grappig. Maar voor ons was het wel hilarisch.

Over de Sint, Zwarte Piet, vlinders en konijnen

Na het stiekem nachtelijk bezoek van de Sint en zijn Piet, moesten Nora en Marie toch de kans krijgen om de goedheilig man en zijn hulpje te bedanken voor al dat leuks en lekkers.

En dit kon en dan nog wel op de Sinterklaasdag zelf.
Het werk van manlief organiseerde namelijk een heus Sinterklaasfeest.

En het was in orde!

• Nora heeft op de Sint zijn schoot gezeten. Helemaal niet bang, integendeel, ze kon nauwelijks wachten tot het haar beurt was. Ze was wel behoorlijk onder de indruk eens ze op de schoot zat (zie de serieuze blik op de foto).
• Marie heeft op de Sint zijn schoot gezeten en was ook helemaal niet bang. Onder de indruk was ze ook niet. Het enige wat haar fascineerde was het gouden kruisbeeld van de Sint die ze stevig in haar handje hield, evenals de lange witte baard die de Sint op zijn beurt angstvallig vasthield…
• Ze hebben allebei een ferm tof kadootje gekregen!
• Nora heeft zich volgepropt met nicnacskes die de Zwarte Pieten de ganse namiddag aan het uitdelen waren. In begin keek ze verlegen naar de Piet in de hoop koekjes te krijgen. Tegen het einde van de namiddag liep ze er zelf naartoe, “Pa Piet (= Zwarte Piet), kom! Pa Piet, koekjes!” roepend . En wat een geluk dat ze toevallig een kleedje aanhad met twee zakjes aan…
• Er was ook kinderanimatie. Een (zwanger) Grimelfje die de gezichtjes van de kindjes ongelooflijk fantastisch mooi kon schilderen. In alles wat je maar kan bedenken. Maar echt alles. En snel! En dat zeg ik niet alleen omdat ze toevallig ook een collega is :) Haar elfenmannetje kan op zijn beurt fantastische figuurballonnen creëren. Hij goochelt ballonnen in bijna elk mogelijk diertje. Indrukwekkend! ‘t Is maar een tip als je ooit eens wat kinderanimatie nodig hebt…
• Nora heeft haar gezichtje laten schminken in een vlinder. Ik wou het eens proberen. Als ze niet wou of als ze teveel bewoog of zelfs begon te wenen, zou ik gewoon stoppen. Maar ha! Ze liet zich heel gewillig doen. Ook al trok ze een verschrikt gezicht toen Grimelfje aan haar oogjes bezig was, ze bleef heel flink zitten en hield haar oogjes dicht. I was impressed! (En trots) En toen kwam de spiegel en even had ik schrik dat ze zou paniekeren (kan me voorstellen dat het toch schrikken is om je eigen gezicht plots geschminkt te zien…), maar ze glunderde! En trots dat ze was op haar vlindergezichtje.
• En ze heeft ook een konijntjesballonhoedje gekregen. Ik vreesde dat ze het vooral en enkel de eerste drie minuten fantastisch zou vinden maar kijk, op dit eigenste moment zit ze te dansen op de muziek van K3 met haar konijnenhoedje op haar hoofd.
• Verder heeft ze tussen het volk door gedanst, gelopen, gelachen (behalve op de foto), de kapotte ballonnen van Aballon opgeraapt (en af en toe in zijn weg gelopen) en zich wreed geamuseerd.
• Jammer genoeg werd de namiddag heel eventjes afgesloten in mineur. Bij het binnengaan stond er een springkasteel en een kleine paardenmolen, maar we wouden eerst bij de Sint gaan en beloofden Nora dat we straks gingen terugkomen. Maar tegen dat we bij de Sint geweest waren, ietsje gegeten en gedronken hadden, Nora geschminkt was en ze een konijnenballon had, was het al behoorlijk laat. Toen we bij het buitengaan de hal met springkasteel en paardenmolen weer passeerden, was de hal leeg. Maar Nora wist nog heel goed waar het springkasteel en de paardenmolen stonden. En ze kon en wou maar niet begrijpen dat de paardjes weg waren, ocharme. Een drama was het. “Paatje paatje!” (paardje), riep ze huilend terwijl ze aan ‘t spartelen was van colére op de arm. En ik was eigenlijk toch een beetje verbaasd dat ze na al die tijd, afleiding en drukte het springkasteel, de paardenmolen en onze belofte nog niet vergeten was…

Zie ginds komt de stoomboot…

Ils sont arrivés: de Sint en zijn Zwarte Pieten. Net zoals in Antwerpen, kwamen ze in Ninove toe met de boot. Voor de rest was het net iets kleinschaliger dan in Antwerpen, maar toch wel heel leuk en magisch voor de kinderen.

Het was Nora’s eerste echte introductie met de Sint en zijn gevolg. We hadden Nora – een beetje – voorbereid en vooral benadrukt dat Sinterklaas en Zwarte Piet kadootjes en snoep en koekjes en chocola (en het is vooral dat laatste wat Nora interessant vond) geven aan de kindjes zodat ze de twee brave mannen met iets  leuks associeert en ze niet afgeschrikt wordt door hun nogal intimiderend uiterlijk. En het is gelukt!

Tijdens het hele gebeuren keek ze haar ogen uit en was ze erg onder de indruk. Ze keek heel geconcentreerd met hele grote ogen en vooral met een uiterst ernstige blik aandachtig rond. Heel typisch voor Nora is dat ze op zo’n moment niet lacht, tenzij een flauw grimasje, zelfs al vindt ze het eigenlijk wel leuk. Ze is zo geconcentreerd, zo gefocust en zo onder de indruk dat al de rest (vooral mama en papa) rond haar bijzaak is. Enkel toen de boot – eindelijk – verscheen vanonder de brug, klaarde haar gezicht op en verscheen er een verwachtingsvolle lach.

Enkele korte impressies:

- ‘t Was koud en sneeuwerig!

- Er was gelukkig geen massa volk

- De Sint en zijn Pieten waren niet zo stipt

- Het Chocotoff-snoepje dat, zoals beloofd, Zwarte Piet naar de mensen op de kaai gooide en dat papa vlotjes opving, bewaarde Nora in haar – beetje verkleumd – handje. En ze hield het de ganse tijd stevig vast. Heel trots op haar buit.

- Nora heeft een kus gegeven aan Zwarte Piet! En ze was niet bang, verre van, er kon zelfs een bescheiden lachje aan af. En mama en papa smolten :) En mama was zo onder de indruk en verbaasd dat ze domweg vergeten is om een foto te nemen ook al had ze het fototoestel gewoon vast *slaat zichzelf nog steeds voor het hoofd*.

- Volgend jaar gaan we weer. En het jaar nadien ook. En het jaar nadien ook. En het jaar…