Barbie-tijdperk

Wat staat er ons nog allemaal te wachten met twee – fantastische – dochters in huis? Vermoedelijk veel gegiechel en gekonkelfoes, duizendeneen verschillende soorten poppen, een massa speldjes en rekkertjes, veel roze prulletjes, de horror van de eerste vriendjes, hysterisch pubergedoe, maar ook: Barbies!

En het Barbie-tijdperk is hier aangebroken. Meer bepaald sinds haar derde verjaardag. En niet alleen Nora vindt dat tof en al, ook ik leef me bij momenten een beetje uit: die lange blonde onnatuurlijke zachte haren kammen, staartjes maken, dat hyperslank lijf altijd andere kleertjes aandoen enzovoort. Pure nostalgie! Maar jongens toch, wat een uitgebreid assortiment aan Barbies en Barbie-accessoires dat er nu al bestaat! Je kan het zo gek niet bedenken of er bestaat een Barbie-versie van. Voorlopig hebben we hier nog alleen maar een mama-Barbie, een kindje-Barbie op een driewielertje en een mini-speeltuin met schommel en glijbaan.

Oh, en Barbie draagt een (vleeskleurige) onderbroek tegenwoordig! De tijden veranderen nogal…

Over een pot appelmoes.

Wat doe je als je tijdens het koken een pot appelmoes niet openkrijgt? En dan bedoel ik echt.niet.open.krijgen. Alles heb ik geprobeerd. Op de ‘poep’ van de pot kloppen, eens schudden met de pot, proberen opendraaien met een handdoek en zelfs de truuk die anders àltijd werkt: een brede elastiek rond het deksel spannen en dan deksel proberen opendraaien. Maar zelfs dat werkte niet.

Ik weet niet wat jullie zouden doen, maar ik heb eens buitengekeken. En ik zag bij de buren een iets oudere man werken aan het tuinhuisje van de buren en ik ben met mijn pot appelmoes in mijn handen en mijn handdoek over mijn schouder op de man afgestapt en heb heel zielig gevraagd of hij mijn pot appelmoes kon openmaken. Hoe cliché, niet waar? En het is hem gelukt, al zag ik dat ook hij eens goed moest wringen. Dus het lag niet aan mij (troostte ik mezelf).

Ohja, ik heb iets lekkers klaargemaakt met die pot appelmoes. Een receptje dat ik bij de fameuze wedstrijd van ons Anna heb gehaald. Ik heb àlle receptjes uit de reacties trouwens overzichtelijk in een word-document gezet en al heel vaak gebruikt! Superhandig. Het was Tess die als eerste reageerde met het heerlijke recept van de appelmoes-gehakt-ovenschotel.
Echt een aanrader. Heel makkelijk, relatief snel en mijn dochters vonden het heel lekker. Zelfs Nora die in begin nochtans niet zo enthousiast was, maar toch proefde (haar eetgedrag is fameus verbeterd de laatste tijd trouwens) en het “eel jekkej” vond! Zelfs de “apeluje” (lees: chapelure) die ze eerst niet moest hebben, vond ze op het einde lekker.

Ik ga ‘t nog bijna leuk vinden om te koken. Bijna.

“Gjoot bed”

De overgang van spijlenbedje naar groot bed is heel goed verlopen eigenlijk. De eerste nacht is ze wel uit haar bed gevallen. Op de kussens gelukkig: ze heeft enkel wat gejammerd en gezucht. Manlief heeft haar zonder problemen terug in bed gelegd en ze sliep meteen voort. In begin had ze ook de neiging om dwars te gaan liggen in haar bed, ‘t is 90 cm breed, dus dat lukt nog net.
Elke keer ze gaat slapen, is ze apetrots op haar “gjoot bed“, maar elke avond zegt ze ook één keer, totaal niet overtuigend: “ik wil niet in gjoot bed slapeuh” terwijl ze haar toch knus neervlijt in haar bedstede.

Het enige waar ze een beetje mee worstelt, is dat (te) groot kussen. Ze is sowieso geen kussen gewend en het ligt overduidelijk in haar weg: als we, voor we gaan slapen, nog eens gaan kijken, heeft ze zichzelf zo in bochten gewrongen om toch maar niet op dat enorm kussen te moeten liggen. Begrijpelijk, het lijkt me ook niet zo makkelijk, een kussen dat, op 30 cm na, even groot is als zijzelf. We zouden het kussen wel willen weglaten, maar ze is er blijkbaar al aan gehecht want elke keer vraagt ze ernaar om het in de loop van de nacht toch nog op de grond te keilen.
Zelf uit haar bedje stappen doet ze (nog) niet. Ze wacht heel voorbeeldig tot de ogen van het aapje open zijn, dan roept ze ons en pas dan springt ze uit haar bed. Hopelijk blijft dit zo nog even.

Ahja, dat maan-lachtlampje naast haar bed, daar komt ze eigenlijk niet aan, neen. Voorlopig toch niet.

En oh ja, gisterenavond was er nog iets. Een week of zo geleden zei ik eens langs mijn neus weg tegen Nora dat grote mensen en (hele) grote kindjes zonder tutjes slapen. Dus dat zij, als ze nog wat groter is, ook zonder tutjes mag slapen. Verder niets meer over gezegd tot ze gisterenavond zelf totaal uit het niets zei: “mama, ik ben al gjoot eh, ik geen tutjes meej ebbe en geen kjuffels“  – Huh!? -  “Ah, ehm, ok, Nora en wat moet ik doen met jouw tutjes? Zal ik ze op de kast leggen?” “Ja, ok, op de kast is goed, en de kjuffels ook eh mama“. “Maar met je knuffels mag je wel nog slapen hoor, zoeteke, ook als je heel groot bent. Sommige grote mensen slapen ook nog met een knuffel”. Maar bon, de knuffels moesten ook op de kast. Uiteindelijk is ze niet in slaap gevallen zonder tut, want toen papa nog eens bij Nora langsging, wou ze toch nog één tutje terughebben… :)
Misschien is dit wel een aanleiding om op haar tempo het tutjesgedoe af te bouwen?

Nog enkele nachtelijke kiekjes:

Een bang waterkiekje

Nora is een waterkieken. Altijd al geweest. Spetteren, hoofd onder de douche, water in oogjes, hoofdje zelf onder water duwen, in (diep) water springen (met bandjes uiteraard), op haar buik van de mini-waterglijbaan,…  Ze doet het allemaal en met het grootste plezier. Hoe natter, hoe liever.

Marie was ook lang zo. Hoewel ze toch altijd net ietsje meer op haar hoede was dan Nora. De eerste watergewenningslessen(*) waren écht wat wennen voor haar: ze klampte zich letterlijk vast aan ons (en op bloot vel is dat niet altijd pijnloos te noemen) en was niet echt enthousiast te noemen. Maar na enkele lessen verbeterde dat spectaculair en na twee lessenreeksen was ze bijna even wild van water en badderen en spetteren als haar grote zus.

Maar dus: Marie was ook lang zo. Was. Als in: nu (eventjes?) niet meer.
Vermoedelijke aanleiding: Tijdens de voorlaatste zwembaduitstap in augustus wou Marie rondstappen in het ondiepe water. Geen probleem natuurlijk, ware het niet dat ze absoluut geen handje wou geven. Ze werd kwaad, krijste en spande zich helemaal op als ik nog maar aanstalten maakte om haar een handje te geven of om haar lichtjes tegen te houden. Zonder handje dan maar. Met als gevolg dat ze een paar keer viel en daarbij – huppekee – enkele keren kopje onder ging. Voor haar heel plots en onverwacht. De eerste keer deerde haar dat niet, de derde keer begon ze toch wat te jammeren. Maar tijdens die zwembeurt merkte ik verder niets speciaal. Ze wou nog steeds geen handje geven, maar was wel wat voorzichtiger in het rondstappen en amuseerde zich verder goed.

De laatste (en het is niet voor nietst de laatste geweest, tot nu toe) zwembeurt daarentegen vond ze het niet meer zo leuk. De héle tijd greep Marie zich echt letterlijk vast aan mijn bikini. Van zodra ik een voet in het ondiepe water zette met haar op mijn arm, verstijfde ze en klampte ze zich vast. Enkel als ik stilstond of -zat, ontspande ze lichtjes maar hield zich nog steeds stevig vast en wou ze niet anders dan op mijn buik liggen. Ze hefte haar hoofdje zelfs nauwelijks op. Bij de minste beweging dat ik maakte, verkrampte ze weer.
Aanvankelijk dacht ik (hoopte ik?) dat ze moe was of misschien wat ziekjes aan het worden was.
Maar toen dit gedrag zich herhaalde bij een bezoekje aan een openluchtzwembad, begon ik de link te leggen met haar valbeurtenvan een week of twee ervoor. Waarschijnlijk heeft ze toen toch een schrik opgedaan van water en vooral van vallen in het water en onverwacht kopje ondergaan. Of misschien is het wel gewoon een  de zoveelste  fase, een plotse angst voor water?

Zonde vond ik het, echt waar. En ambetant was ik op mezelf omdat ik misschien meer had moeten trachten vermijden dat ze in het water viel. Soms liet ik ze dan wel eens een paar metertjes zelf stappen zonder dat ik er vlak naast stond, waardoor ik net te laat was om haar op te vangen vlak voor ze met haar hoofdje het water indook. Allez ja, ‘t is niet dat ze 2 minuten in het water lag te spartelen voor ik haar eruit viste he, eerder 2 seconden ofzo.

Het viel ook op dat ze rond diezelfde periode in het bad wel nog wou rondstappen, maar ze hysterisch werd als we probeerden om haar op haar poep te zetten. Haartjes spoelen was dan weer geen probleem.
Gelukkig verbeterde haar ‘badgedrag’ vrij snel en wil ze nu – na een beetje motivatie en afleiding – wel terug op haar poep zitten. Of ze minder bang is in het zwembad, weet ik nog niet.

Maar vanaf 12 september starten de watergewenningslessen terug (enkel voor Marie, omdat de mama zo STOM geweest is om de meisjes te laat in te schrijven en er voor Nora geen plaats meer was tot januari. Ik ben nog steeds kwaad op mezelf hiervoor, maar soit.) en ik hoop uit de grond van mijn hart dat via die lessen haar watertrauma(tje) snel opgelost raakt.

(*) Ik ben een heel grote fan van watergewenningslessen. Nora en Marie zijn gestart toen ze 4 maanden waren. De lessenreeksen vinden het ganse jaar door plaats, met uitzondering van een zomer- en een kleine winterstop en ze kunnen hieraan deelnemen tot ze 4 jaar zijn. Dan kunnen ze, als ze willen, overschakelen naar een gewone zwemclub. Het nut en de kwaliteit van zo’n reeksen zal veel afhangen van de ‘lesgever’, maar van dit team zijn wij alleszins heel erg tevreden! Een aanrader.

Artist @ Work

Al een hele week keek Nora uit naar vrijdag, want dan ging Marie naar de crèche en mocht ze “vejveuh“! En leuk dat ze het vond. Hoewel ze het op den duur niet zo tof meer vond dat haar vingers zo vuil waren. Ik heb ondertussen dan ook een collectie penselen aangeschaft. En ook ik vond zo een dagje alleen-met-de-oudste plezant en op ‘t gemakje en ontspannen. Volgende week gaat Marie twee dagen naar de crèche voor nog wat extra Nora-quality-time (en ook omdat Marie haar blijkbaar beestig geamuseerd heeft bij haar vriendjes). Maar niet getreurd voor Marie: vanaf september heeft Marie élke week 1,5 dagen de mama voor haar alleen!

Hier zie, een collageke van ons uiterst geconcentreerde patat die niet zo graag gestoord wordt tijdens haar creatieproces:

Snoep gezond met Jip & Janneke

Ik moet nog maar een glimps van de kleine doosjes laten zien of ze worden al gek van enthousiasme. Ik heb het over de Jip en Janneke-snoepjes. Rozijntjes met of zonder yoghurtlaagje. Nora en Marie vinden het sùperlekker. Ze verkiezen de rozijntjes zelfs boven de chocolade mini-smarties.
Ik kan zo’n gezonde tussendoortjes alleen maar aanmoedigen natuurlijk. Zelf vind ik de versie met yoghurtlaagje eigenlijk absoluut niét lekker. De combinatie rozijnen en yoghurt ligt me niet echt. De rozijntjes puur natuur daarentegen zijn best wel te pruimen! Het grappige is dat Nora die yoghurtrozijntjes een jaar geleden of zo al eens geproefd heeft en toen lustte ze die absoluut niet. ‘t Is te zeggen: de rozijntjes at ze op, de yoghurt spuwde ze uit.

Momenteel worden ze vooral gegeten als dessertje na de warme maaltijd… of als zoethoudertje als ze wat moeten wachten en stilzitten, in een brasserie bvb.:

En als Marie haar snoepjes op zijn, begint ze gewoon wat te sabbelen op het doosje.

© Nora

Tegenwoordig kan en mag ik nog enkel een foto nemen van Nora als ik beloof dat ze nadien zelf helemaal alleen een foto mag trekken. In begin lukten de foto’s niet: ze duwde te snel op het knopje en wachtte niet tot ze een goed beeld had in het schermpje.  Maar gisteren had ze wel geduld om te richten en het juiste beeld te zoeken en maakte ze helemaal alleen deze foto:

Een ‘beetje’ flou, ok, maar dat ligt aan het toestel zelf. Je moet altijd een paar seconden zachtjes op het knopje duwen eer hij scherpstelt en pas dan moet je doorduwen om een scherpe foto te maken. Maar dat krijg ik haar nog niet uitgelegd. Maar ik sta er toch helemaal op! Nuja, bijna helemaal…

Carrièreplanning

Marie heeft al volledig ‘uitgedokterd’ wat ze later gaat doen om centjes te verdienen…

Als ze stil zijn, zijn ze deugniet!

Toen ik onlangs met de twee meisjes aan het genieten was van het zonnetje bij mijn moeder, had Nora zich plots wat afgezonderd. Ik dacht eerst dat ze op haar gemak (versgeplukte, lekkere!) kersen aan het eten was, om te vermijden dat gulzige Marie haar kersen constant zou afpakken. Omdat ze lang bleef zitten – en vooral heel stil bezig was – , met haar rug naar ons, ging ik toch maar eens gaan kijken.

Wat was ons spook aan het doen? Ze had een kers in haar één hand (tot zover klopte mijn veronderstelling) en in haar andere hand had ze een steentje en dat steentje ‘dopte’ ze in de opengebeten kers om zo rondjes en streepjes en stipjes te tekenen… op haar benen en armen. Ze stond helemaal vólgeschilderd, inclusief een ‘bloederig’ kersenmondje.
‘t Is eens wat anders dan dat henna-gedoe natuurlijk :)

Nora was ook apetrots op haar kersenschilderij, zo trots dat het ’s avonds ‘grande drama’ was toen mama haar ‘kessentekening’ wou afwassen…

Eerste keren op de kermis

Marie’s eerste keer op de kermis (Sinksefoor in Ninof):

En Nora heeft voor de eerste keer de  ‘flosj’ gepakt op de kermis! En glunderen dat ze deed, niet normaal. En glunderen dat de mama deed, zeker niet normaal.

Zo enthousiast en euforisch ze telkens was als ze de flosj kon bemachtigen, zo teleurgesteld en verontwaardigd keek ze, als een ander kindje de flosj had: