Award

Ongelofelijk hoe deze award blogland doorkruist. En ik heb de eer om hem ook in ontvangst te nemen, tweemaal! Merci, Karen en Miestaflet!
In ruil mag ik 10 dingen met jullie delen die jullie nog niet weten over mij… Niet makkelijk! Weet ik veel wat ik hier al wel of niet verteld heb. En vooral: er zijn veel dingen die jullie niet weten maar die ik liever ook in het ongewisse laat, ahja.
Maar kijk, het is me toch gelukt om een lijstje te maken:

1. Ik heb platvoeten. Uitgesproken platvoeten. Mijn voetgewelf zakt gewoon ineen als een kaartenhuisje als ik plat op mijn voeten sta. Veel last heb ik er niet van, tenzij ik zwanger ben (en er ‘wat’ meer gewicht op mijn voetgewelven rust) of als ik te lang met schoenen zonder brug stap.
2. Ik heb heel lang getwijfeld wat ik zou doen na het 6de middelbaar. Niet getwijfeld dat ik zou voortstuderen, wel getwijfeld over welke richting. De kanshebbers waren rechten, psychologie of geneeskunde. Het is het laatste geworden. Vooral omdat het me mateloos boeit hoe het menselijk lichaam ineenzit en werkt, niet omdat ik later graag specialist of huisarts wou worden. Integendeel zelfs. Alleen drong de vraag wat ik eigenlijk wou gaan doen met geneeskunde zich pas op na een jaar of vijf studeren wat nog heel wat kopzorgen opgeleverd heeft.
   Ik ben er trouwens zeker van dat ik geen geneeskunde zou gedaan hebben, indien ik een ingangsexamen moest doen. Wij waren het laatste jaar dat dit niet moest doen. Of hoe een toekomst van iets kleins kan afhangen.
3. Ik heb een neuspiercing, maar dat hadden jullie misschien al gezien. Maar ik heb ook een tattoo. Dat wisten jullie nog niet he? :) Op mijn schouderblad. Rechts. Al 10 jaar of zo. Een jeugdzonde. Nuja, ik zie het niet echt als een zonde, misschien eerder een bevlieging. Hoewel ik er toen wel van overtuigd was dat ik er lang en goed over nagedacht had :) Spijt heb ik zeker niet, het is en blijft iets van mezelf en een herinnering aan hoe en wie ik toen was. En nog steeds ben. En? Zijn jullie al een beetje benieuwd naar wat voor tattoo er op mijn schouder staat te blinken? Tja, ik ga hier nu ook niet alles verklappen eh :)
4. Ik heb vroeger 5 jaar tekenacademie gevolgd. Het grappige is dat je dat absoluut niet zou zeggen als je me nu ziet sukkelen als ik iets moet tekenen. Ik was vooral goed in natekenen :) En nog vroegerder heb ik een paar jaar toestelturnen gevolgd.
5. Ik heb tot mijn 6 jaar geduimzuigd. Rond mijn 6 jaar moest ik geopereerd worden aan mijn poliepen, verbleef ik een nachtje in het ziekenhuis met een baxter aan mijn linkerarm. De arm waar mijn duim aan vasthangt waarop ik zoog. En waarop ik toen niet meer kon zuigen. Ik herinner me die nacht nog heel levendig: veel geween en weinig geslaap. Sindsdien ben ik afgekickt. ‘t Werd wel zo een beetje tijd natuurlijk.
6. Ik ben een stresskip. In plaats van te genieten van vanalles en nog wat, kan ik enkel denken aan wat er fout kan en zal gaan, wat er nog moet gebeuren, wat er misschien niet in orde is. En ook een beetje paranoïde en behoorlijk onzeker. Constant afvragen wat een ander denkt, vindt, zegt. En mijn gedrag daar voortdurend aan proberen aanpassen. Vermoeiend! Hoewel ik dat eigenlijk absoluut niet wil zijn.
   Maar! Ik merk verbetering op bij mezelf. Onder andere dankzij mijn ventje die mij daarin bewust en onbewust probeert te temperen.
7. Ik telefoneer niet graag. Zoals heel veel mensen heb ik via dit stokje mogen ontdekken :) Het rare is dat ik het niet erg vind om korte zakelijke telefoontjes te doen om iets te regelen, vragen of af te spreken. Maar ik vind het minder leuk om naar vrienden of familie te bellen om te vragen hoe het gaat of om eens af te spreken. Raar he. Niet omdat ik die mensen niet wil horen, integendeel. Ik weet eigenlijk niet waarom niet. Ik denk ergens angst voor stiltes die aan de telefoon veel ambetanter zijn dan in het echt. Als ik echt een concrete vraag heb, dan lukt het namelijk wel. En face-to-face gesprekken gaan gelukkig ook wel vlotjes. Tenzij bij mensen die ik niet goed ken, dan ben ik weer verlegen.
8. Ik kan maar gerust gaan slapen als ik weet wat ik en de meisjes de volgende dag zullen aandoen (en het moet nog klaarliggen ook). En dat is niet enkel om de ochtendrush wat vlotter en makkelijker te doen verlopen. Dat is vooral omdat ik echt niet kan slapen als ik niet weet wat ik ga aandoen. En voor een speciale gelegenheid of feestje of zo weet ik het liefst al een paar dagen op voorhand voor mijn eigen gemoedsrust. En ik hou van plannetjes en lijstjes. Ik ben er zelfs gek op. Als mijn man en ik samen verlof hebben, moét ik een overzichtje maken en de dagen plannen. En dat zijn echt niet enkel onaangename taakjes (vooraleer je massaal manlief gaat beklagen :p), maar ook leuke dingen. Maar een verlof is nu eenmaal een ideale gelegenheid om ons huis en tuin wat verder af te werken en dat moet gepland en genoteerd worden. Dan pas is er rust in mijn hoofd. En soms blijft er al eens een dagje blanco ook: hoe wild is dat!? Ook nu tijdens mijn ouderschapsverlof heb ik een “To Do”-lijstje waarbij ik me telkens oprecht gelukkig en euforisch voel als ik iets kan doorstrepen. Ik word trouwens al een pak rustiger als ik al die dingen die nog moeten gedaan worden en die mij onrustig maken al gewoon overzichtelijk in een lijstje kan zetten. Een controlefreak? Ik? Moh.
9. Exact 6 jaar geleden ben ik in 6 maanden 24 kilo vermagerd. ‘t Was nodig ook. Via Weight Watchers. Niet via bijeenkomsten, maar op mijn eentje. Ben ik best wel trots op eigenlijk. Ik kan me nu trouwens nog nauwelijks voorstellen hoe ik dat klaargespeeld heb, want nu lukt het me nog niet om 6 kilo te vermageren in 24 weken…
10. Vandaar: Sinds maandag 26 oktober ga ik er weer (en weer) eens voor om nog wat te vermageren. Ik modder opnieuw een hele tijd maar wat aan met halfslachtige voornemens om nu echt eens op mijn eten te letten maar toch verzin ik telkens wel een excuus om toch dat stuk chocola voor de tv op te eten. Ik probeer opnieuw mijn eten te wegen en punten te tellen. Maar verdorie, dat is echt niet gemakkelijk als je niet enkel voor jezelf kookt.
    Maar ik ga er deze keer echt wel voor. Weg met die spannende broeken!

De award doorgeven ga ik niet doen wegens – ehm – vooral te lui. Maar: als je 10 dingen kwijt wil over jezelf: vangen!

-7: 11 weken

- 5,5 kg.

De laatste weken gaat het wel tergend traag en soms is er zelfs een week waarbij er niets nauwelijks iets afgaat. Behoorlijk frustrerend af en toe, maar ik blijf wel volhouden. Het punten tellen lukt nog steeds redelijk, al heb ik met mezelf ondertussen wel afgesproken dat ik in het weekend minder of soms zelfs eens niet tel.

Nog 1,5 kg te gaan dus. Tenzij ik tegen dan beslis dat ik nog enkele kilootjes meer kwijt wil…

Oh, en het voornemen om opnieuw te starten met lopen begint ook weer te sluimeren in mijn hoofd. Maar het is nog afwachten of en wanneer deze gedachte in actie zal worden omgezet.

- 7 : 5 weken

Wat hebben 5 weken punten tellen ondertussen opgeleverd?
*tromgeroffel* – 3,4 kg! *einde tromgeroffel*
Een gemiddelde van ongeveer 700 gram/week. Het zou mooi zijn als ik dit gemiddelde kan aanhouden. Mijn BMI is ook met 1,2 punten gedaald, van 26,8 naar 25,6.

En ik begin het al te merken ook: broeken die na de bevalling van Marie te strak zaten, zitten nu veel comfortabeler en broeken die net gepast waren, zitten nu al wat ruim en zijn bijna te groot. Fijn!

Maar we zijn er nog niet. Er mag nog zeker evenveel af, misschien zelfs nog een kilootje of twee meer…

- 10 (bis)

Ongeveer een half jaar geleden had ik een voornemen, twee eigenlijk: vermageren en sporten. Het “-10kg project” en het “S2R-project”. Het ene project was iets succesvoller dan het andere. Ik heb de volledige lessenreeks van S2R uitgelopen, maar momenteel loop ik niet meer. Misschien als het lente begint te worden…
Het zwemmen is ook weer een tijdje geleden maar ik heb me voorgenomen om volgende week opnieuw baantjes te trekken. Dat sporten is dus eigenlijk ook geen groot succes geworden, ma bon.

Dat ander project, die 10 kg verliezen, dat is echter een ander paar mouwen. Eind mei was ik begonnen, het laatste niet zo positief blogpostje was in augustus. En terwijl geen nieuws meestal goed nieuws is, was dit nu absoluut niet het geval. Het punten tellen via Weight Watchers was om de een of andere reden vanzelf gestopt. Waarschijnlijk gewoon door te weinig karakter en doorzettingsvermogen. Ik probeerde wel nog wat te letten op mijn voeding maar veel bracht dat niet op. Op een bepaald moment was ik tussen eind mei en begin augustus – hoera hoera – 5 kg kwijt, maar al vrij snel kwamen er weer 2kg bij en daar bleef ik op vastzitten. In plaats van -10 was het resultaat dus slechts -3.

Maar een nieuw jaar, een nieuw begin en een nieuwe start voor mijn “-10 project”! En nu voor echt. Eind mei had ik al een kleine klik gemaakt, maar die klik is er nu volledig gekomen: ik wil die extra kilo’s echt weg. Ik wil terug in àl mijn kleren kunnen en me helemaal tevreden voelen met mijn lijf. Dus vanaf 5 januari ben ik opnieuw Weight Watchersgewijs punten aan het tellen. Inclusief boterhammekes wegen, vlees wegen, boodschappenboekje van WW uitpluizen en puntenaantallen van diverse voedingsmiddelen trachten te memoriseren.
En het gaat, redelijk. De moeilijkste momenten zijn’ s avonds in de zetel en na het werk wanneer Nora en Marie een boterhammeke eten en ik moet wachten met eten tot manlief gearriveerd is.

Ben nu twee weken bezig en ben toch al 1,5 kilo kwijt. Ik zit nu trouwens op het gewicht dat ik had voor ik zwanger werd van Marie, maar wel nog een 7-tal kilo’s boven mijn gewicht voor Nora er was.

Mijn doel: zeker – 7 kg (nu dus nog 5,5kg), misschien zelfs wat meer, wie weet?
Termijn: geen idee. We zien wel hoe het vlot. Gemiddeld 500 gr per week, minstens, hoop ik.

En nu ga ik slapen en dromen over chips en chocola à volonté en crémekoeken en frieten en…

Mijn projectjes

Na een stop van bijna 2 weken, ben ik vandaag opnieuw gaan lopen met Evy Gruyaert.
Een week voor we naar Polen vertrokken had ik een pauze ingelast wegens te druk met vanalles en had ik mezelf beloofd om de lessenreeks weer op te pikken eens we terug thuis waren. En belofte maakt schuld.
Al was het niet evident om mezelf op te peppen om te gaan sporten vanavond, but i did it!

De laatst gelopen les (les 22, nog maar 5 lessen te gaan!) heb ik vandaag herhaald en ik was toch bang dat het te lastig ging worden omdat er een pauze van bijna twee weken tussenzat en mijn conditie misschien opnieuw verminderd was. Maar het viel nogal mee. Ik moest 2 keer 15 minuten lopen met een pauze van 2 minuten en kwa ademhaling ging het heel goed: ik was maar een beetje buiten adem. Maar mijn benen hadden het erg lastig! Ze voelden als lood en ik kreeg ze de laatste 5 a 10 minuten nog nauwelijks van de grond. Maar ik heb het wél uitgelopen.
Volgende les 10-12-12 minuten. Brrrr.

De grote vraag en uitdaging blijft wel: zal ik enkele keren per week blijven lopen eens de lessenreeks gedaan is? Eerlijk gezegd: ik weet het niet. Ik zou wel willen, het doet mij en mijn lichaam deugd maar ik betwijfel soms of ik het ga volhouden… We zien wel.

Wat dat ander project betreft, dat -10 kg project: pffffrrrrt! Ik wist dat onze trip naar Polen niet goed ging zijn voor mijn dieet, maar ik had niet gedacht dat het zo erg ging zijn. Hou u vast, mensen: ik ben in 1 week twee (2!) kilo bijgekomen. Djezes. Ergens is het wel begrijpelijk: elke dag een uitgebreid en zeer lekker ontbijtbuffet waar ik niet kon aan weerstaan, een erg onregelmatig eetritme waardoor ik eigenlijk bijna de ganse dag door at en schranste (ik had – teveel – koeken en chocola mee voor onderweg in de auto), niet zoveel beweging en uiteraard veel en lekker gegeten op het trouwfeest. Maar toch: 2 kilo!? Dat is toch wat overdreven. Ik vervloek dat traag metabolisme van mij!
Ik vond het zo erg dat ik er aanvankelijk in alle talen wou over zwijgen hier, maar anderzijds is het misschien net een extra stimulans om die verdomde kilo’s er net zo rap weer af te krijgen. Want ze moeten er echt wel zo snel mogelijk weer af.
Ik ben dus weer streng aan het lijnen. Strict puntjes tellen doe ik eigenlijk niet meer: keukenweegschaal is kapot, mijn boterhammekes voor op het werk telkens wegen als ik ze smeer en het de puntjes tellen van het avondeten zijn wat te omslachtig en bovendien weet ik ondertussen wel van bijna elk voedingsmiddel wat de puntwaarde is. Maar ik hou me wel aan een vast eetschema en vooral: weinig/niet snoepen!
Voordeel van te gaan werken is dat ik automatisch een regelmatiger (eet)ritme heb en als ik geen snoep meeneem naar het werk, is het ook niet moeilijk om eraf te blijven. Enige moeilijk moment is ’s avonds als Nora een boterham eet, ik al honger heb maar nog ‘moet’ wachten om warm te eten tot manlief thuis is. Dan is het moeilijk om van die lekkere boterhammekes af te blijven en nog moeilijker om het bij één boterhammetje te houden…

Maar die 10 kilo moeten en zullen eraf gaan!

-10: week 11

Woohoo, ik zit in de helft! Na 11 weken ben ik 5 kilo verloren. Nog 5 te gaan!

De laatste weken zat mijn gewicht een beetje vast, maar ineens vlogen de grammetjes er dan toch weer af. Het gaat traag, maar zeker.

Ben benieuwd wat de weegschaal na ons Polenreisje zal zeggen. Bij een Pools trouwfeest is er traditioneel véél eten, het is enkel maar de vraag of ik het eten ga lusten, want ik ben daar nogal een moeilijke in…

Oh, en ik begin het ook wel heel fel te merken aan mijn kledij en aan mijn lijf dat ik wat minder breed ben: mijn buik is aan het minderen en ook mijn bovenbenen en heupen zijn duidelijk smaller geworden. Nice nice nice!

Mijn Start to Run-project van 27 lessen zit er ook bijna op: vorige week woensdag heb ik les 22 gelopen. Normaalgezien moest ik vrijdag en zondag les 23 en 24 lopen, maar ik heb het project heel eventjes on hold gezet: teveel gestress en georganiseer voor onze Polenreis en ik kreeg de reeks sowieso niet meer af voor ons vertrek, dus heb me voorgenomen om na ons reisje te herbeginnen bij les 22. Nog twee weken volhouden en dan is het klaar!

Ik herinner me trouwens nog de eerste lessen waarbij ik toevallig zag wat ik bij les 22 moest doen: 2 x 15 minuten lopen en dat ik toen echt dacht van: oh my god, zo veel! Dat lukt mij n.o.o.i.t. En het geeft dan wel een supergoed gevoel als je merkt dat het bij les 22 wél lukt en dat het zelfs nog vrij goed lukt ook!

Of zoals Evy zegt: Goed bezig, je bent een natuurtalent! ;)

-10: week 7

7 weken bezig en ben nu 3,5 kilo lichter. Afgelopen twee weken slechts een halve kilo vermagerd, maar dat is niet zo erg. Het kan niet altijd heel goed gaan. Deze week misschien een mooier resultaat!

Heb me nu ook ingesteld op gemiddeld een halve kilo per week en dan zit ik nog (net) mooi op schema.

Deze week wordt wel weer een “streng-puntjes-tellen-week”, want ik merk dat de discipline soms een beetje afzwakt. Maar we gaan er nog steeds voor uiteraard!

-10: week 5

Resultaat na 5 weken dieet: - 3kg

Een “bwa” resultaat, vind ik zelf: niet heel slecht, maar ook niet fantastisch.
Ondanks de borstvoeding waarvan gezegd wordt dat het een kilovreter is (moeha), ondanks het Start 2 Run-nen wat ik nog steeds volhou, 3 keer in de week en ondanks de (bijna) dagelijkse buik- en beenspieroefeningen.

Ik moet er wel bij vertellen dat het de voorbije week en vooral het voorbije weekend moeilijk was om me altijd aan mijn puntenaantal te houden. Deze week wel weer met volle moed begonnen om niet teveel puntjes te verorberen!

Aanvankelijk hoopte ik op -1kg/week maar dat is blijkbaar moeilijker dan ik dacht. Zou het dan toch waar zijn dat naarmate je ouder wordt de kilo’s moeilijker kwijt te geraken zijn?

- 10: week 3

Afgelopen week: – 900 gr!

In totaal (na 3 weken): -2,2 kg!

Vandaag was het leuk om op de weegschaal te staan! ;)

- 10: week 2

Na 2 weken puntjes tellen is dit het voorlopige resultaat:

- 1,3 kg

Niet slecht, denk ik. Mijn meest ideale scenario was 1kg per week afvallen, maar dat is misschien wel wat te optimistisch. 650 gr per week is ook mooi. Te snel afvallen is trouwens ook helemaal niet goed. En toch hoop ik dat er komende week ietsje meer dan 650 gr verdwijnt…

Het plan is om vanaf vanavond te beginnen met Start 2 Run. Ik hoop dat ik het kan volhouden, want drie avonden in de week een uurtje weg om te gaan lopen is niet evident. Niet alleen om praktische redenen: vertrekken als Nora in bed ligt (20u a 20u30) en voor Marie haar laatste voeding (22u a 23u). Maar ook: mezelf één of misschien twee keer per week oppeppen om te gaan sporten terwijl ik moe ben en liever in de zetel zou liggen, gaat misschien nog, maar 3 keer? *geeeeeuw* :)
Maar we gaan ons best doen!!

Ik probeer nu ook elke dag een reeks oefeningen te doen voor de buik-, bil- en rugspieren, gekregen van de kinesiste. En bij deze is het dus meer dan duidelijk dat die spieren heel lang op non-actief gestaan hebben, amai.

Regimen, gaan lopen en spieroefeningen: binnen enkele weken ben ik in topconditie en heb ik een afgetraind lijf met een six-pack buik. Moeha! :)