Over de hemelse Hema en het mooie kotsende meisje.

Vandaag waren we een dagje in Hasselt. Geen idee hoe die stad eruitziet, welke winkels ze daar hebben en of het een mooie stad is, want het enige wat ik onthouden heb van Hasselt is: de mega-grote-Hema! Oh my god! Wat een paradijs. De Hema’s in Gent zijn er niets tegen. Ik voelde mij als een klein kind in een grote speelgoedwinkel. Ik zou daar gemakkelijk een uur of twee in kunnen rondsnuisteren. Jammer genoeg  hadden we niet zoveel tijd, maar ik heb toch wel wat ‘levensnoodzakelijke’ spulletjes gevonden en gekocht. Maar echt, zo groot! Zo fantastisch! Ik denk dat ik ervan ga dromen straks…
En ik ga mij moeten bedwingen om alleen daarvoor binnenkort niet nog eens naar Hasselt te gaan. Alleen dan, zodat ik alle tijd heb. Jammer dat het zo ver is.

Ah, trouwens. Voor diegenen die vandaag rond 15u30 ook toevallig  in de drukke winkelstraat van Hasselt vertoefden en een mama en papa verwoed een massa kots zien afkuisen hebben van een kinderjas, kinderbroek, mannentrui en mannenjas. Dat waren wij! Marie heeft voor de allereerste keer gekotst, dames en heren. En nog geen klein beetje. Meer nog, ze heeft haar papa ondergekotst bij wie ze – tot enkele minuten ervoor – zalig aan het slapen was in de draagzak. En veel kots, maat! (balletjes in tomatensaus, voor de geïnteresseerden). En stinken! Stin-ken!
En als ze iets doet, doet ze het meteen goed, ons klein spook: een half uurtje nadien kwam er nog een kotslading in de buggy en een uurtje later nog een grotere lading… in de lijnbus. Ook ambetant en gênant. Net toen we moesten uitstappen en we de bus redelijk ondergekotst moesten achterlaten. Sorry, meneer de chauffeur en medereizigers.
Lang leve de natte doekjes – die ik quasi altijd bij heb als ik met de kindjes weg ben – op zo’n momenten.

Het is voorlopig bij drie kots-sessies gebleven *houdt hout vast*. De halve boterham met smeerkaas, het glas water en het beetje melk zijn – tot nu toe – in haar spijsverteringsstelsel gebleven.

Conjunctivitis

Ik heb een  conjunctivitis en dat ziet er zo uit (niet geschikt voor gevoelige kijkers):

Ik veronderstel dat het onnodig is te zeggen aan welk oog ik die oogontsteking heb?

Ironie o ironie: net vandaag moest ik naar Hans Anders bij de ‘contactlensspecialist’ om mijn ogen te laten testen en onderzoeken omdat ik nieuwe, sterkere lenzen nodig heb. Gelukkig zag ik er toen nog niet zo Frankenstein-achtig uit als op de foto, toen leek het enkel alsof ik heel hard geweend had… uit één oog. Tijdens zijn spleetlamponderzoek zei hij trouwens dat mijn oog er redelijk rood uitziet. Ehm. Duhuh. Daarvoor had hij nu echt geen speciale lamp nodig om dat te concluderen…

Slechte timing wel. Morgen is het familiefeestje wegens het bijna eenjarig bestaan van ons kleinste patat en zondag gaan we kijken naar de carnavalstoet en gaan we ook al veel familie tegenkomen. Laat ons hopen dat mijn oog morgen toch al ietsje toonbaarder is. En anders moet ik morgen nog gauw een vampierenkostuum  gaan zoeken, schminken hoeft dan niet meer.

Het zou ook nog handig zijn moest ik tijdens eventuele foto’s mijn één rood oog elegant kunnen dichtknijpen, maar ik kan dat niet, knipogen. Met de beste wil van de wereld niet. Beide ogen tegelijkertijd dichtknijpen zal de enige esthetische optie zijn, vrees ik.

Het sterke geslacht

Sinds gisteren zijn ons monsterkes zo goed als genezen. Perfecte timing dus om ons weekend virusvrij te starten!
En wie van ons vier is er niet ziek geweest? Behalve wat keel- en oorpijn en behalve gedurende 2 uur een koortsig gevoel, daarna niets meer? Wie o wie? Juist ja, ondergetekende, ik, mezelf, mama! Vrouwen het zwakker geslacht? Moeha!

Nora is er helemaal bovenop, Marie heeft sinds donderdagavond geen koorts meer en is sinds vrijdag terug wat actiever en speels. Ze is wel nog snel moe en ze zit nog aan de antibiotica, maar niets ergs dus. En Jurgen was dinsdag al heel wat beter zodat hij dinsdag en woensdag voor de kindjes kon zorgen waardoor hij zich tegen ’s avonds opnieuw zieker voelde en vooral moe. Begrijpelijk, in je eentje voor ons twee kadeekes zorgen als ze gezond zijn, is al vermoeiend, laat staan als ze ziek zijn. Maar hij heeft dat uitstekend gedaan! Het viel dan ook op dat tegen woensdagavond de meisjes heel erg aan hun papa hingen…

Wat ook opviel was dat Nora superdesuperlief was voor haar zieke(re) zusje, echt hartverwarmend.

Ziek

Een bende virussen is ons huis en onze lichamen binnengedrongen. Voorlopig ben ik nog de enige ‘gezonde’, hoewel dit met een korrel zout te nemen is want soms voel ik de koorts ook opkomen en voel ik me behoorlijk ellendig. Maar bon, voorlopig nog niet echt ziek, laten we hopen dat dit zo blijft.

Maar Nora is dus wel ziekjes. Ze had vrijdag koorts, nu bijna niet meer (hoewel deze avond plots wel weer koorts) maar ze heeft wel waterige oogjes, een vies hoestje en is met momenten extreem hangerig en seuterig. Marie heeft al sinds donderdagnacht vrij hoge koorts (tussen de 39°C en 40°C), heel vies hoestje, erg waterige oogjes en heel lusteloos. Echt een zielig hoopje hangerig mens. En zelfs Jurgen – die voor hij papa was echt zelden tot nooit ziek was – is geveld.

Het verdict bij de kinderarts:

Nora heeft een bovenste luchtweginfectie met opgezette halsklieren, veel snot en een verstopte neus. Enkel wat hoestsiroop en neusje spoelen zouden moeten volstaan. Valt nog mee dus.

Marie zit echter wel aan de antibiotica. Ze heeft een bronchitis met geelgroen dik en veel slijm, hoge koorts dus en vooral, ze ziet er echt ziek en zielig uit. Naast de antibiotica (die ze overigens niét lust), is het ook 3 keer per dag een gevecht om neusdruppels en oogdruppels in respectievelijk haar neusje en oogjes te mikken.

En Jurgen heeft ook een virale luchtweginfectie met wat koorts. En daar wordt hij zo moe van…

50% ziek

De helft van ons gezinnetje is geveld door koorts.

Ik heb sinds gisterennamiddag koorts, maar verder niets van klachten. Niet verkouden, geen keelpijn, geen buikpijn. Niets. Bizar. En ambetant. Hij daalt wel na een Dafalgan, maar na enkele uren stijgt hij weer.
Het viel mij al op dat Marie gisteren wel heel veel sliep en vandaag was ze huileriger dan anders, dus toch ook eens de koorts gecheckt en het was prijs: 38,8°C. Zij heeft wel last van snot (een leuk kadotje van Nora). Gelukkig zakt de koorts snel na een suppoo’tje.
Nora heeft wel al een week een snotneus (maar dat is hier schering en inslag) maar zonder koorts en zonder echt ziek zijn. Waarschijnlijk is zij dus de boosdoener en heeft ze haar mama en haar zusje besmet.

Misschien begin ik morgen te snotteren en te hoesten, hoewel ik bij een gewone verkoudheid zelden tot nooit koorts maak. En anders is het een mysterieuze onverklaarbare koortsaanval.

Ik hoop vooral dat de koorts morgen weg is, zowel bij mij als bij Marie.

Het weekend was hier dan ook heel erg kalmpjes: enkel zaterdag buitengeweest voor Nora’s zwemles en eventjes naar de winkel (Nora en papa), vandaag zijn we de ganse dag binnengebleven en heb ik de dag in pyama doorgebracht. Moet kunnen!

Genezen

She’s back: onze vrolijk lachend spelend zot patatje. Enkel haar dipmomentjes (waarbij ze op de schoot wil zitten en even naar tv wil staren) en haar ferm hoestje verraden dat ze nog wat aan het recupereren is.

En zonnige dagen als vandaag kunnen haar herstel enkel maar bespoedigen!

Home Sweet Home

Eind goed al goed: Nora is thuis, hoera!

Ze is nog niet helemaal genezen maar ze heeft geen ziekenhuiszorgen meer nodig om te herstellen. Het mocht echt geen dag langer meer duren en we waren er ogot maar 3 dagen. We gingen er wel van uit dat we donderdag terug naar huis mochten dus dan is elke extra dag een erg lange dag natuurlijk.

Sinds vorige nacht weten we trouwens dat het geen gewone virale longontsteking was, maar een infectie met RSV. Tot grote verbazing van de kinderarts want het is totaal het seizoen niet meer van RSV-besmettingen en er is geen epidemie. Nog niet! Wie weet heeft Nora er nu eentje gestart, hihi.
Volgens de kinderarts was ze het slachtoffer van een erg agressief ‘verdwaald’ RSV-virus.

Sinds vandaag is ze wel al heel wat beter: ze eet min of meer (patatjes en brood zeggen haar nog niets, fruit, yoghurt en melk eet/drinkt ze wel), ze is weer ons vrolijk patatje, ze speelt weer zoals ervoor en ze begint haar eet- en slaapritme terug te krijgen. Deze voormiddag in de speelhoek van de kinderafdeling zagen we al dat we onze Nora terug hadden: onbevreesd stapte ze lachend en kirrend naar elk kindje toe en met één jongetje van 4 jaar klikte het meteen. Die twee hebben een half uur zalig met elkaar gespeeld. Nora gaf zelfs spontane knuffels en zocht constant lichaamscontact. Super om zien – binnen een 15tal jaar zullen we het ietsje minder super vinden. Het is ons trouwens al opgevallen dat ons madammetje valt op oudere jongens… Meisjes, zeker van ongeveer haar leeftijd, zeggen haar veel minder. Tsssss!

Ze is wel nog snel moe, soms wat lastig en ze hoest nog en-orm. De slijmen zijn volop aan het loskomen. En ze moet nog een heuse cocktail medicijnen slikken wat ze trouwens heel flink en gewillig doet. Het aerosollen was in het ziekenhuis problematisch, maar raar maar waar: thuis was het een makkie. In het ziekenhuis wou ze ook niet in een eetstoel zitten, thuis was dit gelukkig geen probleem meer.

We zijn blij en opgelucht, maar er is ook een maar. Dat ze besmet is met het RSV-virus kan slecht nieuws zijn voor Marie. RSV bij zuigelingen kan behoorlijk ernstig verlopen en kan ook gevolgen hebben op langere termijn (gevoelige luchtwegen, astma enz.). Dus alwéér moeten we voorzichtig en alert zijn en deze keer is het risico wel wat groter; RSV is erg besmettelijk.
Geen kusjes en aaikes meer dus en de tutten en de knuffels van Marie zijn momenteel verboden goed voor Nora. En voor de rest maar hopen dat er geen stout virusje zich nestelt in ons Marie’tje…

Ma bon, we gaan ervan uit dat ze ook deze keer aan de dans zal ontspringen!

Ziekenhuis III

En we gaan nog steeds niet naar huis…

Ze ís wel al wat beter, actiever, minder lusteloos, maar ze is er nog niet helemaal. De eetlust komt stilletjesaan terug: om 7u 200ml melk, nog geen brood en (pas) om 14u een kiwi, halve banaan, halve yoghurt (patatjes wil ze nog niet). ‘t Is alleszins al beter dan gisteren en de dag ervoor dus dat komt wel. Ze heeft reserve genoeg en zolang ze blijft drinken komt dat wel goed.

Verder slaapt ze wel nog veel en is ze nog steeds extra hangerig. Ze lacht wel al veel meer dan gisteren en eergisteren. Hoewel ze ook nog haar mindere momenten heeft waarop ze met zichzelf geen blijf weet en alles ‘neen’ is. Ze wil spelen, maar eigenlijk niet; ze wil eten maar dan weer niet, ze wil gepakt worden maar toch ook zelf stappen enz enz. Maar ‘t patatje is ziek, ze mag zich al wat meer kuren permitteren nu.

Maar vooral, haar longen zijn nog steeds niet zuiver, ze heeft nog steeds moeite met ademhalen (wel al beter dan eergisteren maar nog niet zoals het zou moeten zijn) en vannacht had ze soms te lage zuurstofwaarden (wat blijkbaar niet abnormaal is aangezien haar slijmen loskomen); eerst kreeg ze een maskertje voor extra zuurstof, later op de nacht werd het een neussonde’tje (die ze tegen ’s morgens uitgetrokken had, uiteraard).

Het is elke dag wel een beetje beter maar ze is er nog niet.

Pas als haar zuurstofwaarden vannacht goed zijn én haar longen morgen niet meer zo piepen en kraken, mogen we misschien naar huis.

Ik (en ik niet alleen) begin het echt wel een beetje (veel) beu te worden. Het heen-en-weer-gerij, Nora moeten missen ofwel Marie moeten missen, mijn ventje missen, het opgesloten zit in het ziekenhuis,… Het heeft nu wel lang genoeg geduurd! En ik die aanvankelijk dacht dat één nachtje wel voldoende zou zijn. Moeha.
En dan is het nog zo’n zalig weer ook! Hoe sadistisch!

Maar we blijven hopen… misschien kunnen we morgennamiddag opnieuw samen genieten van het zonnetje.

Ondertussen is ook bekend dat het een virale pneumonie is, een erg venijnig virusje alleszins.

Alleszins bedankt voor het duimen! ;)

230 cc

Heb net telefoon gehad van de papa met het heuglijke nieuws dat Nora om 22u30 zomaar eventjes een volle fles melk (230 ml) heeft leeggedronken! Verder was ze goed wakker, vrolijk en wou ze per se boekje lezen. Zoals Inge al voorspelde: een plotse spectaculaire genezing (of toch een begin van) na 2 dagen. Hoera!

Dus misschien toch morgen naar huis, blijven duimen ;)

Ik hoop alleen voor de papa dat Nora nu niet wakker wil blijven voor een uur of 5…

Ik ga alleszins slapen nu!

Ziekenhuis II

En we gaan nog niet naar huis…

Ik ging ervan uit dat met de antibiotica Nora zou geholpen zijn en dat ze vandaag naar huis mocht. Maar niet dus. Ze moet nog zeker een nachtje blijven.

Volgens de voorlopige bloeduitslagen is het waarschijnlijk toch geen bacteriële longontsteking. Niet zo’n goed nieuws want een bacteriële pneumonie is meestal snel verholpen met antibiotica.
Haar toestand is vandaag eigenlijk nauwelijks verbeterd. Deze morgen had ze wel een goed moment: ze heeft gespeeld in de speelhoek op de kinderafdeling, maar tegen 10u was ze weer volledig uitgeput en was ze weer een slap vodje. Exact hetzelfde als gisteren: op de schoot hangen en in slaap vallen. Toen ik rond 13u vertrok sliep ze nog, ze is enkel even wakker geweest voor een andere pamper, aerosol en een half potje yoghurt…

De kinderarts kwam deze voormiddag ook eens langs en Nora’s longen klinken ook nog niet beter. Nog veel gekraak en haar ademhaling is ook nog niet goed.
Haar zuurstofsaturatie blijft wel ok, zodat ze nog geen extra zuurstof moest krijgen. Haar koorts is ook weg dankzij de medicatie.

Eten doet ze nog steeds nauwelijks. Gisterenavond 30ml melk, deze morgen 90 ml. En vanmiddag wou ze geen patatjes, enkel een half potje yoghurt. Ze drinkt wel nog veel water. Zolang ze water blijft drinken, moet ze nog geen infuus hebben. Maar dan moet ze tegen vanavond of zeker morgen wel opnieuw wat meer beginnen eten.
Het ambetante van een infuus is dat ze dan veel minder mobiel is en ik kan me nu al voorstellen dat ze die draad aan haar hand niet echt leuk gaat vinden… ze maakt zich nu al vaak boos op het waakinfuusje in haar hand.

Voorlopig is het dus afwachten. Morgen zouden we alle onderzoeksresultaten hebben en weten we hopelijk wat voor ROTbeest de boosdoener is. Als het een virus is, is het uitzieken. Als het Mycoplasma is, kunnen ze een specifiek soort antibiotica geven.
Nu is het vooral haar zuurstofpeil in het oog houden, aerosollen, koortswerende medicatie geven en cortisone (sinds vandaag).

Het is niet leuk om ons meisje zo te zien afzien, gelukkig slaapt ze het meeste van de tijd, ook al is het een onrustige onvaste slaap.
Hopelijk is er tegen morgen wel een spectaculaire verbetering en kunnen we nog een beetje van het lange weekend thuis en allemaal samen doorbrengen!

Ons patatje is nu even geen patatje meer maar een ‘zak patatten’ ;)

Enkele ’sfeerbeelden’ vanuit het ziekenhuis:

Marie trekt er zich gelukkig niets van aan. Ze heeft vannacht heel goed geslapen zodat ik ook goed kon slapen en ze verblijft nu hoofdzakelijk bij mijn moeder waar ze - tot onze verbazing - ook goed slaapt. En ze heeft zelfs al heel flink moedermelk uit een flesje gedronken zonder enig probleem (dat was met Nora wel even anders).