Archive for the ‘Zonder categorie’ category

Wachtwoord

1 oktober 2013

Op mijn vorige blogpost zit een slotje.

Indien je het wachtwoord wil, mailen of reageren!

Beveiligd: En voor de rest weet ik nog niet goed hoe ik mij voel.

30 september 2013

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Over sneetjes in boterhammen en gebroken dinokoeken

24 juni 2012

Toen je me vorig jaar deze tijd zou gevraagd hebben hoe dat nu is met drie kindjes zou ik gezegd hebben: “Awel, dat valt eigenlijk wel mee. Beetje druk soms ongetwijfeld. Maar het is te doen. En het is vooral leuk, gezellig en plezant.” Toen waren de dochters 4 en een half jaar, 3 jaar en 6 maanden oud.

Fast Forward. Een jaar.

Als ze me nu dezelfde vraag zouden stellen zou ik zeggen dat het toch behoorlijk pokkedruk is met een 5 en een half jarige, een 4 jarige en een anderhalf jarige. Drukker dan vorig jaar. En lastig soms. En uitputtend. En heel soms ook een beetje met gezucht, niet altijd evenveel geduld en met lichte tegenzin aan de avondspits beginnen. En ook de weekends zijn niet altijd een moment van rust. En stiekem ook een beetje uitkijken naar de moment dat ze alledrie wat ouder zijn. En het iets minder intensief wordt. Hoop ik toch althans.
Uiteraard is het ook nog wel heel leuk, gezellig en plezant. En zie ik mijn monsters doodgraag.

‘t Ligt aan de leeftijd denk ik.

Lena was vorig jaar een half jaar en een gemakkelijke baby. Als je haar ergens legde of zette waar ze haar oudere zussen kon bekijken was die voor lange tijd content. En ze sliep nog in de voor- en namiddag. En was gemakkelijk afgeleid en entertainbaar. Easy.
Nu is ze bijna 19 maanden. En peuterpuberteit kicked in, hallelujah! Dat ze een eigen willetje heeft, amai niet. Spullen bewust op de grond gooien, hoofd tegen tafel of grond bonken, slaan, bijten, stampen met benen en voeten. The whole package. En dat je dat niet zou zeggen als je haar onschuldig lief engelengezichtje met haar blonde krulletjes ziet. En dat ze vaak heel luid moet roepen om boven het andere lawaai te komen. Irriterend tergend luid gekrijs. Soms omdat ze boos is. Maar soms ook zomaar. Voor de fun. Of om reactie uit te lokken.

Vooral reactie van Marie. Lena en Marie, 2 handen op 1 buik. Lena kijkt aan tafel bewust naar Marie, doet een beetje zot omdat ze weet dat Marie meteen (luid!) begint te lachen en mee onnozel te doen. En te dansen, wiebelen, prutsen. En morsen. Maar niet of nauwelijks eten. Geestig!
Marie die van de ‘terrible 2′ naar de ‘happy 3′ en nu naar de ‘vreselijke 4′ ging. Alsof hysterische buien stoppen als kinderen geen 2 meer zijn. Moe-ha. 5 op een dag gemiddeld. Brullen, krijsen, roepen, tieren. Om niets. Of ja, wel om iets: omdat papa het durfde om een piepklein sneetje in haar boterham met korreltjes te doen zodat ze haar boterham zelf makkelijker kon dichtdoen. Dat doe je natuurlijk niet, the horror. Resultaat: gebrul, gekrijs, getier. En een nieuwe boterham eisen (right). En nog duizend keer meer gebrul, gekrijs en getier als de tijd om is en ik de boterham in de frigo legde en ze zonder eten naar school mocht. En nadien nog een huilbui omdat haar dinokoek voor op school op de grond viel en brak en nadien opnieuw een huilbui omdat ik haar ondertussen een nieuw zakje dinokoeken gaf en boos werd omdat de koeken niet kapot waren en ze de koeken zélf moest breken voor in haar koekendoosje te stoppen. En dan schiet ik in de lach. En wordt ze nog wat bozer.
Geestig, dus, zo een temperamentvol Marie’tje.
Een Marie’tje ook DIE GEEN OREN HEEFT! Allez, ze heeft er wel uiteraard. En ze functioneren goed ook. Maar het is van niet willen. Alles 16 keer moeten vragen eer ze het doet. Ook simpele vragen of verzoeken. Zelfs verzoeken die ze niet erg vindt van te doen. Geen reactie. Ook geen ‘ok’ of ‘neen’. Niets. Doodirritant! En voortdurend afgeleid als ze met iets bezig is.
En elke keer als er haar iets niet aanstaat: luid beginnen roepen en wenen in plaats van rustig te zeggen wat het probleem is. Echt tergend luid. En niet willen stoppen. Ik word daar horendol van.
Ik heb ze nog graag hoor, ons Marie. Heel graag. Ze is nog steeds extreem schattig, lief, flink (bij momenten) en grappig . En we merken dat het soms sterker is dan zichzelf, dat ongewenst gedrag. Dus proberen we te negeren en te time-outen. Niet altijd gemakkelijk weliswaar…

En Nora. Nora is eigenlijk ongelofelijk voorbeeldig momenteel. Wel wat eigenwijs soms. En extreem willen beter weten. En altijd een stapje verder willen gaan. Bvb. als ik zeg “niet lopen” in een drukke straat of op een parking, begint ze te huppelen. “Ik loop toch niet, mama?” *insert roloog*. Of “Daar aan die paal wachten op ons, Nora” waarna ze 7 meter na die paal stopt. “Aaah dié paal! Ik had die wel niet gezien eh.” Right.
Maar bon. Ge kunt daar wel al eens mee babbelen en onderhandelen. En dingen uitleggen waar ze dan ook oren naar heeft.
Dat ze bijna 6 wordt, begot. En.naar.het.eerste.leerjaar.gaat. *ineenkrimpend hart*.
Maar ik kijk daar stiekem ook wel heel erg naar uit. Bijna net zo hard als zijzelf.

Tot zover het geklaag. Het is bijna vakantie. Ook voor mij. Anderhalve maand. Rust! Geen schooldruk! Geen opgejaagde ochtend- en avondspitsen!
Hoewel vakantie met drie klein kinders… Heel erg rustig zal het ook wel niet zijn. Maar leve de dans- en sportkampen!

Lena – 3m

26 februari 2011

Ons kleinste pruts is ook alweer 3 maanden, seg. Geen zuigelingske meer, maar een alerte baby. Ik vind het wel plezant, die groeiende interactie.

En ‘t is een schatje, ons Lena. Een gemakkelijke, rustige, vrolijke baby. Overdag toch. Ze huilt enkel als ze honger heeft en huilt wat klagerig als ze moe is. De krampen zijn ook al veel verbeterd en zo goed als verdwenen. Ze drinkt om de 3,5 uur. Soms laat ze er eens 4 uur tussen, vooral in de namiddag. Na het drinken speelt ze een beetje. In haar wipper met de speelboog waar ze de bloemetjes steeds bewuster laat draaien. Of op de Tiny Love speelmat. Daar blijft het wel nog bij wat rondkijken naar al de kleurtjes en de figuurtjes. En enthousiast stampen met de beentjes. Grijpen zit er nog niet in, ook niet per ongeluk. Ik leg haar ook eventjes op haar buik op de speelmat; de eerste 3 minuten vindt ze dat wel plezant, nadien wordt haar hoofd te zwaar en begint ze te neuten. En onder de Tiny Love mobiel. Nog steeds een favoriet: stampen met armen en benen en maar lachen naar de beestjes. En geluidjes maken! Maar het leukste entertainment zijn toch wel haar 2 grote zussen. Als ze Nora en Marie kan bekijken terwijl ze spelen, is het allemaal wel ok voor Lena. Makkelijk, jong!

Als ze anderhalf uur of bijna 2 uur wakker is, wordt ze moe. Op haar buikje leggen in haar park en meestal valt ze vlotjes in slaap. Soms met tuutje, soms zonder. In begin wou ze absoluut geen tuut, maar de laatste tijd raakt ze er precies wel wat meer aan gehecht. Soms gaat het in slaap vallen gepaard met huilen (vooral als we beetje te lang wachten met haar in slaaphouding te leggen), maar dan krijgen we haar wel rustig door zachtjes op haar rugje te kloppen. We moeten haar alleszins niet meer al rondlopend in onze armen in slaap laten vallen. Ze slaapt dan zeker anderhalf uur, soms 2 uur. Heel fijn! Zeker om in huis het een en ander te kunnen doen. Of om wat te vegeteren in de zetel. Of om te bloggen. Of om fotoboeken samen te stellen.
Ze is ook heel gemakkelijk om mee op stap te gaan. Als we haar in de draagmand leggen om te slapen tenminste. In de maxi-cosi slaapt ze moeilijker omdat ze een buikslaper is en ze in de maxi-cosi niet op haar buik ligt. Uiteraard. In de auto is het echter geen probleem om in de maxi-cosi in slaap te vallen. En als we constant wiegen met de maxi-cosi valt ze na wat neuten ook wel in slaap, maar niet zo vast en diep als in de draagmand. Wat een groot verschil met Marie is dat! Ik herinner me nog levendig hoe zij moord en brand huilde krijste als ze moe was en niet meteen in slaap viel. Vreselijk hoe die kon huilen… Daarmee vergeleken is Lena haar “ik ben moe” gehuil peanuts. Oh, en in de draagdoek valt ze ook makkelijk in slaap.
Tot voor kort sliep ze tussen de voeding van 19u en 22u in haar park beneden. Of op onze arm/buik, want ‘s avonds had ze het lastig en nood aan lichaamscontact. Logisch ook, aangezien ze overdag haar dutjes alleen in haar park doet. De laatste dagen echter sliep ze vaster en makkelijker in ‘s avonds en laten we haar nu in haar bedje boven slapen na de voeding van ongeveer 19u. En dat lukt ook goed.

Haar nachten zijn eigenlijk heel erg wisselvallig. Elke keer anders en totaal geen structuur of logica in te vinden.
Toen ze 5 weken oud was, sliep ze 8 uur door. Zalig.  Ze dronk dan tussen 22u en 23u en sliep dan tot ongeveer 6u, soms 6u30. Ze heeft dat echter slechts 2 weken volgehouden. Rond haar 7 weken werd ze midden in de nacht opnieuw wakker. Meestal tussen 3u en 4u. We zijn er nog steeds niet aan uit of het van honger is dat ze wakker wordt of buikkrampen. In begin liet ik haar drinken waardoor ze wel rustig werd, maar ze dronk eigenlijk heel weinig.  Dus probeerden we haar eens stil te krijgen zonder haar te voeden: troosten, sussen, tuutje geven, op rugje kloppen. Soms lukte dat in 10 minuten, soms 20 minuten. Soms was het slapen-wenen-slapen-wenen en was ze pas na een uur helemaal stil.  Ze viel dan opnieuw in slaap tot 6u, soms 6u30. Soms moest ik haar zelfs wakker maken om 6u30. Ze begon dan altijd heel gretig te drinken, maar dronk uiteindelijk toch niet superveel. Dus zal het toch niet door grote honger zijn dat ze vaak rond 3 á 4 uur terug wakker wordt.

Enfin, die periode is ook weer voorbij. Wisselvallig, ik zei het al. De laatste dagen valt ze na haar voeding van 19u, soms 20u vlot in slaap. In tegenstelling tot vroeger toen ze tussen 19u en 22u erg onrustig was en enkel in onze armen in slaap viel. Maar nu leggen we haar na haar (voor)laatste voeding in haar eigen bedje boven. En wordt ze niet meer wakker tussen 22u en 23u om te drinken. En dus laten we haar slapen tot ze spontaan wakker wordt om te drinken. En dat is de laatste twee nachten al eens om 1u geweest en om 2u. 5 á 6 uur na haar voeding dus. Aangezien dat ook nog maar haar 6de voeding is, vind ik dat zeker niet abnormaal. En dan slaapt ze verder tot 6u, soms 6u30. Voordeel: geen onrustig gehuil meer om 4 uur. Klein nadeel: toch weer een nachtvoeding, of liever: een heel late laatste (6de) voeding. Ik kan er enerzijds wel mee leven. Het goeie is dat ik dan zelf vroeg kan gaan slapen aangezien ze om 22u niet meer moet drinken. Hoewel ik toch wel hoop dat die nachtvoeding slechts van tijdelijke aard is. We zijn verwend geweest met die 8 uur slaap en ‘t is lastig om dat terug op te geven. Ook al is 6 uur doorslapen ook absoluut niet slecht natuurlijk.

Op motorisch vlak doet dat nog niet veel natuurlijk. Wel fanatiek stampen met de beentjes. Zwaaien met de armen. Oh, en vingers in haar mond steken. Haar volledig hand eigenlijk. En maar ‘sjokken’ en sabbelen. Gelijk een bezetene. Niet omdat ze honger heeft, maar omdat ze het leuk vindt. Veronderstel ik toch. En kwijlen!
Sinds een paar dagen kan ze ook – plots – haar hoofd 90° rechtop houden in buiklig, waarbij haar beentjes ook een beetje in de lucht hangen. Net een visje op het droge.

Ze reageert ook op onze stemmen. En op geluid in het algemeen: ze draait haar hoofd in de richting van het geluid. En het geluid en de gezichten van haar twee grote zussen kent ze ook al heel goed! Als Lena overdag wat begint te neuten uit verveling of beginnende vermoeidheid hoef ik maar te zeggen: “Nora of Marie, vertel gauw eens iets aan Lena, dan zal ze terug blij worden.” Gelukkig vinden ze dat zelf ook plezant om te doen. En zijn ze fier als Lena teruglacht. Geweldig ook om Nora of Marie een boekje te zien voorlezen waarbij ze het boek ook draaien en de prentjes laten zien aan hun kleine zus. Zo lief.
Ze vindt het ook geweldig als ik zing. Haar topfavoriet momenteel: “De kikkertjes, de kikkertjes zijn aardig om te zien…”. Als ze weent en ik begin te zingen begint ze door het huilen door te lachen. Heel koddig om te zien. En als ik blijf volharden in het zingen wordt ze vaak helemaal rustig en stopt ze met wenen. Tenzij ze honger heeft, dan werkt die zangtruuk niet natuurlijk. Zingen zou ik het eigenlijk niet noemen trouwens, ik kán niet zingen. Maar baby’s zijn duidelijk nog niet gevoelig voor vals kattengezang.

En brabbelen! Zo superfantastischgeweldig schattig. Als wij iets vertellen, kijkt ze aandachtig en brabbelt ze terug. Verschillende intonaties, verschillende klanken. En lachen terwijl ze brabbelt. En soms wat fronsen erbij. Net alsof ze écht iets belangrijks wil vertellen. Ze is echt om op te vreten als ze dat doet.

We zijn zo ongelofelijk hard verliefd op onze kleinste muis, elke dag een beetje meer.

Blogcijfertjes

8 januari 2011

The stats helper monkeys at WordPress.com mulled over how this blog did in 2010, and here’s a high level summary of its overall blog health:

Healthy blog!

The Blog-Health-o-Meter™ reads Wow.

Crunchy numbers

Featured image

The Louvre Museum has 8.5 million visitors per year. This blog was viewed about 94,000 times in 2010. If it were an exhibit at The Louvre Museum, it would take 4 days for that many people to see it.

 

In 2010, there were 94 new posts, growing the total archive of this blog to 561 posts. There were 127 pictures uploaded, taking up a total of 215mb. That’s about 2 pictures per week.

The busiest day of the year was November 27th with 909 views. The most popular post that day was Hier is ze dan!.

Where did they come from?

The top referring sites in 2010 were kleinkonijn.wordpress.com, izemoslife.blogspot.com, annelyse.be, isla08112006.wordpress.com, and onzepatatjes.blogspot.com.

Some visitors came searching, mostly for onze patatjes, patatjes, nora en marie, prinsessenkroon maken, and beloningsbord.

Attractions in 2010

These are the posts and pages that got the most views in 2010.

1

Hier is ze dan! November 2010
60 comments and 2 Likes on WordPress.com

2

Cakejes en een prinsessenkroon. September 2009
16 comments

3

Oproepje: bellen blazen!? April 2009
15 comments

4

Beloningsbord March 2009
7 comments

5

Allez dan… September 2010
48 comments

Hier is ze dan!

26 november 2010

Hello Blogland,

Als papa mag ik het blijde nieuws brengen dat patatje nummer 3 geboren is!

Naam: Lena

Geboortedag: 26 november 2010 18u40

Lengte: 51 cm

Gewicht:  3560 gr

Speciaal detail: langste navelstreng in de carriere van de vroedvrouw, mogelijk een prijsvraag waard!

Bevalling in ‘t kort: binnen rond 7u15, zelfde tergend langzame vooruitgang als bij Nora, maar wel met een “bliksem”bevalling, Tamara was (en is) fantastisch! Moeder en dochter stellen het goed, dochter was om 22 u al 2 maal succesvol “aangelegd”!

Tot binnenkort misschien!

Papa Jurgen

Beveiligd: Bevallingsverhaal Marie

8 juli 2010

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Voorkeur

14 mei 2010

“Ah, nu gade voor ne jongen zeker?”
“Allez, deze keer ne jongen eh!”

Enkele typische reacties op onze derde zwangerschap. Begrijpelijke reacties hoor, absoluut. Vroeger was ik er ook van overtuigd dat ouders na 2 dochters (of zonen) een heel grote voorkeur hadden voor een zoon (of dochter). Nu denk ik er toch ietsje genuanceerder over.

“Nu wilde wel ne jongen zeker?”

Goh, awel he. Ik heb vooral een absolute voorkeur voor een gezond en wel kindje. En eigenlijk maakt het niet uit of dat dan een mannelijk of vrouwelijk exemplaar is. Een torenhoog cliché maar oh zo waar.

Maar, ahja, uiteraard is er een maar, als ik echt heel erg eerlijk ben met mezelf en als ik enkel denk aan wat ík zou willen en ervan uitgaande dat ik überhaupt zou kunnen kiezen en er vooral van uitgaande dat het in de eerste plaats een gezond kind is, dan… dan hoop ik stiekem wel op een zoon.
Uit nieuwsgierigheid, ‘t is ne keer iets anders. Hoewel een extra kind altijd ‘iets anders’ is natuurlijk, ook al is het een derde keer hetzelfde geslacht. Maar toch. Een zoon. ‘t Zou wel tof zijn. Ben toch wel benieuwd naar hoeveel anders een jongen zich gedraagt of ontwikkelt. Benieuwd naar de interactie tussen zijn twee grote zussen. Benieuwd of die band anders is dan met een dochter.
En het lijkt me ook wel leuk om eens kewle, stoere, schattige jongenskleertjes te kiezen waar ik nu altijd straal voorbijloop. En een doos vol autootjes! En een racebaan. En een autogarage. En een voetbalgoal. Wijs!
Soms denk ik dat de meeste mama’s (en papa’s) stiekem toch wel van elke soort (minstens) ééntje willen, niet? Maar nog eens, met als eerste voorwaarde dat het gezond is. Dat spreekt voor zich.
‘t Zou wel heel hard wennen zijn natuurlijk, een jongen na twee meisjes. Ik denk dan aan de beruchte “pipi-en in het rond en alles nat”- verhalen. En voor de portemonnee zou het ook minder gunstig zijn: een volledig nieuwe garderobe, compleet ander speelgoed (als hij wat ouder is toch). Ik vind het trouwens nu al raar om over een ‘hij’ te praten in plaats van een ‘zij’. Weird.

Anderzijds. 3 dochters. 3 meisjes. 3 zusjes. Een echte meisjesmama zijn. Het lijkt me ook superfantastisch en speciaal. Ook voor henzelf. Allez ja, hopende dat ze een beetje overeenkomen natuurlijk en iets aan elkaar hebben.  Hoewel een hoog oplopende ruzie of catfight er ongetwijfeld ook zal en moet bijhoren. Maar ik durf toch te hopen dat ze op sommige momenten in hun leven toch veel aan elkaar zullen hebben.
In tegenstelling tot wat velen misschien denken, ziet de papa des huizes het ook wel zitten: 4 vrouwen op zijn dak. Hij heeft altijd al beweerd dat hij 3 dochters ging krijgen én volgens hem verwekken enkel mannen die mans genoeg zijn enkel dochters (sic!).
Misschien is een kleine zus voor de grote zussen zelfs ietsje leuker dan een kleine broer? In begin zal kleine broer natuurlijk vertroeteld en bemoederd worden tot in extremis maar zal hij zich later niet wat uitgesloten voelen als er niet zoveel gemeenschappelijke interesses meer zijn? Als hij als enige jongen opgescheept zit met die met poppen en Barbies spelende gibberende trienen? Als hij wil voetballen en zijn zussen niet. En de papa heeft ook al een hekel aan voetbal. Misschien moeten we dan toch nog voor een 4de kind gaan én voor opnieuw een jongen natuurlijk. Moeha!

19 juli, the moment of truth. Nog 66 dagen. En ik zweer u dat ik in die gynestoel blijf zitten tot Kamiel zijn/haar benen opendoet. Ik ga daar niet buiten tot ik weet of er een jongentjes- of een meisjesparasiet in mijn buik groeit…

Speeltuin

9 augustus 2009

We hebben een nieuwe leuke speeltuin ontdekt in de buurt. Kan altijd wel van pas komen om kindjes te entertainen, niet waar?
Een heel mooi, degelijk, gezellig, kleurrijk, gevarieerd, rustig speeltuintje. We keren zeker terug!

Met alle dank aan ‘spruitjes’ voor deze gouden tip!


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 49 andere volgers