Net zoals bij Familie Konijn is ook hier een extra leuk weekje begonnen. Ik ben sowieso nog in verlof (tot 21 augustus), maar deze week is ook de papa eindelijk een weekje thuis. Hoera!
Hoewel we niet veel thuis zullen zijn; de week is al aardig volgeboekt: een dagje naar de zee, gaan BBQ’en bij vrienden, op zoek naar nieuwe salontafel en mat, naar de Gavers, naar de markt, … en misschien, heel misschien mogen we wel nog eens lekker zalig gaan zwemmen bij nichtje Kim?

Bovendien gaat het eindelijk echt beginnen zomeren: ideaal.

En dat het zal deugd doen en dat we gaan genieten, amai niet!

Nog een filmpje! Van Nora deze keer.

Met dank aan Annabel en Lieselot voor de gsm-opname! Ze vinden Nora’s geknor zo schattig dat het kind constant moet knorren als de nichtjes in de buurt zijn

Omdat het niet altijd statische foto’s moeten zijn… ziehier een filmpje van een spelende Marie!

Noot: achter de camera probeerde ik via geluidloze gekke bekken Marie aan het lachen te brengen, maar daar trapt ze niet in, zéker niet als er een fototoestel of camera in de buurt is. Ze is heel zuinig met haar lachjes, ons Marie’tje. Wat een verschil met lachebek Nora die als baby graag en veel lachte. Maar als het klopt dat jongere kindjes leren van hun oudere zusjes of broertjes dan verwacht ik dat Nora haar zusje Marie wel gauw aan het lachen zal krijgen.

Het werd tijd om het Bumbo-zitje boven te halen voor Marie. En ze lijkt het best wel leuk te vinden.

De meningen variëren nogal over dit babyzitje. Ik ben er alleszins wel een fan van. Nora heeft er vaak en lang ingezeten tot ze helemaal zelfstandig kon zitten. Het is eens wat anders dan altijd al liggend te spelen en zowel Nora als Marie lijken het Bumbo-zitje leuker te vinden dan de relax om in te spelen. Ik heb wel al verhalen gehoord van baby’s die er makkelijk kunnen uitkruipen of zelfs uitvallen en dat maakt het natuurlijk wel gevaarlijk. Maar Nora was een stevige, mollige baby en met haar dikke, chubby Michelinbeentjes kon ze er vanzeleven niet uitkruipen, ook al zou ze gewild hebben. Marie is fijner dan Nora dus misschien dat zij er wel kan uitkruipen/uitvallen eens ze wat beweeglijker is. We zien wel.

Voordeel met de relax is dat je het zitje op verschillende plaatsen kan zetten: op de speelmat van Tiny Love, gewoon op de grond of in het park onder de mobiel.
Kwestie dat ze haar speelgoedjes eens vanuit een andere invalshoek kan bekijken: extra speelplezier!

Zondagmorgen, net gedoucht na mijn loopsessie, kwam ik in de keuken waar Nora een boterhammetje aan het eten was. Nora kijkt me aan, wijst naar mij en zegt superschattig “mooooooi!”.

En toen, toen smolt ik eventjes heel hard!

Kleine aanvulling: ik had een roos rokje aan en ze wees vooral naar mijn rokje, maar toch, maar toch!

Eindelijk! Eindelijk merken we een echte doorbraak in de spraakontwikkeling van Nora. Niet dat ze achter zat op haar ontwikkeling, ik denk dat ze het gemiddelde wel goed volgt, maar het werd toch hoog tijd dat ze haar woordenschat wat uitbreidde en haar wat meer verstaanbaar kon maken.

Sinds een week of twee zijn er plots heel wat woordjes bijgekomen in haar woordenschat. Ze is leergierig; wil weten wat alles is, hoe alles heet én herhaalt het ook als we het voorzeggen. Terwijl ze vroeger onzeker was en ofwel niet antwoordde ofwel heel zacht fluisterend antwoordde als we samen boekje lazen en we vroegen om een prentje te benoemen (terwijl ze het antwoord eigenlijk wel wist), is ze nu veel zekerder en is ze trots als ze het juiste antwoord kan geven. Ze heeft er nu zelfs plezier in om de prentjes en foto te kunnen benoemen. Ze verslindt momenteel het ene boekje achter het andere, ofwel zelf prentjes aan het benoemen ofwel aan ons vragend wat ze allemaal ziet. Zalig om haar bezig te zien!

Bovendien gebruikt ze haar uitgebreide woordenschat ook - eindelijk - actief. Als ze iets wil (of niet wil), begint ze niet meteen te brullen en te krijsen, maar doet ze haar best om via één woordje kalm te zeggen wat ze wil zodat we haar begrijpen en we vaak een woedebui kunnen vermijden. Halleluja!
Niet dat we haar brabbeltaaltje altijd begrijpen, maar - zeker als ze het een paar keer herhaalt - meestal kunnen we uiteindelijk toch ontcijferen wat ze wil zeggen. En glunderen dat ze dan doet. En wij nog meer!

Communicatie: het is toch iets handig…

Dit zijn - bij benadering - de woordjes die Nora nu kent en gebruikt:

Akke = pakken
Aku = danku
Ape = slapen
Appe = appel
Asje = jasje
Badje
Ba = bal
Batje = bavetje
Boek(je)
Boem = als iets valt
(Bu)ba
Daa(r)
Dada
Da = dat
Drinke: vaak zelfs met een mooie rollende r, soms wordt de r uit gemak uitgesproken als l
(D)àààsje = dansen
Ee tee ie + zes = 1 2 3 en 6
Eetj* = teen
éta* = santé
Eze = ezel
Huhuhuhu = wat doet het paard?
I-i-i-a-a = wat doet de ezel?
Isje = visje
Ja
Kààààsje : ze is verzot op la vache qui rit-kaasjes en babybel-kaasjes en eigenlijk alle soorten kaasjes
Kaka
Kakakak = (wat doet de) eend
Kitje = kindje
Ko = kom
Knort als een echt varkentje
Lelele/lekkele koek = lekkere koek (omdat wij waarschijnlijk de woordjes ‘lekkere’ en ‘koek’ vaak samen zeiden, denkt onze patat nu dat deze woorden bij elkaar horen)
Maatje of maato* = tomaatje
Mama
Manee = maar neen
Maauuw = wat doet de poes
Mèèè = (wat doet) de geit/het schaap
Mooi
Namnam = tijdens het eten
Nana = banaan
Neen
Neusje
Oef oef = (wat doet de) hond?
Oei
Okosj* = choco
Oot = hoort
Paat = paard
Papa (laatste tijd zegt ze echter constant mama tegen papa, terwijl ze dit enkele weken geleden niet deed)
Po(e)p = pop
Poep
Oes(je) = poesje
(P)otje
Shhht! (+vinger voor mondje)
Staatje = staartje
Taat = taart
Ti-ebbe = verbastering van “(ik wil) dat hebben”
(T)oetje = schoentje
Toeltje = stoeltje
Tuut(je)
U-e-u-e-uuu = (wat doet) de haan
U(i)t = (flesje is) uit
Us = muts
Vvvvv = vlieg/vliegtuig/vogel
Voem voem = auto
Vuil
Wasje = wassen
Watej = water
Zie = zie(t) : vroeger zei ze “shit” in plaats van “ziet” wat soms voor genante situaties zorgde
Zus(je) (zegt ze ook tegen andere baby’s)

Wat me opvalt is dat ze soms klanken omdraait, zoals in de woordjes aangeduid met een *:
choco wordt (o)kosj
santé wordt éta
tomaat wordt maat(o) of maatje
teen wordt eetj

Vreemd!

Wat is er nog typisch aan een zondagvoormiddag behalve uitslapen en bij de bakker achter pistoleekes en koffiekoeken gaan … Juist, ja: wielertoeristen!

Gisterenmorgen zag het hier zwart van de coureurkes. Of liever: het zag geel, rood, blauw, groen,… die tenuekes zijn er in alle kleuren van de regenboog. Meestal in kleine of grote groepjes, soms alleen, soms met twee. De ene al wat professioneler uitziend dan de andere, gaande van een enorme bierton in een spannend fleurig truitje tot mooie afgetrainde bruine kuitspieren. Allemaal heel tof en sportief en bewonderenswaardig natuurlijk.

Maar niét als ze op een steenweg tot driemaal toe op nauwelijks 10 meter voor mijn auto de straat oversteken, zonder ook maar even om te kijken. Met het idee van: ik geraak er met gemak over want ik rij toch snel en ze zullen wel (bruusk) remmen voor mij indien nodig.
En niét als ze zich aan een groot kruispunt een auto wanen en het overbodig vinden om over te steken op een wel degelijk aanwezige fietsstrook.
Ook niét als ze de breedte van een fietspad onvoldoende vinden en ze zich 2 meter van de steenweg toe-eigenen. Ook al zijn ze maar met twee en kunnen ze perfect naast elkaar rijden op het fietspad. Toegegeven: sommige fietspaden zijn nauwelijks breed genoeg voor één fietser, maar in dit geval konden er gerust 2 coureurs naast elkaar rijden. En moesten ze dan nog mooi recht blijven rijden, zou ik het ook nog niet zo erg vinden: het was niet druk, dus dan wijk ik wel eventjes uit, geen probleem. Maar als ze - in mijn ogen - zonder reden dan ook nog eens lichtjes beginnen slalommen terwijl ze op straat rijden en terwijl er een auto langs hen heen rijdt, tja, dan vind ik het al wat ambetanter.

Dan heb ik plots minder begrip en begin ik te vloeken en te foeteren. Zeker als ik met de auto onderweg ben om te gaan lopen in het park en ik ab-so-luut geen zin en energie heb om te luisteren naar de altijd opgewekte en optimistische Evy en ik slechtgezind en moe ben en ik veel liever gewoon in de zetel zou willen vegeteren*.

Uiteraard betreffen het hier gelukkig uitzonderingen en zijn ze niet allemaal zo roekeloos. Uiteraard zijn de meeste wielertoeristen wel voorzichtig en respecteren de meeste wielertoeristen wel de verkeersregels. En voor hen wijk ik graag eventjes uit en ben ik graag extra voorzichtig, uit respect.

En het omgekeerde zal absoluut ook gelden: autochauffeurs die gevaarlijk en roekeloos rijden, geen rekening houdend met wielertoeristen. En dàn hebben de wielertoeristen het grootste recht om te vloeken en te foeteren.

Ach, als we ons maar kunnen ergeren zeker? Het kan soms wel eens opluchten

*Het kostte me zondagvoormiddag echt alle moeite van de wereld om, na een kort nachtje (Marie is de laatste dagen en nachten erg onrustig) mijn piepklein restje energie en moed bijeen te pakken en te gaan lopen. Maar ik heb mezelf verbaasd en bén gaan lopen en daar ben ik best wel een beetje trots op!
Het was wel behoorlijk lastig, maar ik heb het wel uitgelopen (2-4-5-6-7 minuten). Heb trouwens al ondervonden dat ’s avonds gaan lopen veel beter gaat dan in de voormiddag, terwijl ik eigenlijk het omgekeerde zou verwachten.
Na de loopsessie zondagmorgen waren mijn slecht humeur en mijn vermoeidheid als bij wonder verdwenen!

7 weken bezig en ben nu 3,5 kilo lichter. Afgelopen twee weken slechts een halve kilo vermagerd, maar dat is niet zo erg. Het kan niet altijd heel goed gaan. Deze week misschien een mooier resultaat!

Heb me nu ook ingesteld op gemiddeld een halve kilo per week en dan zit ik nog (net) mooi op schema.

Deze week wordt wel weer een “streng-puntjes-tellen-week”, want ik merk dat de discipline soms een beetje afzwakt. Maar we gaan er nog steeds voor uiteraard!

16 augustus trouwt mijn klein broertje met zijn Pools vriendinnetje vrouwtje (ze zijn vorig jaar in november reeds getrouwd voor de wet). Hoera hoera!

In augustus trouwen ze voor de Kerk, in Polen. Uiteraard willen we dit heuglijke feest niet missen (zeker een Pools trouwfeest zou niet te missen zijn: veel eten, veel vodka, veel ambiance en vooral: ‘t duurt een dag of twee) en trekken we half augustus met ons viertjes naar Polen. Bovendien mogen manlief en ik nog getuigen zijn ook. Spannend!

Naast de zorgen en bekommernissen van wat nemen we allemaal mee, krijgen we dit allemaal in de auto, hoe zal de lange autorit verlopen, wat doen we met de kindjes tijdens het feest en tijdens de misviering,… had ik nog een grotere zorg: wat ga ik aandoen!? Een erg essentiële vraag. Uiteraard heb ik niets in mijn kleerkast hangen dat geschikt is en als ik al niet iets nieuws mag kopen voor de trouw van mijn broertje, wanneer dan wel? Aha!

De zoektocht naar de perfecte outfit vond vandaag plaats, in Gent. Manlief en ik, zonder kindjes. Jaja, mijn wederhelft gaat vaak mee gaan shoppen en hij denkt zelfs mee bij het kiezen van een geschikte outfit- en hij doet dat nog goed ook. Maar laten we wel wezen: héél graag doet hij dit natuurlijk ook niet en er zijn duizenden andere dingen die hij liever zou doen, maar hij doet het toch! Voor mij *glunder*.
Nora en Marie hebben we bij meter/moeke achtergelaten zodat ik op mijn gemak kan zoeken en kiezen zonder mij te moeten haasten omdat Marie moet eten, omdat Nora ongeduldig is, omdat Marie niet kan slapen in een stilstaande buggy en zeker niet in een warme rumoerige winkel,… Redenen genoeg.
Het was trouwens ook ongelofelijk genieten om met ons tweetjes een broodje te eten en (meer dan één) terrasje te doen: ontspannend, stressloos, alle tijd van de wereld hebben. Zalig.

En heb ik een geschikte outfit gevonden?

Ja-ha! En zelfs redelijk snel en vlotjes tot mijn grote verbazing. Ik was er namelijk van overtuigd dat ik niks leuks/gepast zou vinden en had me al voorbereid op een extra zoektocht op een ander tijdstip en andere lokatie. Maar na 2u shoppen had ik een kleedje voor de trouw gevonden: eenvoudig, beetje retrostijl… en ook nog een gewoon kleedje (aja, voor dag twee van de Poolse fiesta)… en twee pulletjes (zomaar). Na een lekker broodje in de HotSpot gingen we verder op zoek naar schoenen (supercute retro-achtige pumps gevonden, ze zijn echt gewéldig: ik ben er zo blij mee als een klein kind en zou er uren kunnen blijven naar kijken), juweeltjes (een ideaal - alweer - retro-achtig parelkettinkje gevonden met bijpassende pareloorbellen).
Een complete outfit dus (een handtas heb ik niet gekocht wegens zelf reeds in het bezit van een uitgebreide collectie sakosjen) na slechts 3 a 4 uurtjes winkelen: een record.

Ons shoppingavontuur hebben we afgesloten met een Fnac-bezoek: cd’tje voor de echtgenoot (de jongen kon toch niet met legen handen huiswaarts keren, niet waar?), 4 boekjes voor de dochters en een CD van K3 voor Nora. Yep, ik beken: ik ben bezweken voor de drie huppelende kirrende gibberende meisjes. Nora is namelijk helemaal wild van Karen, Kristel en Katleen. Ze danst op de liedjes, ze kijkt gefascineerd naar de clips en vooral het tv-programma ‘De wereld van K3″ vindt ze super en bekijkt ze met open mond. En wie vinden jullie de knapste: de zwarte, de rosse of de blonde!?

Om 17u waren we uitgeshopt en was het hoog tijd om onze patatjes terug te zien.

Opvallend en typisch eigenlijk hoe ik na een dag shoppen voor mezelf het toch (onbewust) niet kan laten om ook spulletjes voor Nora en Marie te kopen…