Toen ik vorige zaterdag naar beneden kwam, zag ik onderaan de trap iets liggen. Een paar dikke lokken blond haar.

Lap.

“Ehm meisjes, hoe komt het dat er blond haar aan de trap ligt?”

Bijna in koor: “Ik weet het niet!”
“Jullie zijn hier alleen beneden geweest, dus ik kan moeilijk geloven dat er niemand van iets weet. Ik zou toch graag weten wat er gebeurd is.”

Marie: “Nora heeft mijn haar geknipt!”
Nora: “Marie zei dat ik moest!”
Marie: “Das nieeeeet!”

Uhuh.

Ik hoopte nog dat er enkel wat haar opzij of achteraan geknipt werd wat nooit zou opvallen.
Tot ik dit zag (Noot: ze had dus een lange schuine frou die ze achter haar oren kon doen):

Ik veronderstel dat ze eens voor een korte froufrou wou gaan.

Ze kregen een kleine preek. Dat dat wel niet de bedoeling is. Dat er in papier geknipt wordt, niet in de haren. Dat dat ook gevaarlijk is om in de ogen te steken. Dat dat gewoon niet mag.
Maar tegelijkertijd had ik het toch ook moeilijk om mijn lach in te houden en eigenlijk niet een beetje vertederd te zijn.

Wie heeft er als kind nu niet in eigen of andermans haar geknipt? (Ik, eigenlijk…)

Ik probeerde Marie’s nieuw hip kapsel toch een beetje te pimpen en te redden wat er te redden valt:

Ze heeft nu een ultrakorte froufrou. Maar dat zal wel mode zijn, zeker?
En het is nog gemakkelijk ook. Geen gedoe met speldjes meer ‘s morgens.

Het grappige is dat ik die avond in een verloren hoekje in huis ook enkele bruine haarlokken gevonden heb. Aandoenlijk hoe ze daar allebei geen woord over gerept hebben en elkaar niet verklikt hebben. Of ze waren het vergeten, dat kan ook natuurlijk.

Maar wat was ik blij! En spijt dat ik het pakje niet meteen heb opengedaan, want wat een schatten zaten erin. Ben echt wel verwend geweest.

Iets…

… om de kindjes blij te maken: 3 baksteekvormpjes. Ideaal, want dat had ik momenteel niet in de kast liggen.

… om spulletjes in op te bergen. In een heel mooi stofje. Want tasjes en zakjes kan je nooit genoeg hebben.

… om te versieren. Prachtige rode zelfgemaakte oorhangers. En ik hou van rood. Heb ze al vaak gedragen de afgelopen dagen!

… om mooie momenten te vereeuwigen. Een leuk handig klein schriftje voor in mijn sakosj.

… een snuifje retro. Twee allerschattigste kaartjes die hangen te blinken op mijn ijskast.

Merci, SaharaKids !

Mijn Secret Santa slachtoffer heeft haar pakje ook (mooi op tijd, oef!) gekregen en is er blijkbaar ook wel tevreden mee. Graag gedaan, Lief!

En als leuk extraatje weer twee nieuwe leuke blogs ontdekt om te volgen!
Blij dat ik weer meegedaan heb aan het Secret Santa project van Tess.

Mijn Secret Santa zal dus ook nog beetje geduld moeten hebben :)

En zo in spanning wachten heeft ook wel zijn charme. Eigenlijk.

Enige klein nadeel: ik heb er nu zelf wel serieuze Secret Santa stress door gekregen! Ik heb – ehm – nog niets. Geen idee, geen inspiratie, geen voorbereiding, noppes. Maar het komt wel in orde. Ongetwijfeld… *adem in adem uit*

Mijn baby’tje Lena werd bijna een maand geleden 2! Twee jaar, miljaar. Het lijkt nog maar van gisteren (of toch nog maar van een half jaar geleden ofzo) dat ze op mijn buik gelegd werd…

Een fel dametje. Inclusief hysterische huilbuien en laten vallen langzaam gaan liggen op de grond en boos spartelen. Geduw, gebijt (vandaag nog heel hard in Marie haar bovenbeen doorheen haar jeansbroek met een dikke donkere blauwe plek als gevolg), gegil, gebrul als ze haar zin niet krijgt. Of: diep fronsen en “whoaaaa!” roepen en armen in de lucht gooien. Hilarisch.

En het is een sport om ‘neen’ te zeggen. Ook op dingen die ze eigenlijk wel wil. Zeker nadat ze zich even ervoor boos maakte over een futiliteit. “Wil je dan je konijntje, Lena?” “Neen!” inclusief wegdraaiend hoofd en gekruiste armen. “Ok dan, zoeteke”. Waarna ze nog een minuutje boos kijkt, naar haar knuffel lonkt en pruilend “Nijntje ebbe” brabbelt. Moeha. Koppig trientje.

Maar meer nog is ze een extreem vrolijk dingske. Bijna altijd lachen en goed gezind. Huppelend, dansend, brabbelend.

Zot van poppen en knuffels. En van haar zussen. Zo zalig om die drie samen te zien. Altijd weer meer interactie en samen spelen. Super. Als Nora of Marie wenen uit kwaadheid, verdriet of omdat ze zich pijn gedaan hebben, is Lena er als de kippen bij om hen een spontane dikke knuffel te geven. *megasmelt*

Net zoals bij Nora en Marie is haar praten eerder laat in gang geschoten, maar ze is vertrokken! Je ziet ze experimenteren met klanken, woorden en zinnen.  Het zijn vooral nog éénwoordzinnen, heel af en toe eens tweewoordzinnetjes. Maar elke dag vergroot haar woordenschat.

Haar allerschattigste woordje momenteel is toch wel: niet ordinair “boke”, maar “brooteram”

En koppig als ze is, lacht ze enkel als ze dat zelf wil. Niet als wij het vragen, smeken of onnozel doen voor dood om haar toch een beetje aan het lachen krijgen:

En zoals de meeste kinderen, vond Marie het de max om gedurende een half uur vrij spel te krijgen met het fototoestel om van alles en nog wat foto’s te trekken.

En ze heeft wel oog voor detail:

En 3 keer raden wie dat schattig meisje met krulletjes is, daar rechts bovenaan ;)

Meedoen is de boodschap. Echt! Het is de vierde keer op rij dat het initiatief bestaat (en ik meedoe) en nog geen enkele keer een seconde spijt gehad. De spanning. Het brainstormen. Het rondsnuisteren. Nieuwe blogs ontdekken. Cadeautje geven. Cadeautje krijgen. Heel plezant, echt wel.

Alle info vind je hier! Inschrijven graag. Nu.

En merci, Tess, om dit opnieuw te willen organiseren. U rock :)

Bijna 2 maanden geleden al eigenlijk *schaam*.  Maar die blogstilte he…

Toch nog een superdikke proficiat voor mijn lief, mooi, koppig, soms snel boos, uiterst behulpzaam, slim, verantwoordelijk, bemoederend, oudste spook.

En wat worden ze snel  groot vanaf het 1ste leerjaar en 7de levensjaar. Een echt meisje, lang geen kleuter meer. Een mini-persoontje. Met wie je nog beter kan onderhandelen, babbelen en redeneren. I luv it. And her.

Het belangrijkste is dat de patatjes terug online zijn. Of toch zoveel mogelijk. We zien wel hoe het hier uitdraait. Misschien blijft de blog bestaan. Of komt er een andere. Of gaat ze helemaal weg. Ik laat het de tijd een beetje uitwijzen.

Maar het voelt wel goed om – een klein beetje – terug te zijn. Op alle vlakken.

En ik ga een poging doen om jullie blogs ook opnieuw te volgen. Nadat ik de 500 unread items ga markeren als gelezen. Waarvoor op voorbaat sorry.
Hoewel, ik denk niet dat mijn neurotisch brein dat echt kan…
Mja, some things never change, i guess.

• Deze keer gingen we een voor Landal vakantieparken in plaats van Roompot. Heel goed meegevallen! Verzorgd, proper park en huisje. Wel net iets moderner en properder afgewerkt dan bij Roompot was onze indruk.
• Slecht weer gehad. Echt slecht weer gehad. Elke dag regen. Sommige dagen ganse dag door regen. Andere dagen een beetje zon tussen de buien door. We zaten in een park met een zwemvijver en strand en één namiddag hebben we daar toch een paar uurtjes kunnen vertoeven. Nora en Marie in zwembroek, wij in t-shirt en toch beetje bibberend.

  

  

• En Nora doet al eens graag van fotomodel:

  

• Gelukkig was er een binnenspeeltuin in de buurt. En Plopsa Indoor Coevorden! Ik vermoed dat dat bij de kinderen toch het hoogtepunt van de vakantie was. En daarvoor moet je dan 3u30 met de auto rijden… Maar goed.

  

• Naar dierenpark Emmen zijn we ook geweest. “De mooiste dierentuin van Nederland”. In de regen jammer genoeg. Hoogtepunt daar was hoe een indrukwekkende leeuw die zich duidelijk verveelde, het op Nora gemunt had en haar ‘aanviel’. Gelukkig met glas ertussen. Uiteraard. Maar het zag er toch behoorlijk indrukwekkend uit. En Nora was helemaal niet bang, maar genoot vooral van de aandacht van de mensen rond haar. Vorig jaareen slang rond haar nek, dit jaar een klauwende leeuw, what’s next?

  
  

• De zomervakantie was voor de Nederlanders nog niet gestart toen wij er waren. Voordeel: rustig in het vakantiepark, nauwelijks moeten aanschuiven in Plopsa Indoor, nergens grote drukte. Nadeel: nog geen kinderanimatie in het park. En bij het slechte weer was dat wel héél erg spijtig.
• Lena heeft een zandfobie. Fobie, ja. Als ze nog maar zand ziet of – o wee – zand aan haar voeten voelt, trekt ze beentjes in, wil ze niet en ik zeg wel degelijk NIET in het zand gaan staan en begint ze hysterisch te brullen. En ze kan het lang volhouden, hebben we gemerkt. Haar lokken met een speeltuig op de speeltuin, water of zelfs een koekje, het helpt niet. Ze blijft stokstijf staan en hartverscheurend brullen. Tof zo in een park met zwemvijver en strand en een speeltuin met allemaal zand. “Gelukkig” was het niet echt strand- en speeltuinweer…

  

  Hoog en droog. En vooral zandloos. Dan kon ze wel lachen.

  

  Als iemand tips heeft trouwens om haar van die fobie te verlossen, shoot! Al zal het vanzelf ook wel overgaan, vermoed ik. Heb nog niet veel volwassen mensen zien hysterisch brullen op het strand. Then again, die vertonen zich dan ook gewoon niet op het strand waarschijnlijk. Maar toch. Het zal er wel uitgroeien zeker? Geen idee hoe ze het heeft opgelopen eigenlijk. Van gras was ze in begin ook niet zot, maar dat ging nog redelijk snel over.

• Onszelf maar vooral de kinderen bezig houden bij regenweer en in een niet zo groot huisje: een uitdaging! Gelukkig hadden we een dvd speler, dvd’s, speelgoed, papier, potloden en gezelschapsspelletjes. Op den duur was een uitstap naar de supermarkt al een verademing!

  

• Ik zeg het elke keer opnieuw als we in Nederland (of elders) zijn: dat we verdorie niet mogen klagen over de Belgische keuken en restaurants! Een eenvoudig pastaatje, al was het maar een gewone spaghetti is zo moeilijk te vinden. En een simpel belegd broodje kennen ze ook niet. Weinig variatie op de kaart ook. En vaak heel vettig bereide en wakke frietjes. Awoert!
• Al bij al was het uiteraard wel fijn om eens weg te zijn uit de dagelijkse sleur en samen leuke dingen te doen. En hebben we ervan genoten!

En dat ons kleinste verdorie groot wordt!

In september naar het eerste leerjaar dus. Zo groot! Maar ook heel spannend en leuk. Ik kijk er bijna net zo hard naar uit als Nora zelf.

Opvallend was dat geen van beide eigenlijk verdriet hadden dat ze hun juf moesten verlaten. Ook al vinden ze hun juf geweldig en fantastisch, daar ben ik zeker van. Trots waren ze wel. Supertrots op de cadeautjes die ze aan hun juf mochten geven. Nora kon vrijdagmorgen niet snel genoeg op school zijn en Marie, die zich altijd al in extremen gedraagt, wist met zichzelf geen blijf uit enthousiasme. Ze huppelde en sprong. En gaf het zakje met het cadeautje erin  knuffels en kusjes…

En dit maakten ze:

Nora versierde een houten doos waar de juf een Kleenex doos kan in plaatsen. En Marie versierde met textielstift een keukenschort. Of knutselschort.

Gekocht in de Banier trouwens. En gelukkig was ik voorzienig en had ik van elk 2 exemplaren aangeschaft…