Marie tuttemie

Nog eens een fotootje van Marie’tje. Aja, ze moet toch haar nieuwe tut showen eh!

Het model van tutje op de foto hadden ze enkel in maatje + 6 maanden. Marie is 4 maanden. Maar toch was ik vrij zeker dat ze weinig verschil zou merken met haar huidig tutje (maatje 0-6 maanden). Het nieuwe tutje zag er wel ietsje groter uit dan de kleinere maat, maar het verschil leek mij toch eerder miniem te zijn. ‘t Kind zal het nauwelijks merken, die leeftijdsaanduidingen zijn deels toch pure commercie. Dacht ik.

Alweer verkeerd gedacht, natuurlijk. Ze heeft het tutje 3 minuutjes ingehad (net genoeg voor wat foto’s), nadien spuwde ze hem voortdurend uit, zeker als ze wou slapen. Ge-luk-kig had ik een ander nieuw tutje gekocht, maatje 0-6 maanden, een paars exemplaar.

Die leeftijdsaanduidingen zullen blijkbaar toch wel gegrond zijn. Voor baby’s kan ik die aanduidingen heel goed begrijpen: een mondje van een pasgeboren baby is uiteraard veel kleiner dan het mondje van een 8 maanden oude baby. Maar een peuter van 15 maanden zal volgens mij ook content en tevreden zijn met een tutje met een + 6 maanden aanduiding en heeft niet per se een tut + 12 maanden nodig, denk ik. Tenzij hij/zij ze kapotbijt, dan is een volle tut dan weer wel handig…
Maar vooral het nut van een tutje 0 - 2 maanden ontgaat mij, als er tutjes van 0 - 6 maanden bestaan. Marie had zo’n 0-2 maanden tut (zat in de roze doos) en ze weigerde ze wegens veel te klein.

Of waarover een mens zoal piekert op een regenachtige zomerdag…

Zomer!?

Rotweer. We kunnen zelfs niet éventjes naar buiten om naar de plaatselijke bakker en supermarkt te gaan, 300 meter verder. En dat noemen ze dan zomer. *grommel grommel*

Want Nora een ganse dag entertainen zonder dat ze eens naar buiten kan: niet makkelijk, echt niet makkelijk.

Maar ik troost mij (een beetje) met de gedachte dat ik hoogstwaarschijnlijk niet de enige ben die dit regenweer vervloekt. Ik hoop echt dat het snel echt een beetje zomer wordt, eigenlijk zal ik al blij zijn als het gewoon droog is.

Tips om een peuter van bijna 22 maanden bezig te houden zijn altijd welkom natuurlijk!

Vleugels

Ooooh, wat had ik gisterenavond echt absoluut nada niks noppes zin om te gaan S2R-en. Ik was - alweer - moe, doodmoe. Moe als in mijn ogen vielen constant dicht en rechtstaan uit de zetel was een immense fysieke inspanning.
Ik had er ook geen zin in omdat de vorige les (les 12: 1-2-4-4-5 minuten lopen) helemaal niet vlot ging, integendeel. Vandaag moest ik van Evy 2-3-5-5-5 minuten lopen en ik was ervan overtuigd dat het me niet of nauwelijks ging lukken, dat ik enorm ging afzien. Mijn motivatie om de ganse reeks uit te doen had daardoor ook al een knauw gekregen.

Maar bon, mijn -10 project in gedachten (een update hierover krijgen jullie vanaf nu om de twee weken in plaats van wekelijks), het toch nog steeds iets willen doen aan mijn conditie, het te trots zijn om zomaar op te geven, het willen bewijzen (vooral) aan mezelf dat ik het wél kan, deden mij toch uit de zetel krui-pen en al geeuwend en zuchtend vertrekken naar de looppiste in ‘t park van Ninove.

En warempel o warempel, wat ging het goed! Ik bleef maar wachten op het moment dat ik kapot zou zijn, teveel buiten adem, mottig van de inspanning. Maar dat gevoel kwam niet. Integendeel, het lopen ging vlot. Ik had een goed eigen tempo gevonden, ademhaling bleef mooi onder controle en af en toe was ik zo goed op dreef dat ik tijdens het lopen aan het wegdromen was, dat ik totaal ontspannen was. Dat lukte tot nu toe enkel tijdens de wandelpauzes, tijdens het lopen was het steeds stressen en ‘bijten’.
I was on a high, zo zeggen ze dat toch?
De 3 keer 5 minuten lopen waren peanuts. Na de laatste 5 minuten liep ik aan het andere uiteinde van het park, ver weg van de parking en omdat het er naar uitzag dat het ging regenen, ben ik zelfs blijven lopen tegen het advies van Evy in. Tot aan de parking, 2 a 3 minuten langer. 2 a 3 minuten tevéél gelopen, sorry Evy!
En meer nog, ik zou nog kunnen lopen hebben. Het ging bijna als vanzelf, het was alsof ik plots vleugeltjes gekregen had!

Ik had het al veel horen zeggen door getrainde lopers, maar ik geloofde het nauwelijks en ik geloofde al zeker niet dat ik het ook zou ervaren, maar toch: lopen kan echt zorgen voor een kick, een zalig gevoel en kan zelfs verslavend werken. Van dat laatste is weliswaar - nog - geen sprake in mijn geval

We gaan nu ook niet te hard van stapel lopen. Voor hetzelfde geld is het de volgende les wel weer hard afzien, puffen, vloeken en blazen en zie ik het weer wat minder zitten.

Maar nu kijk ik alleszins uit naar de volgende les! Het even weg zijn van thuis en de dagelijkse rompslomp: het doet deugd.

Coca Cola light

Nooit had Nora echt interesse in wat wij dronken. Ze was tevreden met haar beker water terwijl wij frisdrank of fruitsap dronken, ze wou hoogstens eens “santé” doen met haar beker.

Tot vanavond. Heel plots en onverwacht. Jurgen was Coca Cola Light aan het drinken en Nora was voortdurend aan het wijzen en “da” en “drinke” aan het zeggen. Enkel “santé” doen was duidelijk niet voldoende, ze wou zo graag eens drinken.

Onze strategie was: we laten haar proeven, het prikken van de Cola Light (het was net een nieuwe fles) zal haar niet aanstaan, ze zal het niet lusten (we konden zelfs al haar zuur gezichtje voorstellen) en ze zal er niet meer naar vragen. Op korte termijn toch niet.
Zo gezegd, zo gedaan. Nora nam een slok. En toen… toen begonnen haar ogen te stralen, ze smakte luid, ze zei “nam nam”, ze likte haar lippen af (echt!) en ze wees nogmaals naar papa zijn glas.

Foute gok dus!

Papa gaf nog een grote slok, nog steeds hopend dat ze het nu echt niet moest hebben met al dat koolzuurgas, maar tarara! Ze smulde. We hebben bij die laatste slok duidelijk gezegd dat ze nog één keer mocht proeven, dan niet meer en dat ging gelukkig zonder protest.

Maar de periode dat we ongestoord iets anders konden drinken dan Nora is dus gedaan nu. Dju! Uiteindelijk hebben we het nog lang kunnen uitstellen, denk ik. We vonden het al raar dat ze nooit wou proeven van hetgeen wij drinken.

Ik wil absoluut niet dat ze nu al cola (of andere frisdranken) drinkt. Als ze ouder is eventueel wel, maar enkel bij speciale gelegenheden of feestjes. Ik heb zelfs liever niet dat ze nu teveel gewend raakt aan fruitsap, wegens de toch nog ruime hoeveelheid suikers. Ze kent fruitsap wel al (van in de crèche), maar ze vraagt er (nog) niet zelf naar. Het is ook maar sinds kort dat, als ze een ander kindje een fruitsapje ziet drinken, ze hetzelfde wil. Over het algemeen is ze echter nog heel tevreden met haar water, zolang er niets anders in de buurt is. Ben eens benieuwd hoelang dit nog zal duren…

Nora goes retro

Een kledingstuk uit de oude doos: een (kamer)jas die ik nog gedragen heb als kind.
En nu is het Nora’s beurt…

Ik vind het alleszins cute

Om te achterhalen op wie Marie nu eigenlijk lijkt, hebben mama en ik vorige week de baby-albums van mijn broer en mij bovengehaald*. Altijd leuk om die foto’s eens terug te zien. Vooral leuk om de kleertjes van toen te zien (eind jaren 70, begin jaren 80); sommige kleertjes en jasjes vind ik nu nog steeds (of opnieuw?) erg mooi en schattig. Een mens zou alles moeten bewaren om dan na 20 jaar weer ‘in’ te zijn.

*Wat heb ik geleerd uit onze babyfoto’s? Dat er toch weinig gelijkenis is tussen Marie en ik als baby, zeker de ogen niet. Wat me wel opviel, is dat er een grote gelijkenis bestaat tussen de manier waarop Nora lacht en hoe ik lachte als peuter. Ze heeft dus toch iéts van mij

Fris koppeke

Eén staartje gaat, maar enkel met heel veel speldjes. Nora’s krulletjes zijn moeilijk in bedwang te houden, laat staan in een staartje.
Maar twee staartjes in haar haar lukt veel beter! Zo’n koppeke zal toch al wat frisser aanvoelen bij warm weer in plaats van die grote bos krullen, want het kind kan nogal zweten…

Een creatie van de papa trouwens. Hij is zich al heel goed aan het oefenen in staartjes maken, speldjes steken, haarbanden aandoen en het combineren van kleertjes gaat hem ook steeds beter af moet ik zeggen!

A l’aise

De kindjes en ik hebben een rustig dagje bij mijn moeder en Luc achter de rug.

Nora’s dag bestond vooral uit buitenspelen in de tuin van meter. Wat glijden van de glijbaan, wat spelen in de zand-/waterbak, afgewisseld met autotje rijden in het “kasjke” (lees: steegje).

Vermoedelijk was ze de klassieke manier van spelen op de glijbaan wat beu en heeft ze daarom een nieuwe techniek ontwikkeld:

Naar boven klimmen op de glijbaan in plaats van glijden naar beneden (en dat lukt haar heel vlotjes!):

Stralen van trots eens ze boven is:

En achterwaarts terug van de trapjes:

Marie lag ondertussen heerlijk te slapen in een bedje van gras:

Mijn voormiddag was redelijk druk. Eerst naar de kinesiste, dan naar de Colruyt. Boodschappen doen zonder kindjes: wat een luxe! ’s Middags boterhammetje gegeten bij mijn moeder, samen met Nora en tijdens Nora haar dutje met de fiets naar het winkelcentrum op zoek naar een bikini (en tot de conclusie gekomen dat ik al heel lang niet meer gefietst heb)... en een perfect, mooi modelletje gevonden ook! Dat het maar weer heet zwembadweer wordt.
Het plan was ook om in de namiddag zelf nog een dutje te doen maar dat is niet gelukt. Ik was opnieuw doodmoe vandaag wegens Marie die vannacht gehuild heeft van 5u tot 5u45- ik heb duidelijk totaal geen reserve meer en ben na het minste supervermoeid . Vanavond maar vroeg gaan slapen zeker? *kijkt eens bedenkelijk*

Verder heb ik vandaag vooral genoten van ‘ons oudste’ bezig te zien. Hoe lief en schattig ze is met haar zusje, hoe cute ze sommige woordjes uitspreekt (jaja, haar woordenschat neemt eindelijk behoorlijk toe!), hoe ze volledig in haar spel kan opgaan, hoe überlief ze je met haar grote bruine ogen kan aankijken als ze met een fijn, hoog, schattig fluisterstemmetje “lelele koek?” * zegt, hoe ze mij plots kan vastnemen voor een dikke knuffel en kus, hoe ze fier is op zichzelf als ze weer iets meer kan en durft, hoe ongelofelijk lief ze “mama” kan zeggen,… Veel smeltmomenten vandaag! En dan heb ik het nog niet eens over Marie gehad

* Als ze een koek wil, vraagt ze “lelelele koek?” (of zoiets): geen idee wat ze met die “lelele” bedoelt. Het enige wat ik kan bedenken is dat ze “lekkere koek” wil zeggen.

Wistjedatjes van Marie

Wist je …

• dat ze vandaag exact 4 maand of 1/3 jaar is
• dat ze 5x per dag drinkt
• dat ze nog steeds 10 a 11u slaapt ’s nachts (de recente nachtelijke escapades eventjes vergetend)
• dat ze overdag ook veel slaapt: na een voeding is ze maximum 2 u wakker. De laatste tijd slaapt ze wel moeilijker door in haar park tot haar volgende voeding, terwijl ze wel nog moe is. En dan is haar in slaap laten wenen soms de enige oplossing…
• dat ze in haar bedje beter en vaster slaapt, ook overdag. Vermoedelijk door de minder aanwezige prikkels - zowel auditief als visueel - maar ook doordat ze in haar bedje ‘vastzit’ onder haar lakentje en dat brengt haar meer tot rust, vermoed ik.
• dat ze ’s avonds het overmatig slapen van overdag compenseert. Tussen 18u en haar laatste voeding is ze vaak onrustig, huilerig en onvoorspelbaar, vooral na 20u als Nora net in bed ligt. Ze lijkt wakker, maar haar laten spelen lukt dan niet echt, ook op schootje zitten boeit haar niet. Haar proberen laten slapen, resulteert meestal in erg hysterisch gehuil. Als we het haar zouden vragen, zou ze op dat moment het liefst constant al rondlopend willen gedragen worden. Wat natuurlijk niet altijd lukt…
• dat ze steeds gerichter begint te grijpen en àlles in haar mondje steekt.
• dat ze in buiklig haar hoofdje al heel goed kan oprichten tot 90° wat ze zelf ook een grote ontdekking vindt: ze kijkt heel gefascineerd rond, verwonderd om de vele extra dingen die ze nu kan zien.
• dat ze heel graag op haar beentjes staat
• dat ze graag vliegt
• dat ze zich heel bewust is van onze aanwezigheid: als we in de buurt zijn, begint ze te lachen, als we plots weggaan, begint ze te zeuren. En als Nora in haar buurt is, lacht ze nog meer
• dat ze lacht en kirt naar haar knuffels en speelgoed
• dat ze graag naar tv kijkt(voorlopig nog geen lievelingsprogramma)
• dat ze, in tegenstelling tot Nora, wel gevoelig lijkt voor een lievelingsknuffel. Voor Nora hebben we indertijd een roze Peppa-poppetje gekocht maar het ding heeft haar nooit veel gezegd. Marie echter vindt het rustgevend om iets vast te grijpen bij het inslapen en lijkt er ook rustig van te worden als het poppetje tegen haar gezichtje of neusje ligt. Superschattig!
  
  
• dat ze - voorlopig onbewust - kan rollen van buik naar rug. Ze kijkt dan zelf heel verbaasd rond.
• dat ze zich goed kan amuseren in de maxi-cosi met de TinyLove spiraal
• dat ze op verplaatsing heel makkelijk in de Quinny draagmand slaapt. Handig!
• dat het voorlopig nog onduidelijk is op wie ze lijkt. Heb gisteren babyfoto’s van mij bekeken (en mijn god, wat was ik een mollige - een understatement - baby!) en behalve de kleur van ogen en de haarkleur, lijkt ze echt niet op mij. Vorm van oogjes is helemaal anders en ik had een rond hoofd. Marie’s eerder smal hoofdje lijkt ze meer van de papa te hebben. De vorm van haar oogjes van geen van beide… hmmmm?
• dat ze lacht als we haar mondje afkuisen
• dat ze tegenwoordig héél graag in bad gaat (groot verschil met haar eerste levensweken!). Ze lacht al bij het inzepen en eens ze in haar zitje in het warme water dobbert, lacht ze, kirt ze en stampt ze met benen en armen alsof haar leven ervan afhangt. En als er door het gespetter een paar druppels op haar gezichtje belanden, schrikt ze en stopt ze plots met stampen om daarna met evenveel overgave verder te trappelen.
• dat, als ze in de maxi-cosi zit en het “warning-etiketje” links van haar hoofdje ziet, er een brede lach op haar gezichtje verschijnt. Elke keer opnieuw. Geen idee wat ze er zo leutig aan vindt.
  
• dat als ze boos is, ze enorm hard kan pitsen
• dat ze tijdens het drinken graag iets in haar handje heeft. Mijn T-shirt, mijn BH, mijn vinger en als dat niet lukt, neemt ze genoegen met een stuk huid van de mama (au!) of haar eigen wang…
• dat haar àller-àllermooiste lach is wanneer ze even stopt met drinken, in mijn ogen kijkt en heel breed lacht van contentement waarbij er dan nog vaak wat melk uit haar mondje sijpelt *smelt*
• dat we stapelverliefd zijn op ons Marie’tje! Elke dag een beetje meer…

Goeiemorgen!

Een ochtendlijk tafereeltje ten huize Nora & co:

Van een bos haar gesproken, Maaike

Waterpret

Tof is: een nonkel en tante (en nichtjes en neef) hebben met een zwembad in de tuin!

Nog Toffer is: uitgenodigd worden om gebruik te maken van dat zwembad!!

En het Tofste van al: we mogen nog eens terugkomen ook (wat we zeker gaan doen als het nog eens zo heet wordt als gisteren)!!!

Zowel Nora als ik vonden het plezant, gezellig, verfrissend, deugddoend,…
Het voelde een beetje aan als vakantie. Dikke dikke merci, Kim en co!

Dankzij de watergewenningslessen die ze al meer dan een jaar volgt, is Nora een echte waterrat, is ze vertrouwd met water en heeft ze absoluut geen schrik. Toen Kim even met haar hoofd onder water ging, dompelde Nora zonder blikken of blozen en zonder vrees haar eigen gezichtje ook onder in het water. Ze kon er ook absoluut niet tegen als ik haar wou tegenhouden of een handje wou geven, ze wou helemaal alleen in het (diepe) water. De zwembandjes deden haar natuurlijk wel drijven, maar ze dobberde toch met haar mondje vaak onder water, maar dat deerde haar allerminst. Het was veel akeliger voor de mama om haar alleen te laten drijven in het diepe water met zwembandjes dan voor ons waterpatatje.
Des te beter natuurlijk!