Archief voor november 2007

Familiefeestje

28 november 2007

Afgelopen zondag was het druk in de keet! De ganse familie van Jurgen kwam een beetje feesten. Zowel nog voor Nora haar verjaardag (2 maandjes later) als om ons nieuw huisje eens te bezichtigen.

In totaal waren we met 10 volwassenen en 10 kindjes. En vooral die kindjes brachten actie (en lawaai :D) in het huis, amai!
Het was wel een erg gezellige drukte. Wel niet te onderschatten qua voorbereiding, werk en constant rondgeloop, pfjew. Gelukkig liet het weer ons nét toe om tussen de taart en de pistoleekes een wandelingetje te maken door de Aspelaarse velden.
Nora voelde zich, zoals gewoonlijk, als een vis in het water tussen de andere kindjes en gedroeg zich voorbeeldig. Ze was constant onder de indruk van alle aandacht, de vele grote mensen die druk aan het praten waren enz enz.
En ook de kadootjes vielen erg in de smaak: een legpuzzel van de Teletubbies, een besteksetje van Bumba (dat verpakkingsdoosje liet ze het volgende half uur niet meer los) en haar allereerste poppetje. Alles werd onthaald met haar typisch kreetje als ze onder de indruk is: “oooh oooh ooh “.
Taart lust ze ondertussen ook al graag, vooral de chocola en het fruit.
Op een bepaald moment had ze een lepeltje in haar linkerhand, een vork van Bumba in haar rechterhand én de lepel van Bumba in haar mond. Jammer genoeg was mama net te laat voor een foto :)
’t Was een drukke maar leuke namiddag!
Enkele sfeerbeelden:

Enkele kiekjes van ons kiekje

27 november 2007

Een zaterdagmorgen waarop Nora niet veel honger had en nauwelijks brood wou eten…

Tot ze een stuk chocoladekoek kreeg, die naar gewoonte openprutst én tot haar grote verbazing en blijdschap een stukje chocola ontdekt! Dat heeft ze wél erreg smakelijk opgepeuzeld…

Betrapt! :D

Enkele stap-fotootjes:

Nora die voor de 86ste keer haar haarspeldje probeert los te doen…

…en er in geslaagd is!


Eventjes poseren:

Laminaat

27 november 2007

Zo ziet onze slaapkamer er momenteel uit, mét de kliklaminaat. Nu nog een ander bed en bijhorende nachtkastjes en een mega-kleerkast.

En dit is Nora’s ‘gelaminate’ slaapkamer. Haar kamer moet ook nog wat aangekleed worden …

P.S. Onze stores en overgordijnen zijn er al!! Leverdatum was pas 22 december, maar 2 weken na de bestelling kreeg ik telefoon dat ze er al waren. Sjiek eh. Leve Heytens!

De stores hangen al op, de overgordijnen nog niet (muur moet nog eerst een grondlaag krijgen).

The ordinary life

23 november 2007

Het leven gaat zijn snelle gangetje en de weken passeren alsof het niets is. En het zijn best wel drukke weekjes geweest.

Eerst en vooral is er het zoeken naar en gewoon worden van de nieuwe ochtend- en avondroutine. Papa vertrekt al om 7u naar zijn werk zodat hij hopelijk rond 17u kan stoppen en tussen 18u en 18u30 thuis is (een rit van minimum een uur, vaak een uur en een kwart, zowel heen als terug, pffrt). Rond 6u30 opstaan, klaarmaken, bokes smeren en dit alles liefst voor onze pruts wakker is. Als we geluk hebben, wordt ze rond 7u wakker, anders is ze er al om 6u30. Tweemaal heb ik haar om 7u30 moeten wakker maken (een zeldzaamheid). Dan flesje geven. Vroeger dronk ze haar flesje leeg in minder dan 10 minuten, nu is ze constant afgeleid en ben ik al blij als ze na een half uur gedaan heeft. Kleertjes aan en gepakt en gezakt naar de crèche! Donderdag en vrijdag is het ietsje anders en rustiger, dan komt meter Kris naar Aspelare en ’s avonds ga ik onze pruts halen bij de meter.

’s Avonds zijn Nora en ik tussen 17u30 en 18u thuis, madame wil dan dírect aan tafel voor een boterhammeke. Enkele minuten uitstel als mama bvb. dringend naar toilet moet (wat nogal eens het geval is), is genoeg reden voor Nora om dramatisch en hysterisch te huilen*. Tijdens het boke eten, kan ik het mama-en-papa-eten al wat voorbereiden of ik eet een boterhammeke mee (honger!). Na het boke is het quality-time met Nora en spelen we met ons tweetjes tot papa thuis is. Om 19u is het badjestijd (om de twee dagen) en rond 20u haar flesje, waar ze de laatste tijd ook haar tijd voor neemt… En nadien kunnen wij eindelijk koken en eten. Dankzij het fantastisch afwasmachine valt het taakje afwassen wel weg *juich juich*.

Na het opruimen en andere huishoudtaakjes, kunnen we eindelijk in de zetel ploffen en naar TV kijken. ’t Is te zeggen: we kunnen kiezen tussen de tv-zender één: zwart wit beeld met veel sneeuw. Ofwel Canvas: iets beter beeld én in kleur. Dit geldt echter enkel als het helder weer is; als het bewolkt is, is er enkel keuze tussen Canvas of Canvas: weliswaar slechter beeld en zwartwit. Tof!
En ik geef het toe, ik mis kabeltv toch wel. Al is het maar een uurtje dat ik kan kijken naar een tv-programma naar keuze, puur als ontspanning, om ff te chillen…
Een boek lezen is toch niet helemaal hetzelfde :)
Ma bon, normaalgezien hebben we maandag terug kabel. En woensdag internet. “Normaalgezien”: het is nog moeilijk om die ongelofelijk bekwame en professionele medewerkers en helpdeskmannetjes/vrouwtjes van Telenet te geloven…

Bij de drukke werkweekroutine kwam er dan ook nog bij dat ons gezinnetje niet gespaard is gebleven van allerhande virussen. Nora was in de herfstvakantie al ferm verkouden, met een bronchitis. Week nadien was ze goed, maar vorige week terug een felle bronchitis en deze week al wat beter maar toch nog een aanslepende hoest. Ook de papa is verkouden geweest en ik ben nu wat aan het genezen van een ferme verkoudheid plus een vage kortdurende buikgriep (of iets dergelijks). Slijm, slijmer, slijmst! Het mag nu wel even gedaan zijn.

Uiteraard is het niet enkel kommer en kwel. Integendeel. We voelen ons al goed thuis in onze nieuwe stek en we genieten volop van de ruimte, luxe en praktische dingen (vergeleken met onze ex-woonst in Gent). Alleen al onze open keuken die gerieflijker is en in verbinding staat met de living: wat een verschil en wat een verademing. Koken wordt nu zelfs bijna plezant! ;)

Natuurlijk blijft er nog heel veel te doen in huis: schilderen (kerstvakantie), dozen met boeken uitladen eens we voldoende boekenrek hebben (ooit), oprit leggen (ooit ooit), tuin en terras (ooit ooit ooit), nieuwe meubels, nieuwe salon, nieuwe slaapkamer (winnende lottonummers zijn altijd welkom :D), deftig inrichten enz enz.

Soms ben ik onze huidig allegaartje van meubels zódanig beu… Ik heb al redelijk goed in mijn hoofd wat ik wil en hoe ik het wil en het is frustrerend om te moeten wachten om alles te kunnen uitvoeren en inrichten naar mijn (sorry, onze!) zin. Maar ik weet dat dit heel bekend in de oren klinkt van iedereen die net gebouwd of gekocht hebben. But i want it all and i want it now ;)

Wat is er al gerealiseerd in de bijna 4 weken dat we verhuisd zijn?
Wel, er ligt kliklaminaat in onze en in Nora’s slaapkamer. Wat een groot verschil met de groezelige, vuile chape! Very nice. Foto’s volgen!
Deze week is Jurgen ook achter 4 grote voorraadrekken geweest voor in de berging(en). Ze zijn zelfs al allemaal geïnstalleerd (grote pluim voor de papa!). Van ’t weekend worden de bergingen definitief op orde gezet en ingericht.
En de stores en overgordijnen voor een deel van de ramen zijn gekozen en besteld. Normaal gezien zijn ze klaar op 22 december…
Stap voor stap dus.

Zoals onze patatje Nora: stap voor stap. Al is het toch nog vooral kruipbeweging voor kruipbeweging. Ze kan een behoorlijke afstand stappen, áls ze wil*. Maar als ze kan, zal ze toch nog stappen met steun. En als ze een grote afstand wil overbruggen, zal ze gewoonweg kruipen. De luie trees. Grrr ;)

* En een sterk willetje heeft ze, amai! Alle grote en (vooral) kleine dingen die haar niet aanstaan of die we haar verbieden: we (en de omgeving) zullen het geweten hebben! Hart-ver-scheu-rend begint ze te wenen, hoofdje achterover, vuistjes gebald, met dikke (krokodillen)tranen. Steeds een toontje hoger, als we niet ingaan op haar wensen.
Een typisch voorbeeldje:

Als ze een stukje boterham met beleg krijgt, splijt ze de boterham heel professioneel open om het stukje beleg er triomfantelijk vantussen te halen en met smaak op te peuzelen. Als ze grote honger heeft, niet te moe is en goesting heeft, eet ze ook het brood zelf op en soms zelfs de korstjes. Maar o maar. Als de grootste honger gepasseerd is, als ze wat moe is of als ze haar kuren gewoon heeft, dan wijst ze na het oppeuzelen van het beleg met een op en neer gaand wijsvingertje naar een vers stukje boterham met beleg gepaard gaande met de ongedurige kreetjes “dit dit dit” zonder de boterham zelf op te eten. En dat laten wij als ouders niet toe natuurlijk! Ha! We zeggen dan heel rustig “neen Nora, eerst boterhammeke helemaal opeten, dan krijg je een nieuw stukje”. En hopla! Madam trekt eerst een pruillip, haalt diep adem en begint hartverscheurend te wenen. Ze schudt driftig met haar hoofdje heen en weer en vaak zwiert ze de boterham ook nog van tafel. We rapen de boterham telkens op, leggen hem voor haar en blijven ijzig kalm (uiterlijk dan toch). We proberen haar eerst af te leiden om haar zo verder te laten eten, als dat niet lukt, negeren we haar en bladeren we bvb. “rustig” in een boekje. Tot ze breekt en toegeeft. Wat láng kan duren. Soms breekt ze gewoon niet en halen we haar van tafel. Het negeren lijkt vaak wel te helpen. We prijzen haar dan wel als ze dan uiteindelijk toch beteuterd en boos het stukje brood in haar mondje steekt (én opgegeten heeft, want vaak beginnen we te vroeg te prijzen en haalt ze het stukje brood alsnog uit haar mond). En vooral ’s avonds na een vermoeiende dag in de crèche zijn zulke taferelen bijna dagelijkse routine. Sjans dat onze aanbouwende buren nog aan het bouwen zijn! ;)

Maar ’t blijft een schatje natuurlijk :) Ze begint ons nu ook vaak te imiteren. Zelf door haar haartjes wrijven als ze mij mijn haar ziet kammen. Mee’helpen’ de tafel te kuisen. Zelf schoenen aan- of uitdoen als ze iemand anders dit ziet doen. Dezelfde geluidjes nabootsen. We zullen op onze woorden moeten beginnen letten…

Vanavond is het ook nog eens smurf-tijd. Afspraak bij de gynaecologe (bij de vroedvrouw eigenlijk, want de gynaecologe is zelf in bevallingsverlof). Hopelijk met fotootje deze keer. We hebben nog geen enkele mooie echo-foto doordat smurf altijd met het gezichtje naar mijn rug gekeerd is. Vorige keer was het enige wat we goed konden zien zijn/haar poep. Wat een manieren, nu al. En tijdens zo’n echo ligt hij/zij ook altijd mooi stil, geen beweging in te krijgen, terwijl het gewoonlijk bijna constant zit te wriemelen, bewegen en stampen. Ik hoef al een tijdje niet te wachten op het gewoonlijke ‘mijn blaas is vol’-gevoel. Al lang voor mijn blaas dat niveau bereikt heeft, moét ik gaan plassen omdat smurf volop zit te schoppen op m’n blaas. En deugd doet dat niet.
De schopjes zijn sowieso harder en duidelijker voelbaar omdat mijn moederkoek deze keer achteraan i.p.v. vooraan zit. Het verschil is echt wel opmerkelijk. En het zal er niet op verbeteren. Niet dat ik klaag natuurlijk, voorlopig vind ik elk schopje en elke beweging nog elke keer een wonderlijk moment. En ik geniet ervan als ik ’s avonds (aangezien ik toch geen deftig tv kan kijken) bewegingen kan uitlokken door op mijn buik te duwen en m’n buik ook al goed zie op een neer gaan. Onze eerste communicatie :)

Het wordt vanavond trouwens extra leuk. Na onze afspraak bij de vroedvrouw gaan Jurgen en ik samen gezellig iets gaan eten en nadien – eindelijk – nog eens naar de cinema (naar de film Ben X). Ik kijk er al weken naar uit! Joepie!

Stap stap stap!

15 november 2007

Het is zover! She did it!
14 november 200713 maanden en 20 dagen jong:

Ze STAPT! Woohoo!

Zoals jullie al konden lezen, kon ze al een tijdje enkele stapjes zetten. Maar dat was snel, onstabiel stappen. Het leek meer op het zich al stappend laten vallen dan op echt stappen.

Maar gisterenavond verbaasde ze ons. Ze hield zich vast aan haar park, en plots begon ze op haar gemakske te stappen. Rustige, zekere, stabiel(er)e stapjes :) Nog geen kilometers, maar toch zo’n 10 a 15 stapjes. Als ze haar doel bereikt, laat ze zich wel nog vallen. Al stappende stoppen is dan ook niet zo simpel.

Hartverwarmend, superschattig en zalig om te zien! De tranen sprongen bijna in m’n ogen (hoe melig en cliché :p)

Met als gevolg dat we haar nu constant laten stappen en haar dan bedelven met knuffels, kusjes en applaus *g* ’t Kind weet niet waar ze’t heeft en lacht zich dan te pletter :)

P.S. Ik zal komend weekend eens een poging doen om er leuke fotootjes van te maken. Vooral haar onzeker opgetrokken armpjes en slappe handjes tijdens het stappen zijn een foto waard *g*

Oproepje

15 november 2007

Ik ben al een tijdje op zoek naar een leuke, warme winterjas!

Voorlopig heeft ze wel nog een goeie dikke warme zachte jas (dank u, Tante Ann!) maar deze wordt wat te klein. Veel eisen heb ik niet (denk ik): ze moet warm genoeg zijn, met een kap (aangezien ze niet zot is van mutsen), liefst een rits en ook liefst een kleurige jas… ah, en niet té duur :p

Ligt het nu echt aan mij of is dit moeilijk te vinden? Leuke winterjassen voor jongens kom ik vaak tegen, maar voor meisjes? Ofwel zijn ze te saai of te lelijk, ofwel zijn ze te groot, ofwel vind ik ze supermooi maar is er geen kap aan.
Ben al gaan kijken in de Hema, de H&M, JBC, Petit Filou, Esprit Kids.

Alle ideetjes/tips zijn meer dan welkom! :)

Fotoowtjes!

6 november 2007

Geen woorden, maar beelden.

Enkele kiekjes van onze leefruimte:


Nora heeft het bad en haar speel’hoekje’ alleszins al goedgekeurd.
Ook eten in de nieuwe keuken vindt ze wel ok. Vooral als het wat donker is en ze haar eigen spiegelbeeld in het raam ziet: dolle pret! Op de foto lijkt het trouwens of ze zelf eet maar dat is slechts de halve waarheid: als je haar een gevuld lepeltje aangeeft, neemt ze het flink over, brengt het naar haar mond, hapt perfect en geeft het dan ostentatief terug om opnieuw te laten vullen. Liever lui dan moe? :)


Maandag 5 november was het haar eerste dag in de nieuwe mini-creche en ze was er helemaal klaar voor:

En hoe was haar eerste dag in de Melkherberg : prima!
Ook al klampte ze zich aanvankelijk vast aan mama en leek ze even in paniek toen mama wegging, tijd om te wenen had ze niet. Een van de twee kinderverzorgsters, Leen, probeerde haar af te leiden met speelgoed en dat lukte nog ook. Waardoor mama al met een geruster hart kon vertrekken naar haar werk. En hoewel ik de ganse dag superbenieuwd was naar hoe onze patat het daar deed, ik heb me kunnen bedwingen en heb niét gebeld.
Vol spanning haar ’s avonds gaan halen en Leen was erg enthousiast: Nora had helemaal geen probleem om zich aan te passen aan de nieuwe omgeving, integendeel. Ze was vrijwel meteen gefascineerd door alle speelgoed, door de vele kindjes en aan tafel deed ze direct mee ‘onnozel’ (zingen, op tafel stampen,…) met de grotere kindjes. In de voormiddag slechts 50 minuten geslapen (ze had nog veel te veel te doen en te zien) maar in de namiddag een mooie 2u en een kwartje geslapen.
Enfin, het deed enorm deugd om te horen dat onze pruts zich meteen thuis voelde in de Melkherberg.
De kinderverzorgsters Leen en Melissa hebben dat alvast super gedaan, waarvoor nen dikke merci!

De ‘deadline’ voor Nora om te kunnen stappen nadert trouwens met rasse schreden (aanstaande zaterdag). En ik vrees dat ze het niet zal halen ;)
Met voldoende motivatie (meestal als we haar lokken met eten – alweer erg pedagogisch verantwoord :p ) doet ze moeite om een 4tal stapjes alleen te zetten, maar meestal zoekt ze nog ‘the easy way’ en zoekt ze steun of kruipt ze. Alleen staan doet ze wel vaker en vaker. Nuja, waarom moeilijk en traag (stappen) als het makkelijk en snel (kruipen) gaat natuurlijk?