Archief voor februari 2008

D-day

29 februari 2008


Het had wel iets speciaals geweest: geboren worden op een schrikkeldag. Maar smurf is het daar blijkbaar niet mee eens en houdt het liever op een gewone dag om de wereld te verkennen. Tenzij hij/zij nog heel snel van gedacht veranderd, wie weet??

Eerlijk gezegd ben ik wel blij dat het gisteren en vandaag niet in gang geschoten is, want ik was geveld door koorts.
Gisterenmorgen voelde ik me al niet zo denderend en in de loop van de namiddag ben ik koorts beginnen krijgen. Tussen 37,5 en 38°C en wetende dat mijn normale lichaamstemperatuur vrij laag is (tussen 35,5 en 36°C) was dit toch al een behoorlijke verhoging. Heel lang geleden dat ik nog koorts gehad heb en ik was vooral vergeten hoe ellendig, slap, miserabel ne mens zich voelt dan. Gelukkig kon Nora gisteren wat langer bij mijn moeder blijven, want ik zag het absoluut niet zitten om dat klein jong ferm geweld op te vangen. 500 mg Dafalgan hielp niet echt en het was pas toen ik vandaag om 12u30 1 gr Dafalgan nam dat de koorts pas na anderhalf uur begon te dalen en ik me veel beter en frisser voelde. En het voelt verdorie goed om mij weer wat meer mens te voelen.

Verder heb ik eigenlijk van niets last, dus geen idee vanwaar de koorts komt. Waarschijnlijk is Nora een beetje te vrijgevig geweest met een van haar virusje(s).

En nu de koorts (hopelijk definitief) weg is, is het nu aan smurf om mij te laten afzien ;)

Advertenties

Wat je zelf doet…

27 februari 2008

Nora wil het liefst zelf eten en ze doet dat nog goed ook!

Dubbel dokterbezoek

27 februari 2008

Bij de kinderarts: onze kleine patat heeft dus stomatitis of: een virale ontsteking van het mondslijmvlies. Ze heeft twee grote aften op de binnenkant van haar wang, eentje op haar tong en eentje op haar gehemelte. En felrood ontstoken tandvlees. Als je haar mondje binnenin ziet, verschiet ik ervan dat ze niet veel meer last heeft. Ik krijg zelf bijna zeer van er gewoon naar te kijken.
Het is dus geen herpes, gelukkig. Want dat zou willen zeggen dat ze géén lichaamscontact mag hebben met haar toekomstige kleine zus of broer. Stel je voor. Voor iemand die zo zot is van kindjes en baby’s zou dat nogal een onmogelijke en sadistische opdracht geweest zijn.

Het goede nieuws is dat ze er zelf niet zoveel last meer van heeft. Wat ze weigert of waar ze heel weinig van eet, zijn haar groentjes, zelfs als het gemixt is. Ook brood gaat moeilijk tenzij met choco, dan doet ze wél moeite :)
In de plaats geven we haar ofwel wat melk bij, ofwel een yoghurtje, een kaasyoghurtje met fruit, een potje fruitmix of fruitpap. Keuze genoeg!
Tussen het eten door en bij het slapen heeft ze blijkbaar geen last van haar stomatitis.
Eind goed, al goed dus.

Nora werd ook gemeten en gewogen. The results are: 79 cm en 11 kg!

Bij de gynaecoloog: een status quo. Nog steeds een centimeterke opening maar voor de rest nog noppes, niks, nada. Nog een lange baarmoederhals en geen verweking. Dedju.
Door hetgeen ik de laatste week voelde en merkte, had ik nochtans wel een vermoeden (en de hoop) dat er al wat schot in de zaak aan het komen was. Maar niet dus, smurf vindt het daarbinnen blijkbaar nog veel te leuk. Een zalig warm, knus, compact nestje dat ook als trampoline kan gebruikt worden en constant eten krijgen. Geen wonder dat hij/zij niet happig is om dat zomaar te laten schieten.
Het zal dus bijna zeker maart worden en niet meer februari. En kans is ook groot dat het niet mijn eigen gynaecologe is die mijn bevalling zal doen aangezien ze volgende week een weekje op verlof is (tenzij dat klein parasietje het zelfs volgende week nog niet ziet zitten om uit te breken). Ook al word je tijdens de arbeid en bevalling vooral geholpen en gesteund door de vroedvrouwen, ik vind het toch een leuker idee om bij mijn eigen gynaecologe te bevallen. Nuja, het zij zo.
Er is ook reeds een datum afgesproken om eventueel in te leiden.
** 11 maart **

Een heel raar idee vind ik dat. Ik hoop alleszins heel hard dat ik die datum niet haal. Ten eerste omdat ik het niet zo zie zitten om ingeleid te worden. Bij Nora verliep de arbeid al heel moeizaam en traag en dat was dan nog een spontane bevalling. Dus ik ben bang dat de arbeid bij een inleiding in mijn geval zeker slopend zal verlopen. Ten tweede wil ik niet nog 13 dagen wachten, verdorie! Dat lijkt me nog een eeuwigheid.
Smurfie mag zeker nog morgen en overmorgen binnenblijven, maar eens het zaterdag is, zal het voor mij niet snel genoeg kunnen gaan. Elke dag zal er eentje teveel zijn dan. En geduld is jammer genoeg absoluut geen sterke kant van mezelf.

Dus bereid jullie maar voor op veel gezaag en geklaag! ;)

Aftjes of koortsblaasjes?

26 februari 2008

Nora begon haar dag heel goed. Ze was terug vrolijk, actief en speels. Een grote opluchting! Gisterenavond zag haar bovenlip er nog lelijk, dik en gezwollen uit. Zo gezwollen dat we nog nauwelijks haar bovenste snijtandjes zagen. Maar na een nachtje slapen was ook dit al stukken beter.
Allemaal goed nieuws dus.

Zelf had ik een heel rustig dagje: uitgeslapen, foto’s van Nora geselecteerd en besteld via extrafilm.be en ehm dat is het zowat :)

Rond de middag werd de rust echter verstoord door een telefoontje van de crèche. Nora wil nauwelijks eten, ze weigert resoluut de lepel en als ze iets in haar mondje heeft, heeft ze zelfs braakneigingen. En dit terwijl er gisteren volgens een van de twee kinderverzorgsters helemaal geen probleem was en ze wel goed gegeten heeft. Vreemd. Is het eten dan echt zo plots opnieuw verslechterd of was er een klein communicatieprobleempje met de crèche?
De (andere) kinderverzorgster heeft alleszins een sterk vermoeden dat het niet gewoon aftjes zijn waar Nora last van heeft, maar dat het eerder koortsblaasjes zijn, zowel rond de mond als in de mond. Herpes simplex dus, om het even geleerd te zeggen. En ze raadden me sterk aan om hiervoor zo snel mogelijk naar de kinderarts te gaan want dat het anders alleen maar zou verergeren zonder de nodige behandeling.

Ik was nogal verbaasd omdat ik helemaal geen blaasjes of dergelijke gezien heb rond haar mond. Wat ik wel gezien heb, is dat ze twee ‘puistjes’ heeft op haar kin; ik dacht dat dit kwam door irritatie van haar speeksel door het vele kwijlen. Het lijken mij alleszins absoluut geen koortsblaasjes te zijn.
Bovendien krijgt Nora in de crèche (nog) niet de kans om zelf te eten, ze ‘voeren’ haar nog steeds. Maar ons madam aanvaardt dit de laatste weken niet meer en bij ons wil (en krijgt) ze zelf een lepel waarmee ze al behoorlijk goed kan scheppen en happen. Meestal laat ze het wel toe dat we tussendoor ook wel een groter hapje geven. Dus ik kan me wel voorstellen dat ze in de crèche de lepel weigert, niet alleen omdat ze pijn heeft in haar mondje, maar ook omdat ze het liever zelf doet. Bovendien gebruiken ze in de crèche ook metalen lepels en geen plastieken of rubberen lepels en uiteraard zal dat momenteel pijnlijker zijn met die aftjes in haar mond.

Enfin, morgenvoormiddag gaan we gezellig samen met ons drietjes naar de kinderarts. Dan zijn we (én de crèche) tenminste gerustgesteld. Jurgen had sowieso een dagje verlof ingepland omdat we morgennamiddag nog eens naar de gynaecoloog mogen gaan. Ben superbenieuwd of er schot in de zaak aan het komen is. Volgens wat ik voel, lijkt het wel of smurf al goed ingedaald is… Spannend. Wegens geen opvang, nemen we Nora trouwens mee en mag Jurgen haar een half uur entertainen terwijl ik aan de monitor hang.
Het zal een druk dagje worden!

Zelf maak ik me niet zoveel zorgen meer over Nora. Ze heeft deze avond flink gespeeld, was veel minder lastig en huilerig en heeft behoorlijk gegeten: 1 stukje brood met choco, een potje geplet fruit en een potje petit gervais. Bij de boterham at ze wel heel voorzichtig (traag kauwen en ervoor zorgend dat het brood bepaalde plaatsen op haar tong niet raakte) en merkte ik wel dat het beetje pijnlijk was, maar haar zin in choco was blijkbaar voldoende groot om de pijn eventjes te verbijten.
Voor de rest hebben zowel zij als ik genoten van een plezant badje (zie foto’s!), heeft ze nog eens 200 ml melk gedronken* en is ze rustig aan het slapen.

* In de crèche hebben ze haar melk aangeboden ipv groenten en vieruurtje en heeft ze twee keer een fles van 300 ml melk gedronken. Santé! :)

Volgens mij zijn het dus nog steeds onschuldige (maar daarom niet minder lastige) aftjes doordat haar weerstand verminderd is door de verkoudheid van vorige week. Enkele maanden geleden had ze trouwens ook aftjes bij haar bronchiolitis.
Maar morgen hebben we helemaal uitsluitsel en zekerheid van een “echte” dokter ;)

Zuchtje

25 februari 2008

Het goede nieuws is dat er vandaag in de crèche met Nora blijkbaar geen probleem was. Ze heeft goed groenten en fruit gegeten, enkel boterhammen wou ze niet, ze heeft goed geslapen en flink gespeeld. Ze was blijkbaar niet lastig of hangerig of eender wat en ook geen koorts.
Waarschijnlijk heeft ze in de crèche zoveel afleiding dat ze geen tijd en gelegenheid heeft om lastig te doen of zijn.

Maar van het eerste moment dat ik haar terugzag, zag ik toch dat ze nog niet tiptop is. Verslagen blikje in plaats van haar vrolijke opgewekte zelf.
De rest van de avond verliep ook nogal moeizaam: boterham wou ze niet, een kaasfruityoghurtje gelukkig wel en dat heeft ze zelfs met smaak opgegeten. Ze wou wel spelen maar het ging niet van harte. Heel snel gefrustreerd, niet goed weten wat ze wil doen, erg hangerig maar tegelijkertijd wil ze ook gerust gelaten worden (moeilijk!).
En op de koop toe is ze verdorie nog eens gevallen op haar lip ook :/ Ik zag het gebeuren en kon het niet tegenhouden *stom*. Resultaat: een erg dikke bovenlip. En ze had al last van haar mondje met die verdomde aftjes (die nog niet weg zijn).
Om 19u heeft ze 180 ml melk gedronken en om 20u was ze alweer compleet uitgeteld: ze lag al te slapen op de arm van papa nog voor ze in haar bedje lag.
In begin was ze erg rustig maar sinds een uur geleden is ze frequent wakker en huilt ze zeurderig (met tutje). Waarom? Geen idee. Pijn van de aftjes of haar lip? Last van de tandjes? Verstopte neus? Dunno. En frustrerend. Afgelopen nacht was ze ook al regelmatig wakker.

Is het wegens het (hoog)zwanger zijn? Of door de vermoeidheid? Alleszins, ik kan er minder goed tegen dan anders en ik kan het ook moeilijker relativeren. Ik word zelf nerveus als zij huilerig en lastig is en mijn geduld is uitputtelijker dan anders.
Bovendien (of vooral) is het fysiek echt zwaar nu. Mijn bekkeninstabiliteit is de laatste weken sowieso verergerd met venijnige pijn in mijn bekken/schaambeen. Haar heffen en dragen, zittend/liggend op de speelmat met haar spelen en weer rechtkomen, haar op de schoot houden,… Allemaal dingen die echt pijnlijk zijn nu en waar ik de rest van de avond ook de gevolgen van draag. Maar ik kan die dingen ook niet vermijden natuurlijk. Heel binnenkort ga ik haar een paar dagen missen, de papa neemt nu al veel over (badjes en flesjes geven) dus de weinige quality time die we samen hebben, kan en wil ik niet laten schieten. Maar het is lastig, erg lastig. De laatste loodjes wegen het zwaarst is bij deze het understatement van het jaar.

Nuja, morgen is het misschien weer wat beter…

Ben alleszins wel heel blij dat het in de crèche goed gaat, anders zou ik haar zeker niet met een gerust hart kunnen ‘wegsturen’.

Nog een kleine positieve noot: ik heb vandaag een zeteltje gevonden en gekocht van Nijntje. Bij de meter heeft ze al lang zo’n kinderzeteltje en ze vindt het geweldig om net als de grote mensen in de zetel te kunnen zitten met een boekje of naar tv kijkend. Nu kan ze dit eindelijk thuis ook doen!

Dit was aan het begin van de avond: trots en enthousiast:

Dit was een uurtje later: zo heeft ze toch wel 5 a 10 minuten voor zich uit naar de tv zitten staren: één hoopje ellende.

Arme patat

25 februari 2008

De tweede ‘home alone’ verlofdag en ik zit al met een klein schuldgevoel omdat onze patat momenteel in de crèche zit. Want Nora was afgelopen weekend ‘niet in haar haak’ om het zacht uit te drukken. Geen idee wat er precies scheelt, heel waarschijnlijk een zielige combinatie van verschillende dingen:

  • Haar verkoudheid die eigenlijk wel bijna genezen is. Eind vorige week had ze af en toe nog 39° koorts, maar van ’t weekend schommelde haar temperatuur tussen 37.5 en 38 °, dus dat valt mee. Het snot en het hoesten is ook veel verminderd en bijna weg.
  • Tandjes? Ze kwijlt enorm veel, heeft wat temperatuurverhoging.
  • Een sprongetje (een voorbode van een doorbraak in het praten misschien, de woorden van Isabel indachtig ;)? Ze is énorm hangerig, huilerig, lastig, ze weet vaak niet wat ze wil (laat staan dat wij het weten!), meer en sneller moe dan anders,…
  • En op de koop toe vermoed ik dat ze – ocharme! – aftjes op haar tong heeft. Sinds zaterdag eet ze dus ook nog nauwelijks vast voedsel, ze proeft eens tot de allergrootste honger voorbij is en dan wil ze niet meer. Enkel melk, water en wat yoghurt gaat nog redelijk. Erg zielig en frustrerend: aftjes zijn een erg pijnlijke zaak en er is maar weinig wat we eraan kunnen doen. ’t Schaapke…
    Het hangerig en lastig zijn kan uiteraard ook te maken hebben met die aftjes of tandjes.

Gisterennamiddag was ze enorm lastig, huilerig, niets was goed. Uiteindelijk bleek dat dat arm prutske gewoon honger had, maar niet kon eten en dus enkel melk wou. Ik was toch een beetje kwaad op mezelf dat ik pas om 18u30 eraan dacht om eens warme melk te proberen :/ Uiteindelijk heeft ze wel maar 150 ml gedronken en om 19u15 was ze al compleet uitgeteld en hebben we haar in bed gelegd. We waren ervan overtuigd dat ze ’s nachts of ’s morgens vroeg wakker zou worden van de honger, maar dat viel gelukkig mee: om 6u45 was ze wakker (een kwartiertje vroeger dan anders) en heeft ze – hou u vast – bijna 300 ml melk gedronken! Ze had gelukkig geen koorts, was redelijk goed gezind (wel nog steeds wat stiller en minder actief/vrolijk dan anders) en – waarschijnlijk om de mama te troosten – ze was wel superenthousiast om ‘dada’ te gaan met papa naar de crèche.

Ondertussen denk ik bij elke gsm-gerinkel dat het Leen of Melissa is van de crèche om te zeggen dat het niet zo goed gaat met Nora…

Maar geen nieuws is goed nieuws en ik probeer toch nog te genieten van de rust, van de “me”-tijd en van de mogelijkheid om nog vanalles te doen/kopen/in orde te brengen.

Eindelijk thuis!

22 februari 2008


Vandaag start mijn zwangerschapsverlof, jippie!
Het is toch een grote opluchting. Het gaan werken begon behoorlijk lastig te worden, vooral de drukke ochtendrush – ik heb sowieso al een ochtendhumeur, je wil niet weten hoe dit de laatste weken was – en de niet zo comfortabele autoritten was ik meer dan kotsbeu.

Ook al ben ik blij dat ik thuis ben, die laatste werkdag voelde ook heel raar aan. Ik ben nu thuis tot eind augustus (z-e-s m-a-a-n-d-e-n!) dus ben ik wel een lange tijd ‘off work’. Ik denk dat ik het ergens toch ook wel een beetje ga missen.

Maar nu nog absoluut niet!

Om te zorgen dat ik echt nog wat rust heb, blijft Nora naar de opvang gaan (ofwel naar de crèche ofwel naar haar meter: ze amuseert zich daar te pletter). Ik ben dus ‘home alone’ vandaag en volgende week. En ook al ga ik onze patat missen, ik geniet ervan. Uitslapen! (ook al is dit tegenwoordig maximum tot 9u – dat was vroeger wat anders) Op het gemak opstaan, rustig ontbijten, genieten van de rust, ons huisje … en vooral genieten van de stilte voor de storm…

Binnen maximum 3 weekjes zitten we hier met 2 patatjes. Een verdubbeling in kindjes dus, maar ik ben ervan overtuigd dat de drukte en het werk meer dan dubbel zal zijn (de rust en slaap dan weer wat minder)… Maar ik reken erop dat het plezier en het geluk even groot blijft als nu (veel groter kan het namelijk niet meer worden volgens mij)!
We kijken alleszins superhard uit naar ons tweede wondertje.

Maar eerst nog een paar dagen rust!

@smurf: goesting om, laat ons zeggen, op 1 maart je nestje te verlaten? Afgesproken? :)