Archief voor april 2008

Ziekenhuis

30 april 2008

Yep, ons Nora’tje ligt momenteel in het ziekenhuis.
Het verdict bij de kinderarts was een acute (waarschijnlijk) bacteriële pneumonie. De pruts kon met moeite ademen: snel ademen, piepen, kortademig, neusvleugelen, zweetparels op de neus, ademen met de nekspieren. Allemaal tekenen dat ze teveel moeite moet doen om voldoende zuurstof binnen te krijgen.

Ik had eigenlijk al een vermoeden dat het een opname ging worden: ze heeft de dag doorgebracht op mijn schoot en in de zetel, ze heeft nauwelijks gegeten en de koorts zakte niet met Junifen.

Dus beste oplossing is een nachtje observatie om haar zuurstofsaturatie in de gaten te houden en bovendien kan ze dan intraveneus antibiotica en iets koortswerend krijgen. Ze drinkt gelukkig wel nog voldoende water zodat (voorlopig) een infuus met voeding niet nodig is.

Het was hier dus een hectische avond! Want met Marie die borstvoeding krijgt, is het geen evidente regeling. Gelukkig kunnen we – alweer – beroep doen op lieve meter Kris die tussen de voedingen door op Marie wil letten (merci merci merci) zodat we toch samen naar het ziekenhuis konden gaan en ik morgen ook zoveel mogelijk bij ons grootste patatje kan zijn. Vannacht blijft de papa bij haar.

Toen ik daarstraks vertrok uit het ziekenhuis was ze alleszins al wat minder slappekes en was ze alles al goed aan het verkennen. De antibiotica en koortswerend middel leken toch al wat effect te hebben. En ze is heel vlotjes in slaap gevallen!

Hopelijk kan ze morgen al wat makkelijker ademen en heeft ze haar eetlust terug zodat ze misschien morgennamiddag al naar huis kan.

PS Ze hebben tweemaal moeten prikken om voldoende bloed uit haar lijfje te krijgen, ocharme. Maar ze heeft zich wel superflink gehouden (of ze had geen energie meer om hard te wenen…)

Hoopje ellende

30 april 2008

Nora is ziek, serieus ziek. Het is begonnen met een ordinaire verkoudheid, zoals ze al zooo vaak gehad heeft zonder dat ze er zelf veel last van heeft. Gisterennamiddag kreeg ze er een ambetant hardnekkig hoestje bij wat ook niet ongewoon is, in de winter heeft ze bijna constant een hoestje.

Maar het is wel de eerste keer…

…dat ze hoge koorts maakt (gisterenavond 39,5°C, deze morgen 39°C) die nauwelijks zakt na Junifen.
…dat haar hoest zo mottig is, er gaan geen 10 seconden voorbij zonder dat ze zich bijna lam hoest.
…dat ze haar beetje melk uitkotst door het felle hoesten
…dat ze bijna niets eet
…dat ze wat kortademig lijkt en snel ademt
…dat ze op mijn schoot in slaap valt
…dat ze zoooooo’n hoopje ellende is, een slap vodje. Zo zielig.

Vandaag heeft ze nog niet anders gedaan dan op mijn schoot gezeten en naar tv gestaard (wat absoluut niet van haar gewoonte is). Om iets na 10u is ze op mijn schoot in slaap gevallen en ze slaapt sinds dan in de zetel. Heel onrustig, hoestend, kreunend, kuchend en nog steeds aan het gloeien.

De virussen of bacteriën hebben haar serieus geveld, ocharme.

Straks naar de kinderarts.

Marie – 8 weken

28 april 2008

Volgende week is ons kleinste patat alweer 9 weken oftewel 2 maanden! Jaja, het gaat snel en ze verandert en groeit elke dag.

Dit zijn fotootjes toen ze ongeveer 8 weken was:

Uiterlijk lijkt ze absoluut niét op Nora. Bizar hoe twee zussen zo van elkaar kunnen verschillen.

Ik heb ook de indruk dat Marie een grotere gaat worden dan Nora. Qua lengte volgde Nora steeds de gemiddelde curve (nu ook nog), terwijl ik aan de kleren van Marie merk dat ze sneller lijkt te groeien. Sinds haar geboorte is ze niet meer gemeten dus ik weet nog niet zeker of mijn vermoeden ook klopt. 21 mei hebben we een afspraak bij Kind en Gezin.

Haar gewicht verloopt wel gelijkaardig: ze komt heel vlotjes bij. 10 dagen geleden woog ze 5 kg 420. Net zoals Nora zit ze rond de P90-97 wat gewicht betreft. Kloeke baby’s! :)

Verder doet ze het prima: ze drinkt en slaapt goed. Overdag drinkt ze om de 4 uur, ’s nachts slaapt ze nu al 8 uur door! Overdag slaapt ze rustig en heeft ze weinig last van buikkrampen. Sinds een week is ze ook al wat langer wakker tussen haar voedingen: een uur in plaats van 45 minuten…
De interesse in de mobiel is groot: ze kijkt gefascineerd en af en toe produceert ze een geluidje naar de draaiende beestjes. Lachen doet ze ook, maar ze is nog niet erg gul met haar lachjes. We moeten behoorlijk wat moeite doen voor ze haar lieve lachjes prijsgeeft.

Ik probeer constant te verlijken met Nora toen zij nog een baby was, maar ook al is het allemaal niet zo lang geleden, mijn geheugen laat me blijkbaar toch vaak in de steek. Ik herinner mij bijvoorbeeld niet meer of Nora op 2 maanden makkelijk lachte of niet, of ze na elke voeding last van krampjes had of niet, hoelang ze wakker was na een voeding enz.

Er zijn wel enkele grote verschillen, dingen die Marie Marie maken:
– Marie wordt kwaad en hysterisch als ze moe is of als ze uit haar slaap gehaald wordt of als ze niet kan slapen. Ze kan rustig liggen kijken naar haar mobiel en heel plots hysterisch beginnen wenen omdat ze zich moe voelt. Als we haar op haar buik leggen met tutje, komt ze tot rust en valt ze in slaap. Bovendien is dit ook veruit de enige houding waarin ze makkelijk in slaap valt. Tenzij soms op de arm (enkel als we tegelijkertijd rondlopen) of op de buik van mama of papa. Met als gevolg dat de maxi-cosi absoluut niet geliefd is als ze moe is en aangezien ze nog heel veel slaapt, is dit bijna altijd. Gelukkig valt ze in de maxi-cosi wel in slaap na enkele minuutjes autorijden. We merken ook dat ze het heel goed merkt als ze in een andere omgeving is waardoor ze ook weer moeilijker en onvaster slaapt. Nora daarentegen kon overal slapen als baby. (Dit veranderde bij Nora wel als ze wat ouder werd: in de buggy heeft ze nooit echt kunnen slapen.)
Momenteel is het dus nog lastig om met Marie op stap te gaan met de maxi-cosi (bvb. naar de winkel of op bezoek). Gelukkig is er de draagdoek waarin ze wel slaapt als een roosje!
– Marie is voorlopig absoluut nog geen waterrat. Haar een badje geven is een aanslag op onze trommelvliezen. Waarschijnlijk is dit het gevolg van het vorig puntje. Als we haar een bad willen geven, wil zij gewoon slapen en maakt ze zich heel (heel!) boos. We geven haar nu trouwens een badje na haar eten. In begin deden we het voor haar eten maar dat was zo mogelijk nog erger.
Inzepen vindt bijna geen enkel kind leuk, maar zelfs in het warme water blijft ze vaak hysterisch wenen. We moeten al veel geluk hebben als ze in het water een minuutje tot rust komt om dan nadien weer te beginnen wenen. Afdrogen is ook wenen, enkel als ze een bodytje aanheeft of wat gemasseerd wordt met bodylotion wordt ze rustiger. Jammer! Bij Nora was een badje geven pure ontspanning, zowel voor haar als voor ons. Vermoedelijk verbetert dit wel…
– Overdag is het een droombaby: eten, nog beetje wakker (in park of relax) en dan slapen tot volgende voeding. ’s Avonds heeft ze echter haar huiluurtje(s). Misschien wil ze dan het tekort aan lichaamscontact inhalen want ze kan dan enkel slapen als we ermee rondlopen op de arm. Ofwel heeft ze ’s avonds toch wat last van krampjes en kan ze daarom niet alleen inslapen. Voor ons geen probleem, alleen valt haar onrustig moment vaak samen met het drukste moment van onze dag: Nora die boterham eet, wij die moeten koken en eten, Nora die flesje krijgt, boekje leest en naar bed moet. Hectische momenten! Meestal is Marie in slaap gevallen even nadat Nora in bed ligt en slaapt ze verder in haar park tot haar laatste voeding waardoor we ’s avonds toch nog een rustmoment hebben. En ’s avonds moeten we eigenlijk niet meer opstaan (tenzij voor tutje). Dus we klagen niet!

Tijdens het voeden, heb ik vorige week iets schattigs ontdekt aan haar oortje… Kijk maar…

… Marie heeft een hartjes-oortje*! :)

*Ter verduidelijking: ter hoogte van dat klein stukje kraakbeen (waar ze tegenwoordig ook al piercings in schieten) in het midden van het oortje zie je een liggend hartje met de punt van het hartje naar links gericht. Zie je het? Zie je het?

Regenboog-weekend*

28 april 2008

We hebben een druk, warm en plezant weekend achter de rug!
* Een ideaal weekend voor Nora om te showen met haar regenboogkleedje.

Zaterdagvoormiddag zijn we in recordtempo (om 9u15 binnen en om 9u35 buiten) nieuwe schoentjes gaan kopen voor Nora bij Brantano: het zijn witte sandaaltjes geworden van Kickers. En Nora was zelfs heel flink: ze heeft gewillig haar voetje laten meten (ze zit tussen maatje 19 en 20) en de sandaaltjes laten passen. Ze was zelfs al behoorlijk trots op haar nieuwe schoentjes. Het feit dat mijn keuze snel gemaakt was en ze dus maar één paar schoenen moest passen, zal wel bijgedragen hebben aan het flink zijn. Jammer genoeg hadden we het leuk klein speelhoekje in de schoenenwinkel pas ontdekt toen we aan de kassa stonden… Het was dan ook een klein drama toen we haar daar veel te vlug moesten vandaan halen, maar twee ballonnen van de winkelmevrouw deden het leed al gauw vergeten. Ze is blijkbaar nog makkelijk omkoopbaar!

Thuis ons gauw klaargemaakt want om 12u30 werden we in Puivelde verwacht voor het communiefeest van David, een neefje van Jurgen. En amai wat een ideale lokatie! Ze mochten het basisschooltje gebruiken en dankzij het fantastische weer (zo fantastisch dat ik er weer als een kreeftje bijloop: armen en decolleté verbrand) was het buiten te doen, op een gezellig speelplaatsje, een paradijs voor de talrijk aanwezige kindjes. Een heel grote diepe zandbak, een groot glijbaancomplex, een speelhuisje, een tunnel om door te kruipen, kippen, veel groen, … Onze patat heeft eerst haar ogen uitgekeken en haar daarna super geamuseerd. Vooral de zandbak en klimmen op de trap en glijden van de glijbaan waren haar favoriet. Ze had het zo druk met spelen dat ze niet veel wou eten. We waren er ook van overtuigd dat ze niet zou willen slapen (we hadden een reisbedje mee) maar rond 15u hebben we haar toch in bedje gelegd en ze is als een blok in slaap gevallen en heeft toch een dutje gedaan van 2 uurtjes. Marie had het in begin lastig om in te slapen – we hadden de buggy met draagmand in het kopieerlokaal van het schooltje gezet, lekker koel en rustig, met babyfoon. Pas na enkele drinkbeurten en veel wiegen en geduld heeft ze toch ook enkele uurtjes rustig geslapen. En tussen het in bedwang houden van een soms wat té enthousiaste Nora en het sussen van Marie door, hebben wij ook nog kunnen genieten van een (allereerste dit jaar) heerlijke BBQ! Het was echt een leuke, drukke, gezellige namiddag!



Ook zondag hadden we een communicantje in de familie: ‘nonkel’ Bjorn (mijn halfbroertje) deed zijn eerste communie. Vorig weekend deed ‘nonkel’ Bartosz (mijn stiefbroertje) trouwens zijn plechtige communie wat ook heel gezellig was!
Bartosz en Bjorn gaan hier in Aspelare naar school, de school waar Nora volgend jaar (20 april 2009!) ook naartoe zal gaan. Na de communiemis was er een receptie op school. Ideaal om Nora al eens te laten kennismaken met haar nieuw schooltje. En het viel in de smaak! Veel kindjes, een grote speelplaats (alhoewel ze het in begin zal moeten doen met de kleine speelplaats voor de kleuters) en diertjes! (kippen en een hangbuikzwijntje). Vooral het zwijntje stond Nora wel aan, kippen vindt ze ook wel leuk, maar toen een van de kippen haar kop en nek door de draad stak, schrok ze en klampte ze zich aan mijn rok vast. Begrijpelijk, ik vind kippen ook enkel leuk als ze achter hun draad blijven. Hoewel er later in onze tuin zeker wel kippetjes zullen komen hoor… veilig achter draad en in een kippenhok :)


De grotere kinderen waren op de speelplaats aan het voetballen en ons madam wou toch o zo graag meevoetballen; ze liep constant heen en weer tussen die grotere jongens in de hoop eens op de bal te kunnen ‘sjotten’. Heel lastig om haar van dat wild gedoe weg te houden en mijn hart stond meermaals efkes stil elke keer ze bijna omver gelopen werd. Gelukkig waren mijn stiefzusje Ada en mijn nichtjes Lieselot en Annabel er als extra babysit! Merci eh!
Nadat de meeste commicantjes weg waren, hadden Nora en papa (én Marie) even de speelplaats voor hen alleen om te voetballen. Nora heeft zelfs een mooie goal gemaakt! Gelukkig bestaan er tegenwoordig ook voetbalclubs voor meisjes. Geen idee echter van wie ze die voetbalmicrobe heeft, zowel de papa als ik haten voetbal, tenzij ons patatje de voetbalster is uiteraard…


Voor we haar toekomstig schooltje verlieten, toch nog gauw een kiekje met de mama…

Nadien nog lekkere taart gegeten bij mijn vader thuis en ook daar weer buiten kunnen spelen tot ze wat te moe werd en we haar thuis in bed hebben gestoken.

Want in de namiddag hadden we afgesproken bij meter Kris… waar ze alweer lekker buiten kon spelen in het zonnetje!
Zelf ben ik bij mijn moeder thuis tot de ontdekking gekomen dat de kak/eetstoel waar ik nog als kind heb opgezeten nog steeds dienst doet! De max! Ook het klein vouwstoeltje op de foto is ongeveer even oud als ikzelf…

Dat er nog vaak zo’n zonnige, leuke weekends mogen komen! Hoewel zo’n weekend niet zo goed is voor Nora’s slaap- en eetritme: korte, latere dutjes en geen tijd/goesting om deftig te eten.
Morgen maken we er alleszins een rustig dagje van en mag ze zoveel slapen als ze wil!

Kapper

25 april 2008

Neen! Geen paniek! Ik heb Nora’s krullen niet laten kortwieken bij de kapper!

Ik ben zelf nog eens naar de kapper geweest. Het was alweer bijna 5 maanden geleden. Mijn moeder bleef bij de kindjes en ik had een 3-tal uur de tijd om het stad in te trekken. Want uiteraard was ik niet van plan om enkel gauwgauw naar de kapper te gaan, maar als ik er dan toch ben, wou ik ook (nog maar eens) naar de Hema (en heb er weer behoorlijk wat gekocht, deze keer geen kleertjes – ah toch wel, een pyamaatje – maar andere spulletjes) en ook nog naar de C&A Kids store (waar ik dat kleedje-broekje-haarbandsetje gevonden en gekocht heb, merci voor de tip, Elke!)

Ik heb geen vaste kapper, zeker nu na onze verhuis niet. De vorige keer ben ik bij Kreatos geweest in Ninove en nu wou ik die andere kapper-keten eens uitproberen: Olivier Dachkin.

Ik was meteen aan de beurt en mijn haar werd gewassen door een jong homootje. Veel werkvreugde had hij echter niet, ondanks zijn jonge leeftijd. Of ik was van het verkeerde geslacht natuurlijk, hoewel hij dan wel de verkeerde job heeft gekozen, lijkt mij. Enfin, meestal vind ik het op en top genieten als mijn haren professioneel gewassen worden door een kapper, een zalige hoofdmassage, maar niet deze keer. Veel te ruwe bewegingen (mijn hoofd bonste ongewild een paar keer heen en weer op de harde rand van de wasbak) en bovendien was hij ondertussen (in het frans) aan het kletsen met een collega waardoor hij soms even stopte met zijn massage. En dat kan niet! Ik betaal dus ik wil wel onverdeelde aandacht of op zijn minst geen onderbreking van mijn hoofdmassage. Hij maakte het wel een beetje goed door te vragen of ik iets wou drinken, maar hij verloor die punten even later weer want meneertje was mijn bestelling blijkbaar vergeten want ik heb naar mijn glaasje plat water kunnen fluiten (en ja, ik ben dan zo’n wussie dat ik er zelf niet meer naar vraag).

Gelukkig was hij blijkbaar maar het ‘harenwassertje’ want het was iemand anders die mijn haar ging knippen: een sympathiek jong knap meiske.

Na mijn erg gedetailleerde uitleg (ik heb al verschillende teleurstellende kapperbezoekjes achter de rug) begon ze eraan. Ze gaf me ook wat lectuur: twee hondentijdschriften. Goh. Boeiend. Terwijl ik stiekem hoopte op het laatste showbizznieuws uit de Story of Dag Allemaal, dedju. ” ’t Is ne keer iets anders eh madam” zei ze ludiek. “En ’t is toch zo schattig” vulde ze nog aan. “Uhuh” antwoordde ik. Hopende dat daarmee het verplichte koetjes en kalfjes gesprek achter de rug was. Right. Kapsters worden nu eenmaal getraind om een gesprek aan te gaan (en te behouden) met klanten dus deed mijn blond kapstertje haar uiterste best. Ik had heel kort kunnen antwoorden, maar ik ben – opnieuw – zo’n wussie dat ik toch moeite doe, al is het maar om haar een pleziertje te doen. Dus ik ging mee in het gesprek: over hoe druk we het hebben, over kindjes (altijd een dankbaar gespreksonderwerp want je kan er veel over doorvragen), over het feit dat er naast de kapperszaak weldra een kledingwinkel opent met zwangerschapskledij en over dat het wel hoogtijd werd want dat er in Ninove niet veel te vinden valt voor zwangere vrouwen maar dat het voor mij wel te laat komt enz enz.
Ik moet zeggen dat ik op den duur wel op dreef kwam en niet meer gewoon antwoordde maar zelf ook over koetjes en kalfjes begon te leuteren.

Ergens in het gesprek ging het ook over het knippen van peuters (de haren eh!). Ik heb haar dan gevraagd of ik Nora haar haar wat zou laten bijknippen zodat het minder een warboel is, zeker haar (nog onbestaande) froufrou gedeelte. Twee vliegen in één klap: zij werd gevraagd naar haar ervaring en kennis en dat zal haar beroepsgevoel misschien toch wel wat eer gedaan hebben en ik kreeg een professionele mening over iets waar ik al een tijdje mee zit, namelijk of ik Nora een froufrou moet laten knippen of niet. Uiteraard blijven haar krulletjes ongeschonden!

Haar advies was om nog niét te laten knippen. Zij raadde een knipbeurt pas aan als de haartjes vanzelf wat dikker geworden zijn. Dat weten we dan ook weer zie!

Oh ja, ik ben trouwens héél tevreden over mijn kapsel! Precies wat ik wilde. Niets speciaals hoor, gewoon wat korter, in laagjes en goed ‘opgeknipt’ (een dégradé ofzo) en met een froufrou.
Het was dus zowel een sympathieke als een goeie kapster, hoera! Hoewel mijn mening na een eerste wasbeurt (en niet uitgebrusht) wel weer wat kan veranderen…

Kijk en oordeel zelf maar aan de hand van deze uiterst spontane foto! :D

“Koetie koetie”

23 april 2008

Nora is zelf nog maar een peuter maar – net zoals volwassenen – gebruikt ze een ‘babytaaltje’ als ze tegen Marie praat.

Een kleine situatieschets: ze brengt haar gezichtje vlak naast Marie’s gezichtje, haar hoofdje schuin en dan begint ze honderduit te brabbelen met een hoog stemmetje én met de tong tussen de tanden (lispelen dus). Dit alles met een grote glimlach en opgetrokken neusje. Soms houdt ze ook nog haar handje tegen haar eigen gezicht en beweegt ze haar uitgestoken wijsvingertje op en neer terwijl ze praat tegen haar zusje. Ongelofelijk schattig!

Vermoedelijk is dit imitatiegedrag. Ik heb zeker en vast de neiging om in een hogere toon tegen Marie te praten. Doen we dat eigenlijk allemaal niet automatisch als we tegen een baby praten? Misschien is het wel eerder aangeboren gedrag in plaats van aangeleerd gedrag? Maar waarom eigenlijk? Zouden baby’s die hoge tonen echt zoveel aantrekkelijker vinden? Misschien wel. Zolang het maar geen “koetie koetie koetie” of “kiele kiele kiele” is met bijhorende kneepjes in de wang: brrrrrrr! ;)

Lispelen doe ik alleszins niet. En de papa ook niet.
Geen idee waar ze dat vandaan haalt/geleerd heeft …

Park van Ninove

23 april 2008

De lente begint eindelijk in het land te komen en vorige zondagnamiddag hebben we van het mooie weertje genoten in het park van Ninove. Veel groen, een vijver en een eerder bescheiden speeltuintje, zeker voor kleine kindjes, maar Nora vond het toch de moeite.

We wandelden eerst even door het park en gingen naar de vijver met de eendjes, maar onze patat was duidelijk niet erg onder de indruk van de eendjes… :

Toen ze uit de buggy mocht en vrij mocht rondlopen was ze gelukkiger.

Op de wip:

Op de schommel:


Bloemetjes plukken voor mama! (en als het aan Nora lag, zou er nu geen enkel madeliefje meer te bespeuren zijn in het park van Ninove…)

2 buggy’s: een gemak dat dat is! :)