Archief voor mei 2008

– 10

29 mei 2008

Omdat de maand januari geen alleenrecht heeft op goeie voornemens, heb ik er in de maand mei gemaakt.

En wel de volgende: sporten en diëten!

Een beetje uitleg:
Sporten: grotendeels om wat te vermageren maar zeker ook om mijn conditie wat omhoog te krikken. Want het is erg, heel erg gesteld met mijn conditie. Vroeger ging ik regelmatig gaan zwemmen en gaan lopen (ook al moeten we dat laatste nu ook niet overdrijven), maar sinds Nora er is en zeker sinds Marie er is, is de enige beweging die ik heb: voetballen met Nora, dansen met Nora, grootste deel van de dag achter haar aan hollen en gaan wandelen slenteren met Nora en Marie.
Het plan was aanvankelijk om met een nicht mee te gaan fitnessen, maar hoe meer ik erover nadenk, hoe meer twijfels ik hierover heb. Geen twijfels over dat nichtje uiteraard, das een superlief en sympathiek meiske en ik zou het tof vinden om met haar te gaan sporten. Maar wel over het hele fitnessgebeuren: een zaal vol afgetrainde gebronsde lijven en ik met mijn iets minder afgetraind lichaam *ahum* , zwetend als een paard en vuurrood na de lichtste inspanning, een overdaad aan toestellen waartussen ik mijn weg niet ga vinden, de vrees dat ik het misschien wat saai ga vinden (je zou kunnen denken: je kan toch wat babbelen met uw nichtje? In theorie wel, in de praktijk ga ik niet in staat zijn om iets te zeggen wegens te druk bezig met naar adem te happen) en bovendien blijf ik het toch behoorlijk duur vinden. Maar misschien stel ik het me wat te stereotiep voor?
Voor ik zwanger was van Nora heb ik bijna een volledige lessenreeks ‘start to run’ met Evy Gruyaert gelopen wat ik plezant vond, ontspannend (pas op, het was ook behoorlijk zwaar, zeker in begin en ik moest mezelf ook vaak overtuigen om te gaan lopen) en supergoedkoop. En zeker na de mooie prestatie en het enthousiasme van Isabel, ben ik sterk aan het twijfelen om in plaats van te fitnessen, opnieuw ‘start to run’ te volgen. In het park van Ninove is er sinds kort ook een speciaal paadje gelegd voor de lopers onder ons.
Eerlijk gezegd heb ik al direct zin om te beginnen lopen met Evy, terwijl ik minder sta te springen om te starten met fitnessen.
Ideaal zou natuurlijk zijn als mijn lief nichtje ook mee zou gaan lopen, bij deze een oproepje! :)

Diëten. Ha! Het woord is gevallen. Ik vind het toch een klein beetje genant om dit hier openlijk op mijn blogje te smijten. Ik ben nu eenmaal niet zo goed in het delen van echt persoonlijke stuff en de frustratie rond mijn gewicht is iets waar ik mee bezig ben maar waar ik normaalgezien niet veel over kwijtwil. Maar het is ongetwijfeld ook een zorg waar veel andere vrouwen/moeders mee zitten. Dus overwin ik mijn lichte schroom en deel ik hier even mijn frustraties met jullie.
Ooit heel lang geleden (5 jaar om precies te zijn) had ik behoorlijk overgewicht en ben ik via WeightWatchers 24 kg vermagerd, in 6 maanden (ik ging niet naar cursussen, maar deed het via een thuispakket) . Geen slechte prestatie, om niet te zeggen een heel sjieke prestatie waar ik toch nog steeds trots op ben. Een aanrader ook voor iedereen die gewicht wil verliezen. Ik heb dit nieuwe gewicht (+ 2 kg) lang kunnen behouden. Maar na de geboorte van Nora is er een extra 5 kilo blijven plakken en na de geboorte van Marie nog eens 5 kilo extra*. 10 kilo meer dus én teveel, naar mijn goesting. Ik heb geen heel erg overgewicht (BMI = 27), maar omdat ik van vroeger weet hoe beter ik me voel met een lager gewicht, kan ik voor mezelf die extra kilootjes niet aanvaarden.
Dus ben ik maandag 26 mei officieel terug begonnen met WeightWatchers!
Streefdoel: – 10 kg.

Vooral ter hoogte van mijn buik en billen wil ik vermageren. Ik hoef geen superplatte en -strakke buik te hebben, maar ik wil ook niet dat mensen – die niet weten dat ik 3 maanden geleden bevallen ben – denken dat ik zwanger ben …
Vandaar dat ik mij ook ga smijten op buikspieroefeningen. Gisteren ben ik voor de eerste keer naar de kinesiste geweest voor postnatale kinesitherapie (na mijn bekkeninstabiliteit en na twee zwangerschappen redelijk kort op elkaar, is dat wel een must) en daardoor moet ik sowieso dagelijks spieroefeningen doen, zowel voor mijn bekkenbodemspieren, als mijn buik- en rugspieren.

*Aan al die mensen en boekskes die beweren dat de kiloos smelten als sneeuw voor de zon als je borstvoeding geeft: tarara! Enfin, niet bij mij alleszins.

Het voordeel van mijn “- 10 kgproject hier voor jullie uit de doeken te doen, is dat ik jullie kan lastigvallen met frustraties als het ff moeilijk gaat en met vreugdekreten als de weegschaal goed nieuws brengt. U bent gewaarschuwd :)

En nu, nu ga ik eten en punten tellen!

Antipatatjesgedrag

28 mei 2008

Eind vorige week bij de meter at ze al een klein beetje en afgelopen weekend bij ons had ze ook terug zin in patatjes. Geen volledige portie, maar dat geeft niet, we waren al blij dat ze de helft opat. Maandag en dinsdag in de crèche ook flink gegeten. Vandaag mocht Nora bij mama en zusje blijven en had ik er heel goeie moed op dat ze flink zou eten. Ha! Niet dus.

Ze leek nochtans enthousiast toen ik zei dat ze patatjes mocht eten, ze was zelfs ongeduldig toen ze eventjes moest wachten tot het opgewarmd was. Ze nam haar lepel, nam een schepje uit haar kommetje en dan was het gedaan. Ze draaide met haar lepel, keek ernaar, likte er eens aan en trok een vies gezicht en duwde na nog een beetje spelen haar kommetje weg. Ik heb bovenstaande gedrag rustig genegeerd. Ik heb nog eenmaal geprobeerd haar te overtuigen door “mmm lekkere patatjes” te zeggen, zelf een hapje te nemen en haar haar Bumba-lepeltje te geven. Maar ze wou niet. Ok, genoeg geprobeerd, niet teveel aandacht geven dus heb ik kommetje weggenomen, haar bavetje losgemaakt en haar op de grond gezet. Ik heb mijn uiterste best gedaan om dit kalm te doen, zonder veel boe of ba. Maar binnenin was ik Kwaad. Heel kwaad.

Een beetje op Nora: waarom eet ze wel in de crèche (daar zal de sociale druk en het zien eten van andere kindjes wel een belangrijke stimulans zijn), bij de meter, bij papa (die meestal de patatjes geeft in het weekend) en nu niet?! Maar vooral op mezelf: wat doe ik in godsnaam verkeerd dat ze enkel bij mij haar patatjes weigert??

Het is iets banaals, het zal heel zeker vanzelf weer overgaan en ik doe vast niets verkeerd, maar op dat moment kon ik het echt uitschreeuwen van frustratie. Dat heb ik uiteraard niet gedaan, ik heb een paar keer diep gezucht, het deurtje van de vuilbak eens hard dichtgeslaan (er staan schokdempers op) en gedaan alsof er niets gebeurd was. Oh, en even naar de papa gebeld om mijn hart eens te luchten ook ;)
Nora deed ook alsof er niets gebeurd was en speelde flink verder. Heb nog tweemaal op een neutrale manier gevraagd of ze patatjes wou, zonder succes.

Ze is zonder probleem gaan slapen en waarschijnlijk zal ze ook goed slapen en niet wakker worden van de honger.

Misschien had ze ook weinig of geen honger. Om 7u30 heeft ze 250ml melk gedrinken, om 8u30 bijna 3 (kleine) boterhammetjes en onderweg van de bakker naar huis, rond 10u30, heeft ze anderhalf sneetje brood opgepeuzeld.

Het duurt nu toch al bijna 4 weken, deze fase zal zeker en vast wel overgaan, maar ze moet er wel niet te lang meer mee wachten.

PS Haar anticrèchegedrag is gelukkig wel van de baan. Eén dagje hysterisch huilen, de volgende dag nog wel huilen maar al veel minder en deze week had ze opnieuw nauwelijks aandacht voor de papa toen hij haar dropte :)

Bewegende beestjes

27 mei 2008

Marie en haar mobiel!

Omdat het snel moest gaan (ze kan heel plots overgaan van lachen naar wenen), is het opgenomen met de videostand van mijn nieuwe GSM (schitterend speeltje nog altijd…) en de kwaliteit is dan ook navenant: niet schitterend. Maar je ziet en hoort haar vooral lachen!

“Apata”

27 mei 2008

Simpele woordjes zeggen, ho maar! Daar doet Nora nog niet aan mee. Liever lui dan moe: als ze wijst en een oerkreetje (“uh-uh”) uit, zal ze het ook wel krijgen, denkt ze waarschijnlijk. Mama en papa mogen doen wat ze willen: op hun hoofd staan, met handen en voeten haar trachten overtuigen om hét woordje te zeggen, met onnozele stemmetjes en spelletjes haar trachten in de val te lokken … Nora kijkt er lachend naar (de ene keer al wat geduldiger dan de andere keer) en zwijgt vooral. Behalve een enthousiaste “JA” als we uiteindelijk zelf het woordje zeggen.

Tot! Tot papa zoals elke avond de tandenborstel en tandpasta neemt en Nora plots uit het niets “apata” zegt vlak nadat papa “tandpasta” zei. Ha! Dat doet ze dan wel! Alsof het de normaalste en makkelijkste zaak van de wereld is. De eigenwijze ‘tik’ ;)

20 maanden

25 mei 2008

Zo lang al genieten we van ons krullebolletje!

Hoe zit het nu met Nora’s spraakontwikkeling? Wel, de laatste weken zijn er wat woordjes bijgekomen in haar woordenschat. Maar naar mijn gevoel toch nog steeds geen grote doorbraak in het spreken. Op zich kent ze al behoorlijk wat woordjes (of toch voldoende om niet ongerust te zijn over haar ontwikkeling), maar ze mankeert vaak nog de ‘klik’ om ze toe te passen in een concrete situatie. Als ze bvb iets wil, zal ze dit nog heel vaak duidelijk maken door te wijzen gepaard gaande met een “uuh uuh”-kreetje. En o wee als we niet weten wat ze wil “zeggen”. Frustratie bij haar maar minstens evenveel frustratie bij ons.

Als we haar proberen te overtuigen om het woordje te gebruiken ipv enkel te wijzen en te “uuh uuh”-en (van de Kind en Gezin arts moesten we namelijk een 5tal maanden geleden al “de lichamelijke taal negeren en de verbale taal stimuleren”, ’t is dat we dat nog niet met handen en voeten aan het proberen waren natuurlijk…), lijkt het alsof ze wel wil (en soms ook kan), maar niet goed durft. Uit perfectionisme of onzekerheid misschien?

Ze drinkt heel veel water, maar het is pas vandaag dat ze ein-de-lijk het woordje water min of meer zegt (dat denken we toch). Ze kent het woordje dus, maar toch zal ze (uit gemak?) nog vaak wijzen naar haar beker en “uuh uuh” zeggen. Zelfs als we dan vragen wat ze wil of vragen “wat is dat?”, blijft ze wijzen en zwijgen. En als we zelf zeggen “Dat is water” roept ze heel enthousiast “JA” alsof wij getest worden en zij ons bevestigt :)

Nuja, het zich uitdrukken in woordjes en nadien kleine zinnetjes zal wel komen, stap voor stap. Maar we kijken er toch een beetje ongeduldig naar uit; het zal haar en ons leven toch ietsje makkelijker maken.

Een overzicht van haar woordenschat:

Ja
Nee
Mama(tje)
Papa(tje)
Tut
Dada
Manee = maar neen
Buba = Bumba
Us = muts
As = jas
Susje = zusje

Eetj = teen
Oetj = voetje
Oeltj = stoeltje (1 x gehoord)
Atej = water
Jebbeuh = dat hebben
Da = dat
Daa = daar
Ut = uit
Oes = poes
Isj = vis
Aat = paard
Vvv = vogel/vliegtuig/vlieg
Kitj = kindje
Ba = bal

Até = santé
Sjapeuh = slapen (1x gehoord)
Shit (!)
= zie(t)
Oot = hoor(t) (+ vinger aan oortje)
Shhht ! (+ vinger voor mondje)
Namnam (als ze eet)
Boem (als iets valt)
Oesj (als iets valt)
Oh! (als ze iets interessants ziet)
Boe (doet de koe)
Woef (doet de hond)
Knort (als ze een varken ziet)
Voemvoem (doet de auto)
Ee tee ie = één twee drie

Nieuw speeltje

23 mei 2008

Niet voor Nora. Niet voor Marie. Maar voor mezelf! Ik heb sinds gisteren een nieuwe GSM, woehoe! Mijn vorige GSM was al een drietal weken kapot en gisteren ben ik eindelijk gaan kijken voor een nieuwe. En het is deze geworden: een Samsung J700. Very stylish.

Normaalgezien zou ik een veel eenvoudiger (lees: goedkoper) modelleke gekozen hebben maar bij mijn vorige aankoop heb ik me zo’n verzekeringscontract laten aansmeren, heb drie jaar premies betaald (veel te lang) en nu mijn GSM kapot was kon ik aanspraak maken op die verzekering en mocht ik een GSM kiezen ter waarde van 150€. Op zich niet slecht tot ne mens begint te rekenen en tot de ontdekking komt dat ik al (veel) meer dan dat bedrag aan premies betaald heb en bovendien moest ik ook nog een franchise betalen. Ma bon, het was nu zo. En al bij al was het wel een heel plezant gevoel om uit al die flashy GSM’s er eentje zomaar te mogen kiezen, ‘gratis en voor niets’. Zonder mij schuldig te voelen over de prijs, ik moést wel zo een dure kiezen want ik kreeg geen geld terug.

Ik weet nu opnieuw hoe een kind zich voelt als hij/zij een nieuw leuk speelgoedje krijgt. Het direct willen uitproberen, alle functies testen, leuke beltoontjes zoeken, foto’s trekken (voornamelijk van mijn iets minder enthousiast ventje), een filmpje maken (van een slapende Marie), de kleurtjes aanpassen, constant checken of ik toch nog geen berichtje heb, het toestel voortdurend ‘uitschuiven’ enz. enz.

Deze morgen is het me ook vlotjes gelukt om een foto die op de pc staat op mijn GSM-scherm te transporteren. Een foto van onze twee patatjes uiteraard. Cool!

En nu… nu ga ik verder ongeduldig zitten staren naar mijn nieuw speeltje wachtend op een smske ;)

Kind en Gezin

21 mei 2008

Marie werd vandaag gewikt en gewogen (en geprikt) bij Kind en Gezin.

Lengte: 57,5 cm (P 50)

Gewicht: 5710 gr (P75)

In 5 weken is ze eigenlijk maar 300 grammetjes bijgekomen wat niet denderend veel is en zelfs eerder weinig. Ze is dan ook één gewichtscurve gedaald. Ze is met haar geboortegewicht van 4 kg ook wel hoog (P90) begonnen maar nu zit ze dus ‘maar’ op P75.

Maar eigenlijk maak ik er mij niet teveel zorgen om. Ze drinkt goed, is rustig en alert na haar voeding, ze slaapt goed, ze heeft voldoende plasluiers en ze groeit goed. En het is ook typisch bij borstvoedingskindjes dat ze de eerste weken heel veel bijkomen om na ongeveer 3 maanden (veel) minder snel bij te komen. En aangezien de klassieke curves opgesteld zijn adhv flesvoedingskindjes waarbij de gewichtstoename niet zo variabel is, merk je sneller een daling van curve terwijl er vaak geen probleem is. Bovendien vergelijk ik steeds met Nora die uitzonderlijk goed bijkwam in gewicht, om niet te zeggen dat het eigenlijk een dikkerdje was als baby. Het babyvet is bij haar al flink geslonken hoewel ze nog steeds een behoorlijk dik buikje heeft. Marie zal waarschijnlijk een wat slankere baby worden. Alweer een verschilletje tussen de twee zusjes. Hoewel Marie ook wel voldoende Michelinbandjes heeft op armen en benen hoor :)

Verder is ze helemaal goedgekeurd. Zoals verwacht (ons madam wordt nogal koleirig als ze moe is en niet kan slapen) heeft ze vaak haar keel opengezet, maar ze was gelukkig wel rustig te krijgen in de “luipaardhouding” (met haar buik liggend op de onderarm, zoals een luipaard over een tak hangt, haar favoriete houding). Bij de dokter was ze tijdens het onderzoek ontroostbaar aan het huilen en de spuitjes maakten haar nog wat meer hysterisch uiteraard.
Ze was wel snel getroost en viel als een blok in slaap in haar maxi-cosi (en dit zonder het monotone geluid van een rijdende auto: een primeur!).

Het Kind en Gezin consultatiebureau bevindt zich trouwens in hetzelfde gebouw waar ik werk dus het was een ideale gelegenheid om voor en na de weging nog wat gezellig bij te kletsen met de collega’s en om een beetje te stoefen met onze verse dochter natuurlijk!

PS Ik heb met de verpleegkundige het ‘eetprobleem’ van Nora eens besproken en dit is haar advies: haar patatjes blijven aanbieden, haar beetje stimuleren om te eten maar niet te lang aandringen en als ze niet wil, haar zonder boe of ba van tafel halen en zeker niets anders aanbieden. Zoals we bezig waren dus, maar het is altijd leuk om professionele bevestiging te krijgen, niet waar? Als het bij de volgende controle van Marie niet beter is, is extra pedagogisch advies waarbij het probleem uitgebreider geanalyseerd wordt misschien wel aangewezen. Moeha! Straks sturen ze de Supernanny op ons af! ;)
Wetende hoe graag ze eet, ben ik ervan overtuigd dat ze wel heel snel terug patatjes zal willen eten.
We will break her! Resistance is futile!

Met mijn twee patatjes naar de markt

20 mei 2008

Met een baby en een peuter op stap gaan, alleen, zonder de papa: het blijft een beetje een uitdaging. Nora is op dat vlak echt nog jong: mooi naast mij stappen zonder zelf op verkenning te gaan, gaat gewoon niet. Handje geven wil ze uiteraard ook niet altijd en als ze niet wil, smijt ze zichzelf heel graag op de grond of loopt ze gewoon hard weg. In een winkel is dat nog enigszins te doen maar wandelend over straat is dat natuurlijk te gevaarlijk.

Maar deze voormiddag wou ik toch graag nog eens naar de markt in Ninove. We hadden fruit nodig en ik wou eens kijken naar sponzen shortjes voor Nora. En ik moest ook nog naar de Hema om iets in te ruilen.
Ik had de verschillende mogelijkheden overlopen: Marie in draagdoek en Nora in buggy (nadeel hieraan is dat het niet zo makkelijk is om Nora in en uit de buggy te halen met Marie op mijn buik in de draagdoek), Marie in buggy en Nora aan het handje of – en dit is het uiteindelijk geworden – Marie in buggy en Nora in de BB-Sling draagdoek! Het was al heel lang geleden dat ik de RingSling gebruikt had, ik gebruik vaker de BB-Tricot-Slen maar voor nu leek het me wel ideaal. Nora kan in de doek op mijn heup zitten zonder dat ik mijn arm overbelast en ik heb mijn twee handen vrij ook. En hij is erg makkelijk hanteerbaar.

Als test had ik voor we vertrokken Nora gauw eens in de doek gestoken, zodat ik ter plekke niet te veel zou sukkelen. En dan waren we weg!
De auto heb ik vlotjes kunnen parkeren in de overdekte parking van winkelcentrum Ninia, Marie overgeladen van maxi-cosi naar haar Quinny draagmand en ze sliep meteen (hoera!) en dan Nora even gauw in de doek steken. Ha! Daar begon het gesukkel dus, dat ik zo graag wou vermijden. Eerst kreeg ik de doek niet juist over mijn schouders, ofwel zat hij achterstevoren ofwel zat de ring aan de verkeerde kant en hoe meer ik probeerde hoe erger het werd, ik raakte er zelf totaal gedesoriënteerd door. Ondertussen werd Nora al behoorlijk ongedurig in de autostoel. Ik heb eens diep ingeademd, nog eens rustig gekeken hoe die verdomde doek weer moest hangen en hup, ineens ging het als niets. Nora uit de auto gehaald, Nora in de doek gehesen, haar schoen viel uit, onmogelijk om schoen aan te doen terwijl ze in de doek zit, Nora terug uit de doek, Nora poepezit op de grond, schoen terug aangedaan en Nora terug in de doek. Zucht. Ok, ze zit perfect, Marie slaapt nog steeds, dus wijle weg naar de markt!

En het was een succes. Nora zat graag in de doek (liever dan gewoon op de arm), ze keek haar ogen uit (veel vollek!), heeft flink boterham met choco gegeten (zelfs de korstjes!), heeft zitten draaien met de handjes op ingebeelde muziek (leuk om steeds muziek in je hoofd te hebben, denk ik dan) en heeft uiteindelijk toch bijna een uur flink en zonder protest op mama’s heup gezeten. Fruit hebben we gekocht in overvloed, de sponzen shortjes waren jammer genoeg uitverkocht.

Alles verliep dus heel goed, tot we in de Hema waren. Ik wou gewoon heel snel iets inruilen. Aan de kassa moest ik niet wachten, het was meteen mijn beurt, maar van dan af heeft het een kwartier (15 minuten!)geduurd, gewoon om iets in te ruilen.
Toen ik aan de Hema-medewerkster zei dat ik iets wou inruilen, sloeg ze al groen, rood en paars tegelijk uit en de paniek stond te lezen in haar blauwe ogen. Het was waarschijnlijk haar eerste dag en de les “hoe ruil ik iets in” had ze duidelijk nog niet gekregen. Ze vroeg om assistentie via de microfoon en wachtte… en wachtte… en ik wachtte ook en Nora ook. Eerst heel geduldig en begripvol: de eerste dag is nooit makkelijk en ’t kind kon er ook niet aan doen dat ze nog niet wist hoe het moet. Toen de medewerkster eens diep zuchtte en zelf de winkel begon af te zoeken naar assistentie, zuchtte ik ook… Maar hoera, daar kwam er assistentie, nu zou het rap gepiept zijn! Want Nora begon het wat saai te vinden en wou uit de doek. Ik deed mijn uiterste best om haar te overhalen om nog wat te blijven zitten, bood haar nog een boterham aan, water, een knuffeltje, maar noppes. ’t Kind wou vrijheid! Ik liet haar dan maar uit de doek terwijl ik uitdrukkelijk zei dat ze bij mama moest blijven. Ik kon dan ook Marie’s tutje teruggeven want ’t zoeteke was ondertussen ook hevig aan het huilen. En als je dacht dat Nora mooi bij mama ging blijven: moeha! Ook al had ze bijna geen kans om weg te glippen: links en rechts van ons stonden rekken, achter mij stond de buggy en daarachter een – ondertussen behoorlijk lange – rij klanten. Tussen de buggy en een van de twee rekken was er net genoeg plaats voor Nora om weg te glippen en ik was nog net op tijd om haar aan de arm terug te ‘sleuren’. En Nora werd boos. En tijdens het terugsleuren sneuvelde er een plastiekske van het rek en kletterde luid op de grond. En Marie was weer haar tut kwijt en begon ook te huilen. En ik begon te zweten (airco kennen ze nog niet in de Hema). En de andere klanten: die stonden erbij en keken ernaar. Bij sommige zag ik ergernis in hun blik, bij anderen medelijden en bij nog anderen leedvermaak. Ik nam Nora op en zei luid genoeg tegen haar ” ’t Duurt hier lang eh schat”. Ondertussen waren ze al met drie (!) medewerksters bezig om één simpel artikeltje in te ruilen voor één even simpel gelijkaardig artikeltje, met kasticketje en met de labels er nog aan. Zo moeilijk kan dit toch niet zijn? Géén idee wat het probleem was, ik kon hun gefluister niet verstaan en het interesseerde me ook niet. Ik wou gewoon dat het in orde was en liefst een beetje snel(ler). Uiteindelijk hoorde ik de – waarschijnlijk meest ervaren – medewerkster iets zeggen in de aard van “Geef het maar gewoon mee” en hup: ’t was in de sjakosj. Geen idee of het aan mijn ondertussen niet meer zo begripvolle en geduldige, maar eerder behoorlijk geërgerde blik lag. Nora was gekalmeerd, Marie sliep terug en alsof er niets aan de hand was, wandelden we rustig de Hema uit, op weg naar de auto…

Soit, die Ring Sling draagdoek is echt wel een handig ding!

PS Deze middag weigerde Nora opnieuw re-so-luut haar patatjes. Ze wordt hysterisch als ze het potje nog maar ziet. Niet veel energie aan verspild, even in haar eetstoel gezet en er al gauw weer uit. Grote honger had ze blijkbaar toch niet want ze begon opnieuw vrolijk te spelen en een half uurtje later ging ze heel enthousiast naar haar bed voor haar dutje. Morgen moet ik met Marie naar Kind en Gezin, ik ga daar toch eens vragen hoe ik dit het best aanpak.

Nora zoekt aandacht

19 mei 2008

Toen ik Nora vandaag ging halen, was ze aan het slapen op de speelmat – eigenlijk zat ik er dus niet ver naast toen ik vreesde dat ze misschien zielig in een hoekje zou zitten ;) . Ze had ’s middags maar anderhalf uur geslapen terwijl ze ’s middags nog 2,5 a 3 uur slaapt.

Voor de rest was ze flink geweest, heeft ze veel gespeeld en het wenen was deze morgen ook heel snel gedaan.

Behalve de plotse verlatingsangst heeft ze sinds kort ook nog een andere gedragsverandering. Sinds haar ziekenhuisopname wil ze ’s middags geen of nauwelijks patatjes eten. Aanvankelijk dachten we dat het nog naweeën waren van haar ziek zijn. Maar ze weigert selectief haar warme patatjes; fruit, yoghurt, brood, melk eet/drinkt ze wel en goed. Sinds ze genezen is, heeft ze één keer een halve portie gegeten, alle andere keren zijn 5 schepjes al een overwinning, meestal stopt ze na 2 schepjes en vaak weigert ze elk hapje. In begin deden we nog alle moeite van de wereld, maar momenteel maken we er ‘korte metten’ mee. We bieden patatjes aan, we geven haar de kans om zelf te eten, wil ze niet dan stellen we voor dat wij haar hapjes geven, wil ze dat ook niet (tegen dan is ze al vaak redelijk hysterisch) dan stoppen we: patatjes weg en van tafel. Zonder er veel woorden aan vuil te maken. We bieden ook niets anders meer aan. Patatjes eten of niets eten. Maar erg vindt ze dat eigenlijk niet, ze vraagt ook niet naar iets anders. Als ze van tafel is, speelt ze nog eventjes en dan gaat ze gewillig naar bed voor haar dutje en slaapt ze makkelijk 2 à 3 uur. Ze wordt niet wakker van de honger, ze heeft dan ook nog genoeg reserve ;)

Maar we vroegen ons toch wel af waarom ze plots haar middageten weigert.

En Leen van de crèche bracht raad!

Volgens haar is Nora’s aandachtzoekende gedrag een combinatie van volgende dingen:

– (een verergering van) de koppigheidsfase. Typisch voor haar leeftijd. Via het weigeren van eten kan ze haar macht uitoefenen op ons (of toch een poging tot!). Boodschap is om er weinig aandacht aan te geven en zoveel mogelijk te negeren: als ze geen patatjes wil, ok, dan gaat ze gewoon van tafel en krijgt ze niets anders. Zoals we bezig waren dus *een pluim voor ons* ;)

– En *tadaaa* jaloezie! Ze heeft blijkbaar nu pas echt door dat die baby er is om te blijven en dat ze de aandacht moet delen met Marie. En uit protest eist Nora haar eigen aandacht dan maar op. Het was al duidelijk bij het voeden van Marie, maar het protest als ze naar de crèche moet heeft er ook mee te maken. Want zoals Isabel hier al terecht opmerkte: we hebben onze patat duidelijk onderschat! Ze is inderdaad snuggerder dan we vermoeden (alsof dit nog kon ;) ) : heel waarschijnlijk weet ze goed genoeg dat zij naar de crèche moet terwijl Marie thuis mag blijven en dat mama ook lekker thuis is. Waardoor ze zich verongelijkt voelt. En vandaar het grote protest. Arm schaap.

Dit gecombineerd met het feit dat ze de laatste weken gewend was geraakt aan een hoge dosis exclusieve aandacht van ons en ze hier opnieuw van moet afkicken verklaart haar gedrag wel enigszins.

Het viel ons de laatste week ook al op dat ze ongelofelijk ‘neuterig’ is. Heel veel zeuren, klagen voor het minste. Constant hulp vragen eisen bij dingen die ze eigenlijk zelf wel kan. Wenen bij het minste pijntje enz. Constant negatieve aandacht opeisen dus.

Het is nu aan ons om haar vooral positief te bekrachtigen en voldoende exclusieve aandacht te geven. Nog meer dan we nu al doen. We proberen sowieso minstens even vaak “flink”, “bravo”, “goed zo” als “neen, mag niet” te zeggen en we letten er ook op dat we voldoende tijd maken om echt met Nora bezig te zijn (spelen, wandelen, haar laten helpen met iets dat niets met Marie te maken heeft enz.)

Ik ben alleszins al rustiger nu ik haar gedrag kan plaatsen en ik weet dat we al redelijk goed bezig waren. Volhouden dus en het zal vanzelf wel verbeteren.

En uiteraard blijft ze ons superschattig groot patatje die ons niet alleen het bloed van onder onze nagels kan halen soms maar ons ook heel regelmatig doet smelten.

PS Wat de crèche betreft: ik ga haar toch nog steeds1 à 2 dagen per week laten gaan. Zowel zij als ik hebben hier toch wel behoefte aan en uiteindelijk amuseert ze er zich toch nog steeds te pletter.

Crèche – perikelen

19 mei 2008

Vanmorgen werd Nora door de papa afgezet in de crèche. Iets wat normaalgezien heel vlotjes verloopt; als we de parking van de crèche oprijden begint ze al enthousiast te lachen en als we ze ‘droppen’ bekijkt ze ons nog nauwelijks en begint ze meteen te spelen of naar het keukentje te stappen voor een boterhammeke.

Vorige week woensdag begon ze echter wel wat te wenen toen ik in de crèche was en ben ik moeten vertrekken met een huilende Nora op de achtergrond. Vreselijk. Vooral omdat dit de eerste keer was sinds – euhm – altijd eigenlijk. In de huidige créche waar ze sinds november gaat, heeft ze nog nooit geweend als we haar afzetten.

Maar vandaag was het 10 100 x erger. Blijkbaar begon ze al lastig te doen en te huilen toen de papa thuis aanstalten maakte om te vertrekken en toen hij de parking van de crèche opreed (dan al!) begon Nora nog erger te wenen en tegen dat hij in de crèche was, was ze hysterisch. Mijn hart brak al toen ik het verslag van de papa hoorde, en hij was er al helemaal niet goed van. Het liefst zou ik nu bellen naar de crèche om er zeker van te zijn dat ze gekalmeerd is en dat ze niet zielig in een hoekje zit te huilen. Maar mijn verstand zegt om te wachten tot ik ze vannamiddag ga halen. Normaal ben ik er rond 17u maar vandaag zal ik er vroeger zijn … en zal ik hoogstwaarschijnlijk een enthousiast spelende Nora vinden. Maar toch.

Ik heb het al gehad over de schuldgevoelens die ik heb als Nora naar de créche gaat (1 a 2 dagen per week) terwijl ik thuis ben. Onnodig te zeggen dat in deze situatie die schuldgevoelens een ongekende hoogte bereiken.
Morgen blijft ze thuis, maar woensdag ‘moet’ ze opnieuw naar de créche want woensdagvoormiddag moet ik met Marie naar Kind en Gezin en Nora meenemen lijkt me nog een te hachelijke onderneming…
Als ze woensdag nog zo extreem reageert weet ik niet of ik haar volgende week naar de crèche ga kunnen/willen laten gaan. Ook al weet ik dat dat huilen waarschijnlijk snel gedaan is en dat ze zich nadien wel weer amuseert daar. Maar haar zo hysterisch zien als ik vertrek, terwijl het eigenlijk feitelijk niet moét en ze thuis kan blijven… Ik zou het niet over mijn hart krijgen, denk ik.

Ik snap ook totaal niet waarom ze zo héél plots en onverwacht protesteert als ze naar de crèche moet. Voordien was ze echt superenthousiast, Leen en Melissa van de crèche zeiden ook keer op keer dat ze zich geweldig amuseert en dat ze er nauwelijks omkijken naar hebben.

Het is wel zo dat ze 2 weken niet gegaan is toen ze ziek was en in die 2 weken had ze (uiteraard) meer aandacht dan gewoonlijk van de mama en de papa, zeker toen ze in het ziekenhuis lag. Vorige week dinsdag was de eerste dag na haar ziek zijn dat ze opnieuw naar de opvang ging en die verliep eigenlijk hetzelfde als anders, zonder probleem. Het was pas de volgende dag dat ze onverwacht protesteerde. De rest van de week is ze thuisgebleven (donderdag en vrijdag gaat ze nooit naar de crèche) en bovendien was toen ook de papa thuis omdat hij ziek was. Dus alweer meer dan anders aandacht van zowel mama als papa.

Is het daardoor? Moet ze zich plots te hard aanpassen aan de afwezigheid van ons na een hoge dosis mama en papa?
Is het (enkel) haar leeftijd (volgens Melissa) waardoor ze zo heel plots protesteert?
Heeft het nog te maken met het ziek geweest zijn? Ook al is ze voor de rest helemaal genezen.
Is er iets gebeurd in de crèche dat ze er nu negatief op reageert? Volgens Leen en Melissa niet.
Beseft ze dat ik en haar zusje thuis zijn terwijl zij naar de crèche gestuurd wordt? Dit kan ik zelf moeilijk geloven, is ze nog wat te jong voor, denk ik.

Jullie mogen steeds een beetje meedenken met mij!

Ik vind het behoorlijk frustrerend dat ik niet weet waarom ze plots zo reageert en ik vind het vooral hartverscheurend dat ze zo hysterisch reageert.