Archief voor mei 2008

– 10

29 mei 2008

Omdat de maand januari geen alleenrecht heeft op goeie voornemens, heb ik er in de maand mei gemaakt.

En wel de volgende: sporten en diëten!

Een beetje uitleg:
Sporten: grotendeels om wat te vermageren maar zeker ook om mijn conditie wat omhoog te krikken. Want het is erg, heel erg gesteld met mijn conditie. Vroeger ging ik regelmatig gaan zwemmen en gaan lopen (ook al moeten we dat laatste nu ook niet overdrijven), maar sinds Nora er is en zeker sinds Marie er is, is de enige beweging die ik heb: voetballen met Nora, dansen met Nora, grootste deel van de dag achter haar aan hollen en gaan wandelen slenteren met Nora en Marie.
Het plan was aanvankelijk om met een nicht mee te gaan fitnessen, maar hoe meer ik erover nadenk, hoe meer twijfels ik hierover heb. Geen twijfels over dat nichtje uiteraard, das een superlief en sympathiek meiske en ik zou het tof vinden om met haar te gaan sporten. Maar wel over het hele fitnessgebeuren: een zaal vol afgetrainde gebronsde lijven en ik met mijn iets minder afgetraind lichaam *ahum* , zwetend als een paard en vuurrood na de lichtste inspanning, een overdaad aan toestellen waartussen ik mijn weg niet ga vinden, de vrees dat ik het misschien wat saai ga vinden (je zou kunnen denken: je kan toch wat babbelen met uw nichtje? In theorie wel, in de praktijk ga ik niet in staat zijn om iets te zeggen wegens te druk bezig met naar adem te happen) en bovendien blijf ik het toch behoorlijk duur vinden. Maar misschien stel ik het me wat te stereotiep voor?
Voor ik zwanger was van Nora heb ik bijna een volledige lessenreeks ‘start to run’ met Evy Gruyaert gelopen wat ik plezant vond, ontspannend (pas op, het was ook behoorlijk zwaar, zeker in begin en ik moest mezelf ook vaak overtuigen om te gaan lopen) en supergoedkoop. En zeker na de mooie prestatie en het enthousiasme van Isabel, ben ik sterk aan het twijfelen om in plaats van te fitnessen, opnieuw ‘start to run’ te volgen. In het park van Ninove is er sinds kort ook een speciaal paadje gelegd voor de lopers onder ons.
Eerlijk gezegd heb ik al direct zin om te beginnen lopen met Evy, terwijl ik minder sta te springen om te starten met fitnessen.
Ideaal zou natuurlijk zijn als mijn lief nichtje ook mee zou gaan lopen, bij deze een oproepje! :)

Diëten. Ha! Het woord is gevallen. Ik vind het toch een klein beetje genant om dit hier openlijk op mijn blogje te smijten. Ik ben nu eenmaal niet zo goed in het delen van echt persoonlijke stuff en de frustratie rond mijn gewicht is iets waar ik mee bezig ben maar waar ik normaalgezien niet veel over kwijtwil. Maar het is ongetwijfeld ook een zorg waar veel andere vrouwen/moeders mee zitten. Dus overwin ik mijn lichte schroom en deel ik hier even mijn frustraties met jullie.
Ooit heel lang geleden (5 jaar om precies te zijn) had ik behoorlijk overgewicht en ben ik via WeightWatchers 24 kg vermagerd, in 6 maanden (ik ging niet naar cursussen, maar deed het via een thuispakket) . Geen slechte prestatie, om niet te zeggen een heel sjieke prestatie waar ik toch nog steeds trots op ben. Een aanrader ook voor iedereen die gewicht wil verliezen. Ik heb dit nieuwe gewicht (+ 2 kg) lang kunnen behouden. Maar na de geboorte van Nora is er een extra 5 kilo blijven plakken en na de geboorte van Marie nog eens 5 kilo extra*. 10 kilo meer dus én teveel, naar mijn goesting. Ik heb geen heel erg overgewicht (BMI = 27), maar omdat ik van vroeger weet hoe beter ik me voel met een lager gewicht, kan ik voor mezelf die extra kilootjes niet aanvaarden.
Dus ben ik maandag 26 mei officieel terug begonnen met WeightWatchers!
Streefdoel: – 10 kg.

Vooral ter hoogte van mijn buik en billen wil ik vermageren. Ik hoef geen superplatte en -strakke buik te hebben, maar ik wil ook niet dat mensen – die niet weten dat ik 3 maanden geleden bevallen ben – denken dat ik zwanger ben …
Vandaar dat ik mij ook ga smijten op buikspieroefeningen. Gisteren ben ik voor de eerste keer naar de kinesiste geweest voor postnatale kinesitherapie (na mijn bekkeninstabiliteit en na twee zwangerschappen redelijk kort op elkaar, is dat wel een must) en daardoor moet ik sowieso dagelijks spieroefeningen doen, zowel voor mijn bekkenbodemspieren, als mijn buik- en rugspieren.

*Aan al die mensen en boekskes die beweren dat de kiloos smelten als sneeuw voor de zon als je borstvoeding geeft: tarara! Enfin, niet bij mij alleszins.

Het voordeel van mijn “- 10 kgproject hier voor jullie uit de doeken te doen, is dat ik jullie kan lastigvallen met frustraties als het ff moeilijk gaat en met vreugdekreten als de weegschaal goed nieuws brengt. U bent gewaarschuwd :)

En nu, nu ga ik eten en punten tellen!

Advertenties

Antipatatjesgedrag

28 mei 2008

Eind vorige week bij de meter at ze al een klein beetje en afgelopen weekend bij ons had ze ook terug zin in patatjes. Geen volledige portie, maar dat geeft niet, we waren al blij dat ze de helft opat. Maandag en dinsdag in de crèche ook flink gegeten. Vandaag mocht Nora bij mama en zusje blijven en had ik er heel goeie moed op dat ze flink zou eten. Ha! Niet dus.

Ze leek nochtans enthousiast toen ik zei dat ze patatjes mocht eten, ze was zelfs ongeduldig toen ze eventjes moest wachten tot het opgewarmd was. Ze nam haar lepel, nam een schepje uit haar kommetje en dan was het gedaan. Ze draaide met haar lepel, keek ernaar, likte er eens aan en trok een vies gezicht en duwde na nog een beetje spelen haar kommetje weg. Ik heb bovenstaande gedrag rustig genegeerd. Ik heb nog eenmaal geprobeerd haar te overtuigen door “mmm lekkere patatjes” te zeggen, zelf een hapje te nemen en haar haar Bumba-lepeltje te geven. Maar ze wou niet. Ok, genoeg geprobeerd, niet teveel aandacht geven dus heb ik kommetje weggenomen, haar bavetje losgemaakt en haar op de grond gezet. Ik heb mijn uiterste best gedaan om dit kalm te doen, zonder veel boe of ba. Maar binnenin was ik Kwaad. Heel kwaad.

Een beetje op Nora: waarom eet ze wel in de crèche (daar zal de sociale druk en het zien eten van andere kindjes wel een belangrijke stimulans zijn), bij de meter, bij papa (die meestal de patatjes geeft in het weekend) en nu niet?! Maar vooral op mezelf: wat doe ik in godsnaam verkeerd dat ze enkel bij mij haar patatjes weigert??

Het is iets banaals, het zal heel zeker vanzelf weer overgaan en ik doe vast niets verkeerd, maar op dat moment kon ik het echt uitschreeuwen van frustratie. Dat heb ik uiteraard niet gedaan, ik heb een paar keer diep gezucht, het deurtje van de vuilbak eens hard dichtgeslaan (er staan schokdempers op) en gedaan alsof er niets gebeurd was. Oh, en even naar de papa gebeld om mijn hart eens te luchten ook ;)
Nora deed ook alsof er niets gebeurd was en speelde flink verder. Heb nog tweemaal op een neutrale manier gevraagd of ze patatjes wou, zonder succes.

Ze is zonder probleem gaan slapen en waarschijnlijk zal ze ook goed slapen en niet wakker worden van de honger.

Misschien had ze ook weinig of geen honger. Om 7u30 heeft ze 250ml melk gedrinken, om 8u30 bijna 3 (kleine) boterhammetjes en onderweg van de bakker naar huis, rond 10u30, heeft ze anderhalf sneetje brood opgepeuzeld.

Het duurt nu toch al bijna 4 weken, deze fase zal zeker en vast wel overgaan, maar ze moet er wel niet te lang meer mee wachten.

PS Haar anticrèchegedrag is gelukkig wel van de baan. Eén dagje hysterisch huilen, de volgende dag nog wel huilen maar al veel minder en deze week had ze opnieuw nauwelijks aandacht voor de papa toen hij haar dropte :)

Bewegende beestjes

27 mei 2008

Marie en haar mobiel!

Omdat het snel moest gaan (ze kan heel plots overgaan van lachen naar wenen), is het opgenomen met de videostand van mijn nieuwe GSM (schitterend speeltje nog altijd…) en de kwaliteit is dan ook navenant: niet schitterend. Maar je ziet en hoort haar vooral lachen!

“Apata”

27 mei 2008

Simpele woordjes zeggen, ho maar! Daar doet Nora nog niet aan mee. Liever lui dan moe: als ze wijst en een oerkreetje (“uh-uh”) uit, zal ze het ook wel krijgen, denkt ze waarschijnlijk. Mama en papa mogen doen wat ze willen: op hun hoofd staan, met handen en voeten haar trachten overtuigen om hét woordje te zeggen, met onnozele stemmetjes en spelletjes haar trachten in de val te lokken … Nora kijkt er lachend naar (de ene keer al wat geduldiger dan de andere keer) en zwijgt vooral. Behalve een enthousiaste “JA” als we uiteindelijk zelf het woordje zeggen.

Tot! Tot papa zoals elke avond de tandenborstel en tandpasta neemt en Nora plots uit het niets “apata” zegt vlak nadat papa “tandpasta” zei. Ha! Dat doet ze dan wel! Alsof het de normaalste en makkelijkste zaak van de wereld is. De eigenwijze ‘tik’ ;)

20 maanden

25 mei 2008

Zo lang al genieten we van ons krullebolletje!

Hoe zit het nu met Nora’s spraakontwikkeling? Wel, de laatste weken zijn er wat woordjes bijgekomen in haar woordenschat. Maar naar mijn gevoel toch nog steeds geen grote doorbraak in het spreken. Op zich kent ze al behoorlijk wat woordjes (of toch voldoende om niet ongerust te zijn over haar ontwikkeling), maar ze mankeert vaak nog de ‘klik’ om ze toe te passen in een concrete situatie. Als ze bvb iets wil, zal ze dit nog heel vaak duidelijk maken door te wijzen gepaard gaande met een “uuh uuh”-kreetje. En o wee als we niet weten wat ze wil “zeggen”. Frustratie bij haar maar minstens evenveel frustratie bij ons.

Als we haar proberen te overtuigen om het woordje te gebruiken ipv enkel te wijzen en te “uuh uuh”-en (van de Kind en Gezin arts moesten we namelijk een 5tal maanden geleden al “de lichamelijke taal negeren en de verbale taal stimuleren”, ’t is dat we dat nog niet met handen en voeten aan het proberen waren natuurlijk…), lijkt het alsof ze wel wil (en soms ook kan), maar niet goed durft. Uit perfectionisme of onzekerheid misschien?

Ze drinkt heel veel water, maar het is pas vandaag dat ze ein-de-lijk het woordje water min of meer zegt (dat denken we toch). Ze kent het woordje dus, maar toch zal ze (uit gemak?) nog vaak wijzen naar haar beker en “uuh uuh” zeggen. Zelfs als we dan vragen wat ze wil of vragen “wat is dat?”, blijft ze wijzen en zwijgen. En als we zelf zeggen “Dat is water” roept ze heel enthousiast “JA” alsof wij getest worden en zij ons bevestigt :)

Nuja, het zich uitdrukken in woordjes en nadien kleine zinnetjes zal wel komen, stap voor stap. Maar we kijken er toch een beetje ongeduldig naar uit; het zal haar en ons leven toch ietsje makkelijker maken.

Een overzicht van haar woordenschat:

Ja
Nee
Mama(tje)
Papa(tje)
Tut
Dada
Manee = maar neen
Buba = Bumba
Us = muts
As = jas
Susje = zusje

Eetj = teen
Oetj = voetje
Oeltj = stoeltje (1 x gehoord)
Atej = water
Jebbeuh = dat hebben
Da = dat
Daa = daar
Ut = uit
Oes = poes
Isj = vis
Aat = paard
Vvv = vogel/vliegtuig/vlieg
Kitj = kindje
Ba = bal

Até = santé
Sjapeuh = slapen (1x gehoord)
Shit (!)
= zie(t)
Oot = hoor(t) (+ vinger aan oortje)
Shhht ! (+ vinger voor mondje)
Namnam (als ze eet)
Boem (als iets valt)
Oesj (als iets valt)
Oh! (als ze iets interessants ziet)
Boe (doet de koe)
Woef (doet de hond)
Knort (als ze een varken ziet)
Voemvoem (doet de auto)
Ee tee ie = één twee drie

Nieuw speeltje

23 mei 2008

Niet voor Nora. Niet voor Marie. Maar voor mezelf! Ik heb sinds gisteren een nieuwe GSM, woehoe! Mijn vorige GSM was al een drietal weken kapot en gisteren ben ik eindelijk gaan kijken voor een nieuwe. En het is deze geworden: een Samsung J700. Very stylish.

Normaalgezien zou ik een veel eenvoudiger (lees: goedkoper) modelleke gekozen hebben maar bij mijn vorige aankoop heb ik me zo’n verzekeringscontract laten aansmeren, heb drie jaar premies betaald (veel te lang) en nu mijn GSM kapot was kon ik aanspraak maken op die verzekering en mocht ik een GSM kiezen ter waarde van 150€. Op zich niet slecht tot ne mens begint te rekenen en tot de ontdekking komt dat ik al (veel) meer dan dat bedrag aan premies betaald heb en bovendien moest ik ook nog een franchise betalen. Ma bon, het was nu zo. En al bij al was het wel een heel plezant gevoel om uit al die flashy GSM’s er eentje zomaar te mogen kiezen, ‘gratis en voor niets’. Zonder mij schuldig te voelen over de prijs, ik moést wel zo een dure kiezen want ik kreeg geen geld terug.

Ik weet nu opnieuw hoe een kind zich voelt als hij/zij een nieuw leuk speelgoedje krijgt. Het direct willen uitproberen, alle functies testen, leuke beltoontjes zoeken, foto’s trekken (voornamelijk van mijn iets minder enthousiast ventje), een filmpje maken (van een slapende Marie), de kleurtjes aanpassen, constant checken of ik toch nog geen berichtje heb, het toestel voortdurend ‘uitschuiven’ enz. enz.

Deze morgen is het me ook vlotjes gelukt om een foto die op de pc staat op mijn GSM-scherm te transporteren. Een foto van onze twee patatjes uiteraard. Cool!

En nu… nu ga ik verder ongeduldig zitten staren naar mijn nieuw speeltje wachtend op een smske ;)

Kind en Gezin

21 mei 2008

Marie werd vandaag gewikt en gewogen (en geprikt) bij Kind en Gezin.

Lengte: 57,5 cm (P 50)

Gewicht: 5710 gr (P75)

In 5 weken is ze eigenlijk maar 300 grammetjes bijgekomen wat niet denderend veel is en zelfs eerder weinig. Ze is dan ook één gewichtscurve gedaald. Ze is met haar geboortegewicht van 4 kg ook wel hoog (P90) begonnen maar nu zit ze dus ‘maar’ op P75.

Maar eigenlijk maak ik er mij niet teveel zorgen om. Ze drinkt goed, is rustig en alert na haar voeding, ze slaapt goed, ze heeft voldoende plasluiers en ze groeit goed. En het is ook typisch bij borstvoedingskindjes dat ze de eerste weken heel veel bijkomen om na ongeveer 3 maanden (veel) minder snel bij te komen. En aangezien de klassieke curves opgesteld zijn adhv flesvoedingskindjes waarbij de gewichtstoename niet zo variabel is, merk je sneller een daling van curve terwijl er vaak geen probleem is. Bovendien vergelijk ik steeds met Nora die uitzonderlijk goed bijkwam in gewicht, om niet te zeggen dat het eigenlijk een dikkerdje was als baby. Het babyvet is bij haar al flink geslonken hoewel ze nog steeds een behoorlijk dik buikje heeft. Marie zal waarschijnlijk een wat slankere baby worden. Alweer een verschilletje tussen de twee zusjes. Hoewel Marie ook wel voldoende Michelinbandjes heeft op armen en benen hoor :)

Verder is ze helemaal goedgekeurd. Zoals verwacht (ons madam wordt nogal koleirig als ze moe is en niet kan slapen) heeft ze vaak haar keel opengezet, maar ze was gelukkig wel rustig te krijgen in de “luipaardhouding” (met haar buik liggend op de onderarm, zoals een luipaard over een tak hangt, haar favoriete houding). Bij de dokter was ze tijdens het onderzoek ontroostbaar aan het huilen en de spuitjes maakten haar nog wat meer hysterisch uiteraard.
Ze was wel snel getroost en viel als een blok in slaap in haar maxi-cosi (en dit zonder het monotone geluid van een rijdende auto: een primeur!).

Het Kind en Gezin consultatiebureau bevindt zich trouwens in hetzelfde gebouw waar ik werk dus het was een ideale gelegenheid om voor en na de weging nog wat gezellig bij te kletsen met de collega’s en om een beetje te stoefen met onze verse dochter natuurlijk!

PS Ik heb met de verpleegkundige het ‘eetprobleem’ van Nora eens besproken en dit is haar advies: haar patatjes blijven aanbieden, haar beetje stimuleren om te eten maar niet te lang aandringen en als ze niet wil, haar zonder boe of ba van tafel halen en zeker niets anders aanbieden. Zoals we bezig waren dus, maar het is altijd leuk om professionele bevestiging te krijgen, niet waar? Als het bij de volgende controle van Marie niet beter is, is extra pedagogisch advies waarbij het probleem uitgebreider geanalyseerd wordt misschien wel aangewezen. Moeha! Straks sturen ze de Supernanny op ons af! ;)
Wetende hoe graag ze eet, ben ik ervan overtuigd dat ze wel heel snel terug patatjes zal willen eten.
We will break her! Resistance is futile!