Met mijn twee patatjes naar de markt

Met een baby en een peuter op stap gaan, alleen, zonder de papa: het blijft een beetje een uitdaging. Nora is op dat vlak echt nog jong: mooi naast mij stappen zonder zelf op verkenning te gaan, gaat gewoon niet. Handje geven wil ze uiteraard ook niet altijd en als ze niet wil, smijt ze zichzelf heel graag op de grond of loopt ze gewoon hard weg. In een winkel is dat nog enigszins te doen maar wandelend over straat is dat natuurlijk te gevaarlijk.

Maar deze voormiddag wou ik toch graag nog eens naar de markt in Ninove. We hadden fruit nodig en ik wou eens kijken naar sponzen shortjes voor Nora. En ik moest ook nog naar de Hema om iets in te ruilen.
Ik had de verschillende mogelijkheden overlopen: Marie in draagdoek en Nora in buggy (nadeel hieraan is dat het niet zo makkelijk is om Nora in en uit de buggy te halen met Marie op mijn buik in de draagdoek), Marie in buggy en Nora aan het handje of – en dit is het uiteindelijk geworden – Marie in buggy en Nora in de BB-Sling draagdoek! Het was al heel lang geleden dat ik de RingSling gebruikt had, ik gebruik vaker de BB-Tricot-Slen maar voor nu leek het me wel ideaal. Nora kan in de doek op mijn heup zitten zonder dat ik mijn arm overbelast en ik heb mijn twee handen vrij ook. En hij is erg makkelijk hanteerbaar.

Als test had ik voor we vertrokken Nora gauw eens in de doek gestoken, zodat ik ter plekke niet te veel zou sukkelen. En dan waren we weg!
De auto heb ik vlotjes kunnen parkeren in de overdekte parking van winkelcentrum Ninia, Marie overgeladen van maxi-cosi naar haar Quinny draagmand en ze sliep meteen (hoera!) en dan Nora even gauw in de doek steken. Ha! Daar begon het gesukkel dus, dat ik zo graag wou vermijden. Eerst kreeg ik de doek niet juist over mijn schouders, ofwel zat hij achterstevoren ofwel zat de ring aan de verkeerde kant en hoe meer ik probeerde hoe erger het werd, ik raakte er zelf totaal gedesoriënteerd door. Ondertussen werd Nora al behoorlijk ongedurig in de autostoel. Ik heb eens diep ingeademd, nog eens rustig gekeken hoe die verdomde doek weer moest hangen en hup, ineens ging het als niets. Nora uit de auto gehaald, Nora in de doek gehesen, haar schoen viel uit, onmogelijk om schoen aan te doen terwijl ze in de doek zit, Nora terug uit de doek, Nora poepezit op de grond, schoen terug aangedaan en Nora terug in de doek. Zucht. Ok, ze zit perfect, Marie slaapt nog steeds, dus wijle weg naar de markt!

En het was een succes. Nora zat graag in de doek (liever dan gewoon op de arm), ze keek haar ogen uit (veel vollek!), heeft flink boterham met choco gegeten (zelfs de korstjes!), heeft zitten draaien met de handjes op ingebeelde muziek (leuk om steeds muziek in je hoofd te hebben, denk ik dan) en heeft uiteindelijk toch bijna een uur flink en zonder protest op mama’s heup gezeten. Fruit hebben we gekocht in overvloed, de sponzen shortjes waren jammer genoeg uitverkocht.

Alles verliep dus heel goed, tot we in de Hema waren. Ik wou gewoon heel snel iets inruilen. Aan de kassa moest ik niet wachten, het was meteen mijn beurt, maar van dan af heeft het een kwartier (15 minuten!)geduurd, gewoon om iets in te ruilen.
Toen ik aan de Hema-medewerkster zei dat ik iets wou inruilen, sloeg ze al groen, rood en paars tegelijk uit en de paniek stond te lezen in haar blauwe ogen. Het was waarschijnlijk haar eerste dag en de les “hoe ruil ik iets in” had ze duidelijk nog niet gekregen. Ze vroeg om assistentie via de microfoon en wachtte… en wachtte… en ik wachtte ook en Nora ook. Eerst heel geduldig en begripvol: de eerste dag is nooit makkelijk en ’t kind kon er ook niet aan doen dat ze nog niet wist hoe het moet. Toen de medewerkster eens diep zuchtte en zelf de winkel begon af te zoeken naar assistentie, zuchtte ik ook… Maar hoera, daar kwam er assistentie, nu zou het rap gepiept zijn! Want Nora begon het wat saai te vinden en wou uit de doek. Ik deed mijn uiterste best om haar te overhalen om nog wat te blijven zitten, bood haar nog een boterham aan, water, een knuffeltje, maar noppes. ’t Kind wou vrijheid! Ik liet haar dan maar uit de doek terwijl ik uitdrukkelijk zei dat ze bij mama moest blijven. Ik kon dan ook Marie’s tutje teruggeven want ’t zoeteke was ondertussen ook hevig aan het huilen. En als je dacht dat Nora mooi bij mama ging blijven: moeha! Ook al had ze bijna geen kans om weg te glippen: links en rechts van ons stonden rekken, achter mij stond de buggy en daarachter een – ondertussen behoorlijk lange – rij klanten. Tussen de buggy en een van de twee rekken was er net genoeg plaats voor Nora om weg te glippen en ik was nog net op tijd om haar aan de arm terug te ‘sleuren’. En Nora werd boos. En tijdens het terugsleuren sneuvelde er een plastiekske van het rek en kletterde luid op de grond. En Marie was weer haar tut kwijt en begon ook te huilen. En ik begon te zweten (airco kennen ze nog niet in de Hema). En de andere klanten: die stonden erbij en keken ernaar. Bij sommige zag ik ergernis in hun blik, bij anderen medelijden en bij nog anderen leedvermaak. Ik nam Nora op en zei luid genoeg tegen haar ” ’t Duurt hier lang eh schat”. Ondertussen waren ze al met drie (!) medewerksters bezig om één simpel artikeltje in te ruilen voor één even simpel gelijkaardig artikeltje, met kasticketje en met de labels er nog aan. Zo moeilijk kan dit toch niet zijn? Géén idee wat het probleem was, ik kon hun gefluister niet verstaan en het interesseerde me ook niet. Ik wou gewoon dat het in orde was en liefst een beetje snel(ler). Uiteindelijk hoorde ik de – waarschijnlijk meest ervaren – medewerkster iets zeggen in de aard van “Geef het maar gewoon mee” en hup: ’t was in de sjakosj. Geen idee of het aan mijn ondertussen niet meer zo begripvolle en geduldige, maar eerder behoorlijk geërgerde blik lag. Nora was gekalmeerd, Marie sliep terug en alsof er niets aan de hand was, wandelden we rustig de Hema uit, op weg naar de auto…

Soit, die Ring Sling draagdoek is echt wel een handig ding!

PS Deze middag weigerde Nora opnieuw re-so-luut haar patatjes. Ze wordt hysterisch als ze het potje nog maar ziet. Niet veel energie aan verspild, even in haar eetstoel gezet en er al gauw weer uit. Grote honger had ze blijkbaar toch niet want ze begon opnieuw vrolijk te spelen en een half uurtje later ging ze heel enthousiast naar haar bed voor haar dutje. Morgen moet ik met Marie naar Kind en Gezin, ik ga daar toch eens vragen hoe ik dit het best aanpak.

Advertenties
Explore posts in the same categories: Kleine Ergernissen, Marie, Nora, Uitje

4 reacties op “Met mijn twee patatjes naar de markt”

  1. Inge Says:

    Ik ben gisteren met Fran ook nog een wandeling gaan maken met haar in de draagdoek. Ik gebruik de binana, een soortgenootje van de tricot-slen, om haar op mijn rug te binden. Zalig vindt ze dat. En ik ook. Ik was eens zo snel heen en weer (we zijn op vakantie en ik moest naar het dorpje om brood en beleg te kopen), had mijn handen vrij, en Fran heeft weer een stukje van de wereld gezien!

  2. annava Says:

    alleen met je kinderen op stap gaan is toch altijd een avontuur he:)

    En die draagdoek ik inderdaad echt handig.
    Stom van dat lang wachten in de hema, ik heb daar veel te weinig geduld voor, zenuwachtig dat ik dan word!

  3. Elke Says:

    Hehe, klinkt écht wel als een heuse onderneming! Lang wachten is al moeilijk voor “grote” mensen, laat staan voor kleine ukkepukjes die zoveel andere dingen willen doen. Ik zou zelf ook half gek worden als ik zo lang moest wachten om iets te kunnen omruilen, denk ik.

  4. maaike Says:

    met 2 man sterk + kind naar de markt vandaag. Zonder buggy, zonder draagdoen…
    Ik kan u verzekeren, t was minder succesvol dan uw verhaal ;-)
    :-) :-)


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: