Op restaurant

Samen met mijn moeder (en later op de dag kregen we ook even gezelschap van nichtjes Lieselot en Annabel) zijn we zaterdagnamiddag naar de braderie in Ninove geweest. Mooi weer, Marie in de draagdoek (eerst heel geïnteresseerd rondkijkend, nadien vlotjes in slaap gevallen), Nora in de buggy, gewandeld, gekuierd, terrasje gedaan.

Nora heeft ons echter ook getrakteerd op twee ferme, alles erop en eraan driftbuien.

Nummer 1: Er stond een demonstratietent voor de Wiii-Fit waar je op een podium verschillende Wiii-spelletjes kon uittesten. Dat interesseerde Nora niet zozeer. Maar er waren ook trapjes om op dat podium te geraken. Aha! En dat vond Nora wel leuk. Eropklimmen en eraf. En erop en eraf. En erop. En eraf. Enz. Enz.
Zij zou wel uren willen doorgaan zijn, maar wij – ehm – niet. Dus na 5 minuutjes klimplezier en na gezegd te hebben dat ze nog 1 keer mocht klimmen, nam papa haar weg van de trapjes. Gekrijs. Gestamp. Krokodillentranen. Gehuil. Nog meer gekrijs.

Nummer 2: Ze verhuurden ook go-carts en dergelijke en Nora mocht in een lieveheersbeestje-duw-wagentje zitten. De eerste drie minuten vond ze het geweldig, nadien was ze het beu (hoewel we dat ding aan 3€ gehuurd hadden voor een half uur…). Ze had namelijk iets anders gezien: een go-cart in de vorm van een paard, voor (veel) grotere kindjes. Maak het haar maar eens wijs dat ze daar nog te klein voor is. Dat gaat dus niet. Wat resulteerde in opnieuw een megadriftbui om u tegen te zeggen.

Geen enkele poging tot afleiding had succes. Uiteindelijk haar ‘gewoon’ twee keer genegeerd tot ze uitgeraasd was. We hadden alleszins veel bekijks! Sommigen keken geërgerd, anderen verontwaardigd en geshockeerd alsof we onze dochter aan het mishandelen waren en er nog plezier in hadden ook, nog anderen lachten minzaam en begrijpend en hadden een zweem van compassie in hun ogen.

Maar tussen de driftbuien door is ze ook wel heel flink geweest. Ze heeft gestapt, gedanst, gelachen naar andere kindjes, een konijntjes-ballon gekregen, zelf in een grote-mensen-stoel op het terras gezeten en voor de eerste keer in een springkasteel! Niet tussen de grote, springende kindjes maar een stukje speciaal voor kleine kindjes met een ballenbad. Leuk!

Het werd avond en we kregen honger. En omdat ik het al een tijdje eens wou uitproberen, omdat het me nu wel een goed moment leek te zijn én omdat ik geen zin had om thuis nog iets te koken, stelde ik voor om ergens iets te gaan eten. Voor de eerste keer op restaurant met ons viertjes.
Bovendien hadden we hulp en assistentie van mijn moeder en Luc, ook altijd handig. (Merci eh!)
We belandden in eetkafee “Buscemi”, op het buitenterras was er geen plaats meer maar binnen gelukkig wel nog net.

Ik was behoorlijk nerveus en was bang dat het ging tegenvallen, dat we het restaurant op stelten gingen zetten met twee krijsende, lastige dochters, dat we ons eten zouden binnenschrokken om zo snel mogelijk terug naar huis te kunnen en dat we gingen zeggen: “Nooit meer!”. Maar niets van dit alles, het viel allemaal héél goed mee en zowel Marie als Nora waren heel, heel flink:

  • Nora zat opnieuw fier als een gieter op een grote-mensen-stoel (met stoelverkleiner)
  • Ze kreeg van de vriendelijke serveuse kleurpotloden en een kleurprent om het wachten minder lang te maken (het restaurant kreeg over het algemeen trouwens goeie punten wat kindvriendelijkheid betreft). Ze heeft zich hiermee toch wel de volle 5 minuten beziggehouden. Dan wou ze van tafel. Begrijpelijk natuurlijk. Papa is er dan mee gaan wandelen op het buitenterras tot ons eten arriveerde.
  • Marie kreeg honger en liet dit luid en duidelijk blijken. Ondanks de toch wel lichte gène, ondanks de licht aanwezige angst voor negatieve reacties en ondanks de dame rechts van mij die niet één keer, niet drie keer, maar veel meer keer haar hoofd draaide en net niet met open mond aan het staren was, heb ik Marie rustig kunnen voeden. Na het drinken werd ze heel snel weer moe, heb haar terug in de draagdoek gestopt, eventjes buiten gaan wandelen omdat ze overstuur was en – tot mijn grote verbazing – viel ze heel snel in slaap en het ganse restaurantbezoek is ze zalig blijven slapen in de draagdoek. Super.
  • Het eten liet eventjes op zich wachten en bovendien moest mijn moeder nog langer wachten wegens een foutje in de bestelling (jammer!).
  • Nora kreeg een ‘kinderspaghetti’ die kwa portie toch wel heel hard leek op een grote-mensen-spaghetti. Enerzijds beter teveel dan te weinig, anderzijds wel erg zonde wegens verspilling van eten… (Mental note: in het vervolg haar laten mee-eten van hetgeen we zelf bestellen, hoewel dit ook niet door elke restaurantuitbater geapprecieerd wordt)
  • Eens het eten er was, is Nora de ganse tijd heel flink op haar stoel blijven zitten, zonder woedebuien of protest! Spaghetti heeft ze niet veel gegeten, maar we konden haar wel bezighouden door haar frietjes aan te bieden, stukjes stokbrood (eet ze veel liever dan warme maaltijden) en door haar van een flesje water met een rietje te laten drinken (en trots dat ze was!).
  • Zelf heb ik ondervonden dat eten met Marie in de draagdoek vrij aardig lukt zolang ik iets bestel dat ik enkel met een lepel kan eten (pasta bvb.). Het gaat natuurlijk wat trager, maar zo geniet ne mens ook meer van zijn eten, niet waar?
  • Nora heeft alweer een paar mensen gecharmeerd door haar vrolijke zelve en door haar krullebol ;)

Conclusie: Ik was blij dat we het aangedurfd hebben en superdesupertrots op onze twee meisjes die zo flink waren! Zeker voor herhaling vatbaar, al was het maar dat ze het op die manier wat gewoon worden en de kans krijgen om te leren hoe ze zich het best gedragen op restaurant. Het lijkt me heel leuk om met onze twee patatjes lekker relaxed op restaurant te kunnen blijven gaan. En als ze een beetje op hun ouders lijken, zullen ze het nog graag gaan doen ook!

(foto’s zijn genomen met GSM dus geen denderende kwaliteit)

Advertenties
Explore posts in the same categories: Gezin, Uitje

4 reacties op “Op restaurant”

  1. maaike Says:

    wij vinden dat ook belangrijk…
    de porties zijn meestal mega voor de leeftijd van onze kids… maar ja…
    gisteren bestelden we nog een KINDERijsje… hallo kroket… ik zou al aardig moeten duwen hebben om het binnen te krijgen ;-)
    maar super dat ze het zo flink deden en dat mama zich niets van de opengesperde mond aantrok!

  2. psychosaar Says:

    Vervelend die starende mensen.
    Met Titus zou het niet lukken vrees ik zo in een restaurant. Discreet zijn is moeilijk met zo’n halve wilde ;-)

  3. Isabel Says:

    Fantastisch dat jullie de stap gezet hebben ;) Wij doen dat ook heel graag (alhoewel het met één natuurlijk nog stukken vlotter gaat dan met twee) en hebben dat dan ook gedaan -euh- vanaf dat ik 3 dagen uit de materniteit was ofzo ;)

    Hier is de papa meer de nerveuse op restaurant, ikke al veel minder, ik probeer mij weinig aan te trekken van wat “de mensen” denken en als mensen staren dan doe ik nog harder mijn best om te laten zien dat ik het mij niet aantrek ;)

    Wij bestellen nog niet een aparte portie voor Renee, meestal eet ze gewoon mee van ons, want eens ze ons eten ziet staan, wil ze toch haar eigen eten niet meer… meestal is ze zelfs gewoon tevreden met het brood uit het mandje die ze dan ook 134613 keer in en uit dat mandje legt voor ze het daadwerkelijk opeet :)

  4. Goya Says:

    Wij gaan zowat wekelijks op restaurant met Ella erbij en dat is nog maar 1 keer minder goed gelopen (en toen was ze nog klein en refluxachtig), sindsdien geen klagen.
    Maar bij ons natuurlijk maar half zoveel geluid en stress kan ik me inbeelden :-)


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: