’t Zeetje

Donderdag zijn we naar Oostende geweest. Gepakt en gezakt. Gelukkig hadden we gezelschap en assistentie van mijn mama, nichtjes Lieselot en Annabel en later op de dag ook van Ringo en Aga.

We vertrokken ’s morgens en gingen het van Nora laten afhangen wanneer we zouden terugkeren. Ze slaapt in de namiddag normaalgezien nog 2 à 3 uur, maar haar dutje zou ze dus overslaan en het plan was om naar huis te komen als ze echt té moe en dus té onhandelbaar of lastig werd. Ik dacht dat we ten laatste om 16u al op weg zouden zijn naar huis, maar we zijn uiteindelijk pas om 18u vertrokken vanuit Oostende: Nora doodmoe maar wel nog steeds goed gezind. Dat zegt al genoeg, me dunkt.

Enkele zee-feitjes:

– Hoera voor mijn ventje die voor we een uitstapje doen steeds naar verkeerscentrum.be kijkt om de verkeerssituatie te checken waardoor we wisten dat het in Drongen nogal heel erg vastzat en we omgereden hebben. We hebben er wel bijna dubbel zo lang over gedaan, maar ge-luk-kig zaten we geen uren vast op de autosnelweg zoals vele dagjestoeristen die dag. Ik mag er niet aan denken dat we met onze twee patatjes in de zon en de hitte zo lang zouden vastzitten.

– Nora en Marie waren su-per-flink tijdens de lange autorit. Nora hield zich bezig met naar buiten kijken, boterhammetjes eten, water drinken, met het zonnescherm spelen, zingen, dansen, spelen met haar tut, spelen met poppetje, enz. Marie speelde en sliep vooral. Ik was erg onder de indruk.

– Het was warm!

– Ik was weer een kreeftje. Ik had me nochtans ingesmeerd, maar pas toen we aan het strand zaten en we al een uur of twee aan het rondlopen waren in de vlakke zon…

– Nora vond het super om op haar blote voetjes rond te wandelen op de dijk: ze vond het zo plezant dat ze begon te dansen. Haar gedans, haar krulletjes, haar “dada”-gezwaai naar élk kindje, haar plotse luidop lachen naar sommige mensen (nu is dit schattig, binnen enkele jaren wordt dit waarschijnlijk niet meer zo positief onthaald), … Ze heeft weer behoorlijk wat menskes gecharmeerd.

– Marie heeft de grootste moeite om – al wandelend – in slaap te vallen in de maxicosi. We wouden het tijdens deze uitstap eens uittesten: pas na een kwartier vrij hysterisch huilen, viel ze in slaap om dan na een half uurtje weer wakker te worden. In de draagmand valt ze meteen en goed in slaap, maar die is ze jammer genoeg bijna ontgroeid. In de draagdoek valt ze gelukkig ook goed in slaap. We hadden wel de draagmand mee zodat ze op het strand rustig kon slapen. Marie is verder ook haar flinke zelve geweest. Zo flink en rustig dat we vergeten zijn om ook van haar foto’s te nemen: schandalig.

– De Hema-strandtent is b.r.o.l. Eer we doorhadden dat we de tent binnenstebuiten aan het zetten waren, was ze al 36 keer bijna weggewaaid. En toen we ze eindelijk rechtkregen, vloog ze telkens een halve meter omhoog bij elke windstoot. Heel raar voor een STRANDtent aangezien het aan het STRAND aan de ZEE nogal eens durft te WAAIEN. Ondanks de vele zware tassen en een draagmand met een mensje in van ongeveer 6 kilo, bleef het ding omhoogzwiepen. De bedoeling was om Marie wat te beschutten voor zon, wind en zand maar het onding zorgde voor net het omgekeerde. Uiteindelijk na veel vloeken, zwoegen, zweten, wanhopig rondkijken naar andere strandtentjes die wel bleven staan alsof het niets was, hebben we een windzeil gehuurd en naast de tent gezet om te vermijden dat de tent zou wegvliegen.
Oh en denk je dat er ook maar één iemand die ons zag sukkelen ons raad gaf of ons – godbetert – kwam helpen (en volk was er genoeg, en volk met gelijkaardige strandtenten was er ook genoeg)? Baneen gij. Ons wat aangapen, ofwel uit medelijden ofwel uit leedvermaak, dat wel. En wij waren dan weer te trots om zelf hulp te vragen.

– Nora is een waterkieken, maar dat wisten we al. Welgeteld één seconde heeft ze eens gerild omdat het water wat koud was en welgeteld één keer trok ze een verrast gezicht bij de eerste golf die tegen haar lijfje botste. Nadien heeft ze gelachen, geroepen, gekird, gezongen, gesprongen, gespetterd en zich onnozel geamuseerd. Een uur lang. Op het strand heeft ze zich ook een half uur beziggehouden met kasteeltjes te maken (terwijl mama, papa en meter bezig waren met de vervloekte tent). En op het nat-zand-gedeelte heeft ze ook nog bijna een uur met haar emmertjes gespeeld.

– Een kindje van een jaar of 6 vroeg gemeend en serieus aan mijn moeder (die Nora in de gaten aan het houden was op het nat zand): “Waarom is uw kindje zo dik?” *shock* Wat een lef! Dik!? Tsss. Nora heeft helemààl geen dikke pens, Michelinbeentjes en -armpjes en bolle kaakskes…

– Na het strandplezier is ze er tijdens een wandelingetje van een vol kwartier toch in geslaagd om in slaap te vallen in haar buggy.

– Onze geslaagde zee-dag werd afgesloten met een ijsje op een terrasje. Koud of niet (het ijsje welteverstaan), moe of niet: het ijsje werd supersnel, met smaak, proper (geen verlies!) en enthousiast verorberd.

– Ik was er zeker van dat ze op de terugweg als een blok in slaap zou vallen, maar niets was minder waar: ze was aan het zingen, brabbelen en lachen. Pas de laatste 5 minuten viel ze in slaap. Ze had blijkbaar behoorlijk wat indrukken te verwerken.

Puur genieten was het!

Advertenties
Explore posts in the same categories: Gezin, Uitje

8 reacties op “’t Zeetje”

  1. jennifer Says:

    Nee hoor :) ze is niet dik!
    Haar ronde peuterwangetjes heeft ze wel nog vind ik, maar ze is dan ook nog een peutertje :) en dat is daar net zo schattig aan.

  2. Goya Says:

    Grappig, op hetzelfde moment was ik enkele honderden meter van jullie op zee aan het werk. Voor de kust van oostende :-)

  3. Katrien Says:

    Hier doet de hemastrandtent wel zijn werk. Ik zal niet ontkennen dat het wat ervaring vereist om dat ding te laten staan…
    Zo is het aan te raden om de tent niet helemaal tegen de wind in te zetten. Als er een klein beetje wind in de tent kan, blijft ze beter staan. En het is verstandig om de zijkantjes langs buiten onder te stoppen met zand zodat er géén windje onder geraakt!
    Succes verzekerd… tenzij… er wel héél véél wind is.

  4. Zita Says:

    Dik?! Ze is helemaal niet dik. Zoals Jennifer zegt: ze heeft gewoon bolle kleuterwangetjes en die zijn net zo schattig!

    Je moet niet vragen waar dat zesjarig kind mee bezig is! Toen ik zes was, dacht ik niet na over dik of mager.

  5. maaike Says:

    dik… och hier loopt ook zo een bolleke ;-)
    wat leuk dat jullie niet in die monsterfille stonden en kunnen genieten hebben van de zee…

  6. Kim Says:

    Dat was volgens mij een toffe dag! Ik hoop dat wij over 3 weken ook zoveel lol gaan hebben aan de zee…
    En nee, Nora is helemaal niet dik! Lekker mollig, zo is een peutertje toch op zich liefste…

  7. Tamara Says:

    Wij vinden Nora gelukkig ook niet dik, wel mollig, maar dat mag nog zolang ze peuter zijn en het is inderdaad ook superschattig, maar wij zijn natuurlijk allesbehalve objectief :) Als echte baby was ze zelfs nog molliger!
    En inderdaad, Zita, ik maak mij meer zorgen over dat zesjarig kind dat zich vragen stelt over het gewicht van een peuter die hij niet kent dan over de vetrolletjes van Nora…

    @Katrien: ok, het ligt dus aan ons ;) Alleszins merci voor de tips! Bij het volgend strandbezoek zullen we het er alleszins nog wel eens op wagen.


  8. […] Zeetje, version 09 Naar jaarlijkse gewoonte zijn we ook deze zomer een dagje naar zee […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: