Archief voor augustus 2008

Speelgoedkeukentje

30 augustus 2008

Nora wordt bijna 2 en de meter vraagt zich af wat ze zou kunnen kopen voor onze patat en het enige dat ik (voorlopig) kan bedenken is een speelgoedkeukentje. Ze heeft al een servies waar ze vroeger heel veel mee speelde, nu wat minder maar misschien dat de combinatie van een echt keukentje en het servies wel een treffer zal zijn.

Maar – oh my god – zoveel soorten/merken/maten keukentjes dat er bestaan! Zo moeilijk om te kiezen als je er zelf nog geen ervaring mee hebt. Hout of kunststof? Hoe groot? Welk merk?

Ik wil iets dat lang meegaat zodat Nora er lang mee kan spelen, maar het is ook de bedoeling dat later Marie er nog plezier aan kan hebben. Het moet dus degelijk zijn (ik denk dan meteen aan een houten uitvoering ipv plastiek/kunststof), het moet ook iets zijn dat ze niet te snel ontgroeid zijn, iets dat eventueel door de verschillende mogelijkheden eventueel meegroeit? Als dat bestaat.

Tips en ervaringen zijn welkom! Alvast bedankt!

Dora-toren

27 augustus 2008

Opperste concentratie en uiterste precisie:

(Ik was nét op tijd om de toren te vereeuwigen op foto, want een fractie van een seconde later vielen de blokken kletterend op de grond)

Lezen & puzzelen

26 augustus 2008

De laatste tijd houdt Nora zich vooral bezig met lezen en puzzelen.

Ofwel lezen wij verhaaltjes voor (vooral uit het grote Dikkie Dik verhalenboek), ofwel kijken we naar prentenboeken en kan Nora trots demonstreren hoeveel woordjes, werkwoorden en begrippen ze ondertussen al kent. Ofwel leest ze alleen (en wil ze niet dat we erbij komen zitten), ofwel lezen we samen.
De nieuwste aanwinsten zijn:
– “Op je potje, Konijn” van Kathleen Amant
– “Het grote knuffel-boek” van Guido Van Genechten
– “Wat zie ik?” van Liesbet Slegers
Zalig om te zien hoe enthousiast en blij ze is met een (nieuw) boekje en hoe ze er volledig kan in opgaan…

Tot ze, net als de papa, afgeleid wordt door iets op tv. Zo vader zo dochter…:

Ook puzzelen vindt ze de laatste tijd heel leuk én ze kan het al heel goed ook. De puzzels die we gekocht hebben op de rommelmarkt zijn momenteel een groot succes. Een dubbele puzzel van elk 6 stukken en een vierdelige puzzel: 4 diertjes die elk uit 5 puzzelstukken bestaan. Ik dacht nochtans dat ze er nog te jong voor was. Haar eerste pogingen waren frustrerend: het lukte haar niet om de stukjes in elkaar te steken, laat staan de juiste stukjes in elkaar te steken. Maar ze bleef proberen en ze keek goed hoe wij het deden en al na een paar dagen was ze er al een beetje mee weg en na nog een paar dagen oefenen was ze er helemaal mee weg en nu kan ze alle puzzels helemaal zelf maken. Ze kan er zelfs de stukjes per diertje uithalen zonder onze hulp. Volgens de leeftijdsaanduiding zijn het puzzels vanaf 2 jaar. Ik ben azo toch een klein beetje fier azo ;)

Mijn projectjes

25 augustus 2008

Na een stop van bijna 2 weken, ben ik vandaag opnieuw gaan lopen met Evy Gruyaert.
Een week voor we naar Polen vertrokken had ik een pauze ingelast wegens te druk met vanalles en had ik mezelf beloofd om de lessenreeks weer op te pikken eens we terug thuis waren. En belofte maakt schuld.
Al was het niet evident om mezelf op te peppen om te gaan sporten vanavond, but i did it!

De laatst gelopen les (les 22, nog maar 5 lessen te gaan!) heb ik vandaag herhaald en ik was toch bang dat het te lastig ging worden omdat er een pauze van bijna twee weken tussenzat en mijn conditie misschien opnieuw verminderd was. Maar het viel nogal mee. Ik moest 2 keer 15 minuten lopen met een pauze van 2 minuten en kwa ademhaling ging het heel goed: ik was maar een beetje buiten adem. Maar mijn benen hadden het erg lastig! Ze voelden als lood en ik kreeg ze de laatste 5 a 10 minuten nog nauwelijks van de grond. Maar ik heb het wél uitgelopen.
Volgende les 10-12-12 minuten. Brrrr.

De grote vraag en uitdaging blijft wel: zal ik enkele keren per week blijven lopen eens de lessenreeks gedaan is? Eerlijk gezegd: ik weet het niet. Ik zou wel willen, het doet mij en mijn lichaam deugd maar ik betwijfel soms of ik het ga volhouden… We zien wel.

Wat dat ander project betreft, dat -10 kg project: pffffrrrrt! Ik wist dat onze trip naar Polen niet goed ging zijn voor mijn dieet, maar ik had niet gedacht dat het zo erg ging zijn. Hou u vast, mensen: ik ben in 1 week twee (2!) kilo bijgekomen. Djezes. Ergens is het wel begrijpelijk: elke dag een uitgebreid en zeer lekker ontbijtbuffet waar ik niet kon aan weerstaan, een erg onregelmatig eetritme waardoor ik eigenlijk bijna de ganse dag door at en schranste (ik had – teveel – koeken en chocola mee voor onderweg in de auto), niet zoveel beweging en uiteraard veel en lekker gegeten op het trouwfeest. Maar toch: 2 kilo!? Dat is toch wat overdreven. Ik vervloek dat traag metabolisme van mij!
Ik vond het zo erg dat ik er aanvankelijk in alle talen wou over zwijgen hier, maar anderzijds is het misschien net een extra stimulans om die verdomde kilo’s er net zo rap weer af te krijgen. Want ze moeten er echt wel zo snel mogelijk weer af.
Ik ben dus weer streng aan het lijnen. Strict puntjes tellen doe ik eigenlijk niet meer: keukenweegschaal is kapot, mijn boterhammekes voor op het werk telkens wegen als ik ze smeer en het de puntjes tellen van het avondeten zijn wat te omslachtig en bovendien weet ik ondertussen wel van bijna elk voedingsmiddel wat de puntwaarde is. Maar ik hou me wel aan een vast eetschema en vooral: weinig/niet snoepen!
Voordeel van te gaan werken is dat ik automatisch een regelmatiger (eet)ritme heb en als ik geen snoep meeneem naar het werk, is het ook niet moeilijk om eraf te blijven. Enige moeilijk moment is ’s avonds als Nora een boterham eet, ik al honger heb maar nog ‘moet’ wachten om warm te eten tot manlief thuis is. Dan is het moeilijk om van die lekkere boterhammekes af te blijven en nog moeilijker om het bij één boterhammetje te houden…

Maar die 10 kilo moeten en zullen eraf gaan!

Rarara

24 augustus 2008

Een klein raadseltje op een luie rustige zondag:

Wat of wie bedoelt Nora als ze met veel overgave “sissy” roept?

Laat jullie fantasie maar eens gaan!

Happehap

22 augustus 2008

Wanneer besef je dat je heel klein boeleke eigenlijk geen heel klein boeleke meer is? Juist ja, wanneer je mag starten met groentenpap. En dan heb ik nog vrij lang gewacht, namelijk tot ze 5,5 maanden was.

Zo snel dat ze groeit en verandert, niet alleen uiterlijk maar ook haar gedrag en ontwikkeling evolueert razendsnel. Soms een beetje te snel naar mijn gevoel, anderzijds ben ik razendbenieuwd naar hoe ze in de toekomst zal evolueren, veranderen en opgroeien.

Maar het gaat o zo veel sneller dan bij Nora. Bij Nora merkten we elk nieuw kreetje op, elk nieuw gebaar, elk nieuw dingetje dat ze kon. En we anticipeerden veel meer op wat ze binnenkort zou kunnen en doen. Bij Marie merken we vaak ‘plots’ dat ze iets kan of iets doet. Alsof we de ‘eerste keer’ gemist hebben omdat we er minder dicht op zitten. Hoewel we – gelukkig – haar eerste lachje en haar eerste rolbewegingen niet gemist hebben. 

Logisch uiteraard: we hebben het ‘allemaal al eens gezien’, het is ietsje minder nieuw (maar wel even wonderlijk en fantastisch!) en bovendien loopt er nu een ouder patatje rond die ook de nodige aandacht vraagt én opeist.

Soms lijkt het ook dat Marie met sommige dingen vrij snel is, niet omdat ze voor is op haar ontwikkeling, maar wel omdat ze in ons hoofd soms jonger is dan dat ze in werkelijkheid is. Als je snapt wat ik bedoel…

Alleszins, Marie’s eerste ervaringen met de klassieke oranje smurrie waren een redelijk succes. In begin trok ze een zuur gezicht, maar na enkele hapjes had ze door dat het papje best in het mondje blijft en heeft ze zelfs op een relatief propere manier zo’n 70 grammetjes wortelpuree opgepeuzeld.
Maar we maken ons geen illusies: hoogstwaarschijnlijk weigert ze binnen een kleine 2 jaar resoluut bijna alle groenten… Ze moet toch in iéts een beetje op haar grote zus gelijken he?

Back @ Work

21 augustus 2008

Zes volle maanden ben ik thuisgeweest en heb ik volop mogen genieten van onze patatjes. Eerst nog een weekje alleen met Nora, nadien kwam Marie ons vergezellen. En wat zijn die maanden voorbijgevlogen! Het lijkt alsof ik veel minder lang dan een half jaar heb thuis gezeten.

En het zijn leuke, boeiende maanden geweest.
Maar ook drukke, vermoeiende maanden! Ik heb nog meer respect gekregen  voor thuisblijfmama’s. Het is echt niet evident om voor twee (of minder of meer) kindjes te zorgen, ze te entertainen en tegelijkertijd nog het huishouden in goede banen trachten te leiden. Het vergt heel veel energie, geduld en creativiteit. Chapeau voor de mama’s die dit altijd doen! Ik zou het niet kunnen. Bovendien zou ik mijn werk, de uitdagingen, de uitlaatklep, de sociale contacten teveel missen.

Dus ik ben blij dat ik opnieuw mag en kan gaan werken. Blij dat ik mijn energie opnieuw in andere dingen en mensen kan steken.

Maar tegelijkertijd vind ik het ook best wel wat moeilijk. Wat ga ik mijn patatjes missen, nu ik ze enkel ’s morgens, ’s avonds en in het weekend zal zien. Zeker Marie die ik nog nooit voor meer dan enkele uurtjes heb achtergelaten bij haar moeke. Deze week en volgende week gaat ze nog bij mijn mama. Haar kent ze al een beetje (en omgekeerd). De week nadien gaat ze voor de eerste keer naar de crèche (samen met haar grote zus). Spannend. En beangstigend. Het zal met een heel klein hartje zijn dat ik haar 1 september zal achterlaten in de handen van Leen en Melissa.

En dan die ochtend- en avondrush, elke dag! ’s Morgens vertrekt manlief meestal al vroeg naar zijn werk zodat hij ’s avonds niet te laat thuis is en mag ik in recordtijd achtereenvolgens mezelf, Nora en Marie klaarmaken. Wat ging dit allemaal makkelijker en vlotter toen er nog maar één patatje was…
Het zal wat wennen worden de eerste weken, maar eens we allemaal de routine wat gewoon zijn, zullen we onze draai wel vinden.

Gelukkig is het de eerste weken nog rustig op het werk zodat ik langzaamaan terug kan wennen aan de dagelijkse routine en mezelf terug wat kan inwerken na 6 maanden afwezigheid.

En nu, nu is het tijd om mijn eerste werkdag af te sluiten en mijn patatjes te gaan halen!