Archief voor augustus 2008

Speelgoedkeukentje

30 augustus 2008

Nora wordt bijna 2 en de meter vraagt zich af wat ze zou kunnen kopen voor onze patat en het enige dat ik (voorlopig) kan bedenken is een speelgoedkeukentje. Ze heeft al een servies waar ze vroeger heel veel mee speelde, nu wat minder maar misschien dat de combinatie van een echt keukentje en het servies wel een treffer zal zijn.

Maar – oh my god – zoveel soorten/merken/maten keukentjes dat er bestaan! Zo moeilijk om te kiezen als je er zelf nog geen ervaring mee hebt. Hout of kunststof? Hoe groot? Welk merk?

Ik wil iets dat lang meegaat zodat Nora er lang mee kan spelen, maar het is ook de bedoeling dat later Marie er nog plezier aan kan hebben. Het moet dus degelijk zijn (ik denk dan meteen aan een houten uitvoering ipv plastiek/kunststof), het moet ook iets zijn dat ze niet te snel ontgroeid zijn, iets dat eventueel door de verschillende mogelijkheden eventueel meegroeit? Als dat bestaat.

Tips en ervaringen zijn welkom! Alvast bedankt!

Dora-toren

27 augustus 2008

Opperste concentratie en uiterste precisie:

(Ik was nét op tijd om de toren te vereeuwigen op foto, want een fractie van een seconde later vielen de blokken kletterend op de grond)

Lezen & puzzelen

26 augustus 2008

De laatste tijd houdt Nora zich vooral bezig met lezen en puzzelen.

Ofwel lezen wij verhaaltjes voor (vooral uit het grote Dikkie Dik verhalenboek), ofwel kijken we naar prentenboeken en kan Nora trots demonstreren hoeveel woordjes, werkwoorden en begrippen ze ondertussen al kent. Ofwel leest ze alleen (en wil ze niet dat we erbij komen zitten), ofwel lezen we samen.
De nieuwste aanwinsten zijn:
– “Op je potje, Konijn” van Kathleen Amant
– “Het grote knuffel-boek” van Guido Van Genechten
– “Wat zie ik?” van Liesbet Slegers
Zalig om te zien hoe enthousiast en blij ze is met een (nieuw) boekje en hoe ze er volledig kan in opgaan…

Tot ze, net als de papa, afgeleid wordt door iets op tv. Zo vader zo dochter…:

Ook puzzelen vindt ze de laatste tijd heel leuk én ze kan het al heel goed ook. De puzzels die we gekocht hebben op de rommelmarkt zijn momenteel een groot succes. Een dubbele puzzel van elk 6 stukken en een vierdelige puzzel: 4 diertjes die elk uit 5 puzzelstukken bestaan. Ik dacht nochtans dat ze er nog te jong voor was. Haar eerste pogingen waren frustrerend: het lukte haar niet om de stukjes in elkaar te steken, laat staan de juiste stukjes in elkaar te steken. Maar ze bleef proberen en ze keek goed hoe wij het deden en al na een paar dagen was ze er al een beetje mee weg en na nog een paar dagen oefenen was ze er helemaal mee weg en nu kan ze alle puzzels helemaal zelf maken. Ze kan er zelfs de stukjes per diertje uithalen zonder onze hulp. Volgens de leeftijdsaanduiding zijn het puzzels vanaf 2 jaar. Ik ben azo toch een klein beetje fier azo ;)

Mijn projectjes

25 augustus 2008

Na een stop van bijna 2 weken, ben ik vandaag opnieuw gaan lopen met Evy Gruyaert.
Een week voor we naar Polen vertrokken had ik een pauze ingelast wegens te druk met vanalles en had ik mezelf beloofd om de lessenreeks weer op te pikken eens we terug thuis waren. En belofte maakt schuld.
Al was het niet evident om mezelf op te peppen om te gaan sporten vanavond, but i did it!

De laatst gelopen les (les 22, nog maar 5 lessen te gaan!) heb ik vandaag herhaald en ik was toch bang dat het te lastig ging worden omdat er een pauze van bijna twee weken tussenzat en mijn conditie misschien opnieuw verminderd was. Maar het viel nogal mee. Ik moest 2 keer 15 minuten lopen met een pauze van 2 minuten en kwa ademhaling ging het heel goed: ik was maar een beetje buiten adem. Maar mijn benen hadden het erg lastig! Ze voelden als lood en ik kreeg ze de laatste 5 a 10 minuten nog nauwelijks van de grond. Maar ik heb het wél uitgelopen.
Volgende les 10-12-12 minuten. Brrrr.

De grote vraag en uitdaging blijft wel: zal ik enkele keren per week blijven lopen eens de lessenreeks gedaan is? Eerlijk gezegd: ik weet het niet. Ik zou wel willen, het doet mij en mijn lichaam deugd maar ik betwijfel soms of ik het ga volhouden… We zien wel.

Wat dat ander project betreft, dat -10 kg project: pffffrrrrt! Ik wist dat onze trip naar Polen niet goed ging zijn voor mijn dieet, maar ik had niet gedacht dat het zo erg ging zijn. Hou u vast, mensen: ik ben in 1 week twee (2!) kilo bijgekomen. Djezes. Ergens is het wel begrijpelijk: elke dag een uitgebreid en zeer lekker ontbijtbuffet waar ik niet kon aan weerstaan, een erg onregelmatig eetritme waardoor ik eigenlijk bijna de ganse dag door at en schranste (ik had – teveel – koeken en chocola mee voor onderweg in de auto), niet zoveel beweging en uiteraard veel en lekker gegeten op het trouwfeest. Maar toch: 2 kilo!? Dat is toch wat overdreven. Ik vervloek dat traag metabolisme van mij!
Ik vond het zo erg dat ik er aanvankelijk in alle talen wou over zwijgen hier, maar anderzijds is het misschien net een extra stimulans om die verdomde kilo’s er net zo rap weer af te krijgen. Want ze moeten er echt wel zo snel mogelijk weer af.
Ik ben dus weer streng aan het lijnen. Strict puntjes tellen doe ik eigenlijk niet meer: keukenweegschaal is kapot, mijn boterhammekes voor op het werk telkens wegen als ik ze smeer en het de puntjes tellen van het avondeten zijn wat te omslachtig en bovendien weet ik ondertussen wel van bijna elk voedingsmiddel wat de puntwaarde is. Maar ik hou me wel aan een vast eetschema en vooral: weinig/niet snoepen!
Voordeel van te gaan werken is dat ik automatisch een regelmatiger (eet)ritme heb en als ik geen snoep meeneem naar het werk, is het ook niet moeilijk om eraf te blijven. Enige moeilijk moment is ’s avonds als Nora een boterham eet, ik al honger heb maar nog ‘moet’ wachten om warm te eten tot manlief thuis is. Dan is het moeilijk om van die lekkere boterhammekes af te blijven en nog moeilijker om het bij één boterhammetje te houden…

Maar die 10 kilo moeten en zullen eraf gaan!

Rarara

24 augustus 2008

Een klein raadseltje op een luie rustige zondag:

Wat of wie bedoelt Nora als ze met veel overgave “sissy” roept?

Laat jullie fantasie maar eens gaan!

Happehap

22 augustus 2008

Wanneer besef je dat je heel klein boeleke eigenlijk geen heel klein boeleke meer is? Juist ja, wanneer je mag starten met groentenpap. En dan heb ik nog vrij lang gewacht, namelijk tot ze 5,5 maanden was.

Zo snel dat ze groeit en verandert, niet alleen uiterlijk maar ook haar gedrag en ontwikkeling evolueert razendsnel. Soms een beetje te snel naar mijn gevoel, anderzijds ben ik razendbenieuwd naar hoe ze in de toekomst zal evolueren, veranderen en opgroeien.

Maar het gaat o zo veel sneller dan bij Nora. Bij Nora merkten we elk nieuw kreetje op, elk nieuw gebaar, elk nieuw dingetje dat ze kon. En we anticipeerden veel meer op wat ze binnenkort zou kunnen en doen. Bij Marie merken we vaak ‘plots’ dat ze iets kan of iets doet. Alsof we de ‘eerste keer’ gemist hebben omdat we er minder dicht op zitten. Hoewel we – gelukkig – haar eerste lachje en haar eerste rolbewegingen niet gemist hebben. 

Logisch uiteraard: we hebben het ‘allemaal al eens gezien’, het is ietsje minder nieuw (maar wel even wonderlijk en fantastisch!) en bovendien loopt er nu een ouder patatje rond die ook de nodige aandacht vraagt én opeist.

Soms lijkt het ook dat Marie met sommige dingen vrij snel is, niet omdat ze voor is op haar ontwikkeling, maar wel omdat ze in ons hoofd soms jonger is dan dat ze in werkelijkheid is. Als je snapt wat ik bedoel…

Alleszins, Marie’s eerste ervaringen met de klassieke oranje smurrie waren een redelijk succes. In begin trok ze een zuur gezicht, maar na enkele hapjes had ze door dat het papje best in het mondje blijft en heeft ze zelfs op een relatief propere manier zo’n 70 grammetjes wortelpuree opgepeuzeld.
Maar we maken ons geen illusies: hoogstwaarschijnlijk weigert ze binnen een kleine 2 jaar resoluut bijna alle groenten… Ze moet toch in iéts een beetje op haar grote zus gelijken he?

Back @ Work

21 augustus 2008

Zes volle maanden ben ik thuisgeweest en heb ik volop mogen genieten van onze patatjes. Eerst nog een weekje alleen met Nora, nadien kwam Marie ons vergezellen. En wat zijn die maanden voorbijgevlogen! Het lijkt alsof ik veel minder lang dan een half jaar heb thuis gezeten.

En het zijn leuke, boeiende maanden geweest.
Maar ook drukke, vermoeiende maanden! Ik heb nog meer respect gekregen  voor thuisblijfmama’s. Het is echt niet evident om voor twee (of minder of meer) kindjes te zorgen, ze te entertainen en tegelijkertijd nog het huishouden in goede banen trachten te leiden. Het vergt heel veel energie, geduld en creativiteit. Chapeau voor de mama’s die dit altijd doen! Ik zou het niet kunnen. Bovendien zou ik mijn werk, de uitdagingen, de uitlaatklep, de sociale contacten teveel missen.

Dus ik ben blij dat ik opnieuw mag en kan gaan werken. Blij dat ik mijn energie opnieuw in andere dingen en mensen kan steken.

Maar tegelijkertijd vind ik het ook best wel wat moeilijk. Wat ga ik mijn patatjes missen, nu ik ze enkel ’s morgens, ’s avonds en in het weekend zal zien. Zeker Marie die ik nog nooit voor meer dan enkele uurtjes heb achtergelaten bij haar moeke. Deze week en volgende week gaat ze nog bij mijn mama. Haar kent ze al een beetje (en omgekeerd). De week nadien gaat ze voor de eerste keer naar de crèche (samen met haar grote zus). Spannend. En beangstigend. Het zal met een heel klein hartje zijn dat ik haar 1 september zal achterlaten in de handen van Leen en Melissa.

En dan die ochtend- en avondrush, elke dag! ’s Morgens vertrekt manlief meestal al vroeg naar zijn werk zodat hij ’s avonds niet te laat thuis is en mag ik in recordtijd achtereenvolgens mezelf, Nora en Marie klaarmaken. Wat ging dit allemaal makkelijker en vlotter toen er nog maar één patatje was…
Het zal wat wennen worden de eerste weken, maar eens we allemaal de routine wat gewoon zijn, zullen we onze draai wel vinden.

Gelukkig is het de eerste weken nog rustig op het werk zodat ik langzaamaan terug kan wennen aan de dagelijkse routine en mezelf terug wat kan inwerken na 6 maanden afwezigheid.

En nu, nu is het tijd om mijn eerste werkdag af te sluiten en mijn patatjes te gaan halen!

Back @ Home

21 augustus 2008

We zijn al van dinsdagmorgen 5u terug thuis eigenlijk, maar wegens extreem moe zijn had ik geen tijd en vooral geen zin om te bloggen. Maar nu wel!

Hoe het was in Polen?

Vooral:
Vermoeiend! Gevolg van starten met een slaaptekort door ’s nachts te rijden, ginder niet echt kunnen bijslapen, ’s avonds niet vroeg genoeg in bed (de avond van het feest was het 2u30 en dan waren we nog een van de eersten die naar de hotelkamer gingen), de kindjes die extreem vroeg wakker waren (4u30 of 5u) en heel drukke dagen. De meisjes hebben twee keer een heel erg kort middagdutje gehad, dus die waren ook doodop.

Maar ook:

  • De autorit was een groot succes. In de heenweg ’s nachts hebben ze vooral geslapen. En als Nora even wakker werd, bleef ze goedgezind: ze begon te lachen, te tateren of een beetje te spelen met de grote tas speelgoed die naast haar stond. Ook Marie sliep rustig en dronk goed onderweg. Zalig. Zelfs op de terugweg toen we overdag reden, was Nora superflink: ze kon zich heel goed zelf bezighouden en heeft geen enkele keer geklaagd dat ze uit de auto wou. Toch wel verbazend voor zo’n kleine pruts nog! Marie had het op de terugweg iets moeilijker om te slapen (korte dutjes en steeds voorafgegaan door een ferme huilbui).
  • Het stadje Kalisz was best een charmant stadje met een gezellig pleintje. In het midden van het plein was er een groot platform met trapjes. En laat ‘trapje op, trapje af-klimmen’ nu toevallig een van Nora’s favoriete bezigheden zijn momenteel! Plezier dat ze had.
  • Een deel van Kalisz is omringd door een heel groot, mooi park waar we veel eekhoorntjes van dichtbij hebben kunnen zien.
  • Mijn schoonzus Aga heeft heel lieve, gastvrije ouders. Alleen jammer dat het Pools een onverstaanbaar taaltje is en we niet echt veel hebben kunnen babbelen. Maar daardoor konden we des te meer eten en genieten van de kookkunsten van Aga’s mama. Nogmaals een dikke merci voor de welkome ontvangst!
  • Met ons viertjes in een hotelkamertje slapen: het is een ware uitdaging! Allereerst puzzelen om de twee bedjes zodanig te plaatsen dat er ook nog wat bewegings- en speelruimte vrij was in de kamer. Maar ook niet evident om te vermijden dat de ene zus de andere wakker maakt tijdens de dutjes en ’s nachts. ’s Nachts sliepen ze allebei gelukkig door elkaars lawaai, maar ’s morgens niet meer waardoor ze rond 5u klaarwakker waren. Wij daarentegen… Zeker de ochtend na het feest kon ik – letterlijk – mijn ogen niet openhouden. Vreselijk. Ongelofelijk hoe kleine kindjes kunnen bruisen van energie zo ’s morgens vroeg ook al zijn ze zelf ook niet uitgeslapen, terwijl wij er slechtgezind en futloos bij lopen.
  • Zoals gevreesd, heeft Marie zich luid en duidelijk laten horen tijdens de huwelijksmis (correctie: het eerste kwartier heeft ze heel flink zitten spelen op de schoot van Ada). Zelf konden/mochten we haar niet troosten, maar gelukkig was er nicht Kim die Marie heeft kunnen afleiden en troosten door er een half uur op de arm mee rond te lopen en in cirkeltjes te draaien. Een goeie mama dat ze ooit zal worden, amai niet! Ze werd trouwens bijgestaan door Ada die zich vooral ontfermde over Nora die gans de kerk wou verkennen en dan vooral het gedeelte achter het altaar… Merci eh alletwee!
  • Het feest zelf was heel plezant. Veel ambiance, veel gedans, lekker en véél eten, leuk gezelschap en gelukkig werkte de babyfoon zodat we ongestoord konden genieten.
    En wat is er zo speciaal en anders aan een Pools trouwfeest? 1. Er is con-stant eten: ze brengen plateaus vol eten aan, nemen die na een tijdje weer weg en na 10 minuutjes zijn ze daar weer met iets anders. En dit tot op de allerlaatste minuut van het feest. 2. De volgorde van eten: we zijn begonnen met soep, dan een plateau met verschillende kipbereidingen, warme en koude groentjes, dan een ijscoupe (!) – somigen dachten al dat het gedaan was met boefen – , dan een plateau met gebak, dan de bruidstaart. En een uurtje later beginnen ze weer van voor af aan met een koude schotel en nadien brochetten (maar dat laatste hebben we gemist wegens al gaan slapen), enz. 3. Vodka! Vodka! Vodka! Ze drinken daar vodka zoals wij hier wijn drinken. Bij elk bord stond er een gevuld glaasje vodka en de fles stond ernaast. Tegen het einde van de nacht waren er dan ook verschillende feestvierders – waaronder broerlief aka bruidegom – die zo gehecht waren aan hun fles vodka dat ze er constant mee rondliepen en – uiteraard – van dronken. 4. Dansen dat de Polen kunnen! Tussen élk gerecht wordt er enthousiast gedanst, de hele avond en nacht door. Ik heb de dansvloer geen enkele seconde leeg gezien. En 5. Hun feest duurt enkele dagen. In ons geval twee dagen: zondag was er opnieuw eten, drank, muziek en dans van 14u tot 18u. Het leuke hieraan vooral was dat deze keer Nora kon meefeesten en dat ze zich te pletter heeft geamuseerd. Ze was niet weg te slaan van de dansvloer! Handjes draaien, springen, dansen, handjes klappen,… Op een bepaald moment deed ze zelfs haar schoenen uit om op blote voeten verder te dansen. Ze heeft meer dan één Pool gecharmeerd waaronder ook de zanger van het live-orkest die gehurkt op één knie een liedje zong, speciaal voor Nora (jaja, nù vinden we dat nog schattig…).En met de ballonnen spelen! En met haar nonkel Bjorn spelen (die nauwelijks een 5tal jaartjes ouder is dan zijzelf)! En zot dat ze is van “Born”. Ze liep er constant achteraan, gaf hem spontane knuffels en kusjes, ging er gaan op liggen (nog iets dat we nù nog schattig vinden…), riep heel luid en streng “Kom Boooorn kommm!”. En Bjorn genoot van de aandacht en was heel lief en zorgzaam voor zijn nichtje.

Kortom, ’t was plezant!

We zijn nu al aan het brainstormen waar en hoe we volgend jaar op vakantie gaan…

En hoe kunnen we ons dancing queen beter laten zien dan op een filmpje? Kijk maar mee:

My idziemy na Polska!

13 augustus 2008

Het is hier stress in huis! Vanavond vertrekken we met de auto naar Polen voor een dag of 5. Waarom we naar Polen gaan, heb ik al reeds enkele keren verteld. Een grote onderneming met twee kleine kindjes en vooral: veel gerief! De auto zal bomvol zitten en dan hebben we gelukkig nog wat spullen kunnen laten meenemen door broerlief. De draagmand moet mee anders kan Marie nauwelijks slapen op verplaatsing, de twee buggy’s, een reisbedje (gelukkig moeten er geen twee mee), een frigobox voor eten onderweg en de relax voor Marie sleuren we ook mee, op het eerste zicht overbodig maar aan de andere kant: ’t kind kan nog niet zitten, we zitten op hotel, dus als wij bvb willen gaan eten in het restaurant moeten we Marie toch ergens kwijt, ni waar…?
Enfin, ne grote verhuis…

En Nora lijkt ook te merken dat er iets op til is: mama constant in de weer met valiezen maken, papa die behoorlijk nerveus is (vooral voor de lànge autorit, namelijk 1300 km) en geen tijd om kleertjes aan te doen (en ook niet de moeite: straks gaan ze in bad en mogen ze meteen hun pyama aandoen).

De valiezen zijn ongeveer allemaal klaar (zalig om te kunnen schrappen op mijn lijstjes!), enkel het food-gedeelte moet ik nog bijeenrapen en dan mag alles in de auto gepropt worden.
Vanavond nog samen eten (spinaziestoemp zodat we zeker weten dat Nora een volle maag heeft!), Nora en Marie nog een flesje rond 19u30 en dan hupsakee ribbedebie! Spannend.

Vooral spannend…

… of de lange autorit mee-of tegenvalt. Normaalgezien zullen ze het grootste gedeelte van de rit slapen, tenzij ze toch geen u-ren aan een stuk kunnen slapen en we vannacht met twee wakkere, huilende meisjes zitten. Ik hou mijn hart al vast.
… of we de weg naar het hotel makkelijk zullen vinden. Voorbereid zijn we alleszins wel: we hebben zowel de GPS (mét Polen erin, want dat is ook nog niet zo evident) als een routebeschrijving.
… of we ter plaatse ’s nachts gaan kunnen slapen, zo met ons viertjes op één hotelkamertje.
… of Nora daar wat zal willen eten. Ik heb alleszins een 5tal kant-en-klaar-menuutjes mee voor de patat, maar het zou me verbazen als ze dat zal willen.
… of we gaan kunnen genieten van de huwelijksviering (die trouwens pas om 19u begint!) of dat we ons gaan opjagen omdat Nora en/of Marie de Poolse gemeenschap entertaint met hun geroep/gehuil/gekrijs. En aangezien we zelf getuigen zijn, kunnen we niet eventjes de kerk verlaten. We zullen dus moeten rekenen op de vakkundigheid, ervaring en creativiteit van de naaste familie om onze patatjes in toom te houden. Ik hou vooral mijn hart vast voor Marie die hysterisch kan wenen als ze moe is. Vandaar onder andere dat de buggy met draagmand meemoet.
… of het zal lukken om de meiden ‘rap rap’ in bed te steken tussen de huwelijksmis en het feest.
… of onze babyfoon zal werken. De feest vindt plaats in het hotel zelf, maar nog geen idee hoe ver onze kamer zich bevindt van de feestzaal. Als de babyfoon werkt, zal ik vrij gerust kunnen meefeesten (denk ik). Indien niet, dan moeten we ter plaatse nog een oplossing improviseren (ofwel met een beurtensysteem om het kwartier gaan kijken, ofwel een plaatselijke babysit die weliswaar enkel Pools praat, maar aangezien onze patatjes zullen slapen en over het algemeen goeie slapertjes zijn, is dit communicatieprobleem waarschijnlijk verwaarloosbaar) en zal ik veel minder gerust kunnen feesten.
… of (vooral) Marie niet helemaal ontregeld zal zijn en daardoor lastiger en huileriger.
… of ik het Poolse eten ga lusten, maar er is meestal héél véél eten dus er zal wel iets zijn dat ik lust zeker?
… of het mij gaat lukken om kordaat maar beleefd aan de vodka-zuip-toestanden te ontsnappen. Misschien moet ik een fles water meesmokkelen en ongemerkt water in plaats van vodka drinken. Ze zullen dan alleszins ferm onder de indruk zijn van hoeveel die Belgische mama kan drinken!

Maar ik kijk er ook wel naar uit om te vertrekken. Ik zie het als een avontuur, als een uitdaging en we zijn ook eens weg van de dagelijkse sleur en een beetje op vakantie.

Tot volgende week!

Antipatatjesgedrag IV

12 augustus 2008

Het is al bijna twee maanden geleden dat ik er iets over schreef, over Nora en haar eetgedrag. Geen nieuws, goed nieuws? Niet dus. Er is nog maar nauwelijks verbetering. Al bijna 4 maanden is het aan de gang.

Eigenlijk klopt de term ‘antipatatjesgedrag’ niet helemaal: patatjes eet ze goed en graag, vlees ook, maar groenten… dat niet.

Sinds twee maanden eet ze ofwel ’s middags patatjes, als ze in de créche zit, ofwel eet ze ’s avonds patatjes met ons mee.
In de créche is er geen probleem, integendeel, daar eet ze àlles op en heel graag.
Bij ons… dat is wat anders.

Eerst gaven we op haar bordje een beetje patatjes apart, groenten apart en vleesje apart. Ze at met smaak de patatjes en het vlees, maar de groenten raakte ze niet aan.
Tweede manier was patatten en groenten geven (apart) en vlees enkel als ze van groenten had geproefd (één hapje maar). En ook al had ze zoooo’n zin in vlees en kwam het water in haar mond, ze vertikte het om groentjes te proeven. Ze at dan gewoon haar kleine portie patat en dat was genoeg voor haar (een extra portie patatjes kreeg ze uiteraard niet).
Derde manier was enkel groenten op haar bord leggen en ze moest dan eerst daarvan een kléin petieterig hapje proeven voor ze patat of vlees kreeg. Maar ze weigerde resoluut. Eerst via een hysterische huilbui en als ze merkt dat dat niets uithaalt, begint ze te spelen met de inhoud van haar bordje, hetgeen we ook negeren. We proberen haar op een kalme manier te overhalen, te onderhandelen, maar noppes nada niente. Ze vertikt het. Koppig? Nora? Neuuuuh!
De vierde, laatste, poging was om haar maaltijd te presenteren zoals ze in de crèche doen: patatjes en groentjes ‘gemengeld’ met vleesje erbovenop (maar dan bij ons zonder vlees). We weten dat ze dit in de crèche zonder problemen opeet, om het even welke groente. Maar bij ons? Nope. In begin werd ze hysterisch, nu kijkt ze er beteuterd naar en eet ze gewoon niét. Ze vraagt ook niet meer achter vlees, want ze weet goed genoeg dat ze niets krijgt zolang ze niet van haar groentjes proeft. En aangezien ze niet wil toegeven, eet ze dus gewoon niets. Tenzij ze een patatje kan vissen waar er geen groente aan kleeft, dat eet ze wel op.

Het is logisch dat ze in de crèche beter eet: sociale druk door al die andere kindjes die eten en ook: “vreemde(re) ogen doen eten”. Maar het verschil is wel heel groot: in de crèche à.l.l.e.s en bij ons (bij meter ook trouwens) n.i.e.t.s.

Het verschil met een maand of twee geleden is dat we er ons niet meer in opjagen. We blijven er echt kalm bij. We proberen haar wel te overtuigen door zelf met smaak te eten, door te benadrukken dat mama en papa hetzelfde eten, door te onderhandelen. We negeren haar huilbui(en), haar spelen-met-eten-om-aandacht-te-vragen. En we blijven vooral zen. Alsof het voor ons niet uitmaakt of ze niets, weinig of veel eet. En eigenlijk is dat ook een beetje zo: ze heeft nog steeds reserve genoeg, ik ben ervan overtuigd dat ze zich niet zal uithongeren en dat ze (ooit) wel zal breken en dat haar koppigheid zal verliezen van de zin om te eten.
Na de maaltijd krijgt ze nog een flesje melk voor ze gaat slapen, dus wakker worden van de honger zal ook wel niet te snel gebeuren. We zorgen er wél voor dat ze dat flesje niet te snel na haar maaltijd krijgt natuurlijk (ook al heeft ze al enkele keren vlak na het eten gevraagd achter “fesje” wat door ons onthaald werd met een kordate “neen”).

Wat hebben we vooral geleerd?
– dat het niet wil zeggen omdat ze als baby héél graag en héél veel groenten(pap) eet, dat dit zo blijft.
– dat ze verdorie héél erg koppig is in haar eetgedrag. Liever niéts eten (ook al heeft ze honger) dan te moeten toegeven en een héél klein petieterig hapje patatje te eten waar er wat groentjes tussenzitten. Groentjes die ze bovendien ként, lust en zonder probleem eet in de crèche.

En neen, aan onze kookkunsten ligt het niet (denk ik) :p

En om in de sfeer van koppig gedrag en huilbuien te blijven, hier eens een niet zo happy foto van ons oudste:

PS Er is één groente dat ze wél graag eet, zowel in de crèche als thuis als bij de meter: spinaziestoemp! Daarvan kan ze porties eten die ik nauwelijks binnenkrijg (hoewel ik dit ook wel graag eet).