Archief voor september 2008

Speelstad

30 september 2008

Afgelopen zondag zijn we naar Ninove Speelstad geweest, het weer was ons alleszins al goed gezind, dus de rest kon bijna niet meer stuk. Vriendin Karen, haar mama en haar twee zoontjes Wout (3j) en Ferre (1j) waren er ook bij.
Ik had er veel van verwacht en achteraf bleek dat ik er iets té veel van verwacht had. Er was een klein pleintje vol springkastelen en op de markt waren er een tiental knutsel-workshops, door en voor lokale jeugdbewegingsgroepen. En dat was het. Voor de knutsel-standjes was Nora nog wat te klein, alhoewel ze – met nogal veel hulp van de mama – wel een petit-beurre koekje belegd heeft met choco en korreltjes (het met smaak opeten heeft ze wel helemaal zelf gedaan uiteraard) en een chinees hoedje gemaakt heeft (zie foto).

We twijfelden of ze nog niet te klein was voor de springkastelen, maar we gingen toch eens proberen. Welgeteld één volle minuut was ze wat onwennig en voorzichtig.  Toen ze doorhad dat ze kon vallen zonder zich pijn te doen, was ze wild (met de nadruk op wild) enthousiast. Lopen, springen, zich laten vallen, gillen, roepen, lachen. Genieten dat ze deed, niet te doen.
Wij daarentegen hielden meer dan een keer ons hart vast bij zoveel actie. Vooral omdat er ook grote kinderen rond Nora onvoorzichtig aan het springen en spelen waren die vooral géén rekening hielden met het feit dat er ook kleine pagadders voor hun voeten konden lopen/liggen. Integendeel, soms leek het alsof ze bijna expres vlak naast of op Nora vielen…
Maar bon, Nora amuseerde zich te pletter en het was zalig om haar bezig te zien.

En later amuseerde ze zich nog te pletterder want rond 16u was er een dansinitiatie! En als er iets is wat ze de laatste tijd constant en supergraag doet, is het wel dansen*.
Toen de vier dansers en danseressen begonnen met hun initiatie op het podium stond Nora dan ook meteen op de allereerste rij. Dat ze omringd was door kinderen van vijf jaar ouder en drie koppen groter, trok ze haar allerminst aan. Ze keek heel aandachtig naar de dansers en deed haar uiterste best om de pasjes na te bootsen. En plezier dat ze had! En kraaien dat ze deed! En lachen!
En wij, wij vonden het za-lig om haar bezig te zien en elke keer ik een omstaander hoorde zeggen “amai die kleine schattige krullebol is ook wel ferm aan het meedansen” of “zie eens hoe schattig” blinkte ik van trots ;)
Aanvankelijk wou Nora dat haar grote vriend Wout ook kwam meedansen, maar Wout had net wat minder zin. Hij was zelfs niet te overhalen toen Nora vijf keer op rij Wout letterlijk meetrok, luid en streng roepend: “Kommm Outje Ansjeuh!!“.

Om 17u was er de Jan Pladijs Show: een hyper mannetje in een mottig zwart/geel kostuum die vooral heel onnozel deed met twee madammekes naast hem en zijn assistent Johnny met een mijn-ogen-doen-er-nog-zeer-van-groen hemdje. Maar de kinderen waren er gek op. En Nora ook. Nog steeds op de eerste rij riep ze luidkeels mee met de grotere kinderen, ook al verstond ze er – volgens mij – niet zoveel van. Enkel als het onnozel hyper mannetje enkele keren plots van het podium sprong, vlak naast haar, keek ze verschrikt om dan nadien weer te schaterlachen.
De leute was pas gedaan toen er een kindje via de trapjes op het podium mocht komen… en Nora niet op de trapjes mocht klimmen van mama. Er was geen houden aan, ze wou per se het podium op.
En aangezien ze doodmoe was van het heel korte dutje en de héél actieve namiddag, was dit een uitstekende aanleiding om een einde te maken aan de heel erg geslaagde namiddag.

Het is ons trouwens nog maar eens opgevallen, zowel op het springkasteel als voor het podium, dat ons patatje een ongelofelijk sociaal ding is. En dat ze niet rap bang is en zeker niet verlegen (wel tegenover volwassenen, maar niet tegenover kinderen). Ze zoekt uit zichzelf contact met andere kindjes, vooral met oudere kindjes. Ze gaat naast iemand gaan staan of zet zich ernaast neer, heel dichtbij, en dan kijkt ze het kind in kwestie recht aan, haar gezicht zo dicht mogelijk bij het gezicht van het het ander kindje. En dan (glim)lacht ze. Of ze slaakt een kreetje.
Heel erg goed bedoeld, maar ik heb de indruk dat de meeste kindjes (zelfs de oudere grotere kinderen) er wat door geïntimideerd zijn en eerder afgeschrikt reageren. Jammer natuurlijk, maar begrijpelijk wel. Ze zal nog moeten leren hoe ze op een iets subtielere manier contact zoekt.
Ze laat zich ook allesbehalve doen. Ook niet door een veel grotere kerel die – per ongeluk – half op haar springt/valt op het springkasteel. Ze riep luid “au! pijn!“, keek heel boos naar de dader en wou hem zelfs bijna een duw geven. Maar ze hield zich nog net in. Ook in de zwemles en in de crèche hebben we al te horen gekregen dat het een hevig madammeke is en dat ze zich niet laat doen. That’s my girl! ;)

Ik hoop alleszins dat ze zo sociaal, onbevangen en assertief blijft. Lijkt me plezant voor haar om makkelijk contact te maken met leeftijdgenootjes en geen angst te hebben voor nieuwe ervaringen. Dat heeft ze alleszins niét van de mama: ik was – zeker als kind- heel (erg) verlegen en onzeker.
Nog iets dat ze van de papa heeft dus.

En Marie? Die hing erbij en keek ernaar…

*Een paar weken geleden hebben we op de digitale televisie Studio100 tv ontdekt. Constant muziekclips van Kabouter Plop, Samson, Spring,…  Maar het is vooral K3 waar Nora in geïnteresseerd is. Als het van haar afhangt, staat de tv de ganse dag op Studio 100 en maakt ze zich boos als het geen liedje van K3 is. Aan de eerste noten kan ze al herkennen of het een K3-liedje is en wordt ze dolenthousiast. Ze kijkt gefascineerd naar de danspasjes en probeert ze zo goed en zo kwaad als ze kan, na te bootsen. Hilarisch! En de laatste tijd probeert ze ook mee te zingen. Met als gevolg dat manlief en ik ondertussen ook al vertrouwd zijn met het K3 (en Samson)-oeuvre en ik er mezelf regelmatig op betrap dat ook ik (iets minder enthousiast weliswaar) meezing. En dit alles terwijl ik gans die commercie van Studio 100 een klein beetje vervloek… Maar kijk, ook ik ben gezwicht. Ze weten nu eenmaal goed de smaken en interesses van kinderen te bespelen en als ze er gelukkig mee is, why not eh? We proberen de Studio 100-overload wel wat te beperken tot haar flesjesmomenten en het is ook een uitstekend beloningsmiddeltje…
Ben benieuwd wat haar volgende obsessie zal zijn, na Bumba (wat allang passé is trouwens) en K3. We zijn stiekem aan het proberen om haar Kapitein Winokio te laten appreciëren (een tip die ik hier gestolen heb) maar het wil nog niet echt lukken…

Advertenties

Feesten als de beesten

25 september 2008

Bij verjaardagen horen feestjes, taart, kaarsjes, kadootjes en een kroon. En dat geldt ook voor Nora.

Vorige zondag mochten meter, Luc, bompa en peter Kris de spits afbijten om samen Nora’s verjaardag te vieren. Nora was meer dan een beetje onder de indruk en overdonderd door de onverwachte drukte. Na haar dutje heeft ze sowieso al wat extra tijd en ruimte nodig om wakker te worden en te acclimatiseren. Maar gelukkig waren er de kadootjes die haar onwennigheid wel heel snel deden vergeten…
En van feesten krijg je honger want ze heeft in een recordtempo een volledig stuk taart met smaak opgevreten en nadien nog anderhalve pistolet.

’t Was plezant!

Herinneren julllie je trouwens nog onze zoektocht naar een speelgoedkeukentje? Wel, toen we vorige week naar Dreamland gingen was het plan nog steeds om een keukentje te kiezen… tot we dit zagen: een complete verzorgingstafel voor Nora haar poppetjes: een eetstoel, een kookvuurtje, een verzorgingskussen met eronder een badje, een uitklapbaar bedje en een ingebouwd kastje. Ideaal voor ons poppemadam!

En het is een groot succes: vooral “patjes koke” en “eetje gefe” en “poppetjeu papeuh” zijn momenteel haar favoriete bezigheden.

Vandaag was het haar echte verjaardag en ook al was het een werkdag, we konden de dag toch niet laten passeren zonder te vieren. Ik kon wat vroeger vertrekken van het werk en was rond 16u30 bij mijn moeder en mijn twee patatjes. Rond 18u was papa er ook en na Nora’s boterham was het tijd voor taart. En “kekkeuh” dat het weer was!

Merci trouwens voor de complimentjes over Nora’s kroon die ik inderdaad zelf gemaakt heb. Maar – ere wie ere toekomt – de inspiratie heb ik hier gehaald! Vergeleken met deze prachtexemplaren valt mijn knutselwerk in het niets. Maar ik vind hem toch ook wel geslaagd en beter nog: Nora wil hem nog dragen ook! Niet altijd als wij het willen, maar mits enige overtuiging en overacting is ze wel snel te overtuigen.
Helemaal niet moeilijk te maken trouwens, in totaal 2 a 3 uurtjes aan gewerkt.

Speciaal voor Patsy, een korte handleiding ;) Het materiaal komt allemaal uit Ava: velletjes vilt in verschillende kleuren, vilten bloemen, gekleurde kleine bloemetjesprikkers, wit tekenpapier, goeie lijm en een velcrostrook. De rest is simpel: een kroon uitsnijden uit het tekenpapier, de gewenste kleuren vilt voor en achteraan de kroon kleven en overschot aan vilt uitknippen, de twee horizontale strookjes vilt op de kroon kleven (eerst de blauwe strook en erbovenop de paarse strook), een cirkel uit de blauwe vilt gesneden en een gele twee en op elkaar gekleefd en dan op de kroon, de kleine prikkertjes door de vilten bloemen gestoken en deze gewoon op de kroon gekleefd. Tot slot nog een strook velcro aan de uiteinden van de kroon gekleefd als je niet exact de hoofdomtrek kent. En klaar is kees!

Gelukkig is het een ietwat stevige kroon want zondag 5 oktober is het opnieuw feest. Deze keer voor opa Hans, nonkel Ringo, tante Aga, en oma en peter. Ze wordt/is 2 en ze zal het geweten hebben! :)

Twee!

25 september 2008

Twee jaar wordt ze vandaag, ons patatje.

Twee jaar geleden, op 25/09/2006 om 22u20, na een arbeid van bijna 24u, vond Nora het eindelijk tijd om mama’s warme schoot te verlaten. Ze bekeek ons met open donkere ogen en stal meteen ons hart. En na twee jaar heeft ze nog steeds ons hart gestolen.

En dat we haar graag zien, amai niet!

Babyfitness

22 september 2008

Lachebekje

22 september 2008

Dada-isme

17 september 2008

Als ze in slaap aan het vallen is, als ze wakker wordt, als ze in bad zit, als ze verschoond wordt, als ze in de auto zit, als ze aan het spelen is, als ze haar zus ziet en tijdens het drinken van haar flesje …
In verschillende toonaarden, verschillende intonaties, soms zacht fluisterend, soms krachtig roepend maar altijd met volle overgave:

“dada dada dada” !

Zalig :)

Bollebuik

17 september 2008

De titel is wat misleidend maar néén! ik ben niet opnieuw zwanger. Dat zou een beetje heel snel zijn…

Neen, de titel slaat op een nieuw ontdekt, fantastisch, heerlijk, zalig, waanzinnig leuk, kewl winkeltje in Mariakerke. Een tip van Lien. Ook zij is gek op Bollebuik. En terecht. Een heel uitgebreid assortiment, niet enkel kleertjes en speelgoed, maar ook algemene verzorgingsspullen voor baby’s en kindjes en allerhande accessoires. Bekende merken maar ook nog onbekende dingen. Vooral de kleding is zoooo schattig, mooi, kewl enz. Maar – uiteraard is er een maar – toch behoorlijk duur. 130€ voor een – supermooie – winterjas voor Nora, ik kan het er echt niet aan geven. Of 40€ voor een mooi bloesje voor Nora. Of 40€ voor een leuk t-shirtje voor Marie. Ik heb wel een leuk giletje van Tuc Tuc gekocht voor Nora (zie foto), 40€. En een pyamaatje voor Marie van Limo (25€). En – alweer – een nieuwe verzorgingstas (ik vind het zo moeilijk om een degelijke, handige verzorgingstas te vinden!). En een Difrax-tutje.

Maar als het solden zijn, keer ik terug! Zeker weten.

Het zal zelfs niet zo lang duren. Ik was eigenlijk op zoek naar een warm, zacht, mooi jasje van Woody voor Marie maar ze hadden niets leuks meer in haar maatje, binnenkort komt er echter een nieuwe bestelling binnen waar misschien wel iets leuks tussenzit. En voor een fleurige badstofhoes voor de maxi-cosi moet ik ook nog eens terugkeren…

Alleszins wel een gouden tip! Merci, Lien.

Als compensatie heb ik mij vandaag een beetje laten gaan in Dreamland (aangenaam verrast door de kleertjes van het merk Name It waar ik nog nooit van had gehoord!), C&A, H&M, Hema. Ook voor mezelf, maar vooral voor Nora en Marie. Ze hebben nu zoveel leuke dingen dat ik bijgod niet weet wat ik ze morgen ga aandoen!