Archief voor september 2008

Speelstad

30 september 2008

Afgelopen zondag zijn we naar Ninove Speelstad geweest, het weer was ons alleszins al goed gezind, dus de rest kon bijna niet meer stuk. Vriendin Karen, haar mama en haar twee zoontjes Wout (3j) en Ferre (1j) waren er ook bij.
Ik had er veel van verwacht en achteraf bleek dat ik er iets té veel van verwacht had. Er was een klein pleintje vol springkastelen en op de markt waren er een tiental knutsel-workshops, door en voor lokale jeugdbewegingsgroepen. En dat was het. Voor de knutsel-standjes was Nora nog wat te klein, alhoewel ze – met nogal veel hulp van de mama – wel een petit-beurre koekje belegd heeft met choco en korreltjes (het met smaak opeten heeft ze wel helemaal zelf gedaan uiteraard) en een chinees hoedje gemaakt heeft (zie foto).

We twijfelden of ze nog niet te klein was voor de springkastelen, maar we gingen toch eens proberen. Welgeteld één volle minuut was ze wat onwennig en voorzichtig.  Toen ze doorhad dat ze kon vallen zonder zich pijn te doen, was ze wild (met de nadruk op wild) enthousiast. Lopen, springen, zich laten vallen, gillen, roepen, lachen. Genieten dat ze deed, niet te doen.
Wij daarentegen hielden meer dan een keer ons hart vast bij zoveel actie. Vooral omdat er ook grote kinderen rond Nora onvoorzichtig aan het springen en spelen waren die vooral géén rekening hielden met het feit dat er ook kleine pagadders voor hun voeten konden lopen/liggen. Integendeel, soms leek het alsof ze bijna expres vlak naast of op Nora vielen…
Maar bon, Nora amuseerde zich te pletter en het was zalig om haar bezig te zien.

En later amuseerde ze zich nog te pletterder want rond 16u was er een dansinitiatie! En als er iets is wat ze de laatste tijd constant en supergraag doet, is het wel dansen*.
Toen de vier dansers en danseressen begonnen met hun initiatie op het podium stond Nora dan ook meteen op de allereerste rij. Dat ze omringd was door kinderen van vijf jaar ouder en drie koppen groter, trok ze haar allerminst aan. Ze keek heel aandachtig naar de dansers en deed haar uiterste best om de pasjes na te bootsen. En plezier dat ze had! En kraaien dat ze deed! En lachen!
En wij, wij vonden het za-lig om haar bezig te zien en elke keer ik een omstaander hoorde zeggen “amai die kleine schattige krullebol is ook wel ferm aan het meedansen” of “zie eens hoe schattig” blinkte ik van trots ;)
Aanvankelijk wou Nora dat haar grote vriend Wout ook kwam meedansen, maar Wout had net wat minder zin. Hij was zelfs niet te overhalen toen Nora vijf keer op rij Wout letterlijk meetrok, luid en streng roepend: “Kommm Outje Ansjeuh!!“.

Om 17u was er de Jan Pladijs Show: een hyper mannetje in een mottig zwart/geel kostuum die vooral heel onnozel deed met twee madammekes naast hem en zijn assistent Johnny met een mijn-ogen-doen-er-nog-zeer-van-groen hemdje. Maar de kinderen waren er gek op. En Nora ook. Nog steeds op de eerste rij riep ze luidkeels mee met de grotere kinderen, ook al verstond ze er – volgens mij – niet zoveel van. Enkel als het onnozel hyper mannetje enkele keren plots van het podium sprong, vlak naast haar, keek ze verschrikt om dan nadien weer te schaterlachen.
De leute was pas gedaan toen er een kindje via de trapjes op het podium mocht komen… en Nora niet op de trapjes mocht klimmen van mama. Er was geen houden aan, ze wou per se het podium op.
En aangezien ze doodmoe was van het heel korte dutje en de héél actieve namiddag, was dit een uitstekende aanleiding om een einde te maken aan de heel erg geslaagde namiddag.

Het is ons trouwens nog maar eens opgevallen, zowel op het springkasteel als voor het podium, dat ons patatje een ongelofelijk sociaal ding is. En dat ze niet rap bang is en zeker niet verlegen (wel tegenover volwassenen, maar niet tegenover kinderen). Ze zoekt uit zichzelf contact met andere kindjes, vooral met oudere kindjes. Ze gaat naast iemand gaan staan of zet zich ernaast neer, heel dichtbij, en dan kijkt ze het kind in kwestie recht aan, haar gezicht zo dicht mogelijk bij het gezicht van het het ander kindje. En dan (glim)lacht ze. Of ze slaakt een kreetje.
Heel erg goed bedoeld, maar ik heb de indruk dat de meeste kindjes (zelfs de oudere grotere kinderen) er wat door geïntimideerd zijn en eerder afgeschrikt reageren. Jammer natuurlijk, maar begrijpelijk wel. Ze zal nog moeten leren hoe ze op een iets subtielere manier contact zoekt.
Ze laat zich ook allesbehalve doen. Ook niet door een veel grotere kerel die – per ongeluk – half op haar springt/valt op het springkasteel. Ze riep luid “au! pijn!“, keek heel boos naar de dader en wou hem zelfs bijna een duw geven. Maar ze hield zich nog net in. Ook in de zwemles en in de crèche hebben we al te horen gekregen dat het een hevig madammeke is en dat ze zich niet laat doen. That’s my girl! ;)

Ik hoop alleszins dat ze zo sociaal, onbevangen en assertief blijft. Lijkt me plezant voor haar om makkelijk contact te maken met leeftijdgenootjes en geen angst te hebben voor nieuwe ervaringen. Dat heeft ze alleszins niét van de mama: ik was – zeker als kind- heel (erg) verlegen en onzeker.
Nog iets dat ze van de papa heeft dus.

En Marie? Die hing erbij en keek ernaar…

*Een paar weken geleden hebben we op de digitale televisie Studio100 tv ontdekt. Constant muziekclips van Kabouter Plop, Samson, Spring,…  Maar het is vooral K3 waar Nora in geïnteresseerd is. Als het van haar afhangt, staat de tv de ganse dag op Studio 100 en maakt ze zich boos als het geen liedje van K3 is. Aan de eerste noten kan ze al herkennen of het een K3-liedje is en wordt ze dolenthousiast. Ze kijkt gefascineerd naar de danspasjes en probeert ze zo goed en zo kwaad als ze kan, na te bootsen. Hilarisch! En de laatste tijd probeert ze ook mee te zingen. Met als gevolg dat manlief en ik ondertussen ook al vertrouwd zijn met het K3 (en Samson)-oeuvre en ik er mezelf regelmatig op betrap dat ook ik (iets minder enthousiast weliswaar) meezing. En dit alles terwijl ik gans die commercie van Studio 100 een klein beetje vervloek… Maar kijk, ook ik ben gezwicht. Ze weten nu eenmaal goed de smaken en interesses van kinderen te bespelen en als ze er gelukkig mee is, why not eh? We proberen de Studio 100-overload wel wat te beperken tot haar flesjesmomenten en het is ook een uitstekend beloningsmiddeltje…
Ben benieuwd wat haar volgende obsessie zal zijn, na Bumba (wat allang passé is trouwens) en K3. We zijn stiekem aan het proberen om haar Kapitein Winokio te laten appreciëren (een tip die ik hier gestolen heb) maar het wil nog niet echt lukken…

Feesten als de beesten

25 september 2008

Bij verjaardagen horen feestjes, taart, kaarsjes, kadootjes en een kroon. En dat geldt ook voor Nora.

Vorige zondag mochten meter, Luc, bompa en peter Kris de spits afbijten om samen Nora’s verjaardag te vieren. Nora was meer dan een beetje onder de indruk en overdonderd door de onverwachte drukte. Na haar dutje heeft ze sowieso al wat extra tijd en ruimte nodig om wakker te worden en te acclimatiseren. Maar gelukkig waren er de kadootjes die haar onwennigheid wel heel snel deden vergeten…
En van feesten krijg je honger want ze heeft in een recordtempo een volledig stuk taart met smaak opgevreten en nadien nog anderhalve pistolet.

’t Was plezant!

Herinneren julllie je trouwens nog onze zoektocht naar een speelgoedkeukentje? Wel, toen we vorige week naar Dreamland gingen was het plan nog steeds om een keukentje te kiezen… tot we dit zagen: een complete verzorgingstafel voor Nora haar poppetjes: een eetstoel, een kookvuurtje, een verzorgingskussen met eronder een badje, een uitklapbaar bedje en een ingebouwd kastje. Ideaal voor ons poppemadam!

En het is een groot succes: vooral “patjes koke” en “eetje gefe” en “poppetjeu papeuh” zijn momenteel haar favoriete bezigheden.

Vandaag was het haar echte verjaardag en ook al was het een werkdag, we konden de dag toch niet laten passeren zonder te vieren. Ik kon wat vroeger vertrekken van het werk en was rond 16u30 bij mijn moeder en mijn twee patatjes. Rond 18u was papa er ook en na Nora’s boterham was het tijd voor taart. En “kekkeuh” dat het weer was!

Merci trouwens voor de complimentjes over Nora’s kroon die ik inderdaad zelf gemaakt heb. Maar – ere wie ere toekomt – de inspiratie heb ik hier gehaald! Vergeleken met deze prachtexemplaren valt mijn knutselwerk in het niets. Maar ik vind hem toch ook wel geslaagd en beter nog: Nora wil hem nog dragen ook! Niet altijd als wij het willen, maar mits enige overtuiging en overacting is ze wel snel te overtuigen.
Helemaal niet moeilijk te maken trouwens, in totaal 2 a 3 uurtjes aan gewerkt.

Speciaal voor Patsy, een korte handleiding ;) Het materiaal komt allemaal uit Ava: velletjes vilt in verschillende kleuren, vilten bloemen, gekleurde kleine bloemetjesprikkers, wit tekenpapier, goeie lijm en een velcrostrook. De rest is simpel: een kroon uitsnijden uit het tekenpapier, de gewenste kleuren vilt voor en achteraan de kroon kleven en overschot aan vilt uitknippen, de twee horizontale strookjes vilt op de kroon kleven (eerst de blauwe strook en erbovenop de paarse strook), een cirkel uit de blauwe vilt gesneden en een gele twee en op elkaar gekleefd en dan op de kroon, de kleine prikkertjes door de vilten bloemen gestoken en deze gewoon op de kroon gekleefd. Tot slot nog een strook velcro aan de uiteinden van de kroon gekleefd als je niet exact de hoofdomtrek kent. En klaar is kees!

Gelukkig is het een ietwat stevige kroon want zondag 5 oktober is het opnieuw feest. Deze keer voor opa Hans, nonkel Ringo, tante Aga, en oma en peter. Ze wordt/is 2 en ze zal het geweten hebben! :)

Twee!

25 september 2008

Twee jaar wordt ze vandaag, ons patatje.

Twee jaar geleden, op 25/09/2006 om 22u20, na een arbeid van bijna 24u, vond Nora het eindelijk tijd om mama’s warme schoot te verlaten. Ze bekeek ons met open donkere ogen en stal meteen ons hart. En na twee jaar heeft ze nog steeds ons hart gestolen.

En dat we haar graag zien, amai niet!

Babyfitness

22 september 2008

Lachebekje

22 september 2008

Dada-isme

17 september 2008

Als ze in slaap aan het vallen is, als ze wakker wordt, als ze in bad zit, als ze verschoond wordt, als ze in de auto zit, als ze aan het spelen is, als ze haar zus ziet en tijdens het drinken van haar flesje …
In verschillende toonaarden, verschillende intonaties, soms zacht fluisterend, soms krachtig roepend maar altijd met volle overgave:

“dada dada dada” !

Zalig :)

Bollebuik

17 september 2008

De titel is wat misleidend maar néén! ik ben niet opnieuw zwanger. Dat zou een beetje heel snel zijn…

Neen, de titel slaat op een nieuw ontdekt, fantastisch, heerlijk, zalig, waanzinnig leuk, kewl winkeltje in Mariakerke. Een tip van Lien. Ook zij is gek op Bollebuik. En terecht. Een heel uitgebreid assortiment, niet enkel kleertjes en speelgoed, maar ook algemene verzorgingsspullen voor baby’s en kindjes en allerhande accessoires. Bekende merken maar ook nog onbekende dingen. Vooral de kleding is zoooo schattig, mooi, kewl enz. Maar – uiteraard is er een maar – toch behoorlijk duur. 130€ voor een – supermooie – winterjas voor Nora, ik kan het er echt niet aan geven. Of 40€ voor een mooi bloesje voor Nora. Of 40€ voor een leuk t-shirtje voor Marie. Ik heb wel een leuk giletje van Tuc Tuc gekocht voor Nora (zie foto), 40€. En een pyamaatje voor Marie van Limo (25€). En – alweer – een nieuwe verzorgingstas (ik vind het zo moeilijk om een degelijke, handige verzorgingstas te vinden!). En een Difrax-tutje.

Maar als het solden zijn, keer ik terug! Zeker weten.

Het zal zelfs niet zo lang duren. Ik was eigenlijk op zoek naar een warm, zacht, mooi jasje van Woody voor Marie maar ze hadden niets leuks meer in haar maatje, binnenkort komt er echter een nieuwe bestelling binnen waar misschien wel iets leuks tussenzit. En voor een fleurige badstofhoes voor de maxi-cosi moet ik ook nog eens terugkeren…

Alleszins wel een gouden tip! Merci, Lien.

Als compensatie heb ik mij vandaag een beetje laten gaan in Dreamland (aangenaam verrast door de kleertjes van het merk Name It waar ik nog nooit van had gehoord!), C&A, H&M, Hema. Ook voor mezelf, maar vooral voor Nora en Marie. Ze hebben nu zoveel leuke dingen dat ik bijgod niet weet wat ik ze morgen ga aandoen!

Base: freedom of speech?

12 september 2008

Eind mei heb ik mij een nieuwe gsm aangeschaft. En op aanraden van de vriendelijke en behulpzame jongen in The Phone House in Gent ben ik ook veranderd van Mobistar naar Base.
Maar heb ik mij dat al beklaagd jongens!

Het is niet dat we in the middle of nowhere of in het hol van Pluto wonen, maar toch heb ik nauwelijks bereik met mijn gsm sinds ik bij Base ben. Eén, soms twee streepjes. Jurgen zit bij Proximus en heeft volle ontvangst.
Met als gevolg dat ik, als ik telefoneer, mijn gesprekspartner niet hoor of ik hoor hem soms wel, soms niet, wat resulteert in een onverstaanbaar gehakkel. Zo irritant! Ongelofelijk. Zij horen mij wel en lachen zich waarschijnlijk te pletter of worden kregelig van mijn non-stop “hallo hallo ik hoor u niet!”-geroep dat ontaardt in vloeken als een ketter en uitspuwen van vreselijke verwijten en verwensingen naar mijn gsm. En alsof mijn samsung‘etje zich persoonlijk beledigd voelt (het toestel zelf kan er natuurlijk niet aan doen), valt het ding dan ook nog uit met de blijde boodschap: “Geen netwerk”.  Geestig, echt!
In begin liep ik ook nog van raam naar raam in de hoop op een betere ontvangst, maar tegenwoordig kan ik niet anders dan naar buiten te gaan als ik telefoneer…
Zo stond ik gisterenavond omstreeks 22u in de miezerige regen, buiten in onze voortuin op ons braakliggend stuk grond, in het donker te bellen met ‘meester Kristof’.

Oh, en zomaar veranderen van Base naar Proximus, wat ik zou willen, gaat niet. Ik heb een contract van 24 maanden aan mijne rekker en tijdens die periode kan ik niet veranderen van provider, tenzij ik een boete (van ik weet nog niet hoeveel) betaal. Tof!

Ik kan wel bellen naar het nummer 1999 voor meer inlichtingen, wat al een ganse week op mijn ‘To Do’ lijstje staat. Toch eens werken van maken.

Spetter pieter pater, lekker in het water

12 september 2008

Nora volgt nu al bijna anderhalfjaar watergewenningslessen. En ze is verzot op het water en het zwembad. Springen in het water, “zwemmen” , zelf water over haar hoofdje gieten, bellen blazen, zelf haar gezichtje onder water duwen, ze kan het allemaal zonder schrik en met plezier. Super.
Eind juni schreef ik hen beide in via email voor de lessenreeks in september, maar helaas pindakaas: voor Nora was er geen plaatsje meer vrij in september (wel weer vanaf januari 2009). Marie kon wel starten in september. Wat was ik kwaad op mezelf dat ik niet eerder gemaild had en wat vond ik het doodjammer voor onze waterrat die pas in januari weer kon genieten van de zwemlessen. En ook voor onszelf was het jammer, want dat halfuurtje waterpret is echt zalige quality-time met onze patat waar we zelf ook immens van genieten.

Maar! – of wat had je gedacht? – gisteren kreeg ik telefoon van ‘meester Kristof’, de kinesist die de watergewenningslessen organiseert, met het heuglijke nieuws dat er toch nog een plaatsje vrij was voor Nora! Joepie! Prachtig nieuws. Zaterdag om 9u30, net als haar kleine zus. Ook een meevaller.

Morgen gaat papa met Nora van spetter pieter pater doen en ik heb de eer en het genoegen om Marie te vergezellen (en volgende week draaien we de rollen om). Het is trouwens niet alleen Marie’s eerste zwemles maar ook de allereerste keer dat ze naar het zwembad gaat. Ik ben benieuwd. In bad gaan vindt ze alleszins al zalig en als ze een beetje lijkt op haar grote zus, zal ze het van de eerste minuut geweldig vinden. Maar toch. De les start om 9u30, een tijdstip waarop ze normaal vast aan het dutten is, dus de kans zit erin dat ze heel moe zal zijn en als ons Marie moe is, dan hebben wij (en iedereen in een straal van 2 km rond ons) het meestal wel geweten.

Spannend dus! Maar we kijken er enorm naar uit, zeker na een drukke werkweek waarbij onze meisjes soms wat aandacht van mama en papa moeten missen…

S2R: The End.

9 september 2008

Et voila. Mijn start-to-run-reeks (van 0 tot 5km) zit erop! I did it. Gisteren na het werk mijn laatste les met Evy gelopen. En ja, ik ben best wel veel trots op mezelf. Ondanks de drukte ’s met twee kleine kindjes en opnieuw aan het werk zijnde, ondanks het mottige weer van de laatste weken (twee keer heb ik in de gietende regen gelopen), ondanks het liever-lui-dan-moe-syndroom, heb ik het toch volgehouden. Ik die absoluut niet sportief ben, ik die de vroegere turnlessen haatte uit de grond van mijn hart, vooral als we moesten lopen: de Coopertest, de collegecross,… : vre-se-lijk vond ik het. En nu ben ik 27 lessen, een 10tal weken, 3 keer per week uit mezelf gaan lopen. De vroegere tiener in mij staat versteld.

En net zoals Isabel, doe ik het nog graag ook. Het vertrekken is nog steeds lastig, maar eens ik aan het lopen ben en zeker achteraf is het genieten. Het voelt goed en het geeft me ook een energie-boost.

Dus we gaan proberen volhouden. Proberen. Eén of twee ker per week. De laatste weken deed ik één of twee keer per week op het einde van mijn werkdag mijn sportkleren aan, reed naar het park van Ninove, deed dan een loopsessie en ging dan de kindjes halen bij mijn moeder (2 dagen per week zijn Nora en Marie bij mijn mama). Ideaal eigenlijk: het is nog niet donker en ik vermijd het ik-lig-lui-in-de-zetel-en-wil-er-niet-meer-uit-syndroom.

Donderdag na het werk ga ik nog eens 10 minuten en 20 minuten lopen en volgende week gaan we voor de 30 minuten. Aan mijn tempo betekent dit 4 toertjes rond het park van Ninove (1 toer is 1020 meter). Voor 5 km te lopen, moet ik dus 5 toeren lopen ofte een dikke 35 minuten. Dat zal dan weer voor de week nadien zijn…

En misschien, heel misschien, waag ik me ooit wel eens aan de reeks van 5 tot 10 km. Hoewel ik 3 keer per week wel wat te frequent en intensief vind voorlopig.