Archief voor oktober 2008

Zusterliefde

30 oktober 2008

Elke dag verandert de interactie tussen Nora en Marie. Nora wordt steeds liever en beschermender naar haar zusje toe. Tot een paar weken geleden durfde ze Marie (uit enthousiasme? uit jaloezie?) af en toe nog pijn doen (met een grote smile op haar gezicht) door te bijten, te pitsen, te slaan. Maar dat gebeurt nu (gelukkig) nog maar zelden. Integendeel, ze is extreem bezorgd en zorgend voor haar kleine zus. Als Marie nog maar aanstalten maakt om te wenen, staat Nora klaar met haar tutje; als Marie in haar eetstoel zit en haar speelgoed/boke laat vallen, laat Nora ons dit luid en duidelijk weten; als een speelkameraadje in de crèche wat te dicht bij Marie komt, roept ze luid: “Nee! Majie mij!”.

Echt samen spelen doen ze uiteraard nog niet, maar sinds kort kunnen we wel met een gerust(er) hart Marie, samen met Nora, op de speelmat zetten zonder bang te zijn dat Nora doet alsof Marie er niet is en op haar gaat stappen en zitten of ‘per ongeluk’ haar stoeltje op Marie terechtkomt als ze aan haar tafeltje wil zitten, zonder dat Nora zich boos maakt omdat de speelmat van haar is en Marie wegduwt en zonder dat Nora op Marie gaat slaan.
Nu zet Nora zich naast Marie en geeft ze spontaan (nuja, “spontaan”, vooral als wij lief vragen of Marie met Nora haar trein eens mag spelen) en op een heel zachte, lieve manier speelgoed aan Marie. Ze toont aan Marie hoe ze met het speelgoed moet spelen en praat met Marie in een superschattig babytaaltje en ze imiteert de geluidjes van Marie wat door Marie beantwoordt wordt met nog luidere enthousiastere kreetjes. Zalig om ze bezig te zien!

Maar ondanks de inspanningen van Nora om vredevol samen te spelen, saboteert Marie dit keer op keer omdat ze per se datgene wil hebben en pakken waarmee Nora aan het spelen is. En als ze iets wil, dan gaat ze ervoor! Gedreven en met een verbeten blik tracht Marie de speeltjes van Nora af te pakken wat uiteraard niet meer vredevol onthaald wordt door Nora: “neen Majie, kom (=van) mij!” waarbij Nora heel boos en even verbeten kijkt, inclusief vermanend vingertje. Niet dat het veel invloed heeft op Marie, zij staakt haar pogingen niet en zal desnoods op Nora kruipen om het speelgoedje toch maar te bemachtigen.
Of ze kruipt over de sporen van Nora’s Winnie the Pooh treintje terwijl het treintje net aan het rijden is en Nora haar spel verstoord wordt. Of ze kruipt naar/op Nora die een flesje aan het drinken is om het flesje te pakken te krijgen. Of ze grijpt Nora – letterlijk – bij de haren, lachend en kirrend.

Een fotoverslagje:

Alles is nog peis en vree: Marie is met volle overgave aan het likken aan een Dora-blok terwijl Nora aan het puzzelen is:

Er kan zelfs een kusje van af:

Tot… Marie de puzzelstukjes in de gaten krijgt:

En Nora aangevallen wordt door Marie…:

 

Jaja, zuster”liefde”: ze zullen elkaar nog heel vaak in de haren vliegen, letterlijk en figuurlijk!

Ze kruipt!

30 oktober 2008

Echt klassiek kruipen op handen en knietjes is het nog niet. Het lijkt eerder op een zeehondje op het droge: steunen op de handjes, steunen op de voetjes en dan haar middel omhoog- en vooruitduwen waarbij haar buik een paar centimeter verder op de grond landt en haar beentjes even in de lucht vliegen. Koddig om zien!

En elke dag verfijnt ze haar kruip-techniek en manoeuvreert ze steeds sneller en gerichter. Vooruit, achteruit, wijzerzin, tegenwijzerzin. Ze geraakt overal! Weliswaar veel trager dan haar grote zus wat voor Marie nog een grote frustratie is. Als ze samen op de speelmat zitten en Nora loopt weg, begint Marie bijna altijd boos te krijsen, te roepen… en te kruipen. Achter Nora aan. Koddig!

Ik heb de indruk dat Marie net wat sneller evolueert dan Nora op motorisch vlak. Ze zat nog maar een week zelfstandig of ze begon al te zeehond-kruipen. Nora deed dit op haar 8 maanden, Marie een paar weekjes vroeger. Waarschijnlijk wordt Marie onbewust extra gestimuleerd door Nora: Marie wil con-stant bij Nora zijn en aangezien Nora niet lang op eenzelfde plaats blijft zitten, kon Marie niet anders dan snel leren voortbewegen.

Sinds ze kruipt, is Marie nog vrolijker en rustiger geworden. Eens ze kon zitten, was er al een verschil in haar gedrag, maar dit is nu nog duidelijker. Ze is helemaal opengebloeid en is een contente baby. Als ze kan kruipen toch.

(Een kruip-filmpje volgt waarschijnlijk later nog)

Congé payé!

26 oktober 2008

Ik was nog maar 2 maanden opnieuw aan het werk en ik snakte alweer heel erg naar vakantie. Moe was ik. Zowel fysiek als mentaal. Maar kijk, volgende week moet ik maar twee daagjes gaan werken, manlief moet zelfs maar één dag gaan werken.

(Bijna) een weekje rust dus. Heerlijk! En genieten van ons gezinnetje. Want tijdens de werkweek, de drukke ochtend- en avondrush en de korte weekends is het soms moeilijk om echte quality-time in te lassen.

Gisterenavond zijn we nog eens weggeweest, de kindjes zijn blijven slapen bij meter/moeke en wij, wij hebben ein-de-lijk nog eens overheerlijk kunnen uitslapen. Za-lig! (Lang leve het winteruur!) Man man, dat deed deugd. Een mens voelt zich helemaal herboren.

Vandaag mezelf wat in het zweet gewerkt door ‘den beneden’ en ‘den boven’ te kuisen (behalve de badkamer, dat is voor morgen).

Uitgeslapen de vakantie beginnen in een proper huis: wat moet een mens nog meer hebben?

Lederen bruiloft

22 oktober 2008

Vandaag, 3 jaar geleden…

… was een van de mooiste dagen van mijn leven
… was het in de voormiddag miezerig nat weer, maar in de namiddag won de zon het van de wolken, net toen we de kerk uitkwamen
… scheen de zon de ganse dag in mijn hart
… was ik een beetje zenuwachtig, maar heb ik vooral 250% genoten van alles en iedereen
… zijn mijn fantastisch lief ventje Jurgen en ik GETROUWD

En nu, 3 jaar later…

… hebben we ons eigen huisje
… zijn er twee kleine lieve ‘complicaties’ bijgekomen in ons leven
… ben ik nog steeds heel gelukkig met mijnen teerbeminden echtgenoot.

He’s the best!

Spetter pieter pater, deel II

20 oktober 2008

De watergewenningslessenreeks van Nora en Marie zijn intussen alweer over de helft.
Marie was de eerste twee lessen eerder afwachtend en observerend. Ze leek het wel leuk te vinden, maar er was nog weinig interactie. Lachen was er nog niet echt bij, enkel haar typische serieuze blik.

Maar afgelopen zaterdag heeft ze ge-no-ten. Ze lachte al tijdens het uitkleden en toen ze in het warme water kwam, was ze niet te houden: luidop lachen, stampen met armen en beentjes zodat ze nat werd en nog luider lachte. Gans de les door heeft ze plezier gehad, genoten, haar ogen uitgekeken en andere kindjes gepitst. En de mama ook! Behalve dat pitsen dan.

Nora vindt het ook nog steeds super om te mogen gaan zwemmen, alhoewel zij wat meer moeite heeft met bepaalde opdrachtjes. Vooral het ‘moeten’ doen van bepaalde opdrachten, vindt ze niet zo tof. Zo worden er soms oefeningen gedaan met een lange ‘moessen’ buigbare stok waar ze dan moeten op zitten als op een paardje of kunnen in schommelen maar om de een of andere nog onverklaarbare reden weigert ze dit plots. Waarschijnlijk heeft ze eens een schrik opgedaan door er eens (bijna) af te vallen. En als ze iets niet wil, dan zal ze het niet doen ook. Neen roepen, krijsen, zich uit onze armen wringen,…
Geen probleem, dan slaan we die oefening gewoon over. Gelukkig doet ze de meeste oefeningen wel graag en enthousiast mee. Hoewel ze toch een duidelijke voorkeur heeft voor de wildere oefeningen (lopen over matten, springen van de matten, in de lucht gegooid worden, plastieken beestjes vangen, klimmen van de ene arm naar de andere arm van mama/papa langs de rug en nek,…) en ze het voorlopig maar niets vindt om wat rond te dobberen op haar rug en te stampen met de beentjes als initiatie tot het echte zwemmen.

Meter/moeke was vorige zaterdag fotografe van dienst:

Punk Peuter

19 oktober 2008

Deze avond. Ik was het gejengel van K3 str*ntebeu, zette StuBru op en werd verwelkomd door de zalige eerste noten van … Red Zebra: Can’t Live in a Living Room.

Omdat ik vind dat Nora verschillende muziekstijlen moet leren kennen, begon ik heel enthousiast en waarschijnlijk ook heel onnozel te springen en te headbangen waarbij uiteraard het corna-gebaar (dat gebaar heeft dus een naam. Wat een mens allemaal bijleert tijdens het bloggen, niet te doen) niet mocht ontbreken…

En Nora, die deed even enthousiast mee: springen, rondjes draaien én headbangen. Het headbangen en het corna-teken werden bij haar gereduceerd tot hevig ja knikken en een uitgestoken wijsvingertje.

Hilarisch, ik zeg het u.

Ze Zit!

15 oktober 2008

De ene dag zat ze nog erg onstabiel, viel ze om als ze haar hoofd of lichaam draaide of viel ze voorover op haar buik. De andere dag zit ze plots wel stabiel, zeker en trots!

Ze wordt groot, heel groot, amai niet. En snel dat het gaat.