Kinderlogica

Als Nora bij ons is en een van ons twee moet (even) weg, heeft Nora verdriet en weent ze. Niet altijd, maar vaak wel. Als ze bij meter moet blijven en mama en/of papa gaat weg, is het ook vaak een huilmoment. Van (heel) korte duur weliswaar, maar toch, ze heeft het even moeilijk.

Maar…

Als papa weg moet en papa zegt dat hij moet gaan werken, dan… dan is het wel oké. Dan geeft Nora papa een dikke kus en knuffel en zwaait ze hem enthousiast na terwijl hij in de auto stapt: “Papa wekkeuh eh mama!?”

Al enkele weken begon Nora te wenen als ik haar afzette in de crèche. Ook al vertrekt ze van thuis steeds heel enthousiast en zit ze in de auto constant te vertellen met wie en wat ze gaat spelen en roept ze op “Issa” (= Melissa), een van de twee kinderverzorgsters. Maar als ik aanstalten maak om haar een kus te geven en weg te gaan, slaat de paniek toe en weent ze. Soms heel hysterisch en luid, maar van héél korte duur. Vaak is het al gedaan als ik nog maar in de gang ben.

Deze week probeerde ik het eens anders. In de auto op weg naar de crèche vertelde ik haar dat mama ook moet gaan werken als Nora bij Melissa en Leen is. En afscheid nemend in de crèche herhaal ik nogmaals dat mama nu moet gaan werken: “Papa is gaan werken en nu gaat mama ook werken he Nora?”

En toeval of niet, sinds dan huilt ze niet meer. Ze knikt begrijpend, zegt kordaat “mama wekkeuh, dada!”, geeft een kusje en ik kan met een gerust(er) hart vertrekken naar mijn werk, zonder een huilende Nora op de achtergrond. Soms trekt ze wel nog een pruillipje of maakt ze aanstalten om te huilen, maar ze laat het niet zover komen en begint te spelen of gaat naar de keuken om een boke te eten.

Bizar toch, die kinderlogica en redeneringen. Zou ze “gaan werken” associëren met “mama en papa zijn even weg maar komen zeker terug”? Zou ze al beseffen dat “gaan werken” iets onoverkomelijks is of iets dat toch niet leuk is voor haar en waardoor ze niet meewilt? Zou er bij haar toch een kleine angst bestaan dat we niet terugkeren als we niet duidelijk zeggen dat we gaan werken? Ook al zeggen we steeds dat we ‘direct’ of ‘straks’ terugkomen en proberen we steeds zo duidelijk mogen te zeggen wat we gaan doen.

Deze morgen waren de rollen eens omgekeerd en ging papa de kindjes afzetten in de crèche, terwijl ik nog even thuis was voor ik naar mijn werk moest vertrekken. En ocharme, wat was Nora in de war! Ze vond het raar om met papa mee te gaan want papa moet gaan werken en papa vertrekt altijd naar zijn werk zonder haar en haar zusje. Ze is het gewend om in mama haar auto te kruipen en nu ‘mocht’ ze niet en moest ze bij papa in de auto terwijl mama thuis bleef.

Of hoe ze toch o zo snel in de war geraken als hun dagelijkse gewoonlijke routine even doorbroken wordt…

Advertenties
Explore posts in the same categories: Nora, Tleven

6 reacties op “Kinderlogica”

  1. moeferkoe Says:

    Als we aan ons neefje vragen wat zijn papa doet op het werk zegt hij zonder aarzelen: centjes verdienen. Op dezelde vraag over zijn mama weet hij geen antwoord, maar ook centjes verdienen gelooft hij niet! Waar is hier de logica :-D

  2. jennifer Says:

    Ja, dat is zo lastig hé, nèt te klein om dat allemaal te verstaan. Dat is alvast één voordeel van een kleuterjte boven een peutertje. Nèt iets minder moeilijk om dingen uit te leggen.

  3. Isabel Says:

    Zo herkenbaar. Oh en ik werk ook niet hoor en toch niet voor geld zeker. ;)

  4. Patsy Says:

    Soms begrijpen kindjes meer dan dat we denken. Als je niet zei dat je ging werken, dacht Nora misschien dat jij lekker thuis bleef spelen en misschien maakte dát haar triestig. Soms zou je toch willen dat je beter begreep wat er in die koppekes omgaat hè. Die kinderpsychologen zijn een gat in de markt, zeg ik u ;-)

  5. Tamara Says:

    Inderdaad, Nora gelooft makkelijker dat papa gaan werken is dan dat mama moet gaan werken. Blijkbaar is dat iets universeels.

    @Patsy: dat is mogelijk. Hoewel ze vorige week toch weer (heel even) haar keel openzette toen ik vertrok uit de crèche, ook al zei ik dat ik ging werken. Verbazend genoeg was het héél snel en héél plots gedaan (nog voor ik de deur dichtdeed was ze al aan het lachen) en lijken het mij achteraf vooral krokodillentranen en aandachttrekkerij te zijn… De komediante :)

  6. maaike Says:

    hier zijn ook zo periodes geweest dat Isla gewoonweg aan mijn broek bleef hangen.. tja, afscheid nemen gaat de ene dag beter dan de andere…


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: