Archief voor november 2008

Trofast

27 november 2008

“Die bakken zijn wel superhandig: ik kan er mij aan rechttrekken én er zit nog interessant speelgoed in ook!”

collage3

Zo vader zo dochter

27 november 2008

img_8642-1

Zie ginds komt de stoomboot…

24 november 2008

Ils sont arrivés: de Sint en zijn Zwarte Pieten. Net zoals in Antwerpen, kwamen ze in Ninove toe met de boot. Voor de rest was het net iets kleinschaliger dan in Antwerpen, maar toch wel heel leuk en magisch voor de kinderen.

Het was Nora’s eerste echte introductie met de Sint en zijn gevolg. We hadden Nora – een beetje – voorbereid en vooral benadrukt dat Sinterklaas en Zwarte Piet kadootjes en snoep en koekjes en chocola (en het is vooral dat laatste wat Nora interessant vond) geven aan de kindjes zodat ze de twee brave mannen met iets  leuks associeert en ze niet afgeschrikt wordt door hun nogal intimiderend uiterlijk. En het is gelukt!

Tijdens het hele gebeuren keek ze haar ogen uit en was ze erg onder de indruk. Ze keek heel geconcentreerd met hele grote ogen en vooral met een uiterst ernstige blik aandachtig rond. Heel typisch voor Nora is dat ze op zo’n moment niet lacht, tenzij een flauw grimasje, zelfs al vindt ze het eigenlijk wel leuk. Ze is zo geconcentreerd, zo gefocust en zo onder de indruk dat al de rest (vooral mama en papa) rond haar bijzaak is. Enkel toen de boot – eindelijk – verscheen vanonder de brug, klaarde haar gezicht op en verscheen er een verwachtingsvolle lach.

Enkele korte impressies:

– ’t Was koud en sneeuwerig!

– Er was gelukkig geen massa volk

– De Sint en zijn Pieten waren niet zo stipt

– Het Chocotoff-snoepje dat, zoals beloofd, Zwarte Piet naar de mensen op de kaai gooide en dat papa vlotjes opving, bewaarde Nora in haar – beetje verkleumd – handje. En ze hield het de ganse tijd stevig vast. Heel trots op haar buit.

– Nora heeft een kus gegeven aan Zwarte Piet! En ze was niet bang, verre van, er kon zelfs een bescheiden lachje aan af. En mama en papa smolten :) En mama was zo onder de indruk en verbaasd dat ze domweg vergeten is om een foto te nemen ook al had ze het fototoestel gewoon vast *slaat zichzelf nog steeds voor het hoofd*.

– Volgend jaar gaan we weer. En het jaar nadien ook. En het jaar nadien ook. En het jaar…

collage2

Scheiding van (tafel en) bed

23 november 2008

Niet wij! Maar wel Marie is van ons gescheiden wat haar bedje betreft.

Het heeft even geduurd – bijna 9 maanden om precies te zijn – maar sinds vrijdagavond heeft Marie eindelijk haar eigen slaapkamer.

Gedaan met op mama en papa’s kamer te slapen. Gedaan met mama en papa uit hun zijn slaap te houden door gekreun, gehuil, gezucht, gewriemel. Gedaan met stilletjes naar bed te moeten gaan. Gedaan met trachten geluidloos kleren uit te doen. Gedaan met vloeken als een riem met veel lawaai op de grond klettert. Gedaan met voorzichtig fluisteren als we nog iets willen zeggen tegen elkaar. Gedaan met het inhouden van een irritante prikkelhoest zodat de hoest nog erger wordt. Gedaan met doen alsof we slapen en ons muisstil houden als ze ’s morgens net ietsje te vroeg wakker wordt en komt piepen en breed lachen door de spijlen van haar bedje.

Het was even wennen, zowel voor ons als voor Marie. Maar het is vooral een verademing om onze kamer weer helemaal terug te hebben, niet te doen! Marie heeft de transfer ook heel goed en probleemloos verteerd. Wie weet is zij ook opgelucht nu ze tijdens haar slaap niet wakker gemaakt wordt door ons gekreun, gezucht en gewriemel :)

Mama

19 november 2008

Al weken horen we deze prachtige klanken: “baba” , “tata” , “jaja” …. en “papa“. Heel enthousiast en luid.

Tot vanavond, op de speelmat, terwijl ze me recht in mijn ogen keek:

“mama”

Eindelijk! :)

Uiteraard is het nog geen bewuste “mama” maar desalniettemin klinkt het als muziek in de oren!

Stok

19 november 2008

*au* ²! Ik heb een stokje toegesmeten gekregen van twee ma-madammen: dedie en dedie. De opdracht is om 6 onbelangrijke dingen over mezelf te vertellen. Pffffjew, niet simpel. Heb er toch even moeten over nadenken. Maar kijk, hier zijn ze dan! En jullie zitten hier allemaal echt op te wachten, jong, niet te doen.

  • Ik kan niet knipogen. Met de beste wil van de wereld kan ik niet mijn één oog dichtknijpen terwijl het andere open blijft, zelfs niet een klein beetje. Ook niet als ik mijn mondhoek helemaal naar boven trek. Het lukt me gewoon niet. Mijn beide ogen gaan steeds evenveel toe. En geloof mij, ik heb héél veel geoefend in de spiegel. Een vette knipoog naar een knappe man ofzo zit er bij mij dus niet in. De man in kwestie zou eerder afgeschrikt worden of hij zou heel hard in de lach schieten, dat kan ook. Als kind vond ik deze lichamelijke dysfunctie bij momenten heel erg, nu heb ik het aanvaard en kan ik ermee leven.
    Ken je trouwens het kinderspelletje ‘moordenaartje’? Waarbij je tegenstanders moet dood-knipogen als je als moordenaar gekozen werd? Ik haatte dat spel uit de grond van mijn hart. Elke keer hoopte ik dat ik geen 3 tikjes op mijn rug kreeg en het zweet brak me uit bij de 3de tik…
  • Wat ik wél kan, is mijn pols zo ver buigen dat ik met mijn duim mijn onderarm kan raken (duim en onderarm van dezelfde arm eh, aja, anders zou het niet zo speciaal zijn). Hyperlakse gewrichten heet dat. Als dat niet iets onbelangrijks en vooral onnuttigs is, amai!
  • Als ik naar de zon kijk, moet ik niezen. En als ik een nies voel opkomen maar hij komt niet (irritant gevoel trouwens), dan moet ik alleen maar de zon zien te vinden en de bevrijdende nies (zalig gevoel trouwens) komt meteen. Alleen jammer dat verkoudheden en dus niesbuien meestal optreden in seizoenen dat de zon net wat minder uitbundig van de partij is.
  • Ik ben verslaafd aan kauwgom. ’s Morgens in de auto op weg naar het werk, ’s middags na het eten, na het eten van een appel, ’s avonds in de auto op weg naar huis en dan ook nog heel vaak tussendoor. En dan ben ik niet zuinig of profijtig, neen, ik gooi dan 3 stuks tegelijk in mijn mond. Momenteel is mijn lievelingsmerk V6 Dental White, de blauwe. Maar dat varieert. Ik heb heel lang Sportlife Extra Mint (de lichtblauwe) gekauwd. In totaal kom ik toch aan een 15-tal sjiekskes per dag, minstens.
  • Ik hou van structuur en overzicht. Alles in huis heeft een vaste plaats. Nora’s speldjes en rekkertjes liggen allemaal in een doosje, maar niet zomaar los in het doosje, neen, rekkertjes rond een kartonnetje gespannen en de speldjes op een plastiekje vastgemaakt, volgens grootte en kleur, de Humo’s (liefst in chronologische volgorde) moeten mooi op elkaar gestapeld liggen op een vaste plaats op de salontafel, Nora’s speelgoed heeft een vaste plaats in de speelgoedbakken, gesorteerd per thema (een bak voor poppenaccessoires, een bak voor keukenaccessoires, een bak voor puzzels, een bak voor krijtjes en papier enz.), jassen hangen niet zomaar aan de kapstok, er is een kapstokhaak voor mijn jassen, eentje voor Nora haar jassen, eentje voor Marie en eentje voor mijne schat zijn jassen en dan nog eentje voor de mutsen en sjaals.
    Oh, en ik heb een tutjes-systeem voor Marie: een fopspeenketting met een welbepaald tutje voor binnenshuis, een fopspeenketting met een ander tutje voor aan de maxi-cosi, twee slaaptutjes die ten allen tijde in haar bedje moeten blijven liggen en twee tutjes voor in de crèche die steeds in de verzorgingstas moeten blijven zitten. En ik heb er ook grondig over nagedacht welke tutjes aan welke fopspeenketting komen of welke kleur tutjes voor de crèche of voor in bed zijn.
    Nora en Marie hun kleertjes liggen (uiteraard) per maat, maar ook een stapeltje t-shirts met korte mouwen, een stapeltje met lange mouwen (idem voor Marie’s bodietjes), rokjes hangen bij de rokjes, kleedjes bij de kleedjes en de broeken liggen gerangschikt naargelang de lengte van de broek. De broekkousen zijn verdeeld in twee groepjes: een groepje mét print en een groepje zonder print. Maar het kan erger: ik zou de kleertjes nog kunnen sorteren per kleur. Maar neen, zover ga ik niet. Dat doe ik wel met mijn kleren van zodra we een me-ga-gro-te kleerkast hebben, ha!
  • Een gevolg van vorig puntje is dat ik alles opgeruimd wil hebben. En snel. Als we gekookt en gegeten hebben, moét ik eerst de tafel afruimen en de hele keuken opruimen en opkuisen voor ik ontspannen iets anders kan doen (waarbij ik steeds weer het afwasmiddel en de handenzeep die aan de wasbak staan mooi naast elkaar en op een rechte lijn zet). Ik kan ook pas gerust gaan slapen als alles op zijn plaats ligt. Zelfs al val ik in slaap in de zetel, ik zal en moet eerst de keuken en/of living opruimen àls deze al niet opgeruimd zijn. De speelhoek moet uiteraard ook opgeruimd zijn, maar dat is tegenwoordig Nora haar taakje voor ze haar pyama moet aandoen en voor ze nog even naar Studio 100 mag kijken. Ik hou ook niet van een tafel waar vanalles op ligt, een tafel moet leeg zijn, met een vaas of ander decoratief element als enige uitzondering. Oh, en jassen/gilets/truien die over een stoel hangen of stoelen die niet mooi onder de tafel geschuifd geschoven (merci Kim!) staan: brrrrrr!
    Maar! Ik erger me niet aan rondslingerend speelgoed als de meisjes volop aan het spelen zijn, dat niet. Dan mag er overal speelgoed liggen zolang het maar opgeruimd is als we weggaan, als we gaan slapen of als er bezoek komt.

Voila! Dit waren mijn 6 onbelangrijke, onnuttige, bij momenten zelfs ergerlijke, freaky be-wetens-waardigheden van mezelve. Nu is het aan jullie: Karen, Katrien, Lien, Margo, Saar, Sara

Je baby is geen echte baby meer…

16 november 2008

… als je haar park op de laagste stand moet zetten.

Slechts een van de 101 dingen waaraan ik merk dat Marie geen ‘platte’ baby meer is, maar steeds meer en meer een wezentje met een eigen karakter.

Oh, en heb ik al gezegd dat het snél gaat? Niet te doen. Het vliegt voorbij. Gisteren – bij wijze van spreken – lag ze nog als een hulpeloos, klein, naakt vogeltje op mijn buik, een nog onbeschreven blad, net uit haar zalig warm nestje geperst en vandaag kruipt datzelfde brokske mens hier ons huis rond, strijdlustig en kraaiend van plezier. Bij Nora ervaarde ik dat echt helemaal anders, bij haar vond ik soms zelfs dat het niet snel genoeg kon gaan.

Bijna 3/4 jaar is ons Marie-poppemie. Bijna een peuter. Of ga ik nu zelf wat te snel…?

Zit, kruip, sta!

16 november 2008

Op 7,5 maanden leerde ze zitten.
Op bijna 8 maanden kon ze paracommandogewijs sluipen.
Echt kruipen deed ze toen ze 8 maanden was

En nu, 8,5 maanden jong, begint ze zich recht te trekken. In haar park, aan onze benen,… In begin trok ze zich recht tot op haar knietjes maar vandaag is het haar ook al een paar keer gelukt om zelf op haar voetjes te gaan staan.

’t Is een snelle bie, ons Marie!

Het allerliefste kruipt ze van de living naar de speelmat en terug, de kortste weg nemend, onder de tafel en stoelen door:

img_85321

Nora in de Beco

16 november 2008

Zoals beloofd, hebben we de Beco draagzak eens uitgeprobeerd bij Nora.

Op de demonstratie-dvd ziet het er poepsimpel uit: een frêle madammeke zwiert haar (even frêle) kleuterke op haar rug alsof het een zakje pluimen is. Kind in de draagzak laten stappen, kind en draagzak laten zitten op knie en dan arm door een van beide schouderbanden steken en draagzak met kind in één sierlijke vloeiende vlotte beweging meteen op de juiste plaats op de rug zwieren- ondertussen breed glimlachend uiteraard – en beide schouderbanden direct perfect op de schouders. Zoals je een rugzak aantrekt. Piece of cake. En dan *klik klik* twee riempjes dicht. En ready to go!

Tot zover de theorie.

In de praktijk is het heel wat minder poepsimpel, vlot en vloeiend. Nora in de draagzak laten stappen was geen probleem, ze werkte voorbeeldig mee. Draagzak en Nora op de knie ging ook perfect. Maar dan. Dan blijkt dat een draagzak met een kind van 13kg net wat fragieler en minder statisch is dan een rugzak. Welke arm moet er eerst door welke schouderband? En waar moet de andere arm? En hoe hard mag ik zwieren om Nora op de rug te krijgen? En blijft Nora dan gewoon in die draagzak of wordt ze er morgelijks uit gecatapulteerd? En hoe geraakt de tweede arm dan in godsnaam door die andere schouderband?
Nora raakte uiteindelijk wel veilig en wel op papa zijn rug (papa mocht proefkonijn spelen terwijl mama uitlegde hoe hij het moest doen :D), maar (nog) niet in één vloeiende, makkelijke, snelle beweging. Wel met wringen en wroeten en met hulp van mezelf.

Maar oefening baart ongetwijfeld kunst. Mensen die het ondertussen gewoon zijn om een peuter of kleuter in de Beco te zwieren, mogen altijd tips geven natuurlijk.

Nora vond het wring- en wroetgedeelte een klein beetje akelig, maar eens ze goed en wel knus op de rug van papa hing, vond ze het fantastisch. Gisteren zijn ze zo samen naar het winkeltje geweest en vandaag naar de bakker. En glunderen dat ze deed, zo lekker warm en  bij haar papa…
Ook manlief was tevreden: geen rug-, nek- of schouderpijn.

Eens we er handiger in zijn, heeft de Beco ook voor Nora veel voordelen: geen gesleur met een buggy (ook al is de Quinny Zapp heel compact), mama of papa hebben de handen vrij en makkelijk om te wandelen in het bos of als er veel volk is (kan ze meteen ook meer rondkijken in plaats van constant zicht op andermans/vrouws benen in de buggy). Het enige nadeel dat ik voorlopig zie is dat Nora iets minder vrij is en niet zo makkelijk in en uit de draagzak kan, vergeleken met de buggy. Wat in sommige situaties misschien wel net een voordeel is…

Binnenkort zal het ruzie zijn tussen de twee zusjes over wie er in de Beco meemag!

img_85291

Wijsneusje

14 november 2008

Als Nora een boterham eet met vlees, doet ze niet liever dan het vlees vantussen de boterham te vissen en op te eten. Van ons mag ze dat doen, maar we zeggen er wel duidelijk bij dat ze haar boterham ook moet opeten. Wat ze – meestal – ook wel flink doet trouwens (nu toch, het was ooit anders).
Maar sinds kort laat ze zich niet meer zo doen en worden we op de vingers gewezen…

Als we nu zeggen:

Boterhammeke ook opeten eh Nora

antwoordt ons miss meteen met:

Veesje ook opeten eh mama!” inclusief vermanend vingertje en strenge blik.