Overbluft

Vrijdag na het werk ging ik mijn kadeekes oppikken bij mijn moeder, helemaal klaar voor een zalig verlengd weekend. Terwijl Nora eerst nog een boterhammetje at, kon Marie nog een half uurtje slapen, maar rond 18u30 was het hoog tijd om naar huis te gaan. Papa was trouwens thuis al ongeduldig op zijn vrouwkes aan het wachten.

Meestal is Nora enthousiast als ze naar huis mag en doet ze zonder protest haar jasje aan. Maar vrijdag niet. Het was blijkbaar zo leuk geweest bij meter en Luc dat ze het niet zag zitten om jas aan te doen en naar huis te gaan. Ze lag languit in de zetel en lag daar goed. En aangezien een jas aandoen onder dwang bij een 2-jarige niet evident, of zelfs onmogelijk is werden alle truuken bovengehaald: lief vragen, streng vragen, haar uitdagen, onnozel doen, vergelijken met Marie die wel flink haar jasje laat aandoen, dreigen dat ik het aan papa zal vertellen enz. enz. … en bluffen.

“Nora, als mama en Marie klaar zijn en jasje aanhebben, gaan mama en Marie alleen naar huis, bij papa, zonder Nora”

Ik was zeker dat het ging helpen. Ik deed rustig Marie haar jasje aan, Nora bleef lachend liggen. Ik deed mijn jas aan, zonder iets te zeggen. Nora bleef nog steeds relaxed in de zetel liggen, haar ene voet op haar opgetrokken knie leunend en haar armen achter haar hoofd. Toen ik mijn jas aanhad en de maxicosi vastpakte, maakte Nora nog steeds geen aanstalten om jas aan te doen en begon ik lichtjes te zweten. Zeker toen ze zonder verpinken “Dada, mama! Dada, Marie!” riep, begon het te borrelen binnenin mij. Om duidelijker te maken dat ik echt weg ging, gaf ik mijn moeder nog een kus. Nog steeds met een sprankeltje hoop dat ze plots toch uit de zetel zou springen en jasje zou aandoen. Toen Nora ongeduldig “Alleeeeez mamaaaa, dada!” riep, wuifend en lachend, verdween dat kleine sprankeltje hoop helemaal.

Maar bon, ik moest volhouden, niet waar. Ik ging dus de deur uit en nam uitgebreid de tijd om Marie al vast te maken in de auto, verwachtingsvol de voordeur in de gaten houdend en toch nog steeds hopend dat een Nora mét jas de deur zou buitenkomen. Niet dus.

Dilemma o dilemma, wat moest ik nu doen? Terug binnengaan zou getuigen van onconsequent gedrag en zij zou ‘gewonnen’ hebben. Maar wat dan? Naar huis gaan zonder Nora?
Ik besloot om stilletjes de gang terug in te lopen om te checken of ze al aanstalten maakte of niet…

En ja hoor, ze was, samen met haar meter, haar jasje aan het aandoen… maar ze was ook iets anders aan het doen. Ze was aan het telefoneren. Met papa.

Blijkbaar had de papa toevallig naar mijn mama gebeld toen ik al buiten was en blijkbaar was het enkel nadat de papa streng zei dat Nora haar jasje moest aandoen dat ze in actie schoot. Volgens mijn moeder zou ze anders echt niet gezwicht zijn.

Ik wist al dat ik moest oppassen met bluffen, maar vrijdag is het een echte les geweest. Nooit bluffen met iets wat je niet echt kan waarmaken.
Klinkt logisch, maar het is soms wel makkelijker gezegd dan gedaan…

’t Is ne vree patee soms, ons patat.

Advertenties
Explore posts in the same categories: Gedrag, Nora

10 reacties op “Overbluft”

  1. Karen Says:

    Hihi, heb dit ook al eens voorgehad, maar gelukkig kwam Amélie toen wel net op het laatste nippertje aangelopen. Inderdaad een goede les… :-)

  2. Kim Says:

    Wat grappig!!! Ik kan me levend inbeelden dat je begon te zweten…

  3. maaike Says:

    dat doe ik nooit, zeggen dat ik zal weggaan zonder haar (wegens waarschijnlijk hetzelfde als jou tegenkomen). Zeggen dat ik het aan papa zal zeggen doe ik ook nooit…
    ik zeg: “dan moet mama je helpen om die jas aan te doen”, en neem ik Isla in één of andere wurggreep (en dat vindt een 2 jarige zeker niet plezant zo niet kunnen helpen met roepen en tieren tot gevolg natuurlijk)…
    Tja, aanpak ’t is altijd moeilijk te weten welke dingen je moet gebruiken, ik sla geregeld ook de bal eens mis ;-)


  4. Moeders en kinderen, het blijft vallen en opstaan:-)

  5. annava Says:

    Door de mand vallen met het bluffen, de grootste angst van iedere moeder:)
    Ik zal er misschien ook maar mee moeten oppassen, ik doe dat echt vaak.

  6. jennifer Says:

    Kijk, bij Jona duurde het nog lang eer ik overbluft werd.

    Maar bij Luca heeft bluf gewoon nooit gewerkt. Zelf als ik hem helemaal alleen ergens achterlaat (ook op straat of zo) vindt hij dat helemaal niet erg. Hem moet ik dus ook altijd gewoon meteen oppakken en doorgaan.

  7. Isabel Says:

    Ja zeg, dat is idd wel opletten met dat bluffen, soms moeilijk om het beste truukje te vinden hé.

    Ik “dreig” meestal met “Als je niet zelf je jas aandoet, zal mama je helpen!” en dan krijgt ze het, want als er één ding is wat ze niet wil, is het wel geholpen worden.


  8. […] jullie reacties. Heel blij. Zeker als ze ook nog advies en raad bevatten. Zoals gisteren bij mijn blogje over Nora en bluffen en mezelf die het warm kreeg. Ik apprecieer jullie raad zo erg dat ik er zelfs rekening mee houd in […]

  9. rozebril Says:

    Oh ja, dat hebben wij hier ook al een paar keer voorgehad hoor, bluffen en dan zien dat het dreigt te mislukken! Maar gelukkig ook altijd op het laatste nippertje gered:-). En elke keer neem ik me voor om niet te dreigen met iets waar ik me niet aan kan houden, maar ze kunnen je soms zo ver drijven hè, die kinderen

  10. Tamara Says:

    @rozebril: absoluut! In theorie is het allemaal logisch en makkelijk, maar de praktijk is vaak veel moeilijker. Maar bon, al doende leert men (veel)!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: