Dramaqueenies

Ik ben blij met jullie reacties. Heel blij. Zeker als ze ook nog advies en raad bevatten. Zoals gisteren bij mijn blogje over Nora en bluffen en mezelf die het warm kreeg.
Ik apprecieer jullie raad zo erg dat ik er zelfs rekening mee houd in crisissituaties.

Zoals vandaag in de Carrefour. We waren met zijn allen eerst naar Lunch Garden geweest voor een koffietje en een vieruurtje en nadien naar de Carrefour op zoek naar een (winter)jasje voor Marie (en gevonden trouwens, eindelijk!). Nora was al de hele tijd (redelijk) flink. Tot we afgerekend hadden en terug naar huis moesten en vooral toen ze opnieuw haar jasje moest aandoen. Ze wou niet, dat was duidelijk. Niet enkel voor ons maar voor de ganse Carrefour en omstreken.

Dus, dames en heren, dacht ik aan de wijze woorden van Maaike en Isabel in hun reacties op reeds vernoemd blogje: best niets zeggen wat je niet kan waarmaken (ze alleen achterlaten in de Carrefour), maar haar zeggen dat ze ofwel zelf jasje mag aandoen (nuja, min of meer zelf, helemaal alleen kan ze haar jas nog niet aandoen) of dat mama of papa haar zal vastnemen om jasje aan te doen. De eerste optie was een duidelijke no-no, dus de tweede optie dan maar. Gelukkig waren we met twee om haar onder dwang haar jas aan te krijgen. Maar zelfs dan was het quasi onmogelijk. Nora stampte, krijste en hield haar handjes in elkaar gestrengeld en stevig op haar buik gedrukt. Ik vraag het je: hoe krijg je die armen dan in godsnaam in die mouwen van de jas!?

Met veel wringen, trekken, duwen is het gelukt. Bekijks hadden we wel, hoewel dat het laatste van mijn zorgen was. Het toppunt was dat eens de jas aan was, haar bui – verdacht – plots over was. Ze ontspande meteen, begon te lachen en huppelde naar buiten. *rolls eyes*

Ik ben er wel van overtuigd dat het op dat moment inderdaad de enige (min of meer correcte) manier van aanpakken is. Voor meer onderhandelen is er op zo’n moment nu eenmaal geen tijd en staat ze ook totaal niet voor open.

Nog een chance dat Marie op dat moment rustig en braaf in haar buggy zat. Haar hysterisch buitje was 5 minuten voordien toen ik op het wrede, schandalig idee kwam om het jasje dat ik wel mooi vond eens aan te passen bij Marie. Stel je voor! Het lef! Man man, ’t kind begon daar ineens te krijsen alsof ik haar eigenhandig aan het martelen was. Ok, leuk is misschien anders, maar wat een overacting. Dramaqueen²!

Maar al bij al waren ze alletwee heel flink hoor :)

Advertenties
Explore posts in the same categories: Gedrag, Marie, Nora

3 reacties op “Dramaqueenies”

  1. maaike Says:

    goed gedaan tamara!
    wederhelft vindt mijn aanpak vaak veel te “gemeen” en “hard”, terwijl hij vaak voor het eindeloos onderhandelen gaat…. (maar vaak zonder het gewenste resultaat)

    ze zal het snel snappen… en je traint idd wat spieren als je ze in een jas moet wringen!

  2. moeferkoe Says:

    Het is doodnormaal dat een kind de grenzen gaat aftasten. Wat kan je als ouder dan anders doen dan grenzen stellen? Ik hou niet zo van onderhandelen met kinderen, dat zien ze toch maar als een spel dat ze gemakkelijk winnen. En onderhandelen is ook heel veel aandacht krijgen hé.
    Laat de mensen maar kijken. Ik vind dat je het super aangepakt hebt.

  3. Tamara Says:

    Eindeloos onderhandelen heeft inderdaad weinig zin als ze hysterisch is of als een beetje onderhandelen al geen zin had. Ik ben wel fan van onderhandelen in een fase dat ze (nog) niet hysterisch is en met de nadruk op belonen en minder bluffen of chanteren, bvb “als je flink meehelpt pyama aandoen, dan gaan we nog samen een puzzel maken” en niet “als je je pyama niet wil aandoen, dan…”

    Het klinkt allemaal logisch in theorie, maar in de praktijk drijft de situatie of je kind je soms zo ver dat je plots dingen zegt of doet waarvan je meteen weet dat het niet ‘juist’ is. Maar bon, er is niemand die zegt dat het altijd perfect moet zijn en zolang we zelfkritisch blijven, zijn we niet slecht bezig, denk ik.

    En Nora tast inderdaad graag haar grenzen af, maar gelukkig past ze zich redelijk snel aan aan de gestelde grenzen en is ze in een hysterische bui vrij snel afgeleid en gekalmeerd. Meestal toch.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: